अध्याय 1
अध्याय 2
१ टोबीलाचो पूत, अनानीलाचो पूत, अदु एलाचो पूत, गाबाएलाचो पूत, असाएलाच्या वंशांतलो, नेफ्ताली वंशाचो, ताच्या उतरांचें पुस्तक; २ अश्शूर राजाच्या एनेमेसराच्या काळार ताका त्या शाराच्या उजव्या वटे न आशशल्ल्या शिबे िावन बंदखणींत व्हे लो, ताका आसेराच्या वयर गॅलीलांत नेफ्ताली म्हणटात. ३ हांव तोबीत म्हज्या शजशवतांतले सगळे दीस सत्य आनी न्यायाच्या मागाांनी चललो आनी म्हज्या भावांक आनी म्हज्या राष्ट्राक, जे म्हजे वां गडा शननेव्हेक, अश्शूर दे शांत आयले, तांकां हांवें जायतीं शभक्षा शदलीं. ४ हांव म्हज्याच दे शांत, इज्रायल दे शांत ल्हान आसतना, म्हज्या बापायची सगळी वंशज जेरुसलेमाच्या घरांतल्यान पडली, जी सगळ्या वंशांनी बळी शदवपाक इज्रायलाच्या सगळ्या वं शांतल्यान वेंचून काशडल्ली िंय, जंय सगळ्यांत उं चेल्या मनशाच्या रावपाचें दे वूळ पशवत्र करून सगळ्या युगां खातीर बांदलें. ५ आतां सगळ्या वंशांनी आनी म्हज्या बापायच्या नेफ्तालीच्या घराण्यान बाळ गायेक बळी शदलो. ६ पूण पयलें फळ आनी दशमांश वाडू न, पयलें फळ आनी दशमांश वाडू न, सासणाच्या फरमानान, सगळ्या इज्रायल लोकांक सासणाच्या फरमानान िाराशयल्ल्या प्रमाण, उत्सवांत हांव एकलोच जायते फावटीं जेरुसलेमांत वतालो. आनी तांकां हांवें वेदीचेर आरोनाचीं भुरगीं याजकांक शदलीं. ७ हांवें जेरुसलेमांत सेवक करपी आॅॅ रोनाच्या पुतांक पयलो दशमांश शदलो आनी आनीक एक दशमांश हांवें शवकून जेरुसलेमांत दर वसाा गे लो. ८ शतसरो हांवें म्हज्या बापायच्या आवयच्या दे बोरान सांशगल्ले प्रमाणें, म्हज्या बापायन अनाि सोडू न शदल्ल्यान तांकां फावो तांकां शदलो. ९ ते भायर हांव दादल्याचो शपरायेंत पावलो तेन्ां हांवें म्हज्याच नात्यांतल्या अन्ा कडे न लग्न केलें आनी शतचेपसून म्हाका तोशबयास जालो. १० आमी बंदखणींत नीवेंत व्हरून व्हे ले उपरांत म्हजे सगळे भाव आनी म्हज्या नात्यांतले लोक शवदे शी लोकांची भाकरी खावन गेले. ११ पूण हांव जेवंक आडावन दवरलो; १२ शकत्याक हांवें सगळ्या काळजान दे वाचो उगडास केलो. १३ आनी सवोच्चान म्हाका एनेमेसराच्या मुखार कृपा आनी कृपा शदली आनी हांव ताचो पुरवणदार जालो. १४ आनी हांव मशडयाक गेलो आनी गाबररयाचो भाव गबाएल हाचे कडे न मेशडयाच्या रागेस शारांत धा तालेंत रुप्याचो शवस्वास दवरून सोडलो. १५ एनेमेसर मे लो तेन्ा ताचो पूत सेनाहे रीब ताचे सुवातेर राज्य केलो. जाची वसाहत त्रासांत पडली, की हांव शमशडयांत वचूंक शकलो ना. १६ आनी एनेमेसराच्या काळार हांवें म्हज्या भावांक जायतीं शभक्षा शदली आनी उपाशीं लोकांक म्हजी भाकरी शदली. १७ आनी म्हजीं कपडे नग्नांक, आनी म्हज्या राष्ट्रांतलो कोणूय मेल्लो वा नीनवेच्या वण्ीं भोंवतणीं उडयल्लो पळयलो जाल्यार ताका पुरलो. १८ आनी राजा सन्ाहे रीब जुदेया िावन पळू न गेल्ल्या वेळार कोणाक मारलो जाल्यार, तांकां हांवें गुपीत पुरले. शकत्याक ताच्या रागान ताणें जायत्यांक मारले; पूण राजान सोदतना मडीं मेळळीं नात. १९ शननेवींतल्या एका मनशान म्हजे शवशीं राजा कडे न कागाळ केली तेन्ां हांव तांकां पुरून शलपून रावलो; म्हाका मरण येवपाक सोदतात हें समजून हांवें शभयेवन स्वताक फाटीं घेतलो. २० मागीर म्हजो सगळो माल जबरदस्तीन व्हरून व्हे लो आनी म्हजी बायल अन्ा आनी म्हजो पूत तोशबयास सोडल्यार म्हाका कांयच उरलें ना. २१ ताच्या दोन पुतांनी ताका मारून उडोवंक पांच पन्ास दीस उरले नात आनी ते अररात दोंगरांनी पळू न गेले. ताच्या जाग्यार ताचो पूत साकेदोनस राज्य केलो; ताणें आपल्या बापायच्या शहशोबाचेर आनी ताच्या सगळ्या वेव्हारांचेर म्हज्या भावाच्या अनाएलाच्या पूताक अशचयाचारूस नेमलो. २२ अशचयाचारान म्हजे खातीर शवनवणी करून हांव शननेवेंत परतलो. अशचयाकारस प्यालो पालवपी, शचन्ां राखपी, वावुरपी आनी शहशोब पळोवपी आशशल्लो आनी सरकेदोनस ताका आपल्या कुशीक नेमलो आनी तो म्हज्या भावाचे पूत.
