Liber Primus Pastoris Hermatis, qui Visiones Eius appellatur VISIO 1 1 Qui me educaverat, puellam quandam Romae vendidit; quam cum post multos annos vidi, recordatus sum eius et amare eam quasi sororem coepi. Accidit autem ut aliquanto post, eam in flumine Tyberi lavantem vidi; et manum meam extendi ad eam et eam de flumine extraxi. 2 Et cum eam vidi, mecum cogitavi, dicens, Quam beatus essem si talem uxorem haberem, et propter pulchritudinem et propter mores. Hoc mecum cogitavi; nec amplius cogitavi. Sed non multo post, dum ambulabam et haec cogitata meditabar, hanc creaturam Dei honorare coepi, mecum cogitans; quam nobilis et pulchra esset. 3 Et cum paulum ambulassem, obdormivi. Et spiritus me rapuit et transtulit me per locum quendam ad dexteram, per quem nemo transire poterat. Locus erat inter saxa, praeruptus valde et aquae intransibilis. 4 Cum hunc locum praeterissem, in planitiem perveni; et ibi genibus flexis, Dominum orare coepi et peccata mea confiteri. 5 Et dum orabam, apertum est caelum, et vidi mulierem, quam concupisceram, salutantem me de caelo, et dicentem: “Herma, ave!” Et ego intuens eam, respondi: “Domina, quid hic agis?” Respondit mihi: “Huc assumpta sum, ut accusarem te de peccato coram Domino.” 6 Domina, inquam, visne me convincere? Non, inquit illa: sed audi verba quae dicam tibi. Deus qui habitat in caelis, et omnia ex nihilo creavit et multiplicavit ea propter sanctam ecclesiam suam, iratus est tibi quia peccasti in me. 7 Et ego respondens dixi illi: Domina, si peccavi in te, dic mihi ubi, aut in quo loco, aut quando umquam locutus sum tibi verbum turpe aut fallax? 8 Nonne te semper tamquam dominam habui, aut nonne te semper tamquam sororem veneratus sum? Cur igitur contra me haec nequitia cogitas? 9 Tum illa, mihi arridens, dixit: cupiditas malitiae ascendit in corde tuo. Nonne tibi malum videtur iusto cupiditatem malam in corde suo oriri?
10 Peccatum quidem est, et hoc gravissimum, tali homini; nam iustus putat id quod iustum est. Et dum ita facit et recte ambulat, Dominum in caelo propitium habebit ei in omni negotio suo. 11 Qui autem in cordibus suis male cogitant, mortem et captivitatem sibi adducunt, et maxime qui praesens saeculum amant et divitiis suis gloriantur et bona futura non considerant; animae eorum errant sursum et deorsum, et nesciunt ubi se fixere. 12 Hoc est autem eorum qui duplici animo sunt, qui non confidunt in Domino, et contemnunt et neglegunt animam suam. 13 Tu autem ora ad Dominum, et sanabit peccata tua et peccata totius domus tuae et omnium sanctorum eius. 14 Simul ac haec verba protulisset, caeli clausi sunt, et ego penitus maerore et timore absorpta mansi; et intra me dixi, si hoc mihi ob peccatum imputatur, quomodo salvus fieri possum? 15 Aut quomodo umquam Dominum pro multis et magnis peccatis meis implorare potero? Quibus verbis eum implorabo ut mei propitius sit? 16 Dum haec cogitabam et in me ipso meditabar, ecce sella contra me posita erat ex lana candidissima, nive candida. 17 Et venit anus in veste splendida, librum in manu habens, et sola sedens me salutavit dicens: “Herma, ave!”. Et ego dolore plenus et lacrimans respondi: “Ave, domina!”. 18 Et dixit mihi: “Quare tristis es, Herma, qui patiens et modesta et semper hilaris esse solebas?” Respondi et dixi ei: “Domina, opprobrium mihi impositum est a muliere optima, quae mihi dicit me peccasse adversus eam.” 19 Respondit illa: Absit ut tale quid sit a famula Dei! Ne forte desiderium eius ascendat in corde tuo. Cur enim talis cogitatio facit servos Dei reos peccati. 20 Nec talis detestabilis cogitatio in servo Dei esse debet, neque is qui Spiritu probatur concupiscere debet malum, sed praecipue Hermas, qui se continet ab omnibus concupiscentiis malis, et plenus est omni simplicitate et magna innocentia. 21 Verumtamen non tam iratus est Dominus tibi propter te ipsum, quam propter domum tuam, quae fecit iniquitatem contra Dominum et contra parentes tuos. 22 Et propterea quod propter benevolentiam tuam erga filios tuos non admonuisti domum tuam, sed permisisti eos
Liber Primus Pastoris Hermatis - Visiones
vivere nequiter, propterea iratus est tibi Dominus, sed sanabit omnia mala quae fiunt in domo tua. Propter peccata enim et iniquitates eorum, tota consumpta es in rebus terrestribus. 23 Sed nunc misericordia Dei miserta est super te et super domum tuam, et consolata est te vehementer. Tantum noli errare, sed esto æquo animo, et consola domum tuam. 24 Sicut faber proferens opus suum, offerens illud cui vult, sic tu docebis cotidie iustum a peccato magno amputabis. Propterea noli desinere admonere filios tuos, scit enim Dominus eos paenitentiam agenturos esse in toto corde suo, et in libro vitae scribentur. 25 Et cum hoc dixisset, mihi addidit: Visne me legentem audire? — Respondi ei: Domina, volo. 26 Audi igitur, inquit illa; et aperiens librum, legit gloriose, magnopere, et mirabiliter, quae memoria retinere non poteram. Erant enim verba terribilia, quae nemo ferre poterat. 