Ewangelium Nikodemusa, něga pósołske stawizny Pontiusa Pilatusa pomjenjone pomjenjone. KAPITEL 1 1 Annas a Kaiphas a Summas a Datam, Gamaliel, Judas, Levi, Nepthalim, Alexander, Cyrus a druge Žydy su šli dla Jezusa k Pilatusoju a wobwinowanych jogo wjele śěžkich złosnistwow. 2 a wóni su powědali: Jezus jo syn Josepha, twaŕca, kraj, naroźony wót Marije, a wón jo se wujasnił k Bóžemu synoju Boga a k kraloju. A nic jano to, ale wopytajo teke rozpušćenje sabatow a kaznjow našych nanow. 3 Pilatus jo wótegronił: Co to jo, což wón rozkładujo? A co jo, to wuwabiś? 4 Žydy su jomu gronili: Mamy kazń, kótaraž zakazujo, na sabatu wugójś; Ale wón gój na tom dnju chromy a gołubje, zwóny, wósłabjaki, slěpe, wustajenki a dany ze złymi srědkami. 5 pilatus jo znapśeśiwił: Kak móžo to ze złymi metodami cyniś? Wóni su wótegronili: Wón jo zapśisegaŕ a góni carta pśez wjercha carta; A tak budu jomu wšykne wěcy póddane. 6 Da jo powědał Pilatus: Carty wugóniś njezda se statk njerownego ducha byś, ale z mócy Boga wujś. 7 Žydow jo pilatus wótegronił: Pšosymy wašu wušnosć, jogo pśed Wašo sudnistwo pśepšosyś a jogo samego słyšaś. 8 To zawoła Pilatusa pósoła a źašo jomu: Na kótaru wašnju buźo se Kristus sem pśinjasć? 9 Dań jo šeł pósłany, a ako jo Kristusa spóznał, jo se na njogo módlił. A za tym až jo źaržał płašć, kótaryž jo w ruce źaržał, na zemju wupśestrěł, źašo: Kněžo, źi na to a źi nutś, pśeto město togo woła śi. 10 Ako su Žyźi wiźeli, co jo pósłany cynił, su wołali k pilatusoju a źašo: Cogodla njejsy jomu jogo mě pśez pósłanego dał a nic pśez pósoła? Pśeto ako pósoł jo jogo wiźeł, jo se wón na njogo pśiwóstśił a jo płašć, kótaryž jo w ruce źaržał, pśed sobu na zemju. A źašo jomu: Kněžo, ten měsćan woła śi. 11 Da zawoła Pilatus pósłanam a źašo: Cogodla sy to cynił? 12 pósołow jo wótegronił: Ako sy mě z Jeruzalema k Alexanderoju pósłał, som Jezusa wiźeł w chudučkej póstawje na wósłoni sejźeś, a źiśi hebrejow su wołali: Hosiana, a wóni su źaržali gałuzy bomow w swójima rukoma. 13 drugich su wupśestrěli swóje suknje a su powědali: Rette nam, kenž sy na njebju; Wupodarjone jo, ten pśiźo w mjenju Kněza. 14 Da su wołali Žyźi pśeśiwo pósłanjam a su powědali: Źiśi hebrejow su cynili swóje pśiwołanje w hebrejskej rěcy; A kak mógał ty, ako sy griech, hebrejšćinu rozměś? 15 a pósoł jo jim wótegronił a źašo: Som se pšašał Žida a źašo: Co to jo, co źiśi w hebrejskej rěcy wołaju? 16 a wón jo mě wujasnił, z tym až źašo: Wóni kśikaju hosiannu, což jo tak wupołožone: O kněz, mě! abo, o Kněz, hołt. 17 Da jo Pilatus k nim powědał: Cogodla producěrujośo sami słowa, kótarež su se wó źiśi powědali, rozmjej pśez wašo mjelcanje? W com jo pósoł něco wopaki cynił? A wóni su mjelcali. 18 da jo powědał měsćank k pósołoju: Źi se procowaś a procuj se, jen ze wšyknymi srědkami nutś pśinjasć. 19 pósołow pak jo šeł wen a jo cynił ako do togo. A źašo: Kněžo, pójź nutś, pśeto jadny woła śi. 20 a ako Jezus pla fejnkow, kótarež su póstawy nosyli, zaśěgnuli, su se špicki wót nich póchylili a se módlili Jezusoju. 21 na to su wołali Žyźi hyšći mócnjej pśeśiwo fähnricham. 22 Pilatus pak jo powědał k Židam: Wěm, až se wam njespódoba, až su se cańki stawowych družynow wót samogo wuwónoźeli a Jezusoju góspodowaś. Ale cogodla šćokaśo pśeśiwo fejnoju, ako by se pókłonili a pśipišli? 23 a wóni su wótegronili Pilatus: Smy wiźeli, kak su se fähnrichy sami zanjeroźone a Jezusa góspodowaś. 24 Da jo zawołał měsćankaŕ fähnrichow a źašo jim: Cogodla sćo to cynili?
25 fähnrichow jo groniło k Pilatusoju: Smy wšykne góle a módlimy se bogi w templach; A co dejali wó tom źaržaś, jogo pósecowaś? My smy jano stawowe družyny w našych rukach źaržali, a wóni su se pśesajźili a se na njogo módlili. 26 Da jo powědał Pilatus k zastojaŕam synagogi: Wubjeŕśo sami někotare mócne muske a lašujśo je chórgoji, a buźomy wiźeś, lěc budu se pótom kłoniś. 27 a nejstarše Žydow su wupytali dwanasćo nejmócnjejšych a nej zamóžnnjejšych starych muskich a su pušćili stawowe družyny, a su se stajili pśed městom. 28 Da źašo Pilatus k pósołoju: Wzej Jezusa a pśinjaso jogo na někake wašnje zasej nutś. A Jezus a pósłany stej šłej ze zala. 29 a Pilatus jo zawołał chórgoje, kótarež su do togo stawowe družyny nosyli, a su jim pśisegali, gaby stawowe družyny tak nosyli, ako Jezus do togo zastupił, by jim głowy wótbił. 30 a měsćan jo Jezus pśikazał, zasej nutś pśiś. 31 a pósłany jo cynił, což jo do togo cynił, a jo Jezusa pśistojnje pšosył, daś swój płašć woblaco a na to změnijo, a wón jo šeł na to a jo šeł nutś. 32 a ako Jezus jo zastupił, su se chórgoji ako do togo zagrali a se na njogo módlili. KAPITEL 2 1 Ako jo Pilatus to wiźeł, jo se wulěkał a jo kśěł se ze swójogo sedła zwignuś. 2 A mjaztym až jo kśěł se zwignuś, jo jogo žeńska pósłała, kótaraž jo stojała w někotarej zdalonosći, k njomu a źašo: »Njamaš nic z spšawnym cyniś; Pśeto som w tej nocy w wiziji wjele wó njom śerpjeł. 3 Ako su Žyźi to słyšali, su gronili k Pilatusoju: Njejsmy śi gronili: Wón jo zapśisegaŕ? Glej, wón jo twóju žeńsku k cowanjam dowjadł. 4 To zawoła Pilatus Jezus k sebje a źašo: »Sy słyšał, co pśeśiwo tebje wobznaniju, a njedajo žedno wótegrono?« 5 Jezus wótegroni: Gaby powědaś njemógli, njeby mógali powědaś. Dokulaž pak kuždy swójski jězyk wobkněžy, dobre a złe powědaś, daś na to glěda. 6 Nejstaršych Žydow pak wótegronichu a su k Jezusoju powědali: Na co dejmy glědaś? 7 k prědnemu wěmy wót tebje, až sy se pśez rod naroźił; K drugemu, až su se wokoło twójogo naroda dla góletkow w Bethlehemje wusmjerśili; Tśeśe, až stej twój nan a twója maś Marija do Egyptowskeje wuběgnułej, dokulaž njejstej mógałej swójskemu ludoju wěriś. 8 někotarych ze Žydow, kótarež su pódla stojali, su dobrośiwe powědali: Njamóžomy groniś, až jo se naroźił; wón jo se naroźił Wěmy pak, až jo jogo maś Marija z Jozefom zlubjona, a tak njejo se wón pśez naroźił. 9 a Pilatus jo powědał k Židam, kótarež su twarźili, až jo se naroźił: »To njejo wěrno, pśeto jo dało zlubjenje, ako wóni wopóznaniju, kótarež su ze swójskego luda.« 10 Annas a Kaiphas jo powědał k Pilatusoju: "Wšykne toś ta kopica luźi jo wobglědowaś, kótarež se źerjo, až jo se pśez roźonu a guslowaŕ; Ale te, kenž prědu, až jo se wón pśez rody naroźił, su jogo proselyty a wuknjeńce. 11 Pilatus jo wótegroniła Annas a Kaiphas: Chto su proselyty? Wóni su wótegronili: Wóni su źiśi gólow a njejsu Žyźi byli, ale naslědniki wót njogo. 12 Da su wótegronili Eleaser a Asterius a Antonius a Jakubus, Caras a Samuel, Isaak a Phinees, Crispus a Agrippa, Annas a Judas: Njejsmy žedne proselyty, ale źiśi Žydow a powědaju wěrnosć a smy byli pśibytne, ako jo se Marija zlubiła. 13 a pilatus jo se wobrośił na dwanasćo muskich, kótarež su to powědali, a źašo jim: Ja som se jim pśi žywjenju Caesara, až sćo zwěrnje rozjasnił, lěc jo se naroźił, a to jo wěrno, což sćo wulicowali. 14 Was su wótegronili Pilatus: Mamy kazń, kótaraž nam zakaza, dokulaž jo grěch. Wy maśo se pśisegaś pśi žywjenju Caesara, dokulaž njejo tak, ako smy gronili, a buźomy se z tym spokojiś, wusmjerśiś. 15 Da stej powědałej Annas a Kaiphas k Pilatusoju: »Te dwanasćo muskich njebuźo wěriś, až jogo ako nisko naroźijomy a ako guslowarja znajomy, lěcrownož wón to wudawa, až jo syn Bóžy a kral; což smy tak daloko zdalone, wěriś, až to słyšymy.
