Nehemia CAPUT I 1 Verba Nehemiae filii Hachaliae. Factum est in mense Casleu, anno vicesimo, cum essem in castro Susa. 2 Et venit Hanani, unus de fratribus meis, ipse et viri ex Juda; et interrogavi eos de Iudaeis qui remanserant, et supererant de captivitate, et de Jerusalem. 3 Et dixerunt mihi: “Reliquiae, quae supersunt de captivitate ibi in provincia, in magna afflictione sunt et in opprobrio; et murus Jerusalem dirutus est, et portae eius igni combustae sunt.” 4 Et factum est, cum audissem haec verba, sedi et flevi, et luxi diebus multis, et ieiunavi, et oravi coram Deo caeli. 5 et dixit: Obsecro te, Domine Deus caeli, Deus magne et terribilis, qui custodis pactum et misericordiam cum his qui diligunt te et custodiunt mandata tua: 6 Sit igitur auris tua intendens, et oculi tui aperti, ut audias orationem servi tui, quam ego oro coram te hodie die ac nocte pro filiis Israel servis tuis, et confitear peccata filiorum Israel, quae peccavimus tibi: et ego et domus patris mei peccavimus. 7 Delinquentes deliquimus contra te, et non custodivimus praecepta et praecepta et iudicia quae mandasti Mosi servo tuo. 8 Memento, quaeso, verbi quod mandasti servo tuo Mosi, dicens: Cum transgressi fueritis, ego dispergam vos in gentibus: 9 Quod si converti fueritis ad me, et mandata mea custodieritis, et feceritis ea, et si abjecti fueritis usque ad extremum caeli, inde congregabo eos, et adducam eos in locum quem elegi, ut ponerem nomen meum ibi. 10 Et nunc hi sunt servi tui et populus tuus, quos redemisti in fortitudine tua magna et in manu tua valida. 11 Obsecro Domine, sit auris tua attendens ad orationem servi tui, et ad orationem servorum tuorum, qui volunt timere nomen tuum: et prosperare fac servo tuo hodie, et da ei misericordiam coram viro isto, quia ego fui pincerna regis. CAPUT II 1 Factum est autem in mense Nisan, anno vicesimo Artaxerxis regis, cum vinum esset ante eum, et levavi vinum et dedi regi. Non antea autem tristis fueram in conspectu eius. 2 Et dixit mihi rex: Quare vultus tuus tristis est, cum non aegrotes? Hoc non est aliud nisi tristitia cordis. Et timui valde. 3 et dixit regi: Rex in aeternum vive! quare non tristis est vultus meus, quia civitas, locus sepulcrorum patrum meorum, deserta est, et portae eius igni combustae sunt? 4 Et dixit mihi rex: “Pro qua re postulas?” Et oravi Deum caeli. 5 Et dixi regi: Si placet regi, et si invenit servus tuus gratiam in oculis tuis, ut mittas me in Iudaeam, ad civitatem sepulcrorum patrum meorum, et aedificem eam. 6 Et dixit mihi rex (regina quoque iuxta eum sedens): "Quamdiu erit iter tuum, et quando reverteris?" Et placuit regi, ut me mitteret; et ei tempus constitui.
7 Et dixi regi: Si regi placet, dentur mihi litterae ad duces trans fluvium, ut me deducant, donec veniam in Judam; 8 et epistulam ad Asaph custodem saltus regis, ut det mihi ligna ad trabes faciendas portas domus, quae adiacent domus, et muro civitatis, et domo quam introeo. Et dedit mihi rex secundum manum Dei mei bonam super me. 9 Et veni ad duces trans flumen, et dedi eis epistulas regis. Miserat autem rex mecum principes exercitus et equites. 10 Cum autem audissent Sanaballat Horonites et Tobias servus Ammonites, contristati sunt vehementer, quod venisset vir qui quaereret prosperitatem filiorum Israel. 11 Et veni Hierosolymam, et ibi mansi tribus diebus. 12 Et surrexi nocte ego et viri pauci mecum, et non indicavi cuiquam quid Deus meus dedisset in corde meo ut facerem in Jerusalem: et jumentum non erat mecum, praeter animal quod ascendebam. 13 Et egressus sum nocte per portam vallis et ante fontem draconis et ad portam sterquilinii et considerabam muros Jerusalem dirutos et portas eius igni consumptas. 14 Et transivi ad portam fontis et ad piscinam regis, et non erat locus ubi transiret bestia quae sub me erat. 15 Et ascendi nocte per torrentem et consideravi murum, et reversus intravi per portam vallis et sic reversus sum. 16 Magistratus autem nesciebant quo abiissem aut quid fecerim; sed nec Iudaeis nec sacerdotibus nec optimatibus nec magistratibus nec ceteris qui opus faciebant, necdum narraveram. 17 Et dixi eis: Vos videtis afflictionem in qua sumus, quia Jerusalem deserta est, et portae eius igni consumptae sunt; venite, et aedificemus murum Jerusalem, et non simus amplius opprobrium. 18 Et narravi eis manum Dei mei, quae erat bona super me, et verba regis quae locutus est mihi, et dixerunt: Surgamus, et ædificemus. Et confortaverunt manus suas in opere bono. 19 Cum autem audissent Sanaballat Horonites, et Tobias servus Ammanites, et Gosem Arabs, subsannaverunt nos, et despexerunt, dixeruntque: Quid est hoc quod facitis? Num contra regem rebellatis? 20 Et respondi eis, dixique ad eos: Deus caeli ipse nos prosperabit, et nos servi eius surgemus et aedificabimus: vobis autem non est pars, et ius, et memoria in Jerusalem. CAPITULUM III 1 Et surrexit Eliasib sacerdos magnus et fratres eius sacerdotes et aedificaverunt portam ovium et sanctificaverunt eam et statuerunt valvas eius et usque ad turrim Meah sanctificaverunt eam usque ad turrim Hananeel. 2 Et iuxta eum aedificaverunt viri Iericho: et iuxta eos aedificavit Zacchur filius Imri. 3 Portam autem piscium aedificaverunt filii Asnaa, ipsi texerunt eam et statuerunt valvas eius et seras et vectes. 4 Et iuxta eos aedificavit Merimuth filius Uriae, filii Accus. Et iuxta eos aedificavit Mosollam filius Barachiae, filii Mesezebeel. Et iuxta eos aedificavit Sadoc filius Baana. 5 Et iuxta eos aedificaverunt Thecuani; optimates autem eorum non supposuerunt colla sua in opere Domini sui. 6 Et portam veterem restauraverunt Jojada filius Phasea, et Mosollam filius Besodia; ipsi texerunt eam et statuerunt valvas eius, et seras, et vectes.