27 Ultimas tamen eius verba memoriae meae commendavi; erant enim pauca et nobis magno usui. 28 Ecce Dominum potentem, qui invisibili virtute sua et excellenti sapientia sua mundum fecit, et glorioso consilio creaturam suam ornavit, et verbo virtutis suae caelum firmavit et terram super aquas fundavit: et hac virtute potenti Ecclesiam suam sanctam, quam benedixit, constituit. 29 Ecce ipse transferet caelos et montes et colles et maria, et omnia manifesta erunt electis eius, ut reddat illis promissionem quam promisit cum magno honore et gaudio, si forte observaverint mandata Dei, quae magna fide acceperunt. 30 Cum autem legere finivisset, de sella surrexit; et ecce quattuor iuvenes venerunt et sellam ad orientem portaverunt. 31 Et vocavit me ad se, et pectus meum tetigit, et dixit mihi: "Placuitne tibi lectio mea?" Respondi: "Domina, haec ultima mihi placent; sed quae antea fuerunt severa et dura erant." 32 Dixit mihi, haec ultima iustis sunt, haec autem superius rebellibus et gentibus. 33 Dum autem mecum loquebatur, apparuerunt duo viri, et eam umeris suis imposuerunt et abierunt ad orientem, ubi erat sella. 34 Abiit ergo laeta; et dum abiret, dixit mihi: “Herma, bono animo esto.” VISIO II 1 Dum iter facerem ad Cumam, eodem fere tempore quo anno priore profectus eram, visionis quam antea habueram in mentem revocare coepi. Et iterum spiritus me sustulit et perduxit in eundem locum ubi anno priore fueram. 2 Et cum in locum illum venissem, genua flexi, Dominum orare coepi, et nomen eius glorificare, quod me dignum iudicasset et peccata mea priora mihi manifestavisset. 3 Et cum ab oratione surrexissem, ecce, vidi e regione mea anum, quam anno proximo videram, ambulantem et in quodam libro legentem. 4 Et dixit mihi: “Possumne haec electis Dei dicere?” Et respondi et dixi ei: “Domina, non possum tot res in memoria retinere, sed da mihi librum, et eas scribam.” "Accipe," inquit, "et redde mihi."
6 Ut primum id accepi, in quendam locum agri secessi et omnes litteras, nullas enim syllabas inveni, transcripsi. 7 Et cum finivissem quae scripta erant in libro, subito liber ereptus est de manu mea, sed a quo non vidi. 8 Post quindecim dies, cum ieiunavissem et Dominum omni instantia obsecrassem, revelata est mihi scientia scripturae. Erat autem haec scriptura: 9 Semen tuum, Herma, peccavit in Dominum et prodidit parentes suos propter iniquitatem suam magnam: et appellati sunt proditores parentum suorum et perrexerunt in proditione sua. 10 Et nunc super alia peccata sua fornicationem et immunditias nequitiae suae addiderunt: sic impleverunt mensuram iniquitatum suarum. Tu autem filios tuos in omnibus verbis his reprehende, et uxorem tuam, quae erit soror tua, et discat linguam suam, qua detrahit, continere. 11 Et cum haec audierit, continebit se, et misericordiam consequentur. 12 Et ipsi quoque instruentur, cum eos exprobraveris his verbis, quae Dominus tibi revelari iussit. 13 Tunc peccata eorum, quae antea commiserunt, remittentur, et peccata omnium sanctorum qui usque ad hunc diem peccaverunt; si toto corde resipiscant et omnes dubitationes e cordibus suis removerint. 14 Iuravit enim Dominus per gloriam suam electis suis, statuens hoc tempore, quia si quis peccaverit nunc, non salvus erit. 15 Finis enim paenitentiae iustorum est; impleti sunt dies paenitentiae omnibus sanctis, paenitentia autem est gentibus usque ad diem novissimum. 16 His igitur qui praesunt ecclesiae dices, ut in iustitia vias suas dirigant, ut cum multa gloria repleant promissionem. 17 State igitur firmiores qui iustitiam operamini et perseverate in ea, ut sit cum angelis sanctis discessus vester. 18 Beati estis qui sustinueritis magnam probationem quae appropinquat, et quicumque non negaverit animam suam. 19 Juravit enim Dominus per Filium suum, quia qui negaverit Filium suum et ipsum, timens animam eius, negaturus est et eum in saeculo futuro. 20 Qui autem numquam eum negaverint, propter immensam misericordiam suam propitius erit illis. 21 Sed tu, Herma, ne memineris malorum quae fecerunt filii tui, neque sororem tuam neglegas, sed cura ut corrigantur a pristinis peccatis suis. 22 Hac enim doctrina erudientur, si non memor fueris eorum quae male egerunt. 23 Memoria enim malorum mortem operatur, oblivio autem vitam aeternam. 24 Tu autem, eremitae, multas mundanas difficultates propter delicta domus tuae passi es, quia eas neglexisti, quasi res tibi non pertinentes; et tota occupatus es magno negotio tuo. 25 Verumtamen propter hoc salvus eris, quia non recessisti a Deo vivo, et simplicitas tua et singularis continentia te conservabunt, si perseveras in eis. 26 Immo, salvabunt omnes qui talia faciunt, et in innocentia et simplicitate ambulant. 27 Qui huiusmodi sunt, praevalent omnem impietatem, et perdurant in vitam aeternam. 28 Beati omnes qui faciunt iustitiam; non in aeternum consumentur.