16 a Pilatus jo kuždemu pśikazał, wen hyś, mimo dwanasćo muskich, kenž su gronili, až njejo se pśez roźonu, a Jezusa, se do daliny slědk śěgnuś, a źašo jim: Cogodla maju Žydy zmysł, Jezusa wusmjerśiś? 17 Was jo jomu wótegronichu: Wóni su gniwne, dokulaž jo na sabatu gójł. Pilatus jo se pšašał: "Budu jogo wusmjerśiś, dokulaž jo dobre źěło wugbał?" Wóni jomu gronje: Jo, Kněžo. KAPITEL 3 1 Da jo šeł Pilatus połny gniwa ze zala a jo powědał k Židam: Napominam ceły swět k znankoju, až njamam na tom mužu nic wusajźiś. 2 Žydy su wótegronili Pilatus: Gaby zły cłowjek był, njeby jogo pśed tobu pśinjasli. 3 Pilatus jo k nim powědał: Wzejśo jen a pśeglědajśo jen pó wašej kazni. 4 Damy su gronili Žydy: Njejo nam dowólone, někogo wusmjerśiś. 5 Pilatus jo powědał k Židam: Kazń: Wó to njesmějośo wusmjerśiś, śo, ale nic mě. 6 A wón jo šeł zasej do zala, jo Jezus k sebje wołał a k njomu powědał: Sy ty kral Žydow? 7 a Jezus jo wótegronił a źašo Pilatusoju: Powědaš to wót tebje samych, abo su śi Žydy wó mnjo gronili? 8 Pilatus jo wótegronił a źašo Jezusoju: Som Žyd? Ceły lud a kněžarje Žydow su śi wusadlili. Co sy ty scynił? 9 Jezus jo wótegronił: »Mójo mócnaŕstwo njejo wót togo swěta.« Gaby mójo mócnaŕstwo wót togo swěta było, ga by móje słužabniki wójowali, a ja njeby Žydam wustajone było. Ale něnt njejo mójo mócnaŕstwo wót sem. 10 pilatus źašo: Sy ga kral? Jezus wótegroni: Ty groniš, až som kral. Za ten zaměr som se naroźił, a za ten zaměr som do swěta pśišeł; do swěta pśišeł; A za toś ten zaměr som pśišeł, aby znankstwo wótpołožył za wěrnosć. A kuždy, kenž jo wót wěrnosći, słyšy mój głos. 11 Pilatus jo jomu powědał: Co jo wěrnosć? 12 Jezus źašo: Wěrnosć jo z njebja. 13 Pilatus jo gronił: Togodla njejo wěrnosć na zemi. 14 Jezus źašo k Pilatusoju: Wěra, až jo wěrnosć na zemi mjazy tymi, kenž maju, gaž maju móc wusuda, wót wěrnosći se kněžy a pšawy wusud twórje. KAPITEL 4 1 Da jo Pilatus Jezus w hali slědk dał, jo šeł k Židam wen a źašo: Njenamakajom žedneje zmólki na Jezusa. 2 Žyźi su k njomu gronili: Wón pak źašo: Mógu templ Boga znicyś a za tśi dny zasej natwariś. 3 Pilatus powěda k nim: Co jo to za templ, wó kótaremž wón powěda? 4 Žyźi gronje k njomu: To, což jo Salomo šesćastyrźasća lět dłujko natwariło, jo wón znicył a za tśi dny zasej natwarił. 5 Pilatus jo pak se raz k nim powědał: Som njewinowaty ze kšwě togo muskego; Glědajśo na to. 6 Žydow k njomu gronje: Jogo kšej pśidu pśez nas a naše źiśi! To jo zawołał Pilatus nejstarše a pismawucone, mjeršniki a lewity gromaźe a jo k nim mjazy styrimi wócyma powědał: Njejadna se tak; nic tak; Njejsom nic w twójom pśeskjaržbu (pśeśiwo njomu) namakał, až jo chórych gójł a sabat złamał, kenž jo smjerśi gódny. 7 duchownych a lewitow stej wótegroniłej Pilatus: Pśi žywjenju Caesara: Chtož jo jaden Bóžy wobskjaržnik, tak jo wón smjerśi gódny. Ale toś ten muski jo pśeśiwo knězoju pśeklapnuł. 8 a měsćaŕ jo pśikazał Žydam wóspjet, žurlu spušćiś. Wón jo Jezusa k sebje pśiwołał a źašo jomu: Co dejm z tobu gótowaś? 9 Jezus jo jomu wótegronił: Cyń, ako napisane stoj. 10 pilatus jo k njomu powědało: Kak stoj to pisane? 11 Jezus źašo k njomu: Mojzas a profety maju mójo śerpjenje a mójo zrowastanjenje wěšćiś. 12 Ako su Žyźi to słyšali, su wóni gniwne byli a su powědali k Pilatusoju: Cogodla coš wósłabnjenje wónego muskego hyšći słyšaś? 13 pilatus powěda k nim: Gaž se toś te słowa ako bóže sromośenje zdaju, ga wzejśo jogo, wjeźo jogo na swój dwór a stajśo jogo pśed wašu kazń. 14 Žydow wótegroni Pilatus: Naša kazń groni: Wón ma źewjeśatśiźasća pukotow dostaś, gaž pak se na tu wašnju pśeśiwo knězoju lěga, tak ma se wón zjadnośiś.
15 pilatus powěda k nim: Gaž jo było jogo nagrono Bóžego zmuśenja, ga pśespytujo jogo pó wašej kazni. 16 Žydow groniś k Pilatusoju: Naša kazń nam pśikaza, nikogo wusmjerśiś; comy, až se kśicujo, dokulaž wón smjerś na kśicy zasłužyjo. 17 pilatusow k nim powěda: Wón njesmějo se kśicowaś, ale jano wuplumpaś a dalej wězaś. 18 als pak jo póglědnuł na pśibytnych a Žydow, jo wiźeł wjele Žydow do łdzow rozpušćił a jo powědał k wusokim prozninam Židow: Ceły lud njoco swóju smjerś. 19 a nejstarše Žydow jo Pilatus wótegroniło: My a ceły lud smy k tomu zaměroju pśišli, aby se stergował. 20 pilatus jo k nim powědał: Cogodla dejał wumrěś? 21 Was su k njomu gronili: Dokulaž se pomjenijo ako Bóžy syn a ako kral. KAPITEL 5 1 Nikodemus pak, Žyd, jo stupił pśed kubłarjami a źašo: Pšosym śi, o spšawny sudnik, mě lichotu daś, někotare słowa powědaś. 2 Pilatus jo jomu powědał: Powědaj dalej! 3 Nikodemus jo powědał: Som powědał k nejstaršym Žydow a k pismawuknym a duchownym a lewitam a k cełej kopicy Žydow w swójej zgromaźinje; Co by z tym muskim zachopili? 4 wón jo muski, kenž jo wjele wužytnych a kšasnych źiwow statkował, kak njejo hyšći žednje cłowjek na zemi wugbał a šym wugbaś buźo. Law jogo chójźe a njecyń jomu nic k kśiwźe; Gaž wón wót Boga pśiźo, budu jogo źiwy (jogo źiwe swěty) dalej hyś; dalej hyś; dalej. Ale gaž pśidu wót luźi, se wóni pśizamknu. 5 tak jo statkował Mojzas, ako jo se wót Boga do Egyptowskeje pósłał, źiw, kótaruž jo Bog jomu pśikazał, pśed faraonom, kralom Egyptowskeje. A lěcrownož magier wóny kraj, Jannes a Jambres, pśez swóju magiju ten samski źiw wugbałej ako Mojzas, tak ga njejstej mógałej wšykno zwónoźeś, což jo cynił; 6 a źiwy, kenž su magiery statkowali, njejsu byli wót Boga, ako wěsćo, swójo pismowucone a fariska; Ale te, kenž su statkowali, su pśišli, a wšykne, kenž su jim wěrili. 7 a něnt łakaj toś togo muskego; Pśeto źiwy, kótarychž dla jomu pśilipnijośo, su wót Boga; A wón njejo smjerśi gódny. 8 Da su powědali Žydy k Nikodemusoju: Coš swój huknik a powědaś k swójim lěpšynam? 9 Nikodemus jo k nim powědał: Jo se měsćank teke jogo wuknjeńc stał, a ma nagrono za njogo? Njejo jogo Caesar na toś tych wusokich postach sajźił? 10 ako su Žyźi to słyšali, su se tśěskotali, su se ze zubami pśed Nikodemusom a su k njomu powědali: Daś jogo wucba za wěrnosć pśiwzejoš a twój los z Kristusom matej! 11 Nikodemus jo wótegronił: Amen; Budu jogo wucbu pśiwześ a mój kjabel z nim, ako sćo gronili. 12 Da jo se zwignuł drugi žyd a jo pšosył město togo wó dowólnosć, jomu někotare słowa słuchaś. 13 a derbnik jo powědał: Powědaj, což se mysliš. 14 a wón jo powědał: »Som lažał wósymatśiźasća lět dłujko pśi wójcowem gaśe k Jeruzalemoju a som śerpjeł na wjelikej chórosći a jo cakał na gójenje, kótarež jo dejało se pśez pśichad janźela wustatkowaś, kenž jo k wěstemu casoju wódu znjeměrnił; A chtož pó znjeměrnjenju wódy nejpjerwjej zastupijo, jo se wót kuždeje chórosći gójł, kótaruž jo měł. 15 a ako Jezus jo mě tam mócy dostał, jo ku mnjo gronił: Coš se wustrowiś? A ja som wótegronił: »Kněžo, ja njamam žednogo muskego, kenž mě do gata sajźijo, gaž jo wóda rozdrognjona.« 16 a wón jo ku mnjo powědał: Stawaj, wzej swóju póstolu a źi! A ned som gójł, jo mója póstola wzeła a wótejšła. 17 Da su gronili Žyźi k Pilatusoju, našomu Knězoju, až dejał se jogo pšašaś, na kótarem dnju jo se wót swójeje chórosći gójł. 18 chórych jo wótegroniło: Jo było pśi sebitu. 19 Židow jo groniło k Pilatusoju: Njejsmy gronili, až jo swóju srědnosć pśi sabaśe statkował a carty wugónił pśez wjercha carta? 20 a drugi 7 Jude jo wustupił a powědał: Som był slěpy, jo mógał zuki słyšaś, ale nikogo wiźeś; nic wiźeś; A ako Jezus dalej pójźo, som słyšał kopicu mimo hyś a som se pšašał, co how jo? 21 Wy sćo mě gronili, Jezus chójźi mimo, a ja som se kśikał a źašo: Jezus, syn Dawida, zmil tebje! A wón jo wóstał stojecy a pśikazał mě k sebje pśinjasć, a źašo mě: Co coš?
