निकोदे मसाचें सुवार्तेचें पुस्तक, र्ताका आद ीं ‘द एक्ट् स ऑफ पॉंनियस नपलाि’ अशें म्हण्टाले अध्याय 1 १ हन्ना आनी कायफा, सुम्मा, दताम, गमालीएल, जुदास, लेवी, नॅप्तालीम, अलेक्ाांडर, सायरस आनी हेर ज्यू लोक जेजू ववशीां विलाता कडे न गेले आनी ताचेर जायते वायट गुन्ाांव केल्ले. २ ताणें म्हणलें, “जेजू सुतार जोसेफाचो िूत, मररयम्माक जल्मल्लो दे श, आनी तो स्वताक दे वाचो िूत आनी राजा म्हण साांगता; आनी इतलेंच न्हय, िूण सब्बाथ, आनी आमच्या बािायचे कायदे ववसजीत करिाचो यत्न करता. ३ विलातान जाि वदली; तो जाहीर करता तें वकतें? आनी तें वकतें तो ववरगळिाचो यत्न करता? ४ ज्यू लोकाांनी ताका म्हळें : “आमचो एक कायदो आसा, जो सब्बाथाच्या वदसा बरे करिाक बांदी घालता; िूण तो त्या वदसा लांगडे आनी बवहरे , िक्षाघात, कुड्डे , कुश्ठरोगी आनी आसुरी दोगाांक वायट िद्दतीन बरे करता. ५ विलातान जाि वदली, तो वायट िद्धतीन हें कशें कर ां क शकता? ताांणी जाि वदली: “तो जादू गार, भुताांखेताांचो राजकुांवर करन भुताांखेताांक भायर काडटा; आनी अशें सगळ्यो गजाली ताच्या अधीन जातात. ६ तेदनाां विलातान म्हणलें, भुताांखेताांक धाांवडावि हें अशुध्द आत्म्याचें काम न्हय, िूण दे वाच्या बळग्या थावन भायर सरि म्हण वदसता. ७ ज्यू लोकाांनी विलाताक जाि वदली: “आमी तुज्या महामवहमाक तुज्या न्ायालयाांत हाजीर राविाक आिोवांक आनी स्वता ताची आयकूांक आिोवांक ववनवणी करतात.” ८ विलातान एका दू ताक आियलो आनी ताका म्हळें : विस्ताक खांयच्या मागाान हाांगा हाडटले? ९ मागीर तो दू त भायर सरलो आनी विस्ताक वळखून ताची भजलो; हाताां त आवशल्लो चोळो जमनीर िसरन ताणें म्हणलें, प्रभू, हाचेर चल आनी वभतर सर, वकत्याक राज्यिाल तुका आियता. १० जेन्नाां ज्यू लोकाांनी दू तान केल्लें तें कळ्ळें तेन्ना ताांणी विलाताक उलो मारलो आनी म्हळें : “तुवें ताका दू ताच्या आदारान न्हय तर मणीच्या आदारान वकत्याक आियलो ना?—दू त ताका िळे लो तेन्नाां ताणें ताका िळे लें तेन्नाां ताणें ताका आिोविाक वकत्याक वदलो ना? ताची िुजा केली आनी ताच्या हाताांत आवशल्लो चोळो आिल्या मुखार जमनीर िसरलो आनी ताका म्हणलें, प्रभू, राज्यिाल तुका आियता. ११ तेदनाां विलातान दू ताक आियलो आनी म्हळें : “तुवें अशें वकत्याक केलें?” १२ दू तान जाि वदली: “तुवें म्हाका जेरुसलेम थावन अलेक्ाांडराक धाडलो तेन्नाां हाांवें जेजूक गाढवाचेर वायट आकृतीांत बसून िळयलो आनी वहब्रू लोकाांनी हाताांत ्ाडाांच्यो फाांटे धरन होसाना” अशें म्हणलें. १३ हेराांनी वाटे र आिलीां वस्त्ाां िसरन म्हळें : “सगाांत राविी, आमकाां वाटाव; जो प्रभूच्या नाांवान येता तो धन्. १४ तेदनाां ज्यू लोकाांनी त्या दू ता आड रडून म्हळें : “वहब्रूच्या भुरग्याांनी आिलीां स्तुतीां वहब्रू भाशेंतल्यान केल्लीां; आनी ग्रीक जाल्ल्या तुका वहब्रू भास कशी समजूांक शकली? १५ दू तान ताांकाां