Liber Primus Pastoris Hermatis - Visiones
29 Sed dices: Ecce magna tentatio venit. Si tibi placet, iterum nega eum. 30 Prope est Dominus eis qui convertuntur ad eum, sicut scriptum est in libro Heldam et Modal, qui prophetaverunt ad filios Israel in deserto. 31 Praeterea, fratres, mihi dormienti revelatum est a quodam iuvene pulcherrimo, dicens mihi: Quid tibi videtur de anus illa a qua accepisti librum? Quae est illa? Respondi: Sibylla. 32 Erras, inquit, non est illa. Et respondi, “Quae est illa, Domine?” Respondit mihi, “Ecclesia Dei est.” 33 Et dixi ad eum: Quare igitur vetula apparet? Ideo vetula est, inquit, quia prima omnis creaturae fuit, et mundus propter illam factus est. 34 Post haec visionem domi in domo mea vidi, et anus quam antea videram ad me venit et me rogavit, num librum eius iam senioribus ecclesiae tradidissem? Et respondi, nondum me tradidisse. 35 Respondit illa, dicens: Bene fecisti; habeo enim adhuc tibi verba dicere. Sed cum finiero omnia verba, clare intellegentur ab electis. 36 Scribe autem duos libros, unum ad Clementem et unum ad Grapte mitte. Clemens enim ad civitates externas mittet, quia ei licet ita facere: Grapte autem viduas et orphanos admonebit. 37 Sed leges in hac civitate cum senioribus ecclesiae. VISIO III 1 Visio quam vidi, fratres, haec erat. 2 Cum saepe ieiunassem et Dominum precatus essem, ut mihi revelationem, quam per aniculam promiserat, ostendere mihi ostenderet, eadem nocte mihi apparuit et dixit: 3 Quia te ipsum sic affligis et omnia scire cupis, veni in agrum ubi vis, et circa horam sextam apparebo tibi et ostendam tibi quae videre debes. 4 Interrogavi eam, dicens: Domina, in quam partem agri? Respondit: Quocumque vis, elige tantum locum bonum et secretum. Et antequam inciperem loqui et locum ei indicare, dixit mihi: Quo vis veniam. 5 Ego igitur, fratres, in agro eram, et horas observans, veni in locum ubi illi venire constitueram. 6 Et vidi scamnum positum; erat pulvinar lineum, et super id extensum velamen byssinum. 7 Cum haec hoc modo ordinata vidissem, et neminem in loco esse, obstupescere coepi, et capilli mei horrebant, et horror quidam me invasit; solus enim eram. 8 Sed, ad me reversus, et gloriae Gad memor, animo sumpto, genua flexi, et iterum peccata mea, sicut antea, confiteri coepi. 9 Dum autem hoc faciebam, anus illuc venit cum sex iuvenibus quos antea videram, et post me stetit dum orabam, et audivit me orantem et peccata mea Domino confitentem. 10 Et me tangens dixit: Desine nunc orare tantum pro peccatis tuis; ora et pro iustitia, ut partem eius in domo tua recipias. 11 Et sustulit me de loco illo, et prehendit manum meam, et ad sedem meam perduxit, dixitque pueris: Ite, et aedificate.
