Psalmi Salomonis INTRODUCTIO Haec collectio duodeviginti carminum bellicorum donum est scriptoris Semitici antiqui. Manuscriptum originale periit, sed feliciter versiones Graecae servatae sunt, et nuper versio Syriaca eorundem carminum inventa est et primum Anglice anno 1909 a Dr. Rendel Harris edita est. Dies scripturae fortasse ad medium saeculum I a.C.n. statui potest, quia horum carminum thema est res gestas Pompeii in Palaestina et mortem eius in Aegypto anno 48 a.C.n. Hi psalmi locum magni momenti habuerunt et late in Ecclesia primitiva divulgabantur. Saepe in variis Codicibus et historiis primorum saeculorum aetatis Christianae memorantur. Postea, ob causas inexplicabiles perditae sunt; et ad usum nostrum tantum post multorum saeculorum intervallum recuperatae sunt. Praeter valorem litterarium rhythmi tubae similis horum versuum, hic habemus caput historiae antiquae commovens a teste oculario scriptum. Pompeius ex Occidente venit. Arietes in munitionibus adhibet. Milites eius altare polluunt. In Aegypto occiditur post cursum terribilem. In "iustis" horum psalmorum Pharisaeos videmus; in "peccatoribus" Sadducaeos videmus. Est epica de magno populo in magna crisi. CAPUT I Ad Dominum clamavi cum in tribulatione essem, Ad Deum cum peccatores oppugnantur. Subito clamor belli ante me auditus est; Dixi: Exaudiet me, quoniam plenus sum iustitia. Cogitavi in corde meo, quod iustitia plenus essem, Quia dives eram et liberis dives factus eram. Divitiae eorum per totam terram diffusae sunt, Et gloriam eorum usque ad finem terrae. Usque ad astra exaltati sunt; Dixerunt se numquam ventilaturos esse. Sed in prosperitate sua insolentes facti sunt, Et erant insensati, Peccata eorum in occulto erant, Et ne ego quidem eorum notitiam habebam.
Praevastaverunt scelera eorum superatae scelera gentium ante eos; Sancta Domini penitus polluerunt. CAPUT II Cum peccator superbus factus est, ariete muros munitos deiecit, Et non cohibuisti eum. Gentes alienigenae ad altare tuum ascenderunt, Superbe calcibus suis conculcaverunt illud; Quia polluerunt filii Hierosolymis sancta Domini, Oblationes Dei iniquitatibus profanaverat. Propterea dixit: Proice eos a me; Pro Deo contemptum est, Omnino dehonestatum est; Filii et filiae in gravi captivitate erant, Signatum est collum eorum, inustum est inter gentes. Secundum peccata eorum fecit illis, Quoniam reliquit eos in manibus praevalentium. Avertit faciem suam ab eis miserendo, Iuvenes et senes et liberi eorum simul; Omnes enim male egerant, non audiendo. Et caeli irati sunt, Et abominata est eos terra; Nemo enim in eo homo fecerat quod illi fecerunt, Et terra omnia agnovit Iudicia tua iusta, Deus. Filiis Hierosolymae ludibrio posuerunt propter meretrices in ea; Omnis viator plena luce diei intravit. Deriserunt scelera sua, sicut ipsi facere solebant; In plena luce diei iniquitates suas revelaverunt. Et pollutae sunt filiae Jerusalem secundum iudicium tuum, Quia se polluerant concubitu non naturali. Dolor mihi est in visceribus meis et in corpore meo propter haec. Et tamen iustificabo te, Deus, in rectitudine cordis, Quia in iudiciis tuis iustitia tua, Deus, manifesta est. Quia reddisti peccatoribus secundum opera eorum, Etiam secundum peccata eorum, quae erant pessima valde. Peccata eorum revelasti, ut iudicium tuum manifestum esset; Delevisti memoriam eorum de terra. Deus iudex iustus est, Et personarum acceptor non est. Quia exprobraverunt gentes Jerusalem, conculcantes eam; Pulchritudo eius de solio gloriae detracta est.