जाि वदली, “हाांवें एका ज्यू मनशाक ववचारलें, भुरगीां वहब्रू भाशेंत वकतें रडटात? १६ आनी ताणें म्हाका तें समजायलें आनी म्हणलें: “हे प्रभू, म्हाका वाचय; वा हे प्रभू, वाचव. १७ विलातान ताांकाां म्हळें : “तुमी भुरग्याांनी साांवगल्ल्या उतराांची, म्हळ्यार तुमी मौन दवरन वकत्याक गवाय वदतात? दू तान वकतें चुकीचें केलाां ? आनी ते ओगी रावले. १८ तेदनाां राज्यिालान दू ताक म्हळें : भायर सर आनी ताका वभतर हाडिाचो कसलोय यत्न कर. १९ िूण दू त भायर सरलो आनी आदल्या प्रमाणें केलें; आनी म्हणलें, प्रभू, वभतर सर, राज्यिाल तुका आियता. २० जेजू ध्वजाांक घेवन वभतर सरताना, ताांचो माथ्यान नमस्कार करन जेजूची भजली. २१ ते उिराांत ज्यू लोकाांनी ध्वजाांचेर चड खर आवाज काडलो.
२२ िूण विलातान ज्यू लोकाांक म्हळें : “तुमकाां आवडना, ध्वजाांच्या माथ्यान जेजूक प्रणाम करन ताची भक्ति केली; िूण तुमी ध्वजाांक नमस्कार करन उिासना केल्ल्यावरी वकत्याक उलो मारतात? २३ ताांणी विलाताक जाि वदली: “आमीां ध्वजाांक जेजूक नमस्कार करन उिासना करताना िळे ले.” २४ तेदनाां राज्यिालान ध्वजाांक आिोवन ताांकाां म्हळें : “तुमी अशें वकत्याक केलें? २५ ध्वजाांनी विलाताक म्हळें : आमी सगळे मूवतािूजक आनी दे वळाांनी दे वाांची िुजा करतात; आनी ताची िुजा करिा ववशीां आमी वकतेंय कशें ववचार ां क जाय? आमी फकत मानक हाताांत धरले आनी ते नमस्कार करन ताची िुजा करताले. २६ मागीर विलातान सभाघराांतल्या मुखेल्याांक म्हणलें: “तुमी स्वता काांय बळवांत मनीस वेंचून काडात आनी ताांकाां ध्वज धर ां क वदवचें आनी ते मागीर वाांकून वचतले काय वकतें तें आमी िळयतले.” २७ तेदनाां ज्यू लोकाांच्या जाण्ट्ाांनी बारा बवळश्ट आनी सक्षम जाण्ट्ाांक सोदले आनी ताांकाां ध्वज धरिाक लायले आनी ते राज्यिालाच्या मुखार उबे रावले. २८ विलातान दू ताक म्हळें : जेजूक भायर काड आनी ताका िरत हाड. जेजू आनी दू त हॉलाांतल्यान भायर सरले. २९ तेदनाां विलातान ध्वजाां क आिोवन, जेजू वभतर वभतर सरताना, ताां काां तशीां ध्वज धर ां क ना जाल्यार ताांची तकली कािून उडयतलो असो सोिूत घेतलो. ३० तेदनाां राज्यिालान जेजूक िरत वभतर येवांक आज्ञा केली. ३१ तेदनाां दू तान आदीां केल्ल्या प्रमाणें केलें आनी जेजूक खूब ववनवणी केली की ताका आिलो चोळो घालून ताचेर चलिाक जाय आनी तो ताचेर चलून वभतर सरलो. ३२ जेजू वभतर सरताना, आदले भशेन ध्वजाांक नमस्कार करन ताची िुजा केली. अध्याय 2 १ विलातान हें िळे वन तो वभयेलो आनी आसनाांतल्यान उठिाक लागलो. २ िूण तो उठूांक ववचारताना, ियस उबी आवशल्ले ताचे बायलेन ताका धाडून म्हळें : “तुका त्या वनतीमान मनशा कडे न काांयच सांबांद ना; वकत्याक आज रातीां ताचे ववशीां हाांवें एक दशानाांत खूब कश्ट घेतल्यात. ३ हें आयकून ज्यू लोकाांनी विलाताक म्हळें : “आमी तुका म्हणलें ना, तो जादू गार? िळे , ताणें तुज्या बायलेक सिन िळे