१ हांव परत घरा पावलो आनी म्हजी बायल अन्ा म्हज्या पूत तोशबयासा वांगडा सात सप्तकांचो पशवत्र सण म्हळ्यार पेंटेकोस्टाच्या परबांत म्हाका परतून आयली, तेन्ां म्हाका एक बरें जेवण तयार केलें, तातूं त जेवपाक बसलो. २ जेन्ां हांवें भरपूर जेवण पळे लें तेन्ां हांवें म्हज्या पुताक म्हणलें, “जा आनी तुका खंयचोय गरीब मनीस मेळटलो तो आमच्या भावांक, जो सवेस्पराची याद करता; आनी पळय हांव तुजे खातीर रावतां. ३ पूण तो परत येवन म्हळें : बापूय, आमच्या एका राष्ट्राचो गळो काडला आनी ताका बाजारांत उडयला. ४ मागीर खंयच्याय मांसाची चव घे वचे पयलींच हांवें उठून सुयााचो अस्त जायसर ताका एका कुडींत व्हे लो. ५ तेदनां हांव परत येवन, धुंवून, जड जावन म्हजें जेवण खाल्लें. ६ आमोसाच्या भाकीताची याद करून, ताणें सांशगल्लें, तुमचीं मेजवानी शोकांत आनी तुमची सगळी खोस शोकांत रुपांतरीत जातली. ७ ते खातीर हांव रडलो आनी सुयााचो अस्त जातकच हांव वचून एक िडगी तयार करून ताका पुरलो. ८ पूण म्हज्या शेजाऱयांनी म्हाका फकाणां करून म्हळें : “ह्या मनशाक अजून मरण येवपाक शभयेना. आनी तरी पळय, तो मेल्ल्या मनशाक परतून पुरता. ९ त्याच राती हांव पुरल्या उपरांत परतलो आनी म्हज्या आं गणाच्या वण्ी कुशीक न्हिशदल्लो, आनी म्हजें तोंड उक्तें जालें. १० वण्ींत शचमणी आसात आनी म्हजे दोळे उगडले, शचमणीं म्हज्या दोळ्यांत उबदार शेण घालून दोळ्यांत धवेंपण आयलें हें म्हाका कळळें ना आनी हांव वैजकां कडे न गेलो, पूण तांणी म्हाका आदार केलो ना अशचयाचारसान म्हाका पोशण शदलें खरें च, हांव एशलमायसांत वचमेरेन. ११ म्हजी बायल अण्णान बायलांचीं कामां करुंक घेतलीं. १२ शतणें तांकां मालकांक घरा धाडले उपरांत तांणी शतका पगार शदलो आनी शतका एक शकड सोडू न शदलो. १३ म्हज्या घरांत येवन रडपाक लागलो तेन्ा हांवें शतका म्हळें : हें शकडें खंयच्यान आयलां? ती चोरून व्हे ल्ली ना? मालकांक तें शदवप; शकत्याक चोरून घेशतल्ली खंयचीय वस्त खावंक जाय ना. १४ पूण शतणें म्हाका जाप शदली: पगारापरस चड दान म्हणून शदल्लें. पूण हांवें शतचेर शवस्वास दवरलो ना, पूण शतका तें मालकांक शदवपाक सांगलें आनी हांव शतचेर लजलो. पूण शतणें म्हाका जाप शदली, तुजीं शभक्षा आनी तुजीं धमीक कतुाबां खंय आसात? पळय, तूं आनी तुजीं सगळीं कतुा बां वळखतात. अध्याय 3 १ मागीर हांव दु ख्खी जावन रडलो आनी म्हज्या दु ख्खान मागणें करतालो. २ हे प्रभू, तूं शनतीमान आसा आनी तुजीं सगळीं कतुाबां आनी सगळीं मागाां दया आनी सत्य आसात आनी तूं सदांकाळ खऱया आनी न्यायान न्याय करता. ३ म्हजी याद कर आनी म्हाका पळय, म्हज्या पातकांक आनी अज्ञानांक आनी तुज्या मुखार पातक केल्ल्या म्हज्या बापायच्या पातकांक लागून म्हाका ख्यास्त शदवंक नाका. ४ शकत्याक तांणी तुज्या आज्ञांक पाळो शदवंक ना, दे खून तुवें आमकां लुटपाक, बंदखणींत, मरणाक आनी आमी शशंपडू न आशशल्ल्या सगळ्या राष्ट्रांक अपमानाची म्हण म्हणून सोडयल्यात. ५ आतां तुजे न्याय जायते आनी खरे जाल्यात, म्हज्या पातकांक आनी म्हज्या बापायच्या पात्ां प्रमाणें म्हजे कडे न वाग, शकत्याक आमी तुजी आज्ञा पाळूं क ना आनी तुज्या मुखार सत्यान चलूंक ना. ६ आतां तुका बरें शदसता ते प्रमाणें म्हजे कडे न कर आनी म्हजो आत्मो म्हजे कडल्यान काडू न घेवंक आज्ञा कर, हांव शवरगळू न पृथ्वी जावंक, शकत्याक हांवें फट आयकलां म्हणून शजयेवपा परस मरण म्हाका फायद्याचें शधटाय शदता आनी खूब दु ख्ख जाता: दे खून आतां म्हाका ह्या संकश्ांतल्यान सुटका मेळोवंक आनी सासणाच्या जाग्यार वचूंक आज्ञा कर, म्हजे कडल्यान तोंड वळोवंक नाका.
७ त्याच शदसा एकबताने शारांत मेशडया शारांत रागुएलाची धूव सारा शहकाय शतच्या बापायच्या दासींनी शधटाय शदली. ८ शकत्याक शतचें लग्न सात घोवां कडे न जाल्लें, तांकां दु श् आत्म्यान मारून उडयले आनी ते शतचे वांगडा न्हिशदल्ले आदीं. तुका खबर ना, तुज्या घोवांचो गळो काडला? तुका सात घोव जाल्यात आनी तातूंतल्या खंयच्याच घोवाच्या नांवान तुका नांव पडू ं क ना. ९ तूं आमकां तांकां शकत्याक मारता? ते मेले जाल्यार तांचे फाटल्यान वच, तुका केन्ाच पूत वा धूव पळोवचे िय. १० हें आयकून शतका खूब दु ख्ख जालें आनी शतका शदसलें, आपूण गळो काडला; आनी शतणें म्हणलें, हांव म्हज्या बापायची एकली धूव, आनी हें केल्यार ताका अपमान जातलो आनी ताची जाण्े पण दु ख्खान कबरांत हाडटलो. ११ मागीर शतणें जनेला कडे न मागणें करून म्हळें : “हे म्हज्या दे वा, तूं धन्य, आनी तुजें पशवत्र आनी वैभवशाली नांव सदांकाळ आशशवााद आनी मानाची; १२ आनी आतां हे प्रभू, हांव म्हजे दोळे आनी म्हजें तोंड तुजे वटे न दवरतां. १३ आनी म्हणात, म्हाका धतारेंतल्यान काडू न उडोवंक, हांव आनीक गाळी आयकूंक ना. १४ हे प्रभू, हांव मनशा वांगडा सगळ्या पातकांतल्यान शुध्द आसां हें तुका खबर आसा. १५ आनी म्हज्या बंदखणीच्या दे शांत हांवें म्हजें नांव, म्हज्या बापायचें नांव केन्ाच दू शित करू ं क ना: हांव म्हज्या बापायची एकली धूव, ताका ताचो वारसदार जावंक भुरगो ना, लागींचो नातेदार ना आनी खंयचोच पूत ना ताच्या शजवंत, जाका हांव बायलेक दवरू ं क शकता, म्हजे सात घोव पयलींच मेले; आनी हांव शकत्याक शजयेवंक जाय? पूण हांव मरू ं क तु का आवडना जाल्यार, म्हजे कडे न कांय प्रमाणांत लक्ष शदवचें आनी म्हाका दया घेवंक आज्ञा शदवची, जाका लागून हांव आनीक अपमान आयकूंक शकना. १६ ते दनां दोगांयचीं मागणें व्हडल्या दे वाच्या मशहमा मुखार आयकली. १७ राफेलाक तांकां दोगांकय बरे करुंक धाडलो, म्हळ्यार तोबीताच्या दोळ्यांचो धवो भाग काडू न उडोवंक आनी रागुएलाची धूव सारा टोबीटाचो पूत तोशबयासाक बायलेक शदवंक; आनी अस्मोशडयसाक वायट आत्म्याक बांदून दवरप; कारण ती वारसा हक्कान टोशबयाची आशशल्ली. त्याच वेळार तोबीत घरा आयलो आनी ताच्या घरांत शभतर सरलो आनी रागुएलाची धूव सारा आपल्या वयल्या कुडींतल्यान दें वली. अध्याय 4 १ त्या शदसा तोबीताक शमशडयाच्या रागांत गाबाएलाक शदल्ले पयशे याद जाले. २ आनी मनांत म्हणलें: “म्हाका मरणाची इत्सा जाल्या; हांव म्हज्या पुताक टोशबयासाक शकत्याक आपोवंक ना, हांव ताका पयशांची म्हायती शदवं क हांव मरचे आदीं? ३ ताणें ताका आपयले उपरांत ताणें म्हळें : “म्हज्या पुता, हांव मेलो तेन्ां म्हाका पुर; आनी तुज्या आवयचो शतरस्कार करुंक नाका, पूण तुज्या शजशवतांत शतचो मान कर आनी शतका आवडटा तें कर आनी शतका दु ख्ख शदवंक नाका. ४ म्हज्या पुता, तुज्या पोटांत आसतना शतणें तुजे खातीर जायते धोके पळयले, आनी ती मेली तेन्ा शतका म्हजे कडे न एकाच िडग्यांत पुर. ५ म्हज्या पुता, तु ज्या सगळ्या शदसांनी आमच्या दे वा सवेस्पराची याद दवर, आनी तु जी इत्सा पातक करुंक वा ताच्या आज्ञांचें उल्लंघन करुंक नाका, तुजें आयुश्यभर उजवेपणान कर आनी अनीतीच्या मागाांक पाळो शदवंक नाका. ६ शकत्याक तुवें खरें वागलें जाल्यार तुजें कतुाब तु का आनी न्यायान शजयेवपी सगळ्यांक येसस्वी जातले. ७ तुज्या द्रव्याचें शभक्षा दे ; आनी शभक्षा शदतना तुज्या दोळ्याक मत्सर करुंक नाका, खंयच्याय गरीबाक तोंड वळोवंक नाका आनी दे वाचें तोंड तुजे कडल्यान वळचें ना. ८ तुका भरपूर मेळळळळळ् ळ् ॅाॅा प्रमाणें शभक्षा शदवचें, िोडें आसल्यार, िोडें दान शदवंक शभयेवंक नाका. ९ शकत्याक तूं गरजेच्या शदसा तुज्या खातीर बरो खशजनो सांठोवन दवरता.
