Custos Ezechiel 3:17-21 17 Fili hominis, te speculatorem dedi domui Israël; audiens ergo ex ore meo verbum, monebis eos ex me. 18 Cum dixero impio: Morte morieris, et tu non admonueris eum, neque locutus fueris ut se avertat a via sua impia et vivat, ipse impius in iniquitate sua morietur, sanguinem autem eius de manu tua requiram. 19 Si autem tu monueris impium, et ille non conversus fuerit ab impietate sua et a via sua impia, ipse quidem in iniquitate sua morietur: tu autem animam tuam liberaveris. 20 Iterum, cum iustus a iustitia sua conversus fuerit et fecerit iniquitatem, ponam offendiculum coram eo, ipse morietur; quia non admonuisti eum, in peccato suo morietur, et iustitia eius quam fecit non commemorabitur, sed sanguinem eius de manu tua requiram. 21 Quod si tu monueris iusto ut non peccet iustus, et ille non peccaverit, vivet, quia admonitus est ei, et tu animam tuam salvabis.
Ezechiel 33:1-33 1 Factum est verbum Domini ad me, dicens: 2 Fili hominis, loquere ad filios populi tui, et dic ad eos: Quando induxero gladium super terram, et si populus terrae tulerit virum de finibus suis, et constituerit eum sibi speculatorem, 3 Et cum viderit gladium venientem super terram, buccina clanget et populum admoniverit; 4 Et quicumque audierit sonitum buccinae, et non se observaverit, venerit gladius et tulerit eum: sanguis eius super caput eius erit. 5 Sonum buccinae audivit, et non se admonitus est; sanguis eius in ipso erit. Qui autem se admonitus est, animam suam salvabit. 6 Quod si speculator viderit gladium venientem, et non insonuerit buccina, et populus non se praemunierit, si gladius venerit et tulerit de eis animam, ipse in iniquitate sua captus erit, sanguinem autem eius de manu speculatoris requiram. 1
7 Et tu, fili hominis, te speculatorem dedi domui Israël: audiens ergo ex ore meo verbum, monebis eos ex me. 8 Cum dixero ad impium: Impie, morte morieris; si non fueris locutus ut se custodiat impium a via sua, ipse impius in iniquitate sua morietur; sanguinem autem eius de manu tua requiram. 9 Si autem monueris impium de via sua ut ab ea convertatur, non enim conversus fuerit a via sua, ipse in iniquitate sua morietur, porro tu animam tuam salvabis. 10 Ideo tu, fili hominis, dic ad domum Israël: Sic locuti estis, dicentes: Iniquitates nostrae et peccata nostra super nos sunt, et in eis tabescimus, quomodo ergo vivemus? 11 Dic ad eos: Vivo ego, dicit Dominus Deus, non volo mortem impii, sed ut convertatur impius a via sua et vivat: convertimini, convertimini a viis vestris pessimis, et quare moriemini, domus Israël? 12 Propterea tu, fili hominis, dic ad filios populi tui: Iustitia iusti non liberabit eum in die impietatis suae; pro impietate impii non cadet in die quo conversus fuerit ab impietate sua; neque vivet iustus pro iustitia sua in die quo peccaverit. 13 Cum dixero iusto quod vita vivat, et confisus in iustitia sua fecerit iniquitatem, omnes iustitiae eius non oblivioni tradentur, sed propter iniquitatem suam quam operatus est, propter eam morietur. 14 Ergo, cum dixero impio: Morte morieris: si autem conversus fuerit a peccato suo, et fecerit iudicium et iustitiam, 15 Si impius pignus restituerit, rapinam suam reddiderit, in mandatis vitae ambulaverit, iniquitatem non faciens, vita vivet, non morietur. 16 Omnia peccata eius quae peccavit non in memoriam venient: iudicium et iustitiam fecit; vita vivet. 17 Filii autem populi tui dicunt: Non est æqua via Domini: et ipsi via eorum non est æqua. 18 Cum enim recesserit iustus a iustitia sua, et fecerit iniquitatem, in eis morietur. 19 Si autem impius ab impietate sua conversus fuerit, et fecerit iudicium et iustitiam, vivet in eis. 20 Et dicitis: Non est recta via Domini. Unumquemque secundum vias suas iudicabo de vobis, domus Israël. 21 Et factum est in duodecimo anno captivitatis nostrae, in decimo mense, in quinta die mensis, venit ad me vir qui fugerat de Jerusalem, dicens: Vastata est civitas. 22 Manus autem Domini facta erat super me vespere, antequam veniret qui fugerat; aperuitque os meum donec veniret ad me mane: et apertum est os meum, et non eram amplius mutus. 