Epistula Generalis Barnabae CAPUT I 1 Vobis omne gaudium, filii mei et filiae, in nomine Domini nostri Iesu Christi, qui dilexit nos, in pace. 2 Cum in vobis abundantiam scientiae magnarum et excellentium legum Dei cognovissem, vehementer gaudeo in animabus vestris beatis et laudabilibus, quod digne accepistis gratiam, quae in vobis insita est. 3 Propter quod gaudio plenus sum, magis sperans me salvare, quoniam vere video Spiritum in vos infusum ex puro fonte Dei, 4 Hac persuasione praeditus et plenissime confidens, quoniam ex quo coepi loqui vobiscum, plus quam solito prospere processi in via legis Domini, quae est in Christo. 5 Propter quod et ego, fratres, arbitror me plus quam animam meam vos amare, quia in illis habitat fides et caritas, sicut et spes vitae venturae. 6. Quapropter hoc considerans, si curavero vobis partem communicare eorum quae accepi, mihi in praemium cedere, quod tam bonis animis servivi, curavi paucis verbis vobis scribere, ut cum fide vestra etiam scientia perfecta sit. 7 Sunt ergo tria a Domino ordinata: spes vitae, initium et consummatio eius. 8 Dominus enim et nuntiavit nobis per prophetas quae praeterita sunt et aperuit nobis initia eorum quae ventura sunt. 9 Quapropter, sicut locutus est, nos decebit sanctius et propius ad altare eius accedere. 10 Igitur ego, non ut magister, sed ut unus ex vobis, tentabo vobis pauca proponere, per quae in multis rebus magis gaudeatis. CAPUT II 1 Quoniam ergo dies mali valde sunt et Satanas potestatem huius saeculi tenebat, tanto magis diligentius investigare debemus iusta Domini iudicia. 2 Adiutores autem fidei nostrae sunt timor et patientia: comites autem nostri, longanimitas et continentia. Dum hi manent puri in iis quae ad Dominum pertinent, sapientia, et intellectus, et scientia, et scientia, gaudete cum illis simul. 4 Deus enim per omnes prophetas nobis manifestavit, nullam se causam habere sacrificiorum nostrorum, aut holocaustorum, aut oblationum, dicens: Quid mihi multitudo victimarum vestrarum?, dicit Dominus. 5 Plenus sum holocaustis arietum et adipe agnorum pinguium, et sanguinem vitulorum et hircorum non delector. 6 Cum venistis ut videatis ante conspectum meum, quis quaesivit haec de manibus vestris? Non addet ut calcetis atria mea. 7 Ne afferatis ultra sacrificium vanum, incensum abominatio est mihi; neomenias vestras et sabbata, neque convocationes alias non feram, iniquitas est, coetus quoque
sollemnes. neomenias vestras et sollemnitates vestras odit anima mea. 8 haec igitur Deus destruxit, ut nova lex Domini nostri Iesu Christi, sine iugo talis necessitatis, habeat oblationem spiritualem ipsorum hominum. 9 Sic enim dicit Dominus iterum ad pristinos: Num praecepi patribus vestris, cum egrederentur de terra Aegypti, de holocaustis? 10 Sed hoc praecepi eis, dicens: Ne quis cogitet mala in cordibus vestris contra proximum suum, neque iuramentum falsum diligat. 11 Quoniam igitur non ignari sumus, consilium Patris nostri misericordis comprehendere debemus. Nobis enim loquitur, volens ut nos, qui in eodem errore de sacrificiis fuimus, quaeramus et inveniamus quomodo ad eum accedere possimus. 12 Et ideo sic nobis loquitur: Sacrificium Dei (est spiritus contritus,) cor contritum et humiliatum Deus non despiciet. 13 Quapropter, fratres, tanto diligentius inquirere debemus de his quae ad salutem pertinent, ne forte diabolus introeat in nos et nos vita spirituali privet. 14 Quapropter iterum dicit eis de his: Nolite ieiunare sicut hodie facitis, ut audiatur vox vestra in excelso. 15 Numquid tale est ieiunium quod elegi, aut dies affligit hominem animam suam? numquid contorquere quasi scirpum caput suum, et saccum et cinerem sternere sub se? Numquid hoc vocabis ieiunium, et diem acceptabilem Domino? 16 Nobis autem sic dicit: Nonne hoc est ieiunium quod elegi, ut dissolvam vincula impietatis, solve onera gravia, dimittam confractos liberos, et confringam omne iugum? 17 Nonne frangis esurienti panem tuum, et egenos vagos inducas in domum tuam, cum videris nudum, operi eum, et carnem tuam non absconderis? 18 Tunc erumpet quasi mane lumen tuum, et sanitas tua citius orietur, et iustitia tua anteibit te, et gloria Domini erit merces tua. 19 Tunc invocabis, et Dominus exaudiet; clamabis, et dicet: Ecce adsum. Si abstuleris de medio tui iugum, et extendere digitum, et loqui vanitatem, et si effuderis esurienti animam tuam, et animam afflictam repleveris. 20 In hoc ergo, fratres, Deus demonstravit praescientiam suam et caritatem erga nos, quia in sinceritate creatus est populus quem dilecto Filio suo redemit; ideoque omnibus nobis ostendit haec, ne concurrere simus quasi proselyti ad legem Iudaeorum. CAPUT III 1 Quapropter necesse est ut diligenter scrutantes de his quae proxima sunt futura, scribamus vobis quae ad salutem vestram conservandam prosint. 2 Propter quod fugiamus omne opus malum et odeamus praesentis temporis errores, ut gaudeamus in futuro: 3 Ne nobis demus libertatem disputandi cum impiis et peccatoribus, ne forte similes illis evadamus. 4 Consummatio enim peccati venit, sicut scriptum est, ut dicit Daniel propheta. Et propter hoc Dominus tempora et dies breviavit, ut festinaret adventum dilecti sui ad hæreditatem suam. 5 Sic enim propheta dicit: Decem reges in corde regnabunt, et alius parvulus surget novissimus omnium, et ipse humiliabit tres reges.