१० शकत्याक शभक्षा मरणांतल्यान सोडयता आनी काळखांत येवंक शदना. ११ शकत्याक शभक्षा सवोच्च मनशाच्या नदरे क दान शदवपी सगळ्यांक एक बरी दान. १२ म्हज्या पुता, सगळ्या वेश्यावृत्ती पासून सावधान राव आनी मुखेलपणान तुज्या बापायच्या वंशांतली बायल घे वची आनी तु ज्या बापायच्या वंशांतली िय परकी बायल बायलेक घेवची िय, शकत्याक आमी संदेष्ट्ांचीं भुरगीं, नोय, अब्राहम , इसहाक आनी जाकोब: उगडास दवरात, म्हज्या पुता, आमच्या बापायन सुरवाती सावन, ते सगळे आपल्याच नात्यांतल्या बायलांक लग्न जाले आनी तांकां आपल्या भुरग्यांनी आशीवााद मेळळे आनी तांच्या संततींक ही दे श वारसा मेळटली. १३ आतां म्हज्या पुता, तुज्या भावांक मोग कर आनी तुज्या भावांक, तुज्या लोकां मदल्या पुतांक आनी धु वांक तुज्या काळजांत शतरस्कार करुंक नाका, तांकां बायलेक घेवंक ना, शकत्याक अशभमानांत नाश आनी खूब त्रास आनी अश्लीलतायेंत क्षय जाता आनी व्हड उणाव, शकत्याक अश्लीलताय दु कळाची आवय. १४ तुज्या खातीर वावर केल्ल्या कोणाच्याय पगार तुज्या वांगडा रावंक नाका, पूण ताका हातांतल्यान शदवचो, शकत्याक तूं दे वाची सेवा केल्यार तो तुकाय परत शदतलो. आनी तुज्या सगळ्या संवादांत बुदवं त राव. १५ तुका दु स्वास जाता तें कोणाकूच करुंक नाका, तुका शपसो करुंक सोरो शपयेवंक नाका, आनी तुज्या प्रवासांत मद्यपान तुज्या वांगडा वचूंक शदवचें िय. १६ तु ज्या भाकरींतल्यान उपाशींक आनी तुज्या कपड्ांतल्यान नग्न लोकांक शदव; आनी तुज्या भरपूर प्रमाणें शभक्षा शदव, आनी तुज्या दोळ्याक शभक्षा शदतना मत्सर करुंक नाका. १७ शनतीमानांक पुरपाचेर तुजी भाकरी ओत, पूण वायटांक कांयच शदवंक नाका. १८ सगळ्या बुद्धीमानांक सल्लो मागात आनी फायद्याचो खंयचोय सल्लो शतरस्कार करचो िय. १९ तुज्या सवेस्पर दे वाचो सदांच आशशवााद कर आनी तुजीं मागाां वळवळचीं आनी तुजीं सगळीं मागाां आनी सल्लागारांक उबाा मेळची म्हूण ताचे कडल्यान इत्सा कर, शकत्याक दर एका राष्ट्राची कल्पना ना; पूण सवेस्पर स्वता सगळ्यो बऱयो गजाली शदता आनी ताका जाय तशें तो नम्र करता; आतां म्हज्या पुता, म्हज्या आज्ञांचो उगडास कर, आनी तीं तुज्या मनांतल्यान काडू न उडोवंक नाकात. २० आनी आतां हांव तांकां हें सांगतां की हांवें धा तालेंत गाबररयाच्या पूत गबाएलाक शमशडयाच्या रागेसांत शदले. २१ आनी म्हज्या पुता, आमी गरीब जाल्यात म्हण शभयेवंक नाका, शकत्याक तूं दे वा कडे न शभयेवन सगळ्या पातकांतल्यान पयस वचून ताच्या नदरे क आवडटा तें केल्यार तुका खूब संपत्ती आसा. अध्याय 5 १ तोशबयान जाप शदली: बापूय, तुवें म्हाका सांशगल्लें सगळें हांव करतलों. २ पूण हांव ताका वळखना म्हणून पयशे कशे मेळोवंक शकतलों? ३ तेदनां ताणें ताका हातबरप शदलो आनी ताका म्हळें : “हांव शजयेताना तुज्या वांगडा वचूं क शकता असो मनीस सोद आनी हांव ताका पगार शदतलों; ४ तेदनां तो एका मनशाक सोदपाक गेलो ते न्ा ताका एक दे वदू त राफेल मेळळो. ५ पूण ताका कळळें ना; ताणें ताका म्हळें : “तुका म्हजे वांगडा रागेसाक वचूंक शकता?” आनी तूं तीं सुवाती बरी जाणात? ६ दे वदू तान ताका म्हळें : “हांव तुज्या वांगडा वचतलों आनी हांव वाट बरी जाणता; ७ तेदनां तोशबयान ताका म्हळें : “हांव म्हज्या बापायक सांगना मेरेन म्हजे खातीर राव.” ८ तेन्ा ताणें ताका म्हळें : वच आनी राव नाका. तेन्ा ताणें आपल्या बापायक म्हळें : पळे , म्हाका एक मेळळां, जो म्हजे वांगडा वचतलो. तेन्ा ताणें म्हळें : “तो खंयचो वंश आनी तुज्या वांगडा वचपाक तो शवस्वासपात्र मनीस काय ना हें म्हाका कळपाक ताका म्हजे कडे न आपोव.” ९ ताणें ताका आपयलो आनी तो शभतर सरलो आनी तांणी एकामेकांक नमस्कार केलो.