12 Statimque cum discessissent, et soli essemus, dixit mihi: "Sede hic." Respondi ei: "Domina, permitte seniores primum sedere." Illa respondit: "Sede ut tibi dico." 13 Et cum vellem sedere ad dexteram partem, non permisit mihi, sed signum fecit mihi manu sua ut sederem ad sinistram. 14 Cum igitur cogitarem et dolore plenus essem quod non sineret me ad dexteram sedere, dixit mihi: Hermes, quid tristis es? 15 Locus qui a dextris est eorum est qui iam Deum pervenerunt et pro nomine eius passi sunt. Sed adhuc multa tibi restat, antequam cum eis Banat sedeas. 16 Persevera autem in sinceritate tua, et sedebis cum illis, sicut et omnes ceteri qui opera sua faciunt, et portabunt quae ipsi portaverunt. 17 Dixi ei: Domina, scire volo quid passi sint? Audi igitur, inquit: bestias feras, verbera, carceres et cruces propter nomen eius. 18 Ideo illis dextera sanctificationis est, et omnibus qui passuri sunt pro nomine Dei, his autem sinistra. 19 Sed et dona et promissa utrisque sunt, his qui a dextris sunt, et his qui a sinistris sunt; tantum quod sedentes a dextris, gloriam aliquam prae ceteris habent. 20 Sed vis cum eis ad dexteram sedere, et tamen multa sunt vitia tua. Sed purgaberis a vitiis tuis, sicut etiam omnes qui non dubitant purgabuntur ab omnibus peccatis quae usque ad hunc diem commiserunt. 21 Et cum haec dixisset, abire voluit. 22 Propterea procidens ante pedes eius, rogare eam coepi propter Dominum, ut mihi ostenderet visionem quam promiserat. 23 Tum iterum manum meam prehendit et me sustulit et in sede a sinistra me collocavit; et virgam quandam splendidam tenens dixit mihi: "Videsne illam rem magnam?" Respondi: "Domina, nihil video." 24 Illa respondit: Nonne vides e regione tua turrim magnam, quae aedificata est super aquas, ex lapidibus quadratis et politis? 25 Nam turris in platea aedificata est ab his sex iuvenibus qui cum ea venerunt. 26 Alii autem milia virorum lapides attulerunt; quidam eos de profundo extraxerunt, alii eos de terra sustulerunt et sex iuvenibus dederunt. Qui eos ceperunt et aedificaverunt. 27 Lapides autem illos, qui de profundo extraxerant, omnes in aedificium posuerunt; politi enim erant, et quadrata eorum inter se exacte congruebant, ita ut unus alteri iunctus esset, ut nullum spatium appareret ubi iungerentur, adeo ut tota turris quasi ex uno lapide aedificata videretur. 28 Ceteros autem lapides qui de terra sublati sunt, alios rejecerunt, alios in aedificium imposuerunt. 29 Quod ad ea quae reiecta sunt, quaedam exsciderunt et procul a turri proiecerunt; alia vero multa circa turrim iacebant, quibus in aedificando nullo usui fuerunt. 30 Nam aliae ex his erant asperae, aliae fissuras habebant, aliae albae et rotundae, non aptae ad turris constructionem. 31 Ceteros autem lapides vidi procul a turri iactos et in viam cadentes, nec tamen in via permanere, sed a via in locum desertum volutatos esse. 32 Alios vidi in ignem cadentes et ardentes; alios prope aquam ceciderunt, tamen se in eam volvere non potuerunt, quamquam vehementer in aquam cadere cupiebant.
Liber Primus Pastoris Hermatis - Visiones
33 Et cum haec mihi ostendesset, discedere voluit; et ego dixi ei: Domina, quid mihi prodest haec videre, et non intellegere quid sint? 34 Respondit et dixit mihi: Valde callida es, eo quod scire vis ea quae ad turrim pertinent. Ita, inquam, Domina, ut fratribus nuntiem, et gaudeant, et haec audientes glorificent Deum magna gloria. 35 Tum dixit: Multi quidem audient eos, et cum audiverint eos, alii gaudebunt, alii autem flebunt. Sed et hi, si resipiscant, gaudebunt. 36 Audi igitur quae de parabola turris dicam, et post haec noli amplius me vexare de revelatione. 37 Hae enim revelationes finem habent, cum adimpletae sint. Tu autem non desinis desiderare revelationes, quia vehementer urges. 38 Turrim autem quam aedificatam vides, ego sum, ecclesia ipsa, quae tibi et nunc et antea apparuit. Quapropter roga quod vis de turri, et revelabo tibi, ut gaudeas cum sanctis. 39 Dixi illi: “Domina, quia semel dignum me existimasti accipere a te revelationem horum omnium, revela mihi.” 40 Respondit mihi: “Quodcumque dignum est tibi revelari, revelabitur: tantum cor tuum cum Domino sit, et ne dubites de omnibus quae videbis.” 41 Rogavi eam, “Domina, cur turris super aquam aedificata est?” Respondit, “Iam antea dixi tibi te sapientissimam esse ut diligenter de aedificatione inquireres, ergo veritatem invenies.” 42 Audi igitur cur turris aedificata sit super aquam: quia vita vestra salva est et salvabitur per aquam. Fundata est enim verbo omnipotentis et honorabilis nominis, et sustentatur invisibili Dei virtute ac virtute. 43 Et ego respondens dixi ei: Haec omnia sunt valde laudabilia, sed domina, qui sunt illi sex iuvenes qui aedificant? 44 “Illi sunt,” inquit, “angeli Dei, qui primum constituti sunt, et quibus Dominus tradidit omnes creaturas suas, ut eas formarent et aedificarent et regerent eas: per hos enim perficietur aedificium turris.” 45 Et ceteri qui sunt qui eis lapides adferunt? 46 Sunt etiam ipsi angeli sancti Domini, sed ceteri excellentiores sunt his. Itaque cum totum aedificium turris perfectum erit, omnes simul iuxta turrim epulabuntur et glorificabunt Deum, quoniam perfecta est structura turris. 47 Interrogavi eam, dicens, scire velim condicionem lapidum, et quid eorum significatio sit. 48 Illa respondit et dixit mihi: “Melior es omnibus aliis ut hoc tibi reveletur? Nam et alii ante te sunt et meliores te, quibus hae visiones manifestandae sunt.” 49 Verumtamen, ut nomen Dei glorificetur, tibi revelatum est et revelabitur propter eos qui dubitant, et cogitent in cordibus suis utrum haec ita sint an non. Dic illis haec omnia vera esse, et nihil in eis esse quod non verum sit; sed omnia firma et vere stabilita sunt. 51 Audite ergo de lapidibus qui sunt in aedificio. 52 Lapides quadrati et albi, qui in suis commissuris perfecte congruunt, sunt apostoli et episcopi et doctores et ministri, qui per misericordiam Dei venerunt et gubernaverunt et docuerunt et ministraverunt sancte et modeste electis Dei, tam iis qui dormierunt quam qui adhuc manent; et semper cum eis consenserunt et pacem intra se habuerunt et se invicem audiverunt.
