Liber Tertius Pastoris Hermatis, qui Similitudines Eius appellatur SIMILITUDO 1 1 Et dixit mihi: Scitis quia vos, qui servi Domini estis, hic habitare quasi in peregrinatione; quia urbs vestra longe est ab hac urbe. 2 Si ergo civitatem vestram, in qua habitaturi estis, scitis, cur hic praedia emis et vobis apparatum praebet deliciis et aedificiis magnificis et domos superfluas? Qui enim haec sibi comparat in civitate, non cogitat de reditu in civitatem suam. 3 O stulte, et dubius, et miser, qui nescis haec omnia aliena esse et sub aliena potestate esse. Nam Dominus huius civitatis tibi dicit: Aut legibus meis obtempera, aut exi de civitate mea. 4 Quid ergo facies qui legi in civitate tua subiaceris? Potesne pro bonis tuis, aut pro ullis his quae providisti, legem tuam negare? Quod si eam negaveris et postea in civitatem tuam redieris, non recipieris, sed excluderis inde. 5 Vide igitur, sicut homo in terra aliena, ne tibi plus quam quod necessarium et sufficiens est tibi comparare debeas, et paratus esto, ut cum te Deus vel Dominus huius civitatis expellat, legi eius adversare possis et in civitatem tuam propriam ingrediaris, ubi cum omni hilari gaudio secundum legem tuam sine ulla iniuria vivere possis. 6 Videte igitur Deo, qui servitis, et habete illum in cordibus vestris: facite opera Dei, memores mandatorum eius et promissionum, quae ipse promisit; et scitote quoniam ea vobis perfectum erit, si mandata eius servaveritis. 7 Pro his ergo possessionibus quas aliter emere vultis, egentes de necessitatibus suis redimite, prout quisque potest; viduas iustificate, pupillos iudicate; divitias vestras et facultates vestras in operibus huiusmodi consumite. 8 Hoc enim in hoc vos ditavit Deus, ut talia officia perficiatis. Multo enim melius est hoc facere, quam agros aut domos emere: haec enim omnia peribunt hoc tempore. 9 Quod autem facietis in nomine Domini, invenietis in civitate vestra, et habebitis laetitiam sine tristitia et timore.
Nolite ergo concupiscere divitias gentium, quae enim perniciosae sunt servis Dei. 10 Sed negotiamini divitiis vestris quas possidetis, per quas ad gaudium aeternum perveniatis. 11 Noli moechari, neque uxorem alieni viri tetigeris, neque concupisces eam, sed concupisce quae tua sunt, et salvus eris. SIMILITUDO II 1 Dum in agrum ambulabam, et ulmum et vitem considerabam, et de fructibus eorum mecum cogitabam, apparuit mihi angelus et dixit mihi: Quid est quod tam diu cogitas in corde tuo? 2 Et dixi ad eum: Domine, de hac vite et de hac ulmo cogito, quia fructus earum pulchri sunt. Et dixit mihi: Hae duae arbores in exemplum positae sunt servis Dei. 3 Et dixi ad eum: Domine, scire volo in quo genere formae harum arborum, quas memoras, constet. Audi, inquit, videsne vitem hanc et ulmum hunc? Domine, inquam, video ea. 4 Vitis haec, inquit, fructifera est, ulmus autem arbor sine fructu est. Nihilominus vitis haec, nisi ab ulmo hoc poneretur et ab eo sustentaretur, fructum magnum non ferret; sed in terra iacens, fructum malum ferret, quia non in ulmo penderet; cum autem in ulmo sustentata, et sibi et illi fructum fert. 5 Vide igitur quomodo ulmus non minus, sed potius plus fructus praebet quam vitis. Quomodo, Domine, inquam, plus fructus fert quam vitis? Quia, inquit, vitis ulmo sustentata et multum et bonum fructum praebet; cum autem si in terra iaceret, parum ferret, et id pessimum. 6 Haec igitur similitudo servis Dei proponitur; et divitem pauperemque significat. Respondi: Domine, hoc mihi manifesta. Audi, inquit; dives habet divitias; et apud Dominum pauper est; nam de divitiis suis occupatus est, et parum orat ad Dominum; et preces quas facit pigrae sunt et sine vi. 7 Cum igitur dives pauperibus ea quae eget porrigit, pauper pro divitibus ad Dominum orat; et Deus diviti omnia bona tribuit, quia pauper dives est in oratione, et petitiones eius magnam vim habent apud Dominum.