१० तेदनां तोबीतान ताका म्हळें : “भाव, तूं खंयच्या वंशाचो आनी कुळांतलो आसा तें म्हाका दाखोवंक.” ११ ताका म्हळें : “तुज्या पुता वांगडा वचपाक एक वंश वा कुळ वा भाड्ाचो मनीस सोदता?” तेदनां तोबीतान ताका म्हणलें: “भाव, तु जें नाते आनी नांव म्हाका कळपाक जाय.” १२ तेदनां ताणें म्हळें : “हांव अझाररयास, व्हडल्या अनशनयाचो आनी तुज्या भावांचो पूत.” १३ तेदनां तोबीतान म्हणलें: “भाव, तुका येवकार; तुज्या वंशाची आनी तुज्या कुळाची वळख करुंक हांवें शवचारल्या म्हणून आतां म्हजेर राग येवंक नाका; शकत्याक तूं म्हजो भाव, प्रामाणीक आनी बऱया टोळयेचो, कारण आमी जेरुसलेमांत एकठांय भजपाक गेल्ले आनी पयल्या भुरग्यांचो आनी फळांचो धावो भाग अपाण केल्ल्या त्या व्हडल्या सामय्याचे पूत अनशनया आनी जोनािाक हांव वळखता. आनी आमच्या भावांच्या चुकीन तांकां फसोवंक ना, म्हज्या भावाक, तूं बऱया टोळयेचो. १४ पूण सांग, तुका शकतें पगार शदतलों? तुका शदसाक एक डर ॅ कम आनी म्हज्याच पुता सारकीं गरजेचीं वस्तू मेळटलीं? १५ हय, आनी तुमी सुरक्षीत परत येत जाल्यार, हांव तुज्या पगारांत शकतें तरी जोडटलो. १६ ताका लागून ते बरोच खोशी जाले. तेन्ा ताणें तोशबयासाक म्हळें : प्रवासाक तयार जा आनी दे वान तुका बरो प्रवास धाड. ताच्या पुतान प्रवासाक सगळ्यो वस्तू तयार केल्या उपरांत ताच्या बापायन म्हणलें, तूं ह्या मनशा वांगडा वच, आनी सगाार रावपी दे व तुज्या प्रवासाक समृध्द कर आनी दे वाचो दे वदू त तुका सांगात शदतलो. म्हणून ते दोगूय भायर सरले आनी तरणा्ाचो सुणोय तांचे वांगडा. १७ पूण ताची आवय अन्ा रडली आनी तोबीटाक म्हळें : “तुवें आमच्या पुताक शकत्याक धाडलो?” आमच्या मुखार शभतर सरपाक आनी भायर सरपाक तो आमच्या हाताचो दं ड िय? १८ पयशांनी पयशे जोडपाचो लोभ करुंक नाकात, पूण आमच्या भुरग्याक तें कचरा सारकें जावंक जाय. १९ शकत्याक सवेस्परान आमकां शजयेवंक शदल्लें तें आमकां पुरो. २० तेदनां तोबीतान शतका म्हळें : “भयणी, काळजी करुंक नाका; तो सुरक्षीतपणान परत येतलो आनी तुज्या दोळ्यांक ताका शदसतले. २१ शकत्याक बरो दे वदू त ताका सांगात शदतलो आनी ताची भोंवडी बरी जातली आनी तो सुरक्षीत परत येतलो. २२ मागीर शतणें रडपाचें शेवट केलें. अध्याय 6 १ प्रवासांत वतना सांजवेळार ते टायशिस िं येक पावले आनी िंय रावले. २ तरणाटो धुंवपाक दें वलो तेन्ा िंयांतल्यान एक नुस्तें उडी मारून ताका खावंक जाय आशशल्लें. ३ तेदनां दे वदू तान ताका म्हणलें, नु स्तें घे. त्या तरणा्ान तें नुस्तें धरून तें जमनीर ओडलें. ४ दे वदू तान ताका म्हळें : नुस्तें उगडू न काळीज आनी यकृत आनी शपत्त घेवन सुरक्षीत दवरात. ५ त्या तरणा्ान दे वदू तान सांशगल्ले प्रमाणें केलें; आनी नुस्तें भाजून घेतले उपरांत तें खाल्लें, मागीर दोगांय एकबताने लागीं पावले मेरेन वाटे र गेले. ६ तेदनां त्या तरणा्ान दे वदू ताक म्हळें : “अझाररया भाव, नुस्त्याचें काळीज आनी यकृत आनी गॅल शकतें फायदो? ७ ताणें ताका म्हणलें, काळजाक आनी यकृताक स्पशा करून, जर सै तान वा वायट आत्मो कोणाक त्रास शदता जाल्यार, आमी ताचो धुंवर दादल्या वा बायले मुखार उडोवचो पडटलो आनी पंगडाक आनीक त्रास जावचो ना. ८ शपत्ताची गजाल म्हणल्यार, दोळ्यांत धवेपण आशयल्ल्या मनशाक अशभिेक करप बरें आनी तो बरे जातलो. ९ ते रागेस लागीं पावले. १० दे वदू तान त्या तरणा्ाक म्हळें : “भाव, आयज आमी तुजो मामेभयण रागुएल हाचे कडे न रावपाक लागतले; ताका सारा नांवाची एकलीच धू वय आसा; तुका बायलेक मेळचें म्हूण हांव शतचे खातीर उलयतां.
११ शकत्याक शतचो हक्क तुकाच आसा, शकत्याक तूं फकत शतच्या नात्यांतलो. १२ दासी गोरी आनी बुद्धीमान आसा, आतां म्हजें आयकून हांव शतच्या बापायक उलयतां; आनी आमी रे गे सा िावन परत येतकच आमी लग्नाची परब मनयतले: कारण मोयजेसाच्या कायद्या प्रमाणें रागुएल शतचें दु सऱया कडे न लग्न जावंक शकना हें म्हाका खबर आसा, पूण तो मरणाची गुन्यांवकार िारतलो, कारण वारसो मेळपाचो हक्क खंयच्याय मनशा परस तुका चड बरो हे र. १३ तेन्ा त्या तरणा्ान दे वदू ताक जाप शदली: “हांवें आयकलां, ही दासी सात मनशांक शदल्या आनी तीं सगळीं लग्नाच्या कुडींत मेल्लीं.” १४ आतां हांव म्हज्या बापायचो एकलोच पूत, आनी हांव शभयेतां की हांव शतचे कडे न शभतर सरलो जाल्यार, हांव आदल्या दु सऱया सारको मरतलों; शतचें; ताका लागून हांव मरतलों आनी म्हज्या बापायचो आनी म्हज्या आवयचो जीव म्हज्या खातीर दु ख्खान िडग्यांत हाडचो िय म्हूण शभयेतां, कारण तांकां पुरपाक दु सरो पूत ना. १५ ते दनां दे वदू तान ताका म्हळें : तु ज्या बापायन तुका तुज्याच नात्यांतल्या बायलेक लग्न करुंक सांशगल्ले आज्ञा तुका याद ना? दे खून म्हजे भाव, म्हाका आयक; शकत्याक ती तुका बायलेक शदतले; आनी वायट आत्म्याचो शहशोब करुंक नाका; कारण हे च राती शतका तुका लग्नांत शदतले. १६ लग्नाच्या कुडींत येतकच अत्तराची भस्म घेवन ताचेर नुस्त्याचें काळीज आनी यकृत घालून धुंवर काडटलो. १७ सैतान ताचो वास घेतलो आनी पळू न वचतलो आनी परत केन्ाच येवचो ना, पूण तूं शतचे कडे न येतकच तुमी दोगांय उठून दयाळ दे वा कडे न मागणें करात, जो तुमची दया करतलो आनी वाचयतलो तु का: शभयेवंक नाका, शकत्याक ती तुका सुरवाती सावन नेशमल्ली आसा; तूं शतची राखण करतली आनी ती तुज्या वांगडा वचतली. तशेंच शतका तु का भुरगीं जातली अशें म्हाका शदसता. टोशबयान