23 Tunc factum est verbum Domini ad me, dicens: 24 Fili hominis, qui habitant in ruinosis his super terram Israël, loquentes aiunt: Unus erat Abraham, et hæreditate possedit terram: nos autem multi sumus: nobis data est terra in hæreditatem. 25 Idcirco dic ad eos: Haec dicit Dominus Deus: Vos cum sanguine comeditis, et oculos vestros ad idola vestra levatis, et sanguinem funditis, et terram possidebitis? 26 Stetis in gladio vestro, fecistis abominationes, et unusquisque uxorem proximi sui polluit: et terram possidebitis? 27 Sic dic ad eos: Haec dicit Dominus Deus: Vivo ego, qui in desertis sunt, gladio cadet; et qui in agro est, bestiis dabo ad devorandum: et qui in munitionibus et in speluncis sunt, peste morientur. 28 Et dabo terram in desolationem immensam, et deficiet superbia fortitudinis eius; et montes Israel desolati erunt, eo quod nullus transeat. 29 Tunc scient quia ego Dominus, cum dedero terram in desolationem maximam propter omnes abominationes suas quas fecerunt. 30 Et tu, fili hominis, filii populi tui adhuc dicunt de te iuxta muros et intra ostia domorum, et unusquisque ad proximum suum loquitur, dicens: Veni, et audi quid sit verbum quod egressus est a Domino. 31 Et veniunt ad te, quasi venit populus, et sedent coram te quasi populus meus, et audiunt verba tua, et non faciunt ea: ore enim suo ostendunt misericordiam, sed cor eorum sequitur avaritiam suam. 32 Et ecce, tu es eis quasi carmen pulcherrimum, quod dulci voce bene canere potest: verba tua audiunt, sed non faciunt ea. 33 Et cum hoc venerit (ecce enim venit), tunc scient prophetam fuisse inter eos.
2
Munus Custodis Status in muro: Sicut custos antiquus in turri speculatoria qui hostem conspicit et tuba clangit, Ezechiel vocatus est ad periculum spirituale videndum et signum dandum. Monitum pronuntians: Impiis dicere debuit ut a viis suis peccatis converterentur.
Principium Rationum Reddendarum Si custos monet: Si Ezechiel monuit et populus audire recusavit, populus pro sua propria destructione reus erat. Si speculator defecerit: Si Ezechiel signum clangere neglexit, Deus Ezechielem personaliter pro vitis amissis reum habuit.
Ezechielis 33, versus per versum explicatus Pars 1: Officium Custodis (Versus 1–9) Haec pars imagines vividas custodis militaris utitur ad officia spiritualia Ezechieli definienda. Versus 1–3: Scena. Deus consuetudinem antiquam consuetam describit: cum urbs invasionis minatur, cives virum eligunt qui in muro stet. Unicum eius munus est gladium (hostem) observare et tuba clangere ut populum moneat. Versus 4–5: Officium Populi. Si tuba sonuerit et quis eam neglexerit, mors eorum culpa est. Monitum audiverunt et inertiam elegerunt. Contra, qui monitum accipiunt, vitam suam servant. Versus sextus: Defectus Custodis. Si custos hostem venientem videt sed tubam non clangit , cives tamen propter peccata sua auferuntur, sed Deus custodem pro sanguine eorum rationem reddit. Versus 7–9: Applicatio Spiritualis. Deus explicite Ezechielem nominat ut speculatorem domus Israel . Ezechiel verbum ex ore Dei audire et populum monere debet. Si Deus iudicium de impiis pronuntiat et Ezechiel tacet, impius moritur, sed Ezechiel reus habetur. Si Ezechiel eos monet et illi rem neglegunt, Ezechiel ab omni culpa liberatur. Pars II: Redditio Singularis et Gratia (Versus 10–20) Haec sectio desperationem Israelitarum exulum tractat et verum Dei desiderium pro genere humano delineat. Versus 10: Desperatio Populi. Exsules peccatis suis onerari sentiunt, rogantes, "Quomodo ergo vivemus?" Credunt iudicium suum in lapide impressum esse et nullam effugium esse. Versus XI: Cor Dei. Hic est unus e celeberrimis versibus Ezechielis. Deus declarat: "Non est mihi voluntas in morte impii, sed ut convertatur impius a via sua et vivat . " Precem fervidam emittit: "Convertimini, convertimini a viis vestris pessimis; quare moriemini, domus Israel?" Versus 12–16: Dynamica Iustitiae. Deus explicat actiones praeteritas statum futurum non spondere. Si homo historice iustus in bonis actibus suis praeteritis confidit et ad peccatum se convertit, iustitia praeterita eum non servabit.