लाां. ४ विलातान जेजूक आिोवन म्हळें : “तुजे आड ते वकतें गवाय वदतात तें तुवें आयकलाां आनी जाि वदवांक ना? ५ जेजून जाि वदली: ताांकाां उलोविाची ताांक नासली जाल्यार ताांकाां उलोवांक मेळचें नासलें; िूण दरे कल्याक आिले वजबेची आज्ञा आसता, बरी आनी वायट उलोविाची आज्ञा आसा म्हणून ताणें ताचे कडे न िळोवया. ६ िूण ज्यू लोकाांच्या जाण्ट्ाांनी जेजूक म्हळें : आमी वकतें िळे तले? ७ ियले सुवातेर तुजे ववशीां हें आमी जाणात: तूां व्यवभचाराांतल्यान जल्मल्लो; दु सरें , तुज्या जल्माक लागून बेथलेहेमाांत अभाकाांक मारले; वतसरें , तुजो बािूय आनी आवय मररयम्मा इवजप्ताांत िळू न गेले, कारण ताांकाां आिल्याच लोकाांचेर ववस्वास दवर ां क मेळ्ळो ना. ८ थांय उबे राविी काांय ज्यू लोकाांनी चड बरें उलयलें: “तो व्यवभचाराांतल्यान जल्मलो अशें आमी म्हणूांक शकनात; िूण ताची आवय मररयम्मा जोसेफाक लग्न जाल्ली आनी ताका लागून तो व्यवभचाराां तल्यान जल्मल्लो ना हें आमी जाणात. ९ मागीर विलातान ताका व्यवभचाराांतल्यान जल्मल्लो म्हण साांगिी ज्यू लोकाांक म्हणलें: “तुमच्याच राष्ट्ाांतले कोण आसात हाची गवाय वदतात तशी तुमची ही गजाल खरी न्हय. १० अन्नास आनी कायफान विलाताक म्हळें : “आि व्यवभचाराांतल्यान जल्मल्लो आनी तो जादू गार आसा अशें म्हणिी ह्या सगळ्या लोकाांचो आदर करुांक जाय; िूण ताका व्यवभचाराांतल्यान जल्म घेवांक नाकारिी ते ताचे धमाांतरीत आनी वशश्य. ११ विलातान हन्ना आनी कायफाक जाि वदली: धमाांतररत कोण? ताांणी जाि वदली: “ते मूवतािूजक भुरगीां, आनी ज्यू जावांक नात, िूण ताचे अनुयायी.” १२ तेदनाां एवलजाबेथ, एस्टे ररयस, आां तोवनयुस, जाकोब, कारास आनी सामुयेल, इसहाक आनी वफनीस, विस्पस आनी अवग्रिा, हन्ना आनी जुदास हाांणी जाि वदली: “आमी धमाांतरीत न्हय, िूण ज्यू लोकाांचीां भुरगीां, आनी सत उलयतात आनी मररयम्मा वेळार हाजीर आवशल्ले लग्न जाली. १३ तेदनाां विलातान हें साांगिी बारा मनशाांक सांबोधून ताांकाां म्हणलें: “तो व्यवभचाराांतल्यान जल्मल्लो काय ना तें तुमी ववस्वासान साांगचें आनी तुमी साांवगल्लीां गजाली खरी आसात. १४ ताांणी विलाताक जाि वदली: “आमचे कडे न एक कायदो आसा, जाचे वरवीां आमकाां सोिूत घेवांक मेळना, तें िातक: आमी साांवगल्ले प्रमाणें न्हय अशें ताांणी सी्राच्या वजवाची सोिूत घेवची आनी आमी मरण िाविाक समाधान मानतले. १५ हन्ना आनी कायफान विलाताक म्हणलें, “आमी ताका नीच जल्मल्लो आनी जादू गार म्हण वळखतात म्हण ते बारा मनीस मानचे नात, जरी तो दे वाचो िूत आनी राजा अशें नाटक करता आमी आयकुिाक थरथरतात अशें मानिा िासून.