हीं गजाली आयकून शतचो मोग केलो आनी ताचें काळीज शतचे कडे न प्रभावीपणान जोडलें. अध्याय 7 १ एकबताने पावले उपरांत ते रागुएलाच्या घरा पावले आनी सारा तांकां मेळळी आनी तांणी एकामेकांक नमस्कार केल्या उपरांत शतणें तांकां घरांत हाडले. २ तेदनां रागुएलान आपल्या बायलेक एडनाक म्हणलें: हो तरणाटो म्हज्या मामेभयणाच्या टोबीटाक शकतलो सारको! ३ रागुएलान तांकां शवचारलें: “भावां, तुमी खंयच्यान आयल्यात? तांकां म्हळें : “आमी नेफ्तालीमच्या पुतां मदले, जे शननेवेंत बं दखणींत आसात.” ४ तेदनां ताणें तांकां म्हळें : “तुमी आमचो नातेदार तोबीत वळखतात काय? तांणी म्हणलें, आमी ताका वळखतात. तेन्ा ताणें म्हणलें, ताची भलायकी बरी आसा काय? ५ तांणी म्हणलें, “तो शजवो आनी भलायकेन बरो आसा.” ६ तेदनां रागुएलान उडी मारून ताका चुंबन घेतलें आनी रडलें. ७ ताका आशीवााद शदलो आनी ताका म्हळें : तूं प्रामाणीक आनी बऱया मनशाचो पूत. पूण तोबीत कुड्डो आसा म्हण आयकून तो दु ख्खी जालो आनी रडलो. ८ तशेंच ताची बायल एडना आनी ताची धूव सारा रडली. तशेंच तांणी तांकां उमेदीन मनोरं जन केलें; कळपांतलो एक कोंबडो मारून उडयल्या उपरांत मेजाचेर मांसाचो सांठो दवरलो. मागीर टोशबयान राफेलाक म्हणलें, अझाररया भाव, तूं वाटे र उलशयल्ल्या गजालीं शवशीं उलोव आनी हो वेवसाय धाडू ं क शदवचो. ९ तेदनां ताणें रागुएलाक ही गजाल सांगली आनी रागुएलान तोशबयासाक म्हळें : खा आनी शपयेवन आनी खोशी जा. १० शकत्याक तुवें म्हज्या चलयेक लग्न करुंक जाय, तरी लेगीत हांव तुका सत सांगतलों. ११ हांवें म्हज्या चलये क सात दादल्यां कडे न लग्न केलां आनी ते शतचे कडे न आयले त्या राती मेले. पूण टोशबयान म्हणलें, हांव हांगा कांयच खावचो ना, जो मेरेन आमी एकमेकांक सोपूत घेतात. १२ रागुएलान म्हणलें, “ते न्ां आतां सावन शतका त्या पद्दती प्रमाणें घे, शकत्याक तूं शतची मामेभयण आनी ती तुजी आनी दयाळ दे व तु का सगळ्या गजालींनी बरें यश शदता.
१३ तेन्ा ताणें आपली धू व सारा आपयली आनी ती शतच्या बापाय कडे न आयली आनी ताणें शतचो हात धरून तोशबयाक बायलेक शदलो आनी म्हळें : पळे , मोयजेसाच्या कायद्या प्रमाण शतका घेवन तुज्या कडे न व्हर बापूय. आनी ताणें तांकां आशीवााद शदलो; १४ आनी ताचे बायले क एडनाक आपयलो आनी ताणें कागद घे तलो आनी कराराचें एक साधन बरयलें आनी ताचेर मुद्रांक घालो. १५ मागीर ते जेवंक लागले. १६ उपरांत रागुएलान आपली बायल एडनाक आपोवन म्हळें : “भयणी, दु सरी कोठरी तयार करून शतका िंय हाड.” १७ ताणें सांशगल्लें तशें करून शतणें शतका िंय हाडली आनी ती रडली आनी शतणें आपल्या चलयेचीं दु कां घेतलीं आनी शतका म्हळें : १८ म्हज्या धुवे, बरें सांत्वन मेळ; सगा आनी धतारेचो स्वामी तुका ह्या दु ख्खा खातीर खोशी शदता: म्हज्या चलये, बरी सांत्वन मेळ. अध्याय 8 १ जेवणा उपरांत तांणी तोशबयाक शतचे कडे न हाडलो. २ वतना ताका राफेलाचीं उतरां याद जालीं आनी ताणें अत्तरांची भस्म घेतली आनी ताचेर नुस्त्याचें काळीज आनी यकृत घालून तातूंत धुंवर काडलो. ३ वायट आत्म्यान वास घेतलो तेन्ा तो वास इशजप्ताच्या शेवटाक पळू न गेलो आनी दे वदू तान ताका बांदलो. ४ दोगांयक एकठांय बंद केल्या उपरांत टोशबयान खाटीवयल्यान उठून म्हळें : “भयणी, उठ आनी दे वा आमचेर दया करुंक जाय म्हण आमी मागणें करुंक जाय.” ५ तेदनां तोशबयास म्हणपाक लागलो: “आमच्या बापायचो दे वा, तूं धन्य, आनी तुजें पशवत्र आनी वैभवशाली नांव सदांकाळ धन्य; सगा तुका आनी तुज्या सगळ्या प्राण्यांक आशीवााद शदवचो. ६ तुवें आदामाक ताची बायल हव्वाक शदली आनी ताका आदार करुंक आनी रावपाक शदलो, तातूंतल्यान मनीस जल्मलो. आमी ताका ताचे सारको आदार करू ं या. ७ आनी आतां, हे प्रभू, हांव ही म्हजी भयण कामवासना खातीर िय पूण उजवेपणान घेवंक ना, दे खून आमी एकठांय जाण्े जावंक दयाळपणान नेमतां. ८ शतणें ताचे कडे न म्हळें : आमेन. ९ त्या राती ते दोगूय न्हिशदल्ले. रागुएल उठून गेलो आनी एक िडगी तयार केली. १० ताणें म्हणलें, “तोय मेलो म्हळळें म्हाका भंय आसा.” ११ पूण रागुएल आपल्या घरांत आयलो. १२ ताणें आपले बायले क एडनाक म्हणलें. एका दासीक धाडू न तो शजवो आसा काय ना तें पळोवचें, ती ना जाल्यार आमी ताका पुरू ं क शकतले आनी कोणाक कळना. १३ त्या दासीन दार उगडलें आनी शभतर सरून दोगांयक न्हिशदल्लीं मेळळीं. १४ आनी भायर सरून तांकां सांगलें की तो शजवो आसा. १५ ते दनां रागुएलान दे वाची स्तुती केली आनी म्हणलें: “हे दे वा, तूं सगळ्या शुध्द आनी पशवत्र स्तुतीन स्तुती करुंक फावो; दे खून तु ज्या संतांनी तुज्या सगळ्या प्राण्यांनी तुजी स्तुती करुंक जाय; आनी तु ज्या सगळ्या दे वदू तांनी आनी तुज्या वेंचून काशडल्ल्या लोकांनी तुजी सदांकाळ स्तुती करुंक जाय. १६ तुजी स्तुती करुंक जाय, शकत्याक तुवें म्हाका खोशी केला; आनी तें म्हाका आयलें ना जें म्हाका दु बाव आयलो; पूण तु ज्या व्हड दया प्रमाणें तुवें आमचे कडे न वागलां. १७ तुजी स्तुती करुंक जाय, कारण तुका तां च्या बापायच्या एकल्याच भुग्ाॅाॅाॅं क दया केल्या: हे प्रभू, तां कां दया कर आनी तां चें शजवीत भलायकेन आनी दयाळपणान सोंपय. १८ तेदनां रागुएलान आपल्या नोकरांक िडगें भरपाक सांगलें. १९ ताणें चवदा दीस लग्नाची मेजवानी दवरली. २० शकत्याक लग्नाचे दीस सोंपचे आदीं रागुएलान ताका सोपूत घेशतल्लो, लग्नाचे चवदा दीस सोंपसर तो वचूंक ना.