53 Quam ob rem iuncturae eorum exacte conveniunt in aedificatione turris. 54 Hi qui de profundo extrahuntur et in aedificium positi sunt, et quorum iuncturae cum lapidibus iam aedificatis congruunt, hi sunt qui iam dormierunt et propter nomen Domini passi sunt. 55 Et qui sunt alii lapides, domina, qui e terra afferuntur? Scire velim qui sint. 56 Illa respondit: “Hi qui super terram iacent et non sunt polita, hi sunt quos Deus probavit, quia in lege Domini ambulaverunt et in mandatis eius vias suas direxerunt.” 57 Qui adducuntur et in aedificationem turris collocantur, iuvenes in fide et fideles sunt. Hi autem ab angelis admonentur ut bene agant, quia iniquitas in eis non invenitur. 58 Qui sunt autem illi quos reiecerunt et iuxta turrim posuerunt? 59 Ipsi sunt qui peccaverunt et paenitentiam agere volunt; propterea non longe a turri proiciuntur, quia utiles erunt aedificationi, si paenitentiam agant. 60 Qui igitur paenitentiam agent, si paenitentiam agent, in fide firmi erunt; id est, si nunc paenitentiam agent, dum turris aedificatur. Nam si aedificatio perfecta erit, non erit locus ubi collocari possint, sed reicientur; hoc enim privilegium solus habet qui nunc in turrim erit. 61 Sed scire vis qui sint excisi et procul a turri eiecti? Domina, inquam, desidero. 62 Ipsi sunt filii iniquitatis, qui solae hypocrisi crediderunt, sed a viis suis malis non recesserunt; propterea non salvi erunt, quia nullius usus sunt in aedificando propter peccata sua. 63 Quapropter excisi sunt et procul abjecti propter iram Domini, et quia provocaverunt eum ad iracundiam contra eos. 64 Quod ad multitudinem aliorum lapidum, quos vidisti circa turrim positos, sed non in aedificia impositos, ii qui asperi sunt, hi sunt qui veritatem cognoverunt, sed in ea non permanserunt, neque sanctis iuncti sunt, et propterea inutiles sunt. 65 Qui fissuras habent, hi sunt qui discordiam in cordibus suis inter se fovent, nec in pace vivunt; qui cum fratribus suis amici sunt cum adsunt, sed simulac ab invicem discedunt, malitia eorum adhuc in cordibus eorum manet: hae sunt fissurae quae in illis lapidibus videntur. 66 Qui claudi et breves sunt, hi sunt qui vere crediderunt, sed tamen magna ex parte nequitia pleni sunt: propterea claudi et non sani sunt. 67 Sed qui sunt lapides albi et rotundi, domina, et qui non sunt apti ad turrim aedificandam? 68 Illa respondit mihi: Quousque stulta et sine mente permanebis, omnia interrogans et nihil discernens? 69 Ii sunt qui fidem quidem habent, sed divitias huius saeculi possident. Cum igitur aliquae difficultates propter divitias et mercaturam oriuntur, Dominum negant. 70 Et ego respondens dixi ei: Quando ergo Domino proderunt? Cum autem delebuntur, inquit, divitiae eorum quibus delectantur, tunc Domino proderunt ad aedificandum. Sicut enim lapis rotundus, nisi abscidatur et aliquantum abiciatur, moles eius quadrata fieri non potest, ita qui divites sunt in hoc saeculo, nisi divitiae eorum minuantur, Domino utilis fieri non possunt.