१६ मागीर विलातान आिूण व्यवभचाराांतल्यान जल्मल्लो ना अशें साांगिी बारा मनशाां सोडल्यार सगळ्याांक भायर सरिाची आज्ञा केली आनी जेजूक ियस वचून ताांकाां म्हळें : “ज्यू लोकाांक जेजूक मारिाची इत्सा वकत्याक आसा? १७ ताांणी ताका जाि वदली: “सब्बाथाच्या वदसा ताणें बरे केल्ल्यान ताांकाां राग आयला.” विलातान म्हणलें, बऱ्या कामा खातीर ताका मारतले? ते ताका म्हणटात, हय साहेब. अध्याय 3 १ तेदनाां विलातान रागान भररल्लो, हॉलाांतल्यान भायर सरन ज्यू लोकाांक म्हळें : “हाांव सगळ्या सांवसाराक साक्षी करिाक आियता की त्या मनशाांत म्हाका कसलीच चूक वदसना.” २ ज्यू लोकाांनी विलाताक जाि वदली: तो वायट मनीस नासलो जाल्यार आमी ताका तुज्या मुखार हाडलो नासलो. ३ विलातान ताांकाां म्हळें : “तुमी ताका धरन तुज्या कायद्या प्रमाणें ताची िररक्षा घेवची?” ४ तेदनाां ज्यू लोकाांनीां म्हणलें, “आमकाां कोणाकूय मरण येवांक ना.” ५ विलातान ज्यू लोकाांक म्हळें : “तुमी मार ां क नाकात ही आज्ञा तुमचीच, िूण म्हजी न्हय.” ६ तो िरत हॉलाांत वभतर सरलो आनी जेजूक एकटो आियलो आनी ताका म्हळें : तूां ज्यू लोकाांचो राजा? ७ जेजून विलाताक जाि वदली: “तुमी हें तुज्या ववशीां उलयता काय ज्यू लोकाांनी तुका म्हजे ववशीां साांगलाां?” ८ विलातान जेजूक म्हळें : “हाांव ज्यू? सगळ्या राष्ट्ान आनी ज्यू लोकाांच्या राज्यकत्याांनी तुका म्हजे कडे न सोांियला. तूां वकतें केलाां ? ९ जेजून जाि वदली: म्हजें राज्य ह्या सांवसाराांतलें न्हय, म्हजें राज्य ह्या सांवसाराांतलें आसलें जाल्यार म्हज्या नोकराांक ्गडचें िडटलें आनी हाांव ज्यू लोकाांक वदवांक जायनासलो; िूण आताां म्हजें राज्य हाांगाच्यान न्हय. १० विलातान म्हळें : “तेन्ना तूां राजा? जेजून जाि वदली: “हाांव राजा म्हणटाां, हाांव ह्याच हेतून जल्मलो आनी ह्याच हेतून हाांव सांवसाराांत आयलाां; आनी ह्याच हेतून हाांव आयलाां , हाांव सत्याची गवाय वदवांक; आनी सत्याांतलो दरे कलो म्हजो आवाज आयकता. ११ विलातान ताका म्हळें : सत्य म्हणल्यार वकतें? १२ जेजून म्हणलें, सत सगाा थावन आयलाां. १३ विलातान म्हणलें, “म्हणून सत िृथ्वीचेर ना.” १४ जेजून विलाताक म्हळें : “ज्या लोकाांक न्ायाची शि मेळ्ळ्या उिराांत, ते सत्यान चलतात आनी योग्य न्ाय करतात, ताांकाां िृथ्वीचेर सत आसा म्हण ववस्वास दवर. अध्याय 4 १ तेदनाां विलातान जेजूक हॉलाांत सोडून ज्यू लोकाां कडे न वचून म्हळें : “जेजूक म्हाका एकूय दोश वदसना.” २ ज्यू लोक ताका म्हणटात, िूण ताणें म्हणलें, हाांव दे वाचें दे वूळ मोडून तीन वदसाांनी तें िरत बाांदूांक शकता. ३ विलातान ताांकाां म्हळें : “तो वकतें दे वूळ साांगता? ४ ज्यू लोक ताका म्हणटात: सोलोमनान वियाळीस वसाां बाांदून घेवतल्लें तें नाश करतलो आनी तीन वदसाांनी बाांदतलो. ५ विलातान ताांकाां िरत म्हणलें: त्या मनशाच्या रगताांतल्यान हाांव वनरिराधी; तुमी ताचे कडे न िळयतात. ६ ज्यू लोक ताका म्हणटात, ताचें रगत आमचेर आनी आमच्या भुरग्याांचेर जावां. तेन्ना विलातान म्हालगडे आनी शास्त्ज्ञ, याजक आनी लेवी लोकाांक एकठाांय आिोवन ताांकाां म्हळें : “अशें वागूां नाकात; ताणें दु येंत मनशाांक बरे करिा