22 ja źašo: Kněžo, aby mójo wócynjate swětło wzeł. 23 wón jo ku mnjo powědał: Wzej twój naglěd, a gaž som jogo wiźeł a som slědował jomu, wjasele a se źěkował. 24 a teke drugi jud jo wustupił a źašo: Ja som wusedaŕ, a wón jo mě jano pśez swójo słowo gójł, z tym až jo powědał: Ja cu, ty sy cysty; A skóro som se wót swójogo wurěšenje wurěšył. 25 a drugi Jude jo wustupił a źašo: Buź kśiwy, a wón jo mě pśez swójo słowo spšawny cynił. 26 a žeńska z mjenim Weronika jo groniła: »Som dwanasćo lět dłujko wót kšwě domapytała, a ja som se dotyknuła sawnu swójeje drastwy, a gaž jo mója kšej słuchała. 27 Da su gronili Žyźi: Mamy kazń, až njesmějo se žeńska ako dopokaz dowóliś. 28 a pó drugich wěcach jo gronił drugi jud: "Som wiźeł, kak jo Jezus ze swójimi wuknjeńcami na swajźbu pśepšosony, a jo felował na w Kanach w Galileja; 29 a gaž jo wino wupite, jo wón słužabnikam pśikazał, wóni su musali šesć gjarncow połniś, kótarež su byli how, z wódu, a wóni su napołnili až do kšomy, a wón jo ju žognował a pśeměnił wódu do wina, a ceły lud jo se zwignuł a źiwał pśez ten źiw. 30 a drugi Žydow jo wustupił a gronił: Som Jezusa w synagogi k Kapernaumoju wucyś wiźeł; wiźeś; wiźeś; A jo był w synagogi muski, kenž jo měł carta; A wón jo kśikał a gronił: Laj na pokoj; Co mamy z tobu cyniś, Jezusa z Nacareta? Sy pśišeł, aby nas znicył? Wěm, až sy Bóžy. 31 a Jezus jo jogo wupokazał a źašo: Mjelc, njeknicomny duch, a źi z cłowjeka; A gaž jo z njogo pśišeł a njejo jomu zewšym bóleło. 32 fariser jo gronił teke slědujuce: Som wiźeł, až wjelika kopica k Jezusoju jo pśišła z Galileja a Judy a wót brjoga mórja a z wjele krajow wokoło Jordana, a wjele chórych jo k njomu pśišło, a wón jo jich wšyknych gójł. 33 a ja som słyšał njecesne duchy kśikaś a groniś: Ty sy Bóžy syn! A Jezus jim kšuśe pśikaza, až njedejali jogo spóznaś. 34 na to jo powědał drugi, kenž jo gronił Centurio: »Ja som Jezusa w Kapernaumje wiźeł, a ja som jogo wopytał a gronił: Kněžo, mój słužabnik lažy doma a jo zwónił.« 35 a Jezus źašo ku mnjo: Cu pśiś a jogo gójś. 36 pak źašo: Kněžo, ja njejsom gódny, až pśiźoš pód mójo kšywo; Ale powědaj jano słowo, a mój słužabnik se gój. 37 a Jezus źašo ku mnjo: Źi pó twójej droze! A ako sy wěrił, tak se śi to góźi. A mójich knězow jo se wót teje samskeje góźiny wugójł. 38 Da jo gronił Edelmann: »Som měł syna w Kapernaumje, ten jo lažał w smjerśi; A ako som słyšał, až jo Jezus do Galileja pśišeł, som šeł tam a som jogo pšosył, do swójogo domu dołoj zalězć a mójogo syna wugójś, dokulaž jo był smjerś blisko. 39 Wón jo mě powědał: Źi k swójomu puśoju, twój syn jo žywy. 40 a mój syn jo se wót teje góźiny wugójł. 41 mimo tych jo wołało teke wjele drugich Žydow, muskich a žeńskich, a źašo: Wón jo napšawdu syn Boga, kenž wšykne chórosći jano pśez swójo słowo gój a kótaremuž su carty ceło zewšym pódchyśone. 42 někotarych z nich jo dalej groniło: Toś ta móc njamóžo wót nikogo wujś mimo Boga. 43 Pilatus jo powědał k Židam: Cogodla njejsu carty wašym gójcam pódchyśone? 44 někotarych z nich jo groniło: Móc, carta pódchyśiś, móžo jano wót Boga wuchadaś. 45 drugich pak su gronili k Pilatusoju, wón jo Lacarusa z wumarłych wubuźił, za tym až jo styri dny w swójom rowje lažał. 46 ako jo to był město togo, jo wón tśěskotajucy k kopicy Žydow powědał: Co wam pomoga, njewinowatu kšej pśeleś? KAPITEL 6 1 Da jo zawołał Pilatus Nikodemus a pěśnasćo muskich, kótarež su gronili, Jezus njejo se naroźił, k sebje a źašo jim: Co dejm cyniś, dokulaž jo tumult pód ludom? 2 Wy sćo k njomu gronili: Njewěmy to; njewěmy; Daś te na to glědaju, kenž tumulta nakšajju. 3 To zawoła Pilatus kopicu zasej k sebje a źašo jim: Wy wěsćo, až maśo wašnju, až mam was na pasowem swěźenju popajźonego lichego; 4 ja som znatego popajźonego, mordarja, barabbasa gronił, a Jezus, kótaryž Kristusa groni, w kótaremž nic njenamakajom, což smjerś
zasłužyjom. Chto z nich ga ma zmysł, kótaregož dejm wama lichotnje daś? 5 wšych se źerjo a gronje: Wumóž nas, barabbas! 6 Pilatus powěda k nim: Co ga dejm z Jezusom cyniś, kótaremž Kristusoju groni? 7 Wy wšykne wótegroniju: Wón ma se kśicowaś. 8 a zasej wóni se kśikaju a gronje k Pilatusoju: Ty njejsy pśijaśel Caesara, gaž toś togo cłowjeka lichujoš? Pśeto wón jo rozkładł, až jo wón Bóžy syn a kral. Sy pak pśichylony, až musy wón kral byś a nic kalar? 9 a Pilatus jo połny gniwa k nim powědał: Waš lud jo pśecej górniski był, a wy sćo pśecej pśeśiwo tym, kenž su wam słužyli? 10 Žydow jo wótegroniło: Chto su te, kenž su nam słužyli? 11 pilatus jo jim wótegronił: Twój Bog, kenž jo śi z twardego słužabnika Egyptowarjow wulichował a se pśez Cerwjene mórjo wjadł, ako by było suchy kraj, a tebje w pusćinje z muskimi a paśpulowym měsom a wódu ze skały wótewzeł a tebje kazń z njebja dał: 12 Wy sćo jogo pó wšych drogach žarowali a sebje rozškrěli śeleta a se pśiprasali a jomu woprowali a gronili: To su twóje bogi, Israel, kenž su śi z kraja Egyptow wudali a gronili: To su twóje bogi, Israel, kenž su śi z kraja Egyptow wudali. 13 wó to jo był waš Bog pśichylony, was znicyś. Moj pak jo za tebje zastupił, a twój Bog jo jogo wusłyšał a zagaž sebje swóju winu. 14 pózdźej by wy gniwne byli a by waše profety, mose a aron, wusmjerśili, ako su do pisakoweje budki wuběgnuli, a wy sćo pśecej pśeśiwo Bogu a jogo profetam zamurili. 15 a wón by wót swójogo sudnikojskego stoła stanuł a wótejšeł; Ale Žyźi su wšykne wołali: Pśipóznawamy Kalar ako krala a nic Jezusa. 16 gaž jo se toś ten cłowjek naroźił, su pśišli mudre a su jomu dary pśinjasli. Ako jo Herodes to słyšał, jo był wjelgin znjeměrnjony a by jogo nejlubjej wusmjerśił. 17 ako jogo nan to zgónijo, jo wuběgnuł z nim a jogo maśerju Mariju do Egyptowskeje. Ako jo Herodes słyšał, až jo se naroźił, by jogo zabił; A tak jo pěskował a wusmjerśił wšykne źiśi, kótarež su byli w Bethlehemje a pśi wšych brjogach togo samskego, wót dweju lětowu a pód nimi. 18 ako pilatus jo to wulicowańko słyšał, jo se wulěkał. A wón měrnu pód ludom, kótaryž jo zogol cynił, a źašo Jezusoju: Sy ga kral? 19 Wšych Žydow jo wótegronił Pilatus, až jo kśěł to, herodes wusmjerśiś daś. 20 da jo wzeł Pilatus wóda, jo se pśed ludom ruce wumył a źašo: Som njewinowaty na kšwě togo spšawnego; Woglědajśo se wam to. 21 Žydow jo wótegroniło a powědało: Jogo kšej pśiźo nad nami a naše źiśi! 22 Da jo pśikazał Pilatus, Jezusa pśed nim pśinjasć, a źašo jomu ze slědujucymi słowami: 23 swójski lud jo śi nadawk dał, tebje samego do krala wjasć. Togodla zasuźijom, pilatus, se pó kaznjach něgajšnego město wunuchtowaś; A až nejpjerwjej wězany a pótom na jadnej kśicy powjesyjoš na tom městnje, źož sy něnt popajźony; A teke dwa złosnika z tobu, kótarejž se gronitej Dimas a Gestas. KAPITEL 7 1 a Jezus jo šeł ze zala, a rubjažnika z nim. 2 A ako su na městno pśišli, Golgatan groni, su jomu jogo drastwu wuśěgnuli a su jogo z powrjozom wuśěgnuli, su jomu śernjowu kronu na głowu pušćili a su jomu dali roru do ruki. 3 a rowno tak stej cyniłej z sromotoma, kótarejž stej se z nim kśicowałej, Dimas k jogo pšawam, gesta k swójej Lěwicy. 4 Jezus pak źašo: Mój nan, zgibnjo jim! Wšako njewěźe, co cynje. 5 a wóni su źělili jogo woblacenja a su chyśili gronidło na jogo woblacenje. 6 Mjaztym jo stojał lud pódla, a wusoke promšty a nejstarše Žydow su směli jogo a su powědali: Wón jo drugich wuchował, až měł se něnto sam wumóžyś, gaž móžo; wón móžo; Gaž jo Bóžy syn, ga něnt dej wón z kśice dołoj zalězć. 7 a wójaki su jogo wusměšowali, su wzeli kisał a gali a su jomu k piśeju pili a k njomu powědali: Gaž sy kral Žydow, zgibni śi. 8 a Longinus, wěsty wójak, jo wzeł žort, jo jogo do boka pśesypnuł, a gaž jo pśišła kšej a wóda. 9 a Pilatus jo pisał titel na kśicu w hebrejskich, łatyńskich a grjekskich pismikach, rozmjej: To jo kral Žydow.