Liber Primus Pastoris Hermatis - Visiones
72 Disce hoc ex tua propria experientia; cum dives esses, inutilis eras; nunc autem utilis es et aptus vitae quam suscepisti, nam et tu aliquando unus ex illis lapidibus fuisti. 73 Quod ad reliquos lapides attinet, quos vidisti longe a turri iactos et in via decurrentes et in loca deserta praecipites, hi sunt qui crediderunt, sed dubitando veram viam deseruerunt, existimantes se meliorem invenire posse. Ipsi autem errant et miseri sunt, in vias desertas ambulantes. 74 Deinde lapides illi qui in ignem ceciderunt et combusti sunt, hi sunt qui in perpetuum a Deo vivo recesserunt; nec umquam in corda eorum venit resipiscere, propter amorem quem habent ad cupiditates suas et nequitias quas committunt. 75 Et quae sunt reliqua quae iuxta aquam ceciderunt, et in aquam volvere non potuerunt? 76 Ii sunt qui verbum audierunt et in nomine Domini baptizari voluerunt; sed considerantes magnam sanctitatem quam veritas requirit, se retraxerunt et iterum post suas nefarias cupiditates ambulaverunt. 77 Sic turris explicationem perfecit. 78 Sed ego adhuc instanter interrogavi eam: Num omnibus illis lapidibus qui sic proiecti sunt et non apti fuerunt ad turrim aedificandam paenitentia licet? Num locum invenient in hac turri? 79 Paenitentiam fortasse agant, inquit illa, sed in hanc turrim venire non possunt; sed in gradu multo inferiore collocabuntur, et hoc postquam afflicti erunt et dies peccatorum suorum impleverint. 80 Et ob hanc causam removebuntur, quia verbum iustitiae acceperunt: et tunc ex afflictionibus suis transferentur, si verum sensum in cordibus suis habuerint eorum quae male fecerint. 81 Quod si hunc sensum in cordibus suis non habebunt, propter duritiam cordis sui salvi non erunt. 82 Cum igitur de his omnibus interrogassem eam, dixit mihi: Visne aliud videre? Et cupiens videre, vultu hilari factus sum. 83 Illa igitur respiciens ad me et paulum subridens dixit mihi: "Videsne septem mulieres circa turrim?" "Domina," inquam, "video eas." 84 Haec turris, respondit illa, ab eis sustentatur, secundum imperium Domini: audi igitur effectus eorum. Prima earum, quae manu eius firmiter tenet, Fides appellatur, per quam electi salvi erunt. Secunda, quae praecincta est et virilem speciem habet, Abstinentia nominatur: filia Fidei est. 86 Quicumque igitur eam secutus erit, in tota vita sua beatus erit, quia abstinebit ab omnibus operibus malis, credens se futurum esse haeredem vitae aeternae, si se contineat ab omni concupiscentia. Et quae sunt, domina, inquam, quinque reliqua? Respondit illa, filiae sunt altera alterius. Prima earum Simplicitas appellatur; altera Innocentia; tertia Modestia; deinde Disciplina; et ultima omnium est Caritas. Cum ergo perfeceris opera matris earum, omnia poteris facere. 88 Domina, inquam, scire velim qualem virtutem singulae harum habeat. "Audi igitur," respondit illa; "virtutes pares habent, et virtutes earum inter se nexae sunt, et altera alteram sequuntur sicut nati sunt." Ex fide procedit abstinentia; ex abstinentia simplicitas; ex simplicitate innocentia; ex innocentia modestia; ex
modestia disciplina et caritas. Ergo opera horum sunt sancta, et casta, et recta. 91 Quicumque igitur his servierit et operibus eorum perseveraverit, hic in turri cum sanctis Dei habitabit. 92 Tum interrogavi eam de temporibus, num finis iam appropinquaret; 93 At illa exclamavit voce magna, dicens: O homo stulte, nonne vides turrim adhuc aedificatam? Cum ergo turris perfecta et aedificata erit, finem habebit, et profecto cito perficietur. 94 Sed noli me amplius interrogare. Sufficere possunt tibi et omnibus sanctis quae dicta sunt ad reficiendum spiritus vestros. Non enim tibi soli haec revelata sunt, sed ut omnibus ea manifestes. 95 Nam propterea, o Hermes, post triduum haec verba, quae tibi loqui incipio, intellegere debes, ut ea in auribus sanctorum loquaris; ut, cum audierint et fecerint, ab iniquitatibus suis purgentur, et tu una cum eis. 96 Audite igitur me, filii mei: propter amorem Dei, qui super vos in iustitia stilluit, vos in multa simplicitate, innocentia, et modestia educavi, ut sanctificemini et iustificemini ab omni peccato et malitia; sed non cessabitis a malis factis vestris. 97 Nunc igitur audite me, et pacem habete inter vos, et visitate vos invicem, et recipite vos invicem, et nolite frui creaturis Dei solis. 98 Libenter date egentibus. Quidam enim, nimis liberaliter vescendo, carnem affligunt et corporibus nocent; aliorum autem, qui cibum non habent, caro, quia eis nutrimentum deest, arescit et corpora consumuntur. 99 Quapropter haec intemperantia nocet vobis, qui habetis et non communicatis egentibus. Parate vos ad iudicium quod mox superventurum est. 100 Vos qui estis praestantiores, quaerite esurientes, dum turris adhuc incompleta est. Nam cum turris perfecta erit, benefacere voleritis, et nullum locum in ea invenietis. 101 Cavete igitur, qui in divitiis vestris gloriamini, ne forte ingemiscant qui egent, et gemitus illorum ascendat ad Deum, et claudamini cum bonis vestris extra portam turris. 102 Ecce nunc vos moneo, qui praesentes estis ecclesiae et diligitis sedes supremas, nolite similes esse his qui mala operantur. 103 Et illi quidem venenum suum in cistis circumferunt, vos autem venenum et infectionem vestram in cordibus vestris continetis, nec ea purgare vultis, et sensus vestros puro corde miscetis, ut misericordiam apud Magnum Regem inveniatis. 104 Videte, filii, ne dissensiones vestrae vos vita non privent. Quomodo electos Dei erudietis, cum ipsi disciplina indigeatis? Propter quod admonetis invicem et pacem habete inter vos, ut ego, apud patrem vestrum, rationem reddam pro vobis Domino. 105 Et cum finivisset mecum loqui, sex iuvenes qui aedificabant venerunt et eam ad turrim portaverunt; et quattuor alii sedem, in qua illa sedebat, ceperunt, et ipsi quoque iterum ad turrim abierunt. Facies eorum non vidi, nam terga eorum ad me erant. 106 Dum illa abeuns erat, rogavi eam ut mihi revelaret quid pertineret ad tres formas, in quibus mihi apparuerat. 107 Illa autem respondens dixit mihi: “De his alium interrogare debes, ut tibi revelentur.”
