Zebûrên Silêman PÊŞKÊŞ Ev berhevoka hejdeh stranên şer diyariya nivîskarekî Semîtîk ê kevnar e. Destnivîsa orîjînal winda bûye lê bi xêra Xwedê wergerên Yewnanî hatine parastin, û vê dawiyê guhertoyek Suryanî ya heman stranan derketiye holê û di sala 1909an de ji hêla Dr. Rendel Harris ve cara yekem bi Îngilîzî hatiye weşandin. Dîroka nivîsandinê dibe ku di nîvê sedsala yekem a berî zayînê de be ji ber ku mijara van stranan çalakiyên Pompey li Filistînê û mirina wî li Misrê di sala 48 berî zayînê de ye. Van zebûr cihekî girîng digirtin û di Dêra destpêkê de bi berfirehî dihatin belavkirin. Di Kodeks û dîrokên cûrbecûr ên çend sedsalên pêşîn ên Serdema Xiristiyaniyê de pir caran behsa wan tê kirin. Paşê, ew ji ber sedemên nepenî winda bûn; û tenê piştî derbasbûna gelek sedsalan ji bo karanîna me hatin vegerandin. Ji bilî nirxa wêjeyî ya rîtma mîna trompêtê ya van beytan, li vir beşek ji dîroka kevnar a balkêş heye ku ji hêla şahidekî ve hatiye nivîsandin. Pompey ji Rojava tê. Ew li ser keleyan beran bikar tîne. Leşkerên wî gorîgehê qirêj dikin. Piştî kariyerek tirsnak, ew li Misrê tê kuştin. Di "rast"ên van zebûr de em Ferîsiyan dibînin; di "gunehkaran" de em Sadûqîyan dibînin. Ev destana gelek mezin e ku di nav krîzek mezin de ye. BEŞA 1 Dema ku ez di tengasiyê de bûm, min gazî Xudan kir, Dema gunehkar êrîşî Xwedê kirin, ji bo Xwedê. Ji nişkê ve alarma şer li ber min hate bihîstin; Min got, Ewê guh bide min, çimkî ez tijî rastdariyê me. Min di dilê xwe de fikirî ku ez tijî rastdariyê me, Ji ber ku rewşa min baş bû û zarokên min dewlemend bûbûn. Dewlemendiya wan li seranserê dinyayê belav bû, Û rûmeta wan heta dawiya dinyayê. Ew heta stêrkan bilind bûn; Wan got ku ew ê tu carî fan nebin. Lê ew di dewlemendiya xwe de bêrêzî kirin, Û ew bê têgihîştin bûn, Gunehên wan veşartî bûn,
Û min jî qet agahiya wan tunebû. Gunehên wan ji yên miletên din ên beriya wan wêdetir çûn; Wan bi tevahî tiştên pîroz ên Xudan qirêj kirin. BEŞA 2 Gava gunehkar xwe serbilind dikir, bi beranekî lêdanê dîwarên bi hêz hildiweşand, Û te ew negirt. Miletên xerîb çûn ser gorîgeha te, Bi sandalên xwe bi serbilindî ew tepeser kirin; Ji ber ku kurên Orşelîmê tiştên pîroz ên Xudan qirêj kiribûn, Bi neheqiyê pêşkêşên Xwedê herimandibû. Ji ber vê yekê wî got: «Wan ji min dûr bavêjin; Ew li ber Xwedê bêrûmet hate hesibandin, Bi tevahî bêrûmet bû; Kur û keç di esîriyeke giran de bûn, Stûyê wan hatibû mohrkirin, di nav miletan de hatibû daqurçandin. Li gor gunehên wan wî bi wan kir, Çimkî Wî ew di destên wan de hiştine ku serketin bi dest xistine. Wî rûyê xwe ji dilovaniya li wan zivirand, Bi hev re ciwan û pîr û zarokên wan; Çimkî wan hemûyan xerabî kiribûn, ji ber ku guh nedan. Û ezman hêrs bûn, Û erdê ji wan nefret kir; Çimkî tu kesî li ser wê tiştê ku wan kiribû nekiribû, Û erdê hemû nas kir Dadbariyên te yên dadperwer, ey Xwedê. Wan li hember fahişeyên li wê, kurên Orşelîmê kirin tinazên xwe; Her rêwî di ronahiya rojê de dikeve hundir. Wan bi gunehên xwe tinaz kirin, wek ku ew bi xwe jî dikirin; Di ronahiya rojê de, wan sûcên xwe eşkere kirin. Û keçên Orşelîmê li gorî biryara te qirêj bûn, Ji ber ku wan bi têkiliyên ne xwezayî xwe qirêj kiribûn. Ji ber van tiştan zik û hundirê min diêşe. Lê dîsa jî ez ê te, ey Xwedê, bi dilrastiya dil rastdar derxim, Çimkî di dadbariyên te de rastdariya te xuya dibe, ey Xwedê. Çimkî Te li gor kirinên gunehkaran xelat da wan, Belê, li gorî gunehên wan, yên ku pir xerab bûn. Te gunehên wan eşkere kirin, da ku dîwana te eşkere bibe; Te bîranîna wan ji ser rûyê erdê jê bir.