10 jaden z dweju sromotowu, kótarejž stej se z Jezusom kśicowałej, ten jo se gronił Gestas, źašo Jezusoju: Gaž sy Mesias, tak wumóžyjo śi a nas. 11 złoźejow pak, kenž jo se k swójej pšawicy kśicował a Dimas jo gronił, jo jogo wuzgónił a źašo: Njebójš se Bogu, kenž jo k toś tej pokuśe zasuźony? Pśiwzejomy napšawdu z pšawom a pšawom zasłužbu našych jadnanjow; Ale Toś ten Jezus, co jo złego cynił? 12 Pó tom zdychow źašo Wón k Jezusoju: Kněžo, na mnjo, gaž pśiźoš do twójogo kralojstwa. 13 Jezus jo wótegronił a źašo jomu: Zawěsće, ja śi gronim: Ty dejš źinsa ze mnu w paradizu byś. KAPITEL 8 1 a jo było wó šesty góźinu, a śamnosć jo lažała na woblicowej zemi až do źewjeteje góźiny. 2 A ako jo słyńco zaśamnjone było, lej, hołtaŕ templa jo był wót górjejce až dołoj roztergany; roztergany; A teke skały buchu roztergane, a rowy su se wótcynili, a wjele bonarjow swětych, kenž su spali, su se zwignuli. 3 Und um neunte neuntee góźiny jo Jezus z głosnym głosom zadrěł a powědał: Hely, Hely, lama zabacthani? Co se wukładujo: Mój Bog, mój Bog, cogodla sy mě spušćił? 4 a pó tych wěcach źašo Jezus: Wóśc, do twójeju rukowu połožyjom mójogo ducha; A za tym až běšo to gronił, jo wón ducha spušćił. 5 ako pak jo stolic wuglědał, až Jezus tak wuwołajo, jo wón ducha spušćił, to jo wón Boga zagranjał a źašo: Zawěsće, to jo był spšawny muski. 6 a wšykne luźe, kótarež su pśi tom stojali, su byli wjelgin znjeměrnjone pśez toś ten naglěd. A wóni su pśemyslowali wó zachadnem, su se na gruź zabili a se pótom do města Jeruzalem wrośili. 7 Stotnik jo šeł k městu a jo jomu wšykno wulicował, což jo se stało. 8 a ako jo to wšo zwažował, jo był wjelgin wobtužony. 9 a wón jo wołał Žydow gromaźe a źašo jim: Sćo źiw słyńcnych žabow wiźeli a co jo se howac hyšći stało, ako Jo Jezus wumrěł? 10 ako su Žyźi to słyšali, su wótegronili městoju: Słyńcne zajśpjenja jo se stało pó swójej wšednej wašni. 11 ale wšykne, kenž su Kristus znali, su stojali w někakej zdalonosći, rowno tak ako žeńske, kótarež su Jezus z Galileja slědowali, a su to wšykno wobglědowali. 12 a lej, wěsty muski z Arimatheja, z mjenim Joseph, kenž jo był teke huknik Jezusa, ale z bójaznosći pśed Židami wótwórjony, jo stupił k městoju a jo jogo pšosył, jomu dowólnosć daś, Jezusa z kśice pšec wześ. 13 a měsćank jo jogo dał. 14 a Nikodemus jo pśišeł a pśinjasł měšańcu myrhe a aloe sobu, to něźi sto puntow. A wóni su wzeli Jezusa pód łdzami z kśice dołoj a su jogo z powrjozami z wěrcami pśiwězali, ako jo pla Žydow nałog, zakopane. 15 a wón jo jen połožył do nowego rowa, kótaryž jo Joseph twariś a ze skały hawbś dał, do kótaregož njejo se hyšći žednje cłowjek połožył. A wónej stej kulałej wjeliki kamjeń za źurja rowa. KAPITEL 9 1 Ako su słyšali njespšawne Žydy, až jo Jozef Leicham Jezusa wuběgował a zakopował, su pytali Nikodemus. A te pěśnasćo muskich, kenž su pśed kubłarjami wopóznali, až njejo se Jezus pśez roźone naroźił, a druge dobre luźe, kótarež su irgendy něco dobrego pśeśiwo njomu cynili. 2 Ako pak su se wšykne z tšacha pśed Židami zabarwili, jo se Nikodemus sam jim pokazał a źašo: Kak mógu take luźe do synagogi pśiś? 3 Žydy su jomu wótegronili: Kak pak móžoš do synagogi zajś, kenž sy był zwězkaŕ Kristusa? Lašuj swój kjabel z nim w drugem swěśe. 4 Nikodemus jo wótegronił: Amen; Tak se bójm, až som swój pśisud z nim w jogo mócnaŕstwje měł. 5 Ako jo Joseph k Židam pśišeł, źašo wón k nim: Cogodla sćo gniwny na mnjo, dokulaž se leicham Jezusa Pilatusa pomina? Glej, som jen do mójogo rowa scynił a jen do cystoje płachty zawił a kamjeń za źurja rowa połožył. 6 ja som pšawje pśeśiwo njomu jadnał; Wy pak sćo njespšawnje jadnali a toś ten spšawnych wóttšašowali, z tym až sćo jogo
kśicowali, jomu kisałe k piśeju dali, jogo z śernjami kronowali, jogo śěło z kśudami roztergali a winu swójeje kšwě na was dołoj znosyli. 7 ako su Žydy wó tom słyšali, su byli znjeměrnjone a znjeměrnjone. A wóni su se Josephoju zakšyli a pśikazali, jogo pśed sabatom w Žarowje wześ a tam wobchowaś, daniž njejo sabat mimo. 8 a wóni su jomu gronili: Nožku złožyś! Dokulaž něnto njejo dowólone, śi něco złego cyniś, daniž prědny źeń tyźenja njepśiźo. Ale wěmy, až se śi zakopowanja njewustatnijo; My pak comy twójo měso ptaškam njebja a zwěrjetam zemje daś. 9 Joseph jo wótegronił: Toś to nagrono gjardego Goliata, kenž jo žywemu Bogu wumjatuł, pśeśiwo Dawidoju powědaś. Wy pismawucone a pismawucone pak su wócuśili, až Bog pśez profeta powěda: Pomsćenje jo mójo, a ja cu was za złe měś, což wótpowědujośo. 10 Bog, kótaruž sy na kśicu powjesył, móžo mě z twójeju rukowu wulichowaś. Wša twója złosnosć se śi slědk pśiźo. 11 pśeto ako jo se měsća ruce mył, jo wón gronił: "Som cysto ze kšwě togo spšawnego." Wy pak sćo wótegronili a kśikali: Jogo kšej pśidu pśez nas a naše źiśi. Ako sćo gronili, se na nimjernosći zepěraśo. 12 Als nejstaršych Žydow toś te słowa słyšali, su se w z gniwom pśez měru šmótlili. A wóni su se Josephoju zakšyli a su zatkali jogo do komorki, źož njejo žedno wokno było. Wóni su zacynili źurja a zazyglowali šlod; 13 a Annas a Kaiphas stej stajiłej stražu na to a stej se wobradowałej z mjeršnikami a lewitami, až su se wšykne pó sabatu zgromaźili, a wóni pśemyslowali, w kótarej smjerśi su měli Josepha pśinjasć. 14 Als su to cynili, su kazane kněžarje Annasa a Kaiphasa, Josepha wuwjasć. KAPITEL 10 1 Ako jo ceła zgromaźina to słyšała, su se źiwali a su byli zaźiwane, wšako su namakali ten samski zygel na šlodce komory a njejsu mógali Josepha namakaś. 2 a Annas a Kaiphas stej šłej wen, a mjaztym až stej wšyknych wobźiwałej, až jo Joseph dalej był, jo jaden powědał jaden z wójakow, kótarež su row Jezusa pasć, na zgromaźinje. 3 mjaztym až su pó row Jezusu wobstražowali, jo se stało zemjerdžanje. A smy wiźeli, kak janźel jo kamjeń rowa pšec kulał a se na njen sednuł. 4 a jogo woblico jo było kaž błysk a jogo woblacenje ako sněg. A my smy dla tšacha ako njaboge był. 5 a smy słyšali, kak janźel jo k žeńskim pśi rowje Jezusa powědał: Njebójśo se! Wěm, až pytaśo Jezusa, kótaryž bu kśicowany. Wón jo stanuł, ako jo to pśedpowěźeł. 6 pójźćo a wiźiśo městno, źož su połožyli. A źi ned tam a groń swójim wuknjeńcam, až jo wót wumarłych stanuł, a wón buźo pśed tobu hyś do Galileja. Tam dejśo jogo wiźeś, kak jo wam to gronił. 7 a Žydy su wšykne wójaki zwołali, kótarež su row Jezusa pasli, a su k nim powědali: Chto su žeńske, ku kótarymž jo janźel powědał? Cogodla njejsćo je pśimali? 8 wójakow jo wótegroniło a powědało: Njewěmy, chto su žeńske byli. Mimo togo smy se pśez bójaznosć ako njaboga stali, a kak smy mógali toś te žeńske pśewześ? 9 a Žyźi su k nim powědali: Tak wěrny Kněz žywy, wam njewěrimy. 10 wójakow jo wótegroniło a jo powědało k Židam: Ako sćo Jezusa tak wjele źiwow statkowali a słyšali, a jomu njejo wěriło, kak by dejali nam wěriś? Wy sćo pšawje gronili: Kak kněz jo žywy, tak jo Kněz žywy. 11 smy słyšali, až sćo Josepha, kenž jo Leicham Jezusa zakopował, w komorce pód zazyglowanym šlodom zamknuł; A ako sćo to wótwórili, njejsćo jogo how namakali. 12 dajśo něnto Josephoju, kótaregož sćo we komorce wobstražowali, tak buźomy Jezusa naroźiś, kótaregož smy w rowje módlili. 13 Žydow jo wótegroniło a powědało: Buźomy Jozefa naroźiś, dajśo jej Jezusoju! Ale Joseph jo w swójskem měsće Arimathäa. 14 wójakow jo wótegroniło: »Gaž jo Joseph w Arimathiji a Jezusu w Galileja, ga smy słyšali, kak janźel jo žeńskim to zdźělił. 15 Ako su Žyźi to słyšali, su se bójali a su se mjazy sobu bójali: Gaž dejało se to na někake wašnje zjawnje staś, ga buźo kuždy do Jezusa wěriś. 16 a wóni su zběrali wjeliku sumu pjenjez, su dali wójakam a źašo: Grońśo ludoju, až su hukniki Jezusa w nocy pśišli, ako sćo spali, a
leicham Jezusa wukšadnuł? A gaž Pilatus, źaržaŕ, wó tom zgónijo, comy jen spokojiś a tebje do wěstoty pśinjasć. 17 a wójaki su te pjenjeze wzeli a gronili, kak jo se jim wót Žydow pśikazało: A jeje rozpšawa jo se rozšyriła we wukraju pód ludom. 18 duchownych pak, Phinees, Ada, šulski mejstaŕ, a levit, z mjenim Ageus, su pśišli tśi z Galileja do Jeruzalema a su gronili k wusokim reprientam a wšyknym, kótarež su byli w synagogach, a su powědali: 19 smy wiźeli, kak sćo Jezusa, kótaregož sćo kśicowali, ze swójimi jadnasćo wuknjeńcami powědał a srjejź nich na wólejowej górje sejźeł a k nim źašo: 20 źiśo wen do cełego swěta, prjatkujśo wšyknym ludam ewangelium a dujo na mě nana a syna a Ducha Swětego; A chtož se mysli a dupjo, ten buźo se wuchowaś. 21 a ako jo to k swójim wuknjeńcam gronił, smy jogo do njebja dojěli. 22 ako su wusoke apriestery a nejstarše a lewity to słyšali, su wóni k tym tśom muskim powědali: Dajśo Bogu Israeloju cesć a wuznawajśo jomu, lěc jo to wěrno, což sćo wiźeli a słyšali. 23 a wóni su wótegronili: Kak kněz našych nanow jo žywy, Bog Abrahams a Bog Isaaks a Bog Jakub, ako smy Jezusa ze swójimi wuknjeńcami powědaś słyšali a kak smy jogo do njebja pśijěli, tak smy was wěrnosć wulicowali. 24 a te tśi muske su wótegronili a gronili: Gaž smy sebje słowa, kótarež smy Jezusa powědaś słyšali, njejsmy swójske cynili a jogo do njebja pśijěli, by my grěch wina byli. 25 Da su se ned wusoke težki pózwignuli, su źaržali knigły kazni w swójima rukoma a su zapśisegali toś te muske a powědaś: Wy njamaśo wěcej wózjawiś, což sćo wó Jezusu powědali. 26 a wóni su jim dali wjeliku sumu pjenjez a su pósłali drugich luźi ze sobu, kótarež su do swójogo kraja wjasć dejali, až njeby na žeden pad w Jeruzalemje wóstali. 27 a Žydy su se wšykne zgromaźili, a za tym až su nejgroznjejše starosće wugronili, su powědali: Co jo to za wurědny, kenž jo se w Jeruzalemje stało? 28 ale Hanow a Kaiphas stej ju troštowałej a powědałej: Cogodla dejali wójakam, kótarež su row Jezusa wobstražowali, wěrje, gaž su nam gronili, janźel jo kamjeń wót źuri rowa pšec kulał? 29 snaź su te swójske wuknjeńce jim to gronili a su jim pjenjeze dali, aby to gronili, a wóni sami su leicham Jezusa pšec wzeli. 30 póchmurnych dalej, až njamóžoš cuzym kredit daś, dokulaž su teke wjeliku sumu wót nas wzeli a se pó pśikazach rozkładli, kótarež smy jim dali. Wóni deje pak nam pak wuknjeńcam Jezusa zwěrne byś. KAPITEL 11 1 Dalš jo se Nikodemus pózwignuł a źašo: Wy groniśo pšawje, wy syny Israela, wy sćo słyšali, co su te tśi muske pśisegali pó Kazni Boga, kótarež su jezusa ze swójimi wuknjeńcami na wólejowej górje powědaś wiźeli, a smy wiźeli jogo do njebja. 2 a pismo nas wucy, až jo se žognowany profet Elia do njebja pśiwzeł; pśiwzeło; A Hilža, kótaraž jo se wót synow profetow pšašała: Źo jo naš nan Elia? Wón jo k nim gronił, až su do njebja pśiwzeli. 3 a syny profetow su k njomu powědali: Snaź jo jogo duch na jadnogo z górow Israela njasł, tam jogo snaź namakajomy. A wóni su pšosyli Elisa, a wón jo tśi dny z nimi wokoło šeł, a wóni njejsu mógli jim namakaś. 4 a něnto mě słyšyśo, jeje syn Israela, a lašuj nas luźi na góry Israela, až njeby snaź duch Jezusa wóttergnuł a my jen tam snaź namakajomy a naseśili. 5 a rada Nikodemusa jo se cełemu ludoju spódobała. A wóni su wustajili muskich, kótarež su Jezusa pytali, ale jogo namakaś mógali, a wóni su se wrośili a powědali: Smy šli wokoło, njejsmy pak Jezusa namakaś mógali, ale smy Josepha w jogo měsće Arimathäa namakali. 6 ako su wjerchy to słyšali, su se wjaselili a brjazynu Boga Israela, dokulaž su Josepha namakali, kótaruž su do komory zawrěli a namakaś mógali. 7 a ako su wutwórili wjeliku zgromaźinu, su powědali wusoke duchowne represtry: Na kótaru wašnju dejmy Josepha k nam pśinjasć, aby z nim powědał? 8 a wóni su wzeli kusk papjery, su jomu pisali a powědali: Měr jo z tobu a cełeju familiju. Wěmy, až smej se na Boga a tebje minułej.