Liber Primus Pastoris Hermatis - Visiones
108 Nunc, fratres, in prima visione anno proximo, apparuit mihi valde senex et in sella sedens. 109 In alia visione, vultum quidem iuvenilem habebat, sed caro et capilli eius senes erant; sed mecum stans loquebatur, et laetior erat quam primo tempore. 110 In tertia visione, erat omnibus modis multo iuvenior et aspectu pulchra; capillos tantum senis habebat; tamen laeta apparebat et in sede sedebat. 111 Ego igitur valde contristatus eram de his rebus, donec intellegerem visionem. 112 Propterea eandem anus in visione nocturna vidi dicentem mihi: Omnis oratio humiliationem requirit. Ieiuna igitur, et disces a Domino quod petas. Ieiunavi igitur uno die. 113 Eadem nocte iuvenis mihi apparuit et dixit, "Cur tam saepe revelationes in orationibus tuis desideras? Cave ne, multa rogando, corpori noceas. Hae revelationes tibi sufficiant." 114 Potesne videre Revelationes insignes magis quam eas quas iam accepisti? 115 Respondi et dixi ei: Domine, unum tantum rogo propter tres figuras anus quae mihi apparuerunt, ut Revelatio completa sit. 116 Respondit mihi: Non es insensus, sed dubitationes tuae te faciunt; quoniam non habes cor tuum cum Domino. 117 Respondi et dixi, "Sed haec diligentius a te discemus." 118 Audi igitur, inquit, de figuris de quibus quaeris. 119 Et primo, in prima visione apparuit tibi in forma anus in sella sedentis, quia vetus animus tuus fessus erat et sine viribus, propter infirmitates tuas et dubitationem cordis tui. 120 Sicut enim senes nullam spem habent se renovandi, nec quicquam nisi discessum exspectant, ita tu, per saecula infirmatus, te ipsum ignaviae tradidisti, nec sollicitudinem tuam a te ipso in Dominum proiecisti: et sensus tuus confusus est, et in tristitia senescis. 121 Sed, domine, scire velim cur in sella sederet? 122 Respondit, quia omnis infirmus in sella sedet propter infirmitatem suam, ut infirmitas eius sustineatur. Ecce igitur figura visionis primae. 123 In secunda visione vidisti eam stantem, et facie iuvenili et hilariorem quam priore; caro autem eius et capilli antiquae erant. Audite, inquit, etiam parabolam hanc. 124 Cum quis senescit, propter infirmitatem et paupertatem de se ipso desperat, nihilque nisi ultimum diem vitae suae exspectat. 125 Sed subito ei hereditas relinquitur, et audit eam et surgit; et hilaris factus, novas vires induit. Et iam non sedet, sed stat, et a priore dolore liberatus est; et non sedet, sed viriliter agit. 126 Itaque tu, audito Revelatione quam Deus tibi revelavit, quia misertus tui Deus et spiritum tuum renovavit, et infirmitates deposuisti et ad te venit virtus, et in fide confortatus es; et Deus, videns virtutem tuam, gavisus est. 127 Ob hanc causam ostendit vobis aedificationem turris, et demonstrabit vobis alia, si pacem toto corde inter vos habueritis. 128 Sed in tertia visione vidisti eam adhuc iuniorem, pulchram et hilariorem, et vultu sereno. 129 Quasi enim advenerit ei qui tristis est bona nuntia, statim obliviscitur tristitiam suam, et nihil aliud respicit nisi bona nuntia quae audivit; et in ceteris consolatur, et
spiritus eius renovatur per gaudium quod accepit: ita et vos recreati estis in spiritu vestro his bonis visis. 130 Et quod eam in scamno sedentem vidisti, positionem firmam significat; quia scamnum quattuor pedes habet et firmiter stat. Et etiam mundus ipse quattuor elementis sustentatur. 131 Qui ergo perfecte resipiscant, iuvenes erunt; et qui toto corde a peccatis suis convertantur, firmabuntur. 132 Et nunc Revelationem plene habes, ne amplius petas ut quicquam tibi ulterius reveletur. 133 Quod autem revelandum erit, manifestum erit vobis. VISIO IV 1 Visio vidi, fratres, diebus viginti post visionem priorem; exemplum tribulationis quae imminet. Ambulabam in via agro. 2 Et a via publica usque ad locum quo ibam, decem stadia sunt circiter; via est enim parum frequentata. 3 Et cum solus ambularem, Dominum rogavi ut confirmaret revelationes quas mihi per sanctam Ecclesiam suam ostenderat: 4 et daret paenitentiam omnibus servis suis qui offensi erant, ut glorificaretur nomen eius magnum et gloriosum, et quia dignum me iudicavit ut ostenderem mirabilia sua, et ut honorem eum et gratias agam illi. 5 Et ecce quasi vox mihi respondit: Noli dubitare, Herma. Quare cogitare coepi et dicere intra me: Cur dubitem, cum sic a Domino constitutus sim et tanta gloriosa viderim? 