२१ आनी मागीर ताणें आपली अदी वस्तू घेवन आपल्या बापाय कडे न सुरक्षीतपणान वचूंक जाय; आनी उररल्लें हांव आनी म्हजी बायल मेल्या उपरांत मेळपाक जाय. अध्याय ९ १ तेदनां तोशबयान राफेलाक आपयलो आनी ताका म्हळें : २ अझाररयास भाव, तुज्या वांगडा एक नोकर आनी दोन उं ट घे वन गाबाएलांतल्या रे गेस ऑफ मीशडयाक वचून म्हाका पयशे हाडू न ताका लग्नाक हाड. ३ शकत्याक हांव वचूंक ना म्हळळो सोपूत रागुएलान घेतला. ४ पूण म्हजो बापूय दीस मेजता; आनी हांव चड वेळ रावलो जाल्यार ताका खूब दु ख्ख जातलें. ५ राफेल भायर सरून गबाएलाक रावलो आनी ताका हातबरप शदलें. ६ सकाळीं पयलींच दोगांय एकठांय भायर सरलीं आनी लग्नाक आयलीं आनी तोशबयान आपल्या बायलेक आशीवााद शदलो. अध्याय १० १ ताचो बापूय तोबीत दर शदसा मेजतालो आनी प्रवासाचे दीस सोंपले आनी ते आयले नात. २ तेदनां तोबीतान म्हळें : “तांकां ताब्ांत घेतल्यात काय? वा गबाएल मे लो आनी ताका पयशे शदवपाक कोणूच ना? ३ तेखातीर ताका खूब दु ख्ख जालें. ४ ते दनां ताचे बायलेन ताका म्हळें : म्हजो पूत चड काळ रावता म्हणून मेलो; आनी ती ताका शवलाप करुंक लागली आनी म्हणपाक लागली. ५ आतां म्हज्या दोळ्यांचो उजवाड तुका सोडू न शदल्ल्यान म्हाका कांयच काळजी ना. ६ तोबीतान ताका म्हळें : “तु मी शांत राव, काळजी करुंक नाका, शकत्याक तो सुरक्षीत आसा.” ७ पूण शतणें म्हळें : “तुमी शांत राव आनी म्हाका फटोवंक नाका; म्हजो पूत मेलो. ती दर शदसा ते वचपी वाटे र भायर सरताली आनी शदसांतल्यान जेवण जेवली ना आनी रातभर आपल्या पुताक टोशबयासाक शवलाप करपाक सोडली ना, लग्नाचे चवदा दीस सोंपले बगर, जे रागुएलान सोपूत घेशतल्लो िंय खचा करतात. ते न्ा टोशबयान रागुएलाक म्हणलें, म्हाका सोडू न शदव, शकत्याक म्हजो बापूय आनी आवय म्हाका पळोवपाक आनीक पळयना. ८ पूण ताच्या सासऱयान ताका म्हळें : “म्हज्या वांगडा राव आनी हांव तु ज्या बापायक धाडटलो आनी तुज्या बापायक कशें चलता तें सांगतले.” ९ पूण तोशबयान म्हणलें: ना; पूण बापाय कडे न वचूंक शदतां. १० तेदनां रागुएल उठून ताका ताची बायल सारा आनी ताची अदी संपत्ती, नोकर, गोरवां आनी पयशे शदले. ११ तेदनां ताणें तांकां आशीवााद शदलो आनी तांकां म्हळें : “सगााचो दे व तुमकां एक समृ ध्द प्रवास शदता, म्हज्या भुरग्यांनो.” १२ ताणें आपल्या चलयेक म्हळें : तुज्या बापायक आनी तुज्या सासणीक मान कर, जे आतां तुजे आवय-बापूय जाल्यात, हांव तुजे शवशीं बरी खबर आयकूंक शकता. आनी ताणें शतका चुंबन घेतलें. एडनान टोशबयासाकय म्हणलें, म्हज्या मोगाळ भावाक, सगााचो प्रभू तुका परतून मेळोवंक आनी म्हज्या चलयेच्या साराच्या तुज्या भुरग्यांक म्हाका मरण पावचे आदीं पळोवंक मेळचें, जाका लागून हांव प्रभू मुखार खोशी जातलों खाशेलो शवस्वास; खंय आसात शतच्या वायटाक शवनवणी करू ं क नाकात. अध्याय 11 १ ह्या गजालीं उपरांत तोशबयास आपल्या वाटे र गेलो, ताणें ताका एक समृध्द प्रवास शदला म्हूण दे वाची स्तुती करून, रागुएल आनी ताची बायल एडना हांकां आशीवााद शदलो आनी ते शननेवें लागीं पावतले मेरेन वाटे र गेलो. २ तेन्ा राफेलान तोशबयासाक म्हळें : “भाव, तुज्या बापायक कसो सोडू न गेलो तें तुका खबर आसा. ३ आमी तुज्या बायले मुखार बेगीन वचून घर तयार कर.