Buźćo njepłaśiwe, nam, waše nany, woglěd wótstajali, wšako smy byli dopołnje pśechwatane wó wašom wuběgnjenju z popajźeństwa. 9 Wěmy, až jo to była zła rada, kótaruž smy pśeśiwo tebje zgubili, a to jo se Kněz za tebje starał, a to kněz sam śi wót našych wótglědow wulichował. Měr jo z tobu, Joseph, kenž sy cesny pód cełym ludom. 10 a wóni su wuzwólili sedym pśijaśelow Josepha a su jim powědali: Gaž pśiźośo k Josephoju, strowi jogo w měrje a dajśo jomu ten list. 11 a ako su muske k Josephoju pśišli, su jogo w měrje póstrowili a su jomu list dali. 12 a ako jo Joseph cytał, źašo wón: Wuwjasojaŕ jo Bog, kótaryž jo mě wót Israelitow wulichował, až njejsu mógali móju kšej woblewaś. Wugoriś daś jo Bog, kenž jo mě pód twójima kśidłoma šćitał. 13 a Joseph jo ju kusał a jo ju sobu do swójogo domu wzeł. A na drugem zajtšu jo Joseph swójogo wóslika pókładnuł a jo z nimi do Jeruzalema šeł. 14 a ako su wšykne Žydy to słyšali, su jomu napśeśiwo šli a wołali: Měr pśewóźowašo twójo pśichado, nan Joseph. 15 na to wón jo wótegronił: Derjeměśe Kněza pśewóźujo ceły lud. 16 a wšykne su jogo kusali. A Nikodemus jo jogo wjadł do swójogo domu, za tym až jo wjeliki swěźeń pśigótował. 17 zajtša pak, ako jo był pśigótowański źeń, stej powědałej Hana, Kaiphas a Nikodemus k Josephoju: Wuznawaj Bogoju Israeloju a wótegranja nam wšykne pšašanja, kótarež buźomy śi stajiś. 18 pśeto smy wjelgin znjeměrnjone byli, až sy śěło Jezusa zakopał; A ako smy śi do komorki zawrěli, njejsmy śi mógali namakaś; A wót togo casa se bójmy, až do togo casa, až se mjazy nami zjawiš. Groń nam pótakem pśed Bogom, co jo se wšykno stało. 19 da jo Joseph wótegronił a gronił: Sćo mě dny pśigótowanja až do zajtša łapili. 20 ako pak som stojał srjejź nocy pśi módlitwje, jo dom styrich janźelow wobdany. A ja som Jezusa wiźeł ako błyšć słyńca a som ze tšachom na zemju złožył. 21 Jezus pak jo móju ruku pópadnuł a jo mě zwignuł wót zemje, a tudy su pśez mnjo sypali. Wón pak jo mě woblico wóttrěł, jo mě kusał a jo mě gronił: Njebój se, Jozep; Joz; Glědaj mě, pśeto ja to som. 22 To som jogo póglědnuł a som powědał: Rabboni Elias! Wón jo mě wótegronił: Ja njejsom Elias, ale Jezus wót Nacareta, kótaregož leicham sy zakopał. 23 som k njomu powědał: Pokaž mě row, do kótarejež som śi połožył. 24 a Jezus jo mě wzeł pśi ruce, dowjeźo mě k tomu městnoju, źož som jogo połožył, a pokazujo mě powrjozne drastwy a serwiety, kótarež som jomu wokoło głowy połožył. To som ja wuleł, až jo to Jezus był, jo se na njogo módlił a źašo: Pjenka jo, kenž tam pśiźo w mjenju Kněza. 25 Jezus jo mě pak wzeł raz pśi ruce, dowjeźo mě do Arimateje do mójogo domu a źašo ku mnjo: Měr buź z tobu! Ale nježebli z twójogo domu až do styrźastego dnja; Ale ja musym k swójim wuknjeńcam hyś. KAPITEL 12 1 Ako su wusoke tež wusoke serije to wšykno słyšali, su se zaźiwali, su padnuli z glědajucy na zemju ako njaboga a su k sebje wołali: Co jo to za wjelicne znamje, kótarež jo se w Jeruzalemje stało? Znajomy nana a maś Jezusa. 2 A wěsty Levit źašo: »Znajom wjele jogo pśiswójźbnych, nabóžnych wósobow, kótarež Bogu Israeloju w templu z woporami a woporami wognja pśedstajaju. 3 A ako jo Wusoki promšt Simeon jogo do swójeje rukowu wzeł. Wón źašo jomu: Kněžo, něnt daj swójogo słužabnika w měrje źěliś, za twójim słowom; Pśeto mójej wócy stej twóju starosć wiźełej, kótaruž sy pśed glědajucy na wšykne ludy pśigótował: swětło, aby se góla swěśiło, a kšasnosć swójogo luda Israela. 4 Na samsku wašnju jo Simeon Maria žognował, maś Jezusa, a źašo jej: Ja śi wó toś tom góleśu zgubijom; Wón jo zawěsće za pad a zasejwótwórjenje wjele a za znamje, pśeśiwo kótarež ma se powědaś. 5 Jo, mjac buźo teke twóju swójsku dušu pśeběžaś, a mysli wjele hutšobow budu zazdaśim. 6 A wšykne Žyźi su powědali: Lašujśo nam k tśom muskim, kótarež su gronili, až by jogo ze swójimi wuknjeńcami na wólejowej górje powědaś wiźeli. 7 na to su se jeje pšašali, co su wiźeli. Jadno dogrono wótegronichu: W pśibytnosći Boga Israela smy wobkšuśili, až smy jasnje wiźeli,
kak jo Jezus ze swójimi huknikami na wólejowej górje powědał a do njebja zajěł. 8 a Annas a Kaiphas stej dowjadłej na wšake městna a stej je źělonej pśepytowałej. Jadnogłosnje wěrnosć znate a su gronili, až su Jezusa wiźeli. 9 a Annas a Kaiphas stej groniłej: »Naša kazń groni: Pśez gubu dweju abo tśich znankow se kužde słowo zwěsćijo.« 10 pak co smy gronili? Zbóžny He weto jo se Bogu spódobał a jo se pśez Bóže słowo pśełožył; pśełožone. A zakopowanje zbóžnego mosa jo znate. 11 Jezus pak bu Pilatus pśepódany, wupasany, z śernjami kronowany, wupluwany, wupluwany, z kopom pśekśiwjony, jo wumrěł na kśicy a bu zakopany, a jogo leicham jo se cesćił Josephowe gódnoty w nowem rowje, a wón jo jogo žywje wiźeł. 12 a toś te muske su mimo togo wujasnili, až su jogo ze swójimi wuknjeńcami na wólejowej górje powědaś a k njebju pśijěli. 13 da jo se Joseph zwignuł. Wón jo powědał k Annasoju a Kaiphasoju: Wy se z pšawom wjelgin zaźiwane byś, až jo se wam groniło, až jo Jezus žywy a do njebja zajěł. 14 jo napšawdu njewócakano, až njejo jano sam z wumarłych stanuł, ale teke druge z jich rowow wubuźił, kótarež su se wót wjele w Jeruzalemje wiźeli. 15 a něnto słuchaj mě pitśku: My wšykne smy znali zbóžnego simeona, wusokegopera, kótaryž jo Jezus ako góletko w templu do swójich rukow wzeł. 16 Ten samski simeon jo měł sam dweju synowu, a smy wšykne pśi jich smjerśi a zakopowanju pśibytne byli. 17 wó to źo a woglědajśo se swóje rowy, pśeto wóni su wótwórjone, a wóni su z rowa stanjone, a lej, wóni su w měsće Arimathiji a pśežywiju swój cas gromaźe w góźinach nutšnosći. 18 někotarych drje su zuk swójich głosow w módlitwje słyšali, ale wóni njekśě z nikim powědaś, ale wóni su zagranjali nime ako njaboge. 19 pak pójźćo, kašl nas k nim a nam napśeśiwo wšym pśistojnym cesćownosćam a zajmowanosći zaźaržaś. A gaž móžomy je k pśisegam pśinjasć, budu nam snaź někotare z pótajmstwow swójogo zrowastanjenja pśeraźiś. 20 ako su Žyźi to słyšali, su se wjaselili nad měru. 21 Da stej šłej Annas a Kaiphas, Nikodemus, Joseph a Gamaliel do Arimatheja, njejstej pak namakałej w swójich rowach. Ale ako su pó měsće šli, su jich na swóje pókłone kólena pśi jich wjacerni pśiwězali: 22 a wóni su ju strowili ze wšeju cesćownosću a cesćenim cesćow pśed Bogom, su ju wjadli do synagogi k Jeruzalemoju, a za tym až su wrota zacynili, su pśiwzeli knigły kazni Kněza. 23 a wóni su jen jim do rukow połožyli a šwigali pla Boga Adonai a Boga Israela, kenž jo k našym nanam powědał, groni pśez kazń a profety a źašo: Gaž sćo tomu, kenž jo was wót wumarłych wubuźił, wěri, až jo Jezus, tak groni nam, co sćo wiźeli a kak sćo wót wumarłych zbuźili. 24 Charinusa a Lenthiusa, kótarejž stej syna Simeons, tśěskotałej, ako stej to słyšałej, a bu znjeměrnjonej a zdychowałej. A rownocasnje stej glědałej na njebjo a stej se kśicowałej z palcami na jězyku. 25 a ned su powědali a powědali: Daj kuždemu z nas něco papjery, ga comy śi wšykno napisaś, což smy wiźeli. A wóni su se sednuli a pisali a powědali: KAPITEL 13 1 O KNĚZ Jezus a nan, kótaryž sy Bog, teke zrowastanjenje a žywjenje wumarłych, daj nam dowólnosć, twóje pótajmstwa wózjawiś, kótaruž smy pó smjerśi wiźeli, kótarež słušaju k twójej kśicy; Pśeto my pśisegamy na twójo mě. 2 Pśeto sy swójima dłužnosćam zakazała, pótajmstwo wózjawiś, kótaraž jo se pśez twóju Bóžu móc w heli statkowała. 3 ako smy se z našymi nanami do dłymi hele pśesajźili, do šwogorneje śamnosći, jo se zjawiła naraz barwa słyńca ako złoto a mócne purpurowe swětło, kótarež jo městno rozswětliło. 4 na to jo se Hadam wjaselił, nan cełego cłowjestwa, ze wšyknymi patriarchami a profetami a jo powědał: Swětło jo prapras nimjerne swětło, kótarež jo zaginuło, nas k nimjernemu swětłoju cyniś. 5 Tam jo drěł profet Jezaja a źašo: To jo swětło nana a Syna Bóžego za mójim profekciju, ako som na zemi žywy był.