6 Paulo longius processeram, fratres, cum ecce pulverem in caelum ascendere vidi. Coepi intra me dicere, num grex pecorum venit qui tantum pulverem tollit? 7 Stadio fere aberat a me. Et ecce vidi pulverem magis magisque ascendere, adeo ut suspicari inciperem aliquid extraordinarium in eo esse. 8 Et refulsit sol paululum, et ecce vidi bestiam magnam, quasi balaenam, et de ore eius locustae igneae exibant, altitudo bestiae erat centum pedes, et caput eius erat simile vasis fictilibus magnis. 9 Coepi flere et Dominum rogare ut me inde liberaret. Tum recordatus sum verbi quod audiveram: Noli dubitare, Herma. 10 Quapropter, fratres, fidem divinam indutus et memor quis me magna docuisset, corporaliter me bestiae tradidi. 11 Bestia autem adveniebat sic, quasi statim civitatem devoraret. 12 Accessi ad eam, et bestia totam molem suam extendit super terram, nec quicquam nisi linguam suam protulit, nec se movit donec ego eam omnino praeterissem. 13 Erat autem bestia in capite suo quattuor colores: primum nigrum, deinde rubrum et sanguineum, deinde aureum, et deinde album. 14 Postquam praeterissem illud et progressus essem triginta fere pedes, ecce mihi occurrit virgo quaedam, ornata pulchre quasi modo e cubiculo nuptiali egressa, tota induta albis vestibus, calceis albis induta, veloque tegente faciem, crinibus nitidis tecta. 15 Iam ex prioribus meis visionibus scivi ecclesiam esse, et inde laetior factus sum. Illa me salutavit dicens, "Ave, o homo!" Salutationem reddidi dicens, "Domina, ave!" 16 Illa respondens dixit mihi: “Numquid nihil tibi occurrit, o homo?” Et respondi: “Domina, mihi occurrit talis bestia,
Liber Primus Pastoris Hermatis - Visiones
quae totum populum devorare posse videbatur; sed per virtutem Dei et per singularem eius misericordiam, evasi ab ea.” 17 "Bene evasisti," inquit, "quia totam curam tuam in Deum coniecisti et cor tuum ei aperuisti, credens te nullo alio nisi magno et honorabili nomine eius salvum fore posse." 18 Propterea misit Dominus angelum suum, qui est super bestiam, cui nomen est Hegrin, et obturavit os eius ne te devoraret. Effugisti magnam temptationem per fidem tuam, quia non dubitasti de tam terribili bestia. 19 Vade ergo et narra electis Dei quae magnalia fecit tibi. Et dices illis: Bestia haec est imago tentationis quae ventura est. 20 Si igitur vos paraveritis, effugere potestis, si cor vestrum purum erit et sine macula, et si servieritis Deo omnibus reliquis diebus vestris sine querela. 21 Omnes curas vestras in Dominum proicite, et ipse eas diriget. Credite in Deum, dubitantes, quia omnia potest; et iram suam a vobis avertere potest, et auxilium et securitatem vobis mittere. 22 Væ illis qui dubitant, et qui audiunt haec verba, et ea contemnunt: melius enim erat illis non natos esse. 23 Tunc interrogavi eam de quattuor coloribus quos bestia habebat in capite suo. At respondit mihi dicens: Iterum curiosa es quod de his rebus quaeris. At ego dixi ei: Domina, ostende mihi quid sint. 24 Audi, inquit illa; Niger quem vidisti mundum significat in quo habitas. Color igneus et sanguineus significat hanc aetatem igne et sanguine deleri debere. 25 Pars aurea vos estis, qui de ea evasistis. Sicut enim aurum per ignem probatur et utile fit, sic et vos similiter probamini qui habitatis in hominibus huius saeculi. 26 Qui ergo perseveraverint usque ad finem et ab eis probati erunt, purgabuntur. Et sicut aurum per hanc probationem purgatur et scorias suas perdit, ita et vos abicietis omnem dolorem et molestiam et purificabimini ad aedificationem turris. 27 Color autem albus tempus futuri saeculi significat, in quo electi Dei habitabunt: nam electi Dei mundi erunt et immaculati in vitam aeternam. 28 Propterea nolite cessant haec loqui in auribus sanctorum. Ecce habetis figuram magnae tribulationis quae ventura est; quae, si vultis, nihil vobis erit. Mementote ergo quae dixi vobis. 29 Cum haec dixisset, abiit; sed non vidi quo iret. Sed subito sonitum audivi, et reversus sum, timens, quia putabam bestiam ad me venire.