४ आनी तुज्या हातांत नुस्त्याची शपत्त घे. दे खून ते वाटे र गेले आनी सुणो तांचे फाटल्यान गेलो. ५ आतां अन्ा आपल्या पुताक वाटे र पळयत बसली. ६ ताका येताना पळोवन शतणें ताच्या बापायक म्हळें : पळे , तुजो पूत आनी ताचे वांगडा गेल्लो मनीस येता. ७ तेन्ा राफेलान म्हणलें, “तोशबया, तुजो बापूय दोळे उगडटलो हें म्हाका खबर आसा.” ८ ताका लागून ताच्या दोळ्यांक शपत्ताचो अशभिेक कर आनी तातूंत चोळू न तो घांसतलो आनी धवें पडू न तो तुका पळयतलो. ९ तेदनां अण्णा धांवून भायर सरून आपल्या पुताच्या गळ्यार पडली आनी ताका म्हणलें: “तु का पळे वन, म्हज्या पुता, आतां सावन हांव मरपाक समाधान मानतां.” आनी दोगांय रडलीं. १० तोबीत दाराच्या वटे न भायर सरलो आनी ताका आडखळू न पडलो आनी ताचो पूत ताचे कडे न धांवलो. ११ ताच्या बापायक धरलो आनी ताणें आपल्या बापायच्या दोळ्यांचेर शपत्त मारून म्हळें : “बापूय, बरी आशेव.” १२ ताचे दोळे चकचकीत जावं क लागले तेन्ा ताणें तांकां घांसले; १३ ताच्या दोळ्यांच्या कोनशां िावन धवोपण शपळू न गेलो आनी ताच्या पुताक पळे वन तो गळ्यांत पडलो. १४ तो रडलो आनी म्हणालो: “हे दे वा, तूं धन्य, आनी तुजें नांव सदांकाळ धन्य; आनी तुजे सगळे पशवत्र दे वदू त धन्य. १५ शकत्याक तुवें चाबकी मारली आनी म्हजी दया आयल्या, शकत्याक पळे , म्हजो पूत तोशबयास पळयता. आनी ताचो पूत खोशी जावन शभतर सरलो आनी ताच्या बापायक मेशडयांत घशडल्लीं व्हडलीशीं गजाली सांगली. १६ तेदनां तोबीत आपल्या धुवेक मेळोवंक शननेवेंच्या दारांत खोशी जावन दे वाची स्तुती करुंक भायर सरलो आनी ताका वतना पळे वंक ताका अजाप जालें, कारण ताका ताची नदर मेळळी. १७ पूण तोशबयान तांचे मुखार उपकार मानलो, शकत्याक दे वान ताचेर दया केली. ताणें आपली धुवे सारा लागीं पावतकच शतका आशीवााद शदलो आनी म्हणलें, तुका येवकार आसा, धुवे. आनी ताच्या सगळ्या भावांक शननेवेंत खोशी जाली. १८ अशचयाचारूस आनी ताच्या भावाचे पूत नस्बास आयले. १९ तोशबयासाचें लग्न सात दीस व्हड खोशेन जालें. अध्याय 12 १ तेदनां तोबीतान आपलो पूत तोशबयासाक आपयलो आनी ताका म्हळें : “म्हज्या पुता, त्या मनशाक तुज्या वांगडा गेल्लें पगार मेळळां आनी तुवें ताका आनीक शदवंक जाय.” २ तोशबयान ताका म्हळें : “हे बापूय, हांव हाडू न शदल्ल्या वस्तूंतलो अदो भाग ताका शदवप म्हाका कसलोच वायट ना. ३ शकत्याक ताणें म्हाका तुज्या कडे न सुरक्षीतपणान परत हाडलो आनी म्हजी बायल बरी केल्या आनी म्हाका पयशे हाडले आनी तशेंच तुका बरे केला. ४ तेदनां जाण्ट््ा मनशान म्हणलें, ताका फावो जालां. ५ तेन्ा ताणें दे वदू ताक आपयलो आनी ताणें ताका म्हळें : “तुमी हाडू न शदल्ल्या सगळ्या वस्तूंतलो अदो भाग घेवन सुरक्षीतपणान वच.” ६ तेदनां ताणें दोगांकय वेगळीं करून तांकां म्हणलें, “दे वाचो उपकार मानात, ताची स्तुती करात आनी ताची स्तुती करात आनी सगळ्या शजव्या लोकां मुखार ताणें तुमकां केल्ल्या गजालीं खातीर ताची स्तुती करात. दे वाची स्तुती करप, ताचें नां व उं च करप आनी दे वाचीं कतुाबां मानान दाखोवप बरें ; दे खून ताची स्तुती करपाक शशशिल जावचे िय. ७ राजाचें गुपीत बंद दवरप बरें , पूण दे वाचीं कतुाबां उक्तीं करप मानाचें. बरें कर, तुका कसलेंच वायट हात लावचें ना. ८ उपास आनी शभक्षा आनी नीशतमत्व हांचे वांगडा मागणें बरें . अनीती वांगडा चड बरें . भांगर सांठोवपा परस शभक्षा शदवप बरें ; ९ शकत्याक शभक्षा मरणांतल्यान सोडयता आनी सगळें पातक शुध्द करतलो. शभक्षा आनी नीशतमत्व करपी लोक शजणेंत भरतले. १० पूण पातक करपी लोक आपल्या शजशवताचे दु स्मान.
११ खरें च हांव तुजे कडल्यान कांयच लागीं दवरचो ना. शकत्याक हांवें म्हणलें, राजाचें गुपीत बंद दवरप बरें , पूण दे वाचीं कतुाबां उक्तीं करप मानाचें. १२ आतां तूं आनी तुजी धुवे सारा मागणें करतना तुज्या प्रािानेचो उगडास पशवत्र मनशा मुखार हाडलो आनी तुवें मेल्ल्या मनशांक पुरलो तेन्ा हांव तुज्या वांगडा तसोच आशशल्लो. १३ जे न्ां तुवें उठून जेवण सोडू न मेल्ल्यांक धांपून वचपाक कळाव केलो ना, तेन्ां तुजें बरें काम म्हजे कडल्यान शलपलें ना, पूण हांव तुज्या वांगडा आशशल्लो. १४ आतां दे वान म्हाका तुका आनी तुज्या धुवेक बरे करुंक धाडला. १५ हांव राफेल, पशवत्र दे वदू तां मदलो एक, जे संतांचीं प्रािाना सादर करतात आनी पशवत्र दे वाच्या मशहमे मुखार शभतर सरतात आनी भायर सरतात. १६ ते दनां दोगूय शभयेले आनी तोंडार पडले. १७ पूण ताणें तांकां म्हळें : शभयेवंक नाकात, शकत्याक तुमकां बरें जातलें; दे खून दे वाची स्तुती करात. १८ म्हज्या कसल्याच कृपेन िय, पूण आमच्या दे वाच्या इत्से प्रमाण हांव आयलां; दे खून ताची सदांकाळ स्तुती करात. १९ ह्या सगळ्या शदसांनी हांव तुमकां शदसलो; पूण हांव जेवलो ना, शपयेलो ना, पूण तुमकां एक दशान शदसलो. २० आतां दे वाचो उपकार मानात, शकत्याक हांव म्हाका धाडल्ल्या मनशा कडे न चडटां; पूण केल्लीं सगळीं कामां पुस्तकांत बरोवचीं. २१ ते उठले उपरांत ताका आनीक पळे लो ना. २२ मागीर तांणी दे वाचीं व्हड आनी अद् भुत कतुाबां आनी सवेस्पराचो दे वदू त तांकां कसो प्रगट जालो तें कबूल केलें. अध्याय 13 १ तेदनां तोबीतान एक खोशीचें मागणें बरयलें आनी म्हणलें: सदांकाळ शजयेवपी दे वाचो धन्य आनी ताच्या राज्याचो आशीवााद. २ शकत्याक तो चाबकान मारता आनी दया करता, तो नरकांत दें वता आनी परतून वाडयता, ताच्या हाताक टाळूं क शकता असो कोणूच ना. ३ हे इज्रायल लोक, शवदे शी लोकां मुखार ताका कबूल करात, शकत्याक ताणें आमकां तांचे मदें शशंपडयलां. ४ िंय ताचें व्हडपण सांगात आनी सगळ्या शजव्या लोकां मुखार ताची स्तुती करात, शकत्याक तो आमचो प्रभु आनी तो आमचो बापूय सदांकाळ. ५ आमच्या वायटां खातीर तो आमकां चाबकान मारतलो आनी परतून दया करतलो आनी ताणें आमकां शशंपडयल्ल्या सगळ्या राष्ट्रां मदल्यान आमकां एकठांय हाडटलो. ६ तुमी तु मच्या सगळ्या काळजान आनी सगळ्या मनांनी ताचे कडे न वळू न ताचे मुखार उबे रावल्यार तो तुमचे कडे न वळटलो आनी तु मचे कडल्यान आपलें तोंड शलपोवचो ना. दे खून तो तुजेर शकतें करतलो तें पळय आनी तुज्या सगळ्या तोंडान ताची कबू ल कर आनी बळग्याच्या प्रभूची स्तुती कर आनी सासणाच्या राजाची स्तुती कर. म्हज्या बंदखणीच्या दे शांत हांव ताची स्तुती करतां आनी ताचें बळ आनी मशहमा पातक राष्ट्राक सांगतां. हे पापी, वळू न ताचे मुखार न्याय कर, तो तुमकां मान्य करतलो आनी तुमची दया करतलो काय शकतें तें कोण सांगतलो? ७ हांव म्हज्या दे वाचो स्तुती करतलों आनी म्हजो जीव सगााच्या राजाची स्तुती करतलो आनी ताच्या व्हडपणांत खोशी जातलो. ८ सगळ्यांनी उलोवंक जाय आनी ताच्या नीशतमत्वाची सगळ्यांनी ताची स्तुती करुंक जाय. ९ हे पशवत्र शार जेरुसलेम, तुज्या भुरग्यांच्या कतुाबां खातीर तो तुका चाबकान मारतलो आनी शनतीमानांच्या पुतांचेर परतून दया करतलो. १० प्रभूची स्तुती कर, तो बरो आसा, आनी सासणाच्या राजाची स्तुती कर, ताचो तंबू तुज्यां त परतून खोशीन बांदपाक आनी तो तुज्यांत बंदखणींतल्या लोकांक खोशी कर आनी तुज्यांत सदांकाळ मोग कर जे दु ख्खी आसतात. ११ जायतीं राष्ट्रां पयसुल्ल्यान सवेस्पर दे वाच्या नांवा कडे न येवचीं, हातांत दान, सगााच्या राजाक दान; सगळ्यो शपळग्यो व्हड खोशेन तुजी स्तुती करतल्यो.