6 Kraj Zabulon a kraj Nephthalima zwenka Jordana, lud, kótaryž jo w śamnosći pśeměnił, su wiźeli wjelike swětło; su wiźeli wjelike swětło; A tym, kenž su w regionje smjertnego smjerśi bydlili, jo se swětło schadało. A něnto jo pśišeł a jo nam, kótarež smy sejźeli w smjerśi, rozswětlili. 7 A mjaztym až smy se wšykne wjaselili nad swětłom, kótarež jo se nad nami swěśiło, jo stupił naš nan Simeon k nam, glucne wjasele nad nami a źašo: Zabłyšt kněza Jezusa Kristusa, syna Boga! 8 tych som wzeł do mójeje ruki, ako som hyšći góle w templu był, a ako som se wót Swětego Ducha pógibował, som k njomu powědał a spóznał: 1 Daß něnto mójej wócy stej wiźełej twóju gójecu žeńsku, kótaruž sy pśed glědajucynim wšyknych luźi pśigótował, swětło, aby góle swěśił a kšasnosć twójogo luda Israela. 9 ako su byli wšykne swěte, kenž su byli we dłymi hele, to su słyšali, su se wó tak wěcej wjaselili. 10 na to jo jaden pśišeł ako mały jadnosedlaŕ a jo se wót wšyknych pšašał: Chto sy? 11 na to jo wón wótegronił: Som głos woła w pusćinje, Jan dupjaŕ, a profet nejwušego, kenž jo pśed swójim pśichadom šeł, aby swóju drogu k dispoziciji był, aby swójomu ludoju dopóznaśe erretow k wódawkoju grěchow dał. 12 a ja, Jan, ako som Jezusa k sebje pśiś wiźeł, wó Swětem Duchu gnuł, som powědał: Lej, jagnje Boga, lej, kenž grěchy swěta naduwa. 13 a ja som jogo w Jordanu duł a wiźeł, kak swěty Duch w póstawje gołubja na njogo dołoj pśiźo, a jo słyšał głos z njebja, kenž jo powědał: To jo mój lubowany syn, na kótaremž som ja derje padnuł. 14 a ako som něnt pśed nim sem šeł, som sem pśišeł, aby wam wózjawił, až buźo syn Boga ako pśiduce woglědany a kak źeń z wušy nam pśiźo, kótarež smy w śamnosći a w chłodku smjerśi. KAPITEL 14 1 Als aber der prědny mensch, naš nan Adam, to jo słyšał, až jo Se Jezus w Jordanje dupił, jo zawołał swójogo syna Seth a źašo: 2 Zakólenje twójim synam, patriarcham a profetam, wšykno, což sy wót Michała, zmuśenja, słyšał, ako som śi na wrota paradiza pósłał, aby Boga pšosył, daś jo mója głowna ruka, gaž som chóry. 3 a Seth jo se patriarcham a profetam bližył a źašo: Ja, Seth, ako som se na wrotach paradiza k Bogu módlił, jo wiźeł janźela Kněza, Michała, mě se zjawiś a źašom: Som wót Kněza k tebje pósłany; Som k tomu pówołana, wó cłowjeskich śěłach preziděrowaś. 4 Ja śi gronim, Seth: Njezataj pód łdzami k Bogu a zažerjo jogo wólej z boma zmilnosći, z kótarymž ma swójogo nana Hadama za swójo głowybólenje žałbowaś. 5 dokulaž njamóžoš to na žeden pad dojśpiś až do slědnego dnja a w slědnych casach, rozmjej až do pěś tysac lětstotka zajšli. 6 pótom buźo Kristus, zmilny Syn Boga, na zemju pśiś, aby cłowjeske śěło Hadama a rownocasnje śěła wumarłych wóžywił, a gaž pśiźo, buźo w Jordanje dupjone. 7 pótom buźo z wólejom swójeje zmilnosći wšykne žałby, kenž do njogo wěrje; do njogo wěrje; A wólej swójeje zmilnosći buźo se teke pśiducym generacijam zachowaś, tym, kótarež se z wódy a Swětego Ducha naroźiju, k nimjernemu žywjenju. 8 a jo-lic we wónem casu zmilny Syn Boga, Kristus Jezus, na zemju dołoj pśiźo, buźo našogo nana Hadama do paradiza zawjasć, do boma zmilnosći. 9 ako su wšykne patriarchy a profety to wšykno wót Seth słyšali, su se hyšći wěcej wjaselili. KAPITEL 15 1 a ako su wšykne swěte juskali, lej, Satan, wjerch a hejtman smjerś, jo powědał k wjerchoju hele: 2 Pśigótujśo se na to, Jezusa wót Nacareta sam pśiwześ, kenž jo se cesćił, syn Bóžy byś, a weto muski jo był, kenž jo se pśed smjerśu bójał, a ten jo gronił: Mója duša jo tužna až do smjerśi. 3 a wón jo mě a wjele drugim wjele drugeje lubosći napórał. Pśeto te, kenž som slěpy a chromy cynił, a teke te, kótarež som z někotarymi cartami martrował, jo wón pśez swójo słowo wugójł; wón jo Jo, a ta, kótaruž som njabogu k tebje pśinjasł, śi z namócu pšec wzejo. 4 na to jo wjerch hele damu wótegronił: Chto jo ten mócny wjerch a weto cłowjek, kenž se pśed smjerśu bój? 5 pśeto wšykne mócnarje zemje su mójej mócy pódchyśone, kótarež sy pśez twóju móc pódchyśił.
6 Gaž pak jo w swójej cłowjeskej pśiroźe tak mócny, tak zarucyjom śi wó wěrnosć, až jo w swójej bogowej pśiroźe wšogom a žeden cłowjek swójeje mócy se stajaś njamóžo. 7 Ako jo wón něnto gronił, až se bój smjerśi, to jo kśěł śi wobejś, a buźo śi do nimjernosći njeglucne. 8 Da jo satan wótegronił a źašo wjerchoju hele: Cogodla sy cwiblował a se bójał, toś togo Jezusa wót Nacareta pśiwześ, swójogo a mójogo pśeśiwnika? 9, Což mě nastupa, som jogo wopytała a mója starych, Žydow, z zagórjetosću a gniwom pśeśiwo njomu napołniła? 10 ja som łapił sperk za jogo śerpjenje. Som měšał žołc a kisał a som jomu pśikazał, jogo piś; piś. Som pśigótował kśicu, aby jogo kśicował, a gózdźe, aby ruce a noze Ibisa pśeběžał. A něnt, dokulaž jo jogo smjerś bliska, cu jogo sem spóraś, tebje a mě póddany. 11 Da jo wjerch hele wótegronił a źašo: Ty sy rowno ku mnjo gronił, až jo mě njabogich z namócu wzeł. 12 tych, kenž su how kšuśe źaržali, daniž njeby zasej na zemi žywe byli, njejsu ze swójskeje mócy, ale pśez módlitwy k Bogu zebrali, a jeje wšogomóžny Bog jo ju wóte mnjo wzeł. 13 Chto ga jo wóny Jezus wót Nacareta, kenž jo pśez swójo słowo njabogich wóte mnjo wzeł, bźez togo až by se k Bogu módlił? 14 snaź jo to samske, kenž jo Lacarus wóte mnjo wzeł, za tym až jo styri dny njabogi był a rowno tak stanuł ako teke gniły, a wót kótaregož som ako njabogi wobsejźeństwo wobsejźeł, a weto jo jogo pśez swóju móc zasej k žywjenju zbuźił. 15 Satan jo wótegronił wjerchoju hele: Jo ten samski cłowjek, Jezusa z Nacareta. 16 ako jo wjerch hele słyšał, jo wón k njomu powědał: Ja śi pśisegam pśi mócach, kenž śi a mě słušaju, až jogo k mnjo njepśinjasoš. 17 pśeto ako som słyšał wó mócy jogo słowa, som se tśěskotał pśed bójaznosću, a mója ceła bźezbóžne towaristwo jo se rownocasnje znjeměrniła. 18 a njejsmy mógli Lacarus slědk źaržaś, ale jo se tśěsł a jo šeł ze wšymi znamjenjami złosći ned wót nas pšec. A zemja, w kótarejž jo leicham lacarus lažała, jo jogo skóro žywego wupokazało. 19 a ja něnto wěm, až jo wón wšogomóžny Bog, kenž jo mógał take wěcy wugbaś, kenž jo mócny w jogo kněžaŕstwje a mócny w jogo cłowjeskej pśiroźe, kenž jo humóžaŕ cłowjestwa. 20 wó to toś tym luźam njepśinjaso, pśeto wón buźo wšyknych do lichoty sajźiś, kótarež mam w njewěrni łojś a kótarež su ze pětymi jich grěchow putane, a wón buźo jich k nimjernemu žywjenju wjasć. KAPITEL 16 1 A za cas satana a wjerch hele tak ze sobu powědałej, jo zatšašał naraz głos ako wót grimanja a wót šumjenja wětšow, kótarež źašo: zwignjośo waše wrota, o wy wjerchy! A dopócni se, ow nimjerne wrota, a kral kšasnosći buźo nutś pśiś. 2 Ako jo wjerch hele to słyšał, jo wón powědał k satanoju: Źi pšec wóte mnjo a źi z mójogo bydlenja! Gaž sy mócny wójnaŕ, wójujoš z kralom kšasnosći. Ale co musyš z nim cyniś? 3 a wón jo jogo ze swójich bydlenjow wugónił. 4 a princ jo k swójim bźezbóžnemu oficěroju powědał: Zacyńśo skerjej surowosći a cyni je ze zeleznymi žerźami a wójujo skobodnje, až njeby łojli. 5 ako pak jo ceła kopica swětych to słyšała, su powědali z głosnym głosom gniwa ku wjerchoju hele: 6 Wótcyń swóje wrota, aby kral kšasnosći nutś pśiduł. 7 a Bogojski profet Dawid jo zawołał: Njejsom napšawdu wěšćił a gronił, ako som był na zemi, až by luźe kněza chwalby dla jogo dobrośi dla a wó jogo wjelicne twóŕby na cłowjeskich źiśi? 8 pśeto wón jo se skerjej wrota rozbił a zelezne kijaški rozrězał. Wón jo ju brał dla swójeje njespšawnosći, a dla jeje njespšawnosći su hobstajone. 9 na to jo powědał drugi profet, rozmjej swěty Jezaja, na samsku wašnju k wšyknym swětym: Njejsom was z pšawom wěšćił, ako som na zemi žywy był? 10 wumarłych buźo žywe, a te budu stawaś, kótarež su w swójich rowach, a budu se wjaseliś, kenž su na zemi; Pśeto ten, kenž wót Kněza pśiźo, buźo jim wulichowanje pśinjasć. 11 a ja som powědał na drugem městnje: O smjerś, źo jo twójo dobyśe? O smjerś, źo jo twój kał?