3
Si homo historice improbus resipiscit, res furtivas reddit, et in decretis Dei ambulat, peccata praeterita obliviscuntur. Certe vivent. Versus 17–20: Aequitas Dei. Israelitae queruntur "Viam Domini non esse aequam " : Deus respondet vias eorum esse iniustas. Iterum affirmat se unumquemque secundum propriam vitam iudicaturum esse, responsabilitatem personalem prae culpa communi praeferens. Pars III: Casus Hierosolymitanus Confirmatus (Versus 21–22) Haec brevis pars narrationis momentum cruciale magnum in ministerio Ezechielis significat. Versus XXI: Nuntius advenit. Duodecimo anno exsilii, superstes ex Hierosolymis advenit et nuntium tragicum affert: "Urbs vastata est. " Hoc omnia quae Ezechiel per annos praedixerat implet. Versus XXII: Os Ezechieli Apertum. Vespere antequam superstes advenit, manus Dei super Ezechielem erat et os eius aperuit. Usque ad hunc punctum, Ezechiel supernaturaliter "obmutuus " fuerat , solum loqui potens cum Deus ei prophetiam directam dederat (Ezechiel 3:26-27). Ab hoc momento, loquela eius plene restituta est. Pars IV: Iudicium de Eis qui in Terra Relicti sunt (Versus 23–29) Deus Iudaeorum delusiones, qui in vastata Israel terra manere potuerunt, alloquitur. Versus 24–26: Arrogantia Reliquiorum. Populus in ruinis relictus terram possidet. Argumentantur, si Abraham unus tantum homo fuerit et terram hereditate acceperit, se – ut multi homines – ius etiam maius ad eam habere. Deus contradixit peccata eorum continua monstrando: carnem cum sanguine comedere, idololatriam, et sanguinis effusionem. Quaerit, "Num terram possidebitis?" Versus 27–29: Desolatio completa. Deus promittit eos qui in ruinis, speluncis et agris apertis latent gladio, bestiis feris et pestibus morituros esse. Terram in desertum omnino redigetur ut superbia eorum frangatur. Pars V: Periculum Superficialis Auscultationis (Versus 30–33) Capitulum concluditur admonitione Ezechieli de populari eius fama apud exsules. Versus 30–32: Delectatio contra Obedientiam. Deus Ezechielem monet ut populus de eo post terga eius loquatur et se invicem invitet ad "Venite, quaeso, et audite quid sit verbum quod procedit a Domino." Attamen, Ezechielem tractant sicut cantorem carminum amoris voce pulchra . Libenter audiunt verba eius quasi delectationem, sed nullam prorsus intentionem habent ea in praxim deducendi quia corda eorum avida sunt. Versus 33: Argumentum Summum. Deus concludit, cum omnia quae Ezechiel praedixerat tandem vera erunt, hos auditores superficiales sero intelligent "prophetam inter eos fuisse".
Applicatio Novi Testamenti Concepti Custodis Novum Testamentum munus custodis ab uno propheta Veteris Testamenti ad ministros Christianos, duces ecclesiae, et fideles Evangelium communicantes mutat. 1. Redditio Rationum Ministerialis (Pastores et Duces) In Novo Testamento, duces ecclesiae describuntur ut custodes spirituales qui rationem Deo pro animabus sub cura sua reddere debent.
4
Hebraeos 13:17: "Obedite praepositis vestris et subiecistis vos, ipsi enim pro animabus vestris pervigilant quasi rationem reddituri..." Applicatio: Pastores strictam obligationem habent veritatem totam praedicandi — monitis de peccato et iudicio inclusis — potius quam nuntiis iucundis, responsabilitatem Ezechieli imitantes. 2. Defensio Pauli "Manuum Mundarum" Apostolus Paulus verbis Ezechielis expresse usus est ad opus suum missionarium describendum. Cum a senioribus Ephesi discederet, dixit: Actus Apostolorum 20:26–27 "Quapropter vos hodie testes provoco, quia purus sum a sanguine omnium hominum . Non enim subtraxi, quominus vobis annuntiarem omne consilium Dei." Applicatio: Paulus sciebat se, quia Evangelium fideliter praedicaverat et omnes quos convenisset monuerat, "animam suam" feliciter "liberasse" more Ezechielis 33:9. 3. Vocatio ad Vigilantiam Spiritualem (Omnibus Credentibus) Verbum Graecum saepe ut "vigilate" vel "vigilate estote" ( gregoreo ) interpretatum, a Iesu et Apostolis frequenter adhibetur, mentem custodis ad omnes Christianos extendens. Marcus 13:37 (mandatum Iesu): " Et quod vobis dico, omnibus dico: Vigilate . " 1 Petrus 5:8: "Sobrii estote, vigilate ; quia adversarius vester diabolus, tamquam leo rugiens, circuit, quaerens quem devoret." Applicatio: Fideles Novi Testamenti vocantur ut sint custodes vitae suae, familiarum suarum, et communitatum suarum — vigilantes ad deceptionem spiritualem et secundum adventum Christi.
5