ववशीां आनी सब्बाथ मोडिा ववशीां तुमच्या आरोिाांत (ताचे आड) म्हाका काांयच मेळूांक ना. ७ याजक आनी लेवी लोकाांनी विलाताक जाि वदली: “कोय वनांदा करिी जाल्यार तो मरणा सारको आसा; िूण ह्या मनशान सवेस्पराची वनांदा केल्या. ८ तेदनाां राज्यिालान िरतून ज्यू लोकाां क हॉलाांतल्यान भायर सरिाची आज्ञा वदली; जेजूक आिोवन ताका म्हळें : हाांव तुका वकतें करुांक? ९ जेजून ताका जाि वदली: बरयलाां तशें कर. १० विलातान ताका म्हळें : कशें बरयलाां? ११ जेजून ताका म्हळें : मोयजेस आनी सांदेष्ट्ाांनी म्हज्या कश्टाां ववशीां आनी िुनवजावांतिणा ववशीां भाकीत केल्या. १२ हें आयकून ज्यू लोक रागान विलाताक म्हळें : “तुमी त्या मनशाची वनांदा आताां वकत्याक आयकूांक शकतले?” १३ विलातान ताांकाां म्हळें : “तुमकाां हीां उतराां वनांदा करुांक जाय जाल्यार, ताका धरन, तुज्या आां गणाांत हाडून तुज्या कायद्या प्रमाणें ताची खटलो चलोवची?”
१४ ज्यू लोकाांनी विलाताक जाि वदली: आमचो कायदो म्हळाां, ताका णव तीस मार िडिाक जाय, िूण अशे तरे न तो सवेस्पराची वनांदा केल्यार ताका फातर मारतले. १५ विलातान ताांकाां म्हळें : “ताचें तें उतर वनांदा करि जाल्यार, तुमच्या कायद्या प्रमाणें ताची िररक्षा घेवची.” १६ ज्यू लोक विलाताक म्हणटात: आमच्या कायद्यान आमकाां कोणाकूच मार ां क नाका म्हण आज्ञा केल्या. १७ विलातान ताांकाां म्हळें : ताका खुसाार मारि योग्य ना, ताका फकत चाबकान मारन धाडून वदवांक जाय. १८ िूण राज्यिालान हाजीर आवशल्ल्या लोकाांक आनी ज्यू लोकाां कडे न िळे लें तेन्ना ताणें जायते ज्यू दु काां व्ाांवून िळयले आनी ज्यू लोकाांच्या मुखेल याजकाांक म्हणलें: “सगल्या लोकाांक ताच्या मरणाची इत्सा ना.” १९ ज्यू लोकाांच्या जाण्ट्ाांनी विलाताक जाि वदली: “आमी आनी सगळे लोक ताका मरण येवांक ह्याच हेतून हाांगा आयले.” २० विलातान ताांकाां म्हळें : “तो वकत्याक मरतलो? २१ ताांणी ताका म्हणलें, वकत्याक तो स्वताक दे वाचो िूत आनी राजा म्हण साांगता. अध्याय 5 १ िूण वनकोदे मस हो एक ज्यू राज्यिाला मुखार उबो रावून म्हळें : “हे वनतीमान न्ायाधीश, तुका ववनवणी करताां, थोडीां उतराां साांगिाची मेकळीक वदवन म्हाका कृिा करुांक. २ विलातान ताका म्हळें : फुडें उलो. ३ वनकोदे मान म्हळें : “हाांवें ज्यू लोकाांच्या जाण्ट्ाांक, शास्त्ज्ञाांक, याजकाांक आनी लेवीांक आनी ज्यू लोकाांच्या सगळ्या लोकाांक ताांच्या मांडळाांत उलयलाां. ह्या मनशाक तुमी वकतें करतले? ४ तो एक मनीस, जाांणी जायते उिेगी आनी वैभवशाली चमत्कार केल्यात, जशे िृथ्वीचेर कोणेंच केन्नाच केल्ले नात आनी केन्नाच करचे नात. ताका वचूांक वदवचें आनी ताका कसलेंच वायट करचें न्हय; तो दे वा कडल्यान आयलो जाल्यार ताचे चमत्कार, (ताचे चमत्कारीक बरे िण) चालूच उरतले; िूण मनशाां कडल्यान जाल्यार तीां वनरथाक जातलीां. ५ अशें मोयजेसान ताका दे वान इवजप्ताांत