12 Ako su wšykne swěte to wót Jezaja powědaś słyšali, su powědali k wjerchoju hele: Wócyń něnto twóje wrota a wzej swóje zelezne žerdki! Pśeto něnt wězany sy a žednu móc wěcej njamaš. 13 Da jo wusłyšał wjeliki głos ako wót grimanja, kótaryž źašo: Zwignjośo swóje wrota, wy wjerch! A pówušćo se, wy wrota hele, a kral kšasnosći buźo se zastupiś. 14 Ako jo wjerch hele ten samski głos wóspjetował, jo wón wołał, ako by njewěźecy był: Chto jo ten kral kšasnosći? 15 Dawid jo wjerchoju hele wótegronił a źašo: Rozmějom słowa togo głosa, dokulaž som ju pśez jogo duch powědał. A něnt, ako som górjejce gronił, śi gronim: KNĚZ, mócny a mócny, kněz, mócny w bitwje: Wón jo kral kšasnosći, a wón jo kněz na njebju a na zemi; 16 Wón jo glědał dołoj, aby stukanje popajźonych słyšał a k smjerśi zasuźonych pušćiś. 17 a něnto, ty njerěšny a smjerźecy wjerch hele, wótcynijo twóje wrota, aby kral kšasnosći zastupiś mógł. Pśeto wón jo Kněz njebja a zemje. 18 mjaztym až Dawid to groni, wujźo mócny kněz w póstawje cłowjeka a jo rozswětlił městna, kótarež su pśecej w śamnosći lažali. 19 a jo rozrył puty, kótarež njejsu mógali do togo rozbuchnuś. A ze swójeju njepśewinjobneju mócu woglěda wón do dłymokeje śamnosći pśez njespšawnosć a sni smjerśi pśez grěch. KAPITEL 17 1 Ako bźezbóžnej smjerśi a jogo surowej zastojnika to su słyšali, su se w swójich wšakich kralejstwach tšach gnuli, ako su wiźeli jasnosć swětła. 2 a Kristus sam jo se zjawił naraz w swójich bydlenjach; Togodla su wołali a powědali: Smy na tebje wězane; Zazdaśim coš našo zmuśenje pśed Knězom wótglědaś. 3 Chto ty sy, kenž njamaš žedno znamje skazby, mimo wónego swětłego zjawa, kenž jo połny dopokaz twójeje wjelikosći, wót kótarejež źe žedneje notice njeswěśiš? 4 Chto sy, tak mócny a tak słaby, tak wjeliki a taki mały, jadnory a weto wójak prědny rěd, kótaryž móžoš w póstawje jadnogoarja pśikazaś ako wšedny wójak? 5 kral kšasnosći, njabogi a žywy, lěcrownož su něga kśicu wusmjerśili? 6 Chto lažy njabogi w rowje a jo se žywje k nam dołoj pśišeł, a w twójej smjerśi su se wšykne stwórjenja tśěskotali, a wše gwězdy su se pógibowali, a něnt maš swóju lichotu mjazy njabogimi a pśinjasoš naše wójnstwa w njeměrje? 7 Chto ty sy, kenž popajźonych wumóžyjoš, kótarež su se wót derbnika do rjeśazow źaržali, a je do swójeje pjerwjejšneje lichoty spórali? 8 chto ty sy, kenž móžoš take kšasne a bogojske swětło wó tom rozšyrjonem, kótarež su pśez śamnosć grěcha slěpe byli? 9 na samsku wašnju su se wšykne legiony cartow wót togo samskego grozby pśiwzeli, a z nejwósebnjejšym tšachom su se kśikali a powědali: 10 wótkul to pśiźo, o ty Jezusa Kristusa, až sy muski, kenž jo taki mócny a kšasny w jogo majesteśe, tak swětło, až njama žednogo flaka, a tak nutś, až wón žeden njestatk njecyni? Pśeto wóny dolny swět zemje, kenž jo był nam doněnta pśecej pódchyśona a wót tributa smy dostali, njejo nam hyšći žednje takego wumarłych pósłał, žednje take dary na wjerchow hele pósłali. 11 chto ga sy, kenž z takeju skobodnosću do našych bydlenjow njejźoš a se jano njebójš, se z nejwětšymi pokutami grozyś, ale teke wšykne druge wót rjeśazow wulichowaś, w kótarychž je źaržymy? 12 snaź sy ty wóny Jezus, wó kótaremž jo Satan rowno k našomu wjerchoju powědał, až buźoš pśez smjerś kśice móc smjerśi pśiwześ. 13 a kral kšasnosći, kenž jo smjerś z nogoma stupił, jo pśimnuł wjercha hele, jo jogo wšyknych jogo mócy rubił a wzeł našogo zemskego nana Hadama ze sobu k swójej kšasnosći. KAPITEL 18 1 A wjerch hele jo wzeł satana a jo powědał z wjelikeju jasnosću k njomu: O ty wjerch znicenja, praprask pórazki a wugnanje bebow, hohn janźelow Boga a zajśpjone wót wšych spšawnych! Co jo śi k tomu pógnuło, tak jadnaś? 2 Ty sy kśěł krala kšasnosći kśicowaś, a pśez jogo znicenje sy nam wjelgin wjelike lěpšyny słyšał, ale ako nora njewěš, wó co se śi źo.
3 pśeto glej, až Jezus wót Nacareta ze błyšćom swójeje kšasneje boga wšu groznosć a smjerśi do wuběgnjenja deri; 4 Wón jo naše popajźeństwa wótgórjejka až dołoj wótrył, wšyknych popajźonych pušćił, wšykne putane pušćił, a wšykne, kenž su pjerwjej pód śěžu swójich drapaw zdychnuli, smy nas něnto skśiwźili, a my smy ako wót swójich módlenjow pśewinjone. 5 Našych bźezbóžne kněžaŕstwa su pódchyśone, a žeden źěl cłowjestwa njejo wěcej w našom pódchyśenju wušej, ale na drugem boce njeglědajucy na to nas wšyknych skobodnosć; 6 pjerwjej pak njejsu směli se njaboge nas napśeśiwo žednje njesromnje zaźaržaś, hyšći su mógali ako popajźone pśi někakej góźbje wjasołe byś. 7 O satan, ty wjerch wšyknych bźezbóžnego, nana bźezbóžnego a spušćanja, cogodla dejał toś te ryśaŕske statki wopytaś, dokulaž su naše popajźone doněnta pśecej bźez nejmjeńšeje naźeje na wuchowanje a žywjenje byli? 8 něnt pak nichten z nich njestupa, a njejo teke nejmjeńša zdaśe łdzow w jadnom z jich woblicow. 9 O wjerch Satan, wjeliki kłobyk helskich stronow, wše twóje lěpšyny, kótarež sy pśez zakazane bomy dobył, a zgubjenje paradiza sy něnto pśez drjewo kśice zgubił; 10 a twóju cełu zbóžnosć jo wuleśił, ako sy Jezusa Kristusa, krala kšasnosći, kśicnišćoł. 11 du sy pśeśiwo swójskemu a mójomu zajmoju jadnał, ako buźoš ned na wjelikich drapawach a njeskóńcnych pokutach spóznaś, kótarež buźoš śerpjeś. 12 O satan, wjerch wšykno złe, praprasanje smjerśi a žrědła wšych gjardosćow, by nejpjerwjej złe złosnistwa Jezusa Nacareta pśepytowaś dejał, a pón by namakał, a pón by se namakał, až njejo se žedneje smjertneje winy dłužny wucynił. 13 cogodla sy to zwažył, jogo bźez rozyma a spšawnosći kśicowaś, a sy njewinowatego a spšawnego do našych stronow dołoj dostał a pśez to wšykne grěšniki, bźezbóžne a njespšawne pó cełem swěśe zgubił? 14 za cas wjercha hele pótakem ze satanom jo powědał, jo powědał kral kšasnosći k beebowej jsy, wjerchoju hele, satan, wjerch buźo twójomu kněstwoju pódchyśony do nimjernosći w gemach Adama a jogo spšawnych synow, kenž su móje. KAPITEL 19 1 a Jezus jo swóju ruku wupśestrěł a źašo: Pśiźćo sem ku mnjo, wy wšykne, móje swěte, kótarež sćo za mójim wobrazom stwórjone, kótarež sćo pśez bom zakazanych płodow a pśez cart a smjerś zaklěte; 2 Bóžemje něnt pśi drjewje mójeje kśice. Cart, wjerch togo swěta, jo pśewinjony, a smjerś jo pśewinjona. 3 a gaž buchu wšykne swěte pód pažu nejwušego Boga zjadnośone. A Kněz Jezus jo pópadnuł Hadamowemu ruku a źašo jomu: Měr buź z tobu a ze wšyknymi twójimi spšawnymi pótomnikami, kenž su móje. 4 a Hadam jo se Jezusoju k nogoma chyśił a jo se wobrośił pód łdzami w mucnej rěcy a z głosnym głosom na njogo a źašo: 5 ja cu śi płaśizny, o kněz, pśeto ty sy mě pówušył a móje njepśijaśele cynił, se nad mnu wjaseliś. Ow Kněžo, mój Bog, ja som k tebje wołał, a ty sy se na mnjo gójł. 6 O kněz, ty sy móju dušu z rowa wubuźił; Ty sy mě žywjenje dostał, až njeby do jamy dołoj padnuł. 7 spiwa Knězoju, jeje swětemu, a źěkujo se dopomnjeśu na jogo swětnosć. Pśeto jogo gniw se jano wokognuśe pyrijo; Na jogo lěpšynu jo žywjenje. 8 na samsku wašnju su wšykne swěty gronili, kenž su byli k nogoma Jezusa póchyśone, z jadnym głosom: Ty sy pśišeł, o wumóžowaŕ swěta, a sy napšawdu wšykno wugbał, což sy pśez kazń a twóje swěte profety pśedpowěźeł. 9 sy žywych pśez twóju kśicu wumóžył a sy k nam dołoj pśišeł, aby nas pśez smjerś kśice z hele a pśez twóju móc wót smjerśi humógł. 10 O Kněžo, kak sy znamjenja twójeje kšasnosći do njebja sajźił a znamje twójogo wumóženja, jo twóju kśicu na zemi nastajił! Togodla, Kněžo, sajź to znamje dobyśa Twóju kśicu do hele, až njeby smjerś dlejjša była. 11 a KNĚZ jo wuśěgał swóju ruku a kśicowany Hadam a wšyknych swójich swětych. 12 a jo se Hadam pśi swójich pšawach pśimjeł a jo z hele wujěł, a wšykne Bóže mšy su jomu slědowali.
