Ovis Perdita, Drachma Perdita, et Filius Prodigus Lucas 15:1-32 1 Tunc appropinquabant ei publicani et peccatores ut audirent eum. 2 Et murmurabant Pharisaei et Scribae, dicentes: Hic peccatores recipit et cum illis manducat. 3 Dixit autem eis parabolam hanc, dicens: 4 Quis ex vobis homo, habens centum oves, et si perdiderit unam ex eis, nonne relinquit nonaginta novem in deserto, et vadit ad eam quae periit, donec inveniat eam? 5 Et cum invenerit eam, imponit eam humeris suis gaudens. 6 Et cum venerit domum, convocat amicos et vicinos, dicens illis: Congratulamini mihi, quia inveni ovem meam, quae perierat. 7 Dico vobis, quia sic gaudium magis erit in caelo super uno peccatore paenitentiam agente quam super nonaginta novem iustis, qui non indigent paenitentia. 8 Aut quae mulier habens decem drachmas, si perdiderit unam drachmam, nonne accendit lucernam et everrit domum et quaerit diligenter donec inveniat? 9 Et cum invenerit illud, convocat amicas et vicinas suas, dicens: “Congratulamini mihi, quia inveni drachmam quam perdideram.” 10 Ita, dico vobis, gaudium est coram angelis Dei super uno peccatore paenitentiam agente. 11 Ait autem: Homo quidam habebat duos filios. 12 et dixit adolescentior ex illis patri: Pater, da mihi portionem bonorum, quae mihi debetur. Et divisit illis substantiam. 13 Et non post multos dies, congregatis omnibus adulescentior filius, peregre profectus est in regionem longinquam, et ibi dissipavit substantiam suam vivendo luxuriose. 14 Et cum omnia expendesset, facta est fames magna in regione illa, et coepit egere. 15 Et abiit, et adhaesit uni civium regionis illius, et misit illum in villam suam ut pasceret porcos. 16 Et cupiebat implere ventrem suum siliquis quas porci manducabant: et nemo illi dabat. 17 In se autem reversus, dixit: “Quot mercenarii in domo patris mei panibus abundant, ego autem fame pereo!” 18 Surgam et ibo ad patrem meum, et dicam ei: Pater, peccavi in caelum et coram te, 19 et iam non sum dignus vocari filius tuus: fac me sicut unum ex mercenariis tuis.
1
20 Et surgens venit ad patrem suum. Cum autem adhuc longe esset, vidit illum pater, et misericordia motus est, et accurrens cecidit super collum eius, et osculatus est eum. 21 dixitque ei filius: Pater, peccavi in caelum et coram te, et iam non sum dignus vocari filius tuus. 22 Dixit autem pater ad servos suos: “Proferte stolam primam et induite eum, et date anulum in manum eius et calceamenta in pedes eius.” 23 et adducite vitulum saginatum et occidite, et manducemus et epulemur. 24 quia hic filius meus mortuus erat, et revixit; perierat, et inventus est. Et coeperunt epulari. 25 Filius autem eius maior natu in agro erat: et cum veniret, et appropinquaret domui, audivit musicam et saltationem. 26 Et vocavit unum ex servis, et interrogavit quid haec essent. 27 Isque dixit illi: Frater tuus venit, et pater tuus occidit vitulum saginatum, quia sanum illum recepit. 28 Iratus autem erat, et nolebat introire. Pater ergo egressus, rogavit illum. 29 At ille respondens dixit patri suo: Ecce, tot annos tibi servio, neque numquam mandatum tuum praeterii, et numquam mihi dedisti hædum ut cum amicis meis epularer. 30 Sed statim ut hic filius tuus, qui devoravit substantiam tuam cum meretricibus, venit, occidisti ei vitulum saginatum. 31 At ipse dixit illi: Fili, tu semper mecum es, et omnia mea tua sunt. 32 Oportet autem epulari et gaudere, quia frater tuus hic mortuus erat et revixit; perierat et inventus est.
2