१२ तुजो दु स्वास करपी सगळे शाशपत आनी तुजेर सदांच मोग करपी सगळे धन्य जातले. १३ शनतींच्या भुरग्यां खातीर खोशी जा आनी खोशी जा, शकत्याक ते एकठांय येतले आनी शनतीमानांच्या प्रभूचो उपकार मानतले. १४ हे तु जेर मोग करपी धन्य, शकत्याक ते तुज्या शांतींत खोशी जातले; तुजो सगळो वैभव पळोवन ते तुजे खातीर खोशी जातले आनी सदांकाळ खोशी जातले. १५ म्हज्या आत्म्यान दे वाक व्हड राजाक आशशवााद शदवंक जाय. १६ शकत्याक जेरुसलेम नीलम, पन्ास आनी मोलादीक फातरांनी बांदतले, तुजी वण्ी आनी गोपुरां आनी झुजां शुध्द भांगरान बांदतले. १७ जेरुसले माचे रस्ते बेरील आनी काबांकल आनी ओफीराच्या फातरांनी पक्के आसतले. १८ शतच्या सगळ्या रस्त्यांनी म्हणटले: “अलेलुया; आनी ताची स्तुती करून म्हणटले: “सदां खातीर ताची स्तुती करपी दे वाचो धन्य जावं.” अध्याय 14 १ तेदनां तोबीतान दे वाची स्तुती करुंक सोंपली. २ आठ वसाां उपरांत ताची नदर उणी जाली तेन्ा तो आठ पन्ास वसाांचो आशशल्लो आनी ताणें शभक्षा शदली आनी तो सवेस्पर दे वाचो भंय वाडयलो आनी ताची स्तुती केली. ३ व्हड जातकच ताणें आपल्या पुताक आनी आपल्या पुताच्या पुतांक आपयले आनी ताका म्हळें : “म्हज्या पुता, तुजीं भुरगीं घे; शकत्याक, पळे , हांव जाण्ो जालां आनी ह्या शजशवतांतल्यान भायर सरपाक तयार आसां. ४ म्हज्या पुताक मीशडयाक वच, शकत्याक जोनास संदेष्ट्ान शननेवे शवशीं सांशगल्लीं गजाली हांव खरपणान मानतां की ती उडू न वचतली; आनी कांय काळा खातीर शमशडयांत शांतताय चड बरी आसतली; आनी आमचे भाव त्या बऱया दे शांतल्यान धतारेचेर शशंपडू न पडटले आनी जेरुसलेम उध्वस्त जातलें आनी तातूं तलें दे वाचें घर जळू न कांय काळा खातीर उध्वस्त जातलें. ५ आनी परत दे व तांकां दया करतलो आनी तांकां परतून त्या दे शांत हाडटलो, जंय ते दे वूळ बांदतले, पूण पयल्या दे वळा सारकें िय, तो युग पुराय जायसर; आनी उपरांत ते आपल्या बंदखणींतल्या सगळ्या सुवातीं िावन परतून येतले आनी जेरुसलेम वैभवान बांदतले आनी तातूंत दे वाचें घर सदांकाळ एक वैभवशाली इमारत बांदतले, जशें संदेष्ट्ांनी सांगलां. ६ आनी सगळ्यो राष्ट्रां वळटलीं आनी खऱयांनीच सवेस्पर दे वाक शभयेतलीं आनी आपल्यो मूती पुरतले. ७ तशें सगळ्यो राश्र ां सवेस्पराची स्तुती करतले आनी ताचे लोक दे वाचो कबूल करतले आनी सवेस्पर आपल्या लोकांक उं च करतलो; आनी जे सगळे सवेस्पर दे वा कडे न खऱयांनीच आनी न्यायान मोग करतात ते आमच्या भावांक दया करून खोशी जातले. ८ आतां म्हज्या पुता, नीवेनांतल्यान भायर सर, कारण जोनास संदेष्ट्ान सांशगल्लीं गजाली खरींच घडटलीं. ९ पूण कायदो आनी आज्ञा पाळ आनी तुका बरें जावचें म्हूण दयाळ आनी शनतीमान दाखोव. १० आनी तुजी आवय म्हजे वांगडा शालीनपणान पुर; पूण आतां शननेवेंत रावचें िय. याद कर म्हज्या पुता, अमनान ताका वाडयल्ल्या अशचयाचाराक कसो हाताळळो, उजवाडा िावन ताका काळखांत कसो हाडलो आनी ताका परत कसो इनाम शदलें: तरी अशचयाचाराक वाचयलो, पूण दु सऱयाक ताचें इनाम मेळळें , कारण तो काळखांत दें वलो. मनशेन शभक्षा शदलो आनी तांणी ताका घाल्ल्या मरणाच्या जाळांतल्यान सुटलो, पूण अमन जाळांत पडलो आनी ना जालो. ११ दे खून आतां म्हज्या पुता, शभक्षा शकतें करता आनी नीशतमत्व कशी सोडयता हाचो शवचार करात. हीं गजाली सांगून ताणें एकशें अठ्ठावन वसाां शपरायेचेर खाटीर आशशल्लो भूत सोडलो; आनी ताणें ताका मानान पुरलो. १२ आनी ताची आवय अन्ा मे ली ते न्ा ताणें शतका आपल्या बापाय वांगडा पुरली. पूण तोशबयास आपल्या बायलेक आनी भुरगीं सयत एकबाताने क ताच्या सासऱयाक रागुएलाक गेलो. १३ िंय तो मानान जाण्ो जालो आनी ताणें आपल्या बापायक आनी सासणीक मानान पुरले आनी तांकां तांची आनी बापायची संपत्ती वारसा मेळळी.
१४ आनी ताका मेशडयाच्या एकबताने हांगा मरण आयलें, तो एकशें सातवीस वसाांचो आशशल्लो. १५ पूण मरचे आदीं ताणें नबूकोदोनोसोर आनी अस्सुयेर हांणी घेशतल्लो शननेवेचो नाश जाल्ल्याची खबर आयकली आनी मरणा आदीं तो शननेवेचेर खोशी जालो.