13 Da jo zawołał kralojski profet Dawid Kühn a źašo: 1 spiwat knězoju nowy spiw, pśeto wón jo źiw wugbał; wón jo źiw wugbał; Jogo pšawa ruka a jogo swěta ruka stej jomu dobyśe pśinjasłej. 14 KNĚZ jo swóju gójaŕju wózjawił, swóju spšawnosć jo wón wótwórjone pokazał pśed wócyma gólow. 15 a ceła kopica swětych jo wótegroniła: Toś ta cesć maju wšykne swóje swěte: Amen, chwalśo Kněza! 16 na to jo profet Habakuk 3 kśikał a źašo: Ty sy wuśěgnjony k wugójenju swójogo luda, jo k wugójenju swójogo luda. 17 a wšych swětych jo powědało: 4 Wuwěry su, ten tam pśiźo w mjenju Kněza; Pśeto Kněz jo nas rozswětlił. To jo naš Bog wót nimjernosći do nimjernosći; Wón buźo nad nami kněženje až do wšogo nimjerstwa, amena. 18 na samsku wašnju su wšykne profety powědali swětu wěc jogo chwalby a su slědowali Knězoju. KAPITEL 20 1 A kněz jo źaržał Hadam pla ruki a jogo zmuśenju Michała pśepódajo. A wón jo dowjadł jich do paradiza, połny zmilnosći a kšasnosći; 2 a dwa wjelgin starej muskej stej se jima zmakałej a se wót swětych pšašałej: Chto wy sćo, kótarež njejsćo hyšći z nami w heli byli a waše śěła do paradiza połožyli? 3 jaden z nich jo wótegronił: Ja som He weto, kenž jo se pśez Bóže słowo pśesajźił, a ten muski, kenž jo pśi mnjo, jo Elia blidy, kenž jo se w fejfu pśesajźił. 4 how smy doněnta byli a njejsmy smjerś płaśili, ale něnto smy w zapśimjeśu, pśi pśichadźe antichristow wrośiś, z Bóžymi znamjenjami a źiwanim wobronjone, aby my z nim do bitwy śěgnuli a se wót njogo w Jeruzalemje wusmjerśili a se pó tśich a poł dnjach žywe zasej do mrokawow pśiwzeli. 5 a za cas swěteje He tola a Eliasa to su wulicowali, lej, to jo pśišeł drugi muski w tšašnej póstawje a jo njasł znamje kśice na jogo ramjenjoma. 6 a ako su wšykne swětego wiźeli, su k njomu powědali: Chto ty sy? Pśeto twój woblico jo ako to złoźeja; A cogodla nosyš kśicu na swójich ramjenjach? 7 na to wón jo wótegronił: Wy groniśo pšawje, pśeto som był złoźej, kenž jo wšake złosći na zemi wugbał. 8 a Žydy su mě kśicowali z Jezusom. A som wobglědował pśechwatajuce wěcy, kótarež su se w stwóŕbje pśi kśicowanju Kněza Jezusa stawali. 9 a ja som wěrił, až jo wón stwóriśel wšych wěcow a wšogomóžny kral. A ja som se k njomu módlił a źašo: Kněžo groń na mnjo, gaž do twójogo kralojstwa pśiźoš. 10 jo słyšał na mój flejšań a źašo ku mnjo: Zawěsće, ja śi gronim: Źinsa musyš ze mnu w paradizu byś. 11 a wón jo mě dał te kśicne znamje a źašo: Njas to a źi do paradiza! A gaž janźel, kenž jo stražnik paradiza, njoco śi pśiwześ, ga pokaž jomu znamje kśice a powědaj k njomu: Jezus Kristus, kenž jo něnt kśicowany, jo mě sem pósłał. 12 Ako som to cynił a janźeloju, kenž jo stražnik paradiza, to wšo gronił a jo słyšał, jo ned wrota wótcynił, jo mě pśedstajił a jo mě sednuł k pšawicy do paradiza. 13 a źašo: Wóstań hyšći chylku how, daniž Njejo Adam, nan cełego cłowjestwa, ze wšyknymi swójimi synami zaśěgnuł, kenž jo swěty a spšawny wóśc Jezusa Kristusa, kenž jo kśicował. 14 Als sie das alles des der Šewce derment und sien derm der Und sien der Und derm der Nimjerne güte der Vorräte gestellt. W duchownem a swětem žywjenju. Amen. KAPITEL 21 1 To su bogojske a swěte pótajmstwa, kótarež smy wiźeli a słyšali. Ja, Charinus a Lenthius njesmějomej druge pótajmstwa Boga wózjawiś, ako jo nam toengel Michał pśikazał. 2 a wy dejśo z mójimi bratšami do Jeruzalema hyś a w módlitwje zaryś a zrowastanjenje Jezusa Kristusa wózjawiś a chwaliś, dokulaž jo was ze sobu samym wót wumarłych wubuźił. 3 a wy njamaśo z nikim powědaś, ale ako nime tocy, daniž cas njepśiźo, dokulaž kněz wam dowólijo, pótajmstwa jogo bogojstwa wulicowaś.
4 arcygaŕ Michał jo nam dalej pśikazał, pśez Jordan wen do pśedstawnego a tucnego kraja hyś, źož jo wjele, kenž su z nami wót wumarłych stawali, aby zrowastanjenje Kristusa dopokazali. 5 pśeto smy jano tśi dny z wumarłych stawali, kótarež su zrědnuli, aby my z našymi starjejšymi pasiona našogo kněza swěśili a našo znankstwo za Kristusa, Kněza, złožyli, a my smy dupjone w swětej rěce Jordan. A něnt se wóni wót nikogo wěcej njewiźe. 6 to jo wšykno, což jo Bog nam dowólił, nas na tebje póśěgowaś; Togodla chwali a cesći jogo a cyni pokutu, a wón buźo se wašeju zmužyś. Měr jo z wami wót Boga, Kněza, Jezusa Kristusa, wumóžarja wót nas wšyknych. Amen, Amen, Amen. 7 a za tym až su z pisanim pśestali a na dwě wšakorakej papjerce pisali, jo dał Charinus to, což jo pisał, do rukowu Hany, kaipha a gamaliela. 8 Lenthius jo dał teke Nikodemus a Joseph, což jo pisał, do rukowu. A ned su se pśeměnili do nadběłych póstawow a njejsu se wěcej wiźeli. 9 pak to, což su pisali, jo wótgłosowało dopołnje, dokulaž jaden pismik mjenjej abo wěcej njejo wopśimjeł ako drugi. 10 ako jo ceła zgromaźina Žydow wšykne toś te pśechwatajuce póśěgi mjazy Charinusom a Lenthiusom słyšała, su k sebje powědali: Napšawdu, to wšo jo wót Boga statkowane, a frizir jo kněz Jezus wót nimjernosći, amen. 11 a wóni su šli wokoło starosćow a bójazniwosć a tśěskotanim a su se za gruź zabili a stej šeł kuždy pšec do swójogo domu. 12 ned na to pak bu to wšykno, což su Žydy w swójich synagogach wó Jezusu wulicowali, wó Josephu a Nikodemusu městoju zdźělili. 13 a Pilatus jo wšykne toś te wobchody napisał a jo je do zjawnych zapiskow jogo žurle zapisał. KAPITEL 22 1 Pó toś tych wěcach jo šeł Pilatus do templa Židow a jo zawołał wšyknych wjerchow a pismawuknych janźelow a pismawuknjeńskich janźelow gromaźe a jo šeł z nimi do kapałki templa. 2 a wón jo pśikazał, wšykne wrota zacyniś, a źašo jim: Som słyšał, až maśo wjelike knigły w toś tom templu; maśo. Žycym toś, aby je mě pśednjasł. 3 A ako su byli wjelike knigły, kótarež su wót styrich tych templow nosyli a ze złotom a drogotnymi kamjenjami wupyšnjone, jo powědał Pilatus k wšyknym: Wobstaram se pla Boga wašych wóścow, kenž jo toś ten templ cynił a twarił, až mě wěrnosć njezachowajośo. 4 Wy wěsćo wšykno, což we wónych knigłach napisane stoje; Togodla mě něnt groni, lěc sćo w pismje irgend něco wót Jezusa namakali, kótaregož sćo kśicowali, a w kótarem casu by dejał pśiś, tak mě to pokazujo. 5 a za tym až stej Annas a Kaiphas pśiseganej, stej pśikazałej wšyknym drugim, kótarež su byli pla nich, kapałku spušćiś. 6 A wóni su zacynili wrota templa a kapałki a su powědali k Pilatusoju: Sy nas pśisegał, o sudniki, pśez twaŕ togo templa, tebje wózjawiś, co jo wěrne a pšawe. 7 Za tym až smy Jezusa kśicowali, dokulaž njejsmy se zgubili, až jo wón był syn Bóžy, ale pśiwzety, až jo swój źiw pśez magiske wuměłstwa wugbał, smy wugbali wjeliku zgromaźinu do tych templow. 8 a ako smy mjazy sobu wó źiwje wobradowali, kótarež jo Jezus statkował, smy namakali wjele znankow z našogo swójskego kraja, kenž su jogo pó jogo smjerśi žywego wiźeli, a wóna by słyšali, kak jo ze swójimi wuknjeńcami powědał, a wóni su wiźeli, kak jo na wusokosć njebja póstupił a do njeje dojšło. 9 a smy wiźeli znanka, kótarychž śěło jo Jezus wó njabogich wubuźił, kótarež su nam wó wjele źiwnych wěcach wulicowali, kótarež jo Jezus mjazy njabogimi cynił, wó kótarychž smy pisnu rozpšawu w rukoma źaržali. 10 a jo naša zwuconosć, toś te swěte knigły kužde lěto do zgromaźiny naraźiś a tam za Raduša pytaś. 11 a smy namakali w prědnem ze sedymźaset knigłow, źož jo nuchtaŕ Michał k tśeśemu synoju Adamoju, prědnemu cłowjekoju, powěda, rozpšawu, až jo pó pěś tysac lětach Kristusa, lubowany syn Boga, na zemju pśišeł. 12 a smy dalej pśemyslowali, až jo wón snaź Bog Israel był, kenž jo k Mojzasoju powědał: Ty dejš łagody wopisma cyniś; Dwě a połace
melenje stej dłujkosć a połtera łochśa šyrokosći a połtera łochśa wusokosći. 13 pśez toś te pěś a połśiwy za twaŕ zwězkoweje zlubjenja Starego testamenta su spóznali a wuzgónili, až by Jezus Kristus za pěś tysac lět w zwězkowej droze abo pisaŕnej budce śěła pśišeł; 14 a tak wobznaniju naše swěte pisma, až jo wón Syn Bóžy a kněz a kral Israela. 15 a dokulaž su naše wusoke rozbuźarje za jogo śerpjenjim zaźiwane byli pśez znamuška, kótarež su se pśez swóje srědki statkowali, smy toś te knigły derili a su wšykne rody až do roda Jozefa a Marije, maśerje Jezusa, a pśiwzeli, wón jo ze semjenja Dawida; 16 a smy namakali rozpšawu wó stwóŕbje a wó tom, w kótarem casu jo njebjo a zemju a prědnego cłowjeka Adama cynił, a to wót togo casa až k lišturowoma dwa tysac lět. 17 a wót limow pśizemow na Abraham źewjeśstowy wólej. A wót Abrahama až do Mojza styristadka. A wót Mose až ku kraloju Dawidoju pěś stowane. 18 a wót Dawida až k babyloniskemu popajźenju, pěś stow lět. A wót babyloniskego popajźeństwa až k cłowjeskemu towaristwoju Kristusa, styrista lět. 19 suma wšych wucynijo pěś tysac a poł (tysac). 20 a tak se zda, až Jezus, kótaregož smy kśicowali, Jezus Kristus jo, Bóžy a wěrny a wšogomóžny Bog. Amen.