धाडलो तेन्ना ताणें इवजप्ताच्या राजा फारो मुखार दे वान साांवगल्ले चमत्कार केले. आनी त्या दे शाांतले जादू गार जॅन्स आनी जॅम्ब्रेस हाांणी आिल्या जादू न मोयजेसान केल्लेच चमत्कार केले तरी ताणें केल्लें सगळें ताांकाां करिाक मेळ्ळें ना; ६ जादू गाराांनी केल्ले चमत्कार दे वाचे न्हय, हे ग्रांथकार आनी फरीसी, तुमकाां खबर आसा; िूण तीां कामाां करिी आनी ताांचेर ववस्वास दवरिी सगळे नाश जाले. ७ आताां ह्या मनशाक वचूांक वदवचो; वकत्याक तुमी ताचेर आरोि करतात तेच चमत्कार दे वा कडल्यान; आनी तो मरणाक िात्र ना. ८ ज्यू लोकाांनी वनकोदे माक म्हळें : तूां ताचो वशश्य जावन ताच्या फायद्या खातीर उलोवि करता? ९ वनकोदे मान ताांकाां म्हळें : राज्यिालय ताचो वशश्य जाला आनी ताचे खातीर भाशण करता काय? सी्रान ताका त्या उां चल्या िदाचेर दवरलो ना? १० हें आयकून ज्यू लोक थरथरले आनी वनकोदे माक दाांत वकरकोळ करन ताका म्हळें : “तुका ताचो उिदे श खऱ्या अथाान मेळूांक शकता आनी तुजें विस्ता कडे न तुजें भाग्य मेळूांक शकता! ११ वनकोदे मान जाि वदली: आमेन; तुमी साांवगल्ले प्रमाण ताचो उिदे श आनी ताचे कडे न म्हजें भाग हाांव मेळयतलोां. १२ तेदनाां आनीक एक ज्यू उबो रावलो आनी ताका थोडीां उतराां आयकुिाक राज्यिालाक सुटी मागली. १३ राज्यिालान म्हणलें, “तुका जें मन आसा तें साांग.” १४ ताणें म्हळें : “हाांव जेरुसलेमाांतल्या मेंढराांच्या कुांडाच्या कुशीक अठ्ठातीस वसाां िडलो, व्ड दु बळे िणाांत कश्ट करन आनी एका काळार उदक त्रास वदविी दे वदू ताच्या येविान बरे जाविाची वाट िळयत ; आनी उदकाच्या त्रासा उिराांत जो कोण ियली िावल घालतालो, ताका खांयच्याय दु येंसाांतल्यान बरो जालो. १५ जेजून म्हाका थांय सुस्त जाल्लो िळोवन म्हाका म्हणलें, “तुका बरे जावांक जाय? आनी हाांवें जाि वदली: साहेब, उदक त्रासाांत िडल्यार म्हाका कुांडाांत घालिाक म्हाका कोणूच ना. १६ तेन्ना ताणें म्हाका म्हणलें, उठ, तुजी खाट उखलून चल. आनी हाांव रोखडोच बरो जालो आनी म्हजी खाट उखलून चलिाक लागलो. १७ ज्यू लोकाांनी विलाताक म्हणलें, “आमचो प्रभू राज्यिाल, ताका ववचारात, तो खांयच्या वदसा दु बळे िणाांतल्यान बरे जालो?” १८ दु बळ्या मनशान जाि वदली: “सब्बाथाचो दीस आवशल्लो.” १९ ज्यू लोकाांनी विलाताक म्हळें : “ताणें सब्बाथा वदसा आिलीां वखदाां करन भुताांखेताांचो राजकुांवर करन भुताांखेताां क भायर काडलो अशें आमी म्हणूांक ना? २० तेदनाां आनीक एक ७ ज्यू भायर आयलो आनी म्हणिाक लागलो, “हाांव कुड्डो, आवाज आयकूांक येतालो, िूण कोणाकूच िळोवांक मेळनावशल्लो; जेजू वता आसतना, थांयच्यान वचिी लोकाांचें आयकून हाांवें ववचारलें, थांय वकतें आसा?
२१ जेजू वाटे र वता म्हण ताांणी म्हाका साांगलें, तेन्नाां हाांव म्हळें : “दावीदाचो िूत जेजू, म्हजेर दया कर.” ताणें एक थाांबो उबो रावून म्हाका आिल्या कडे न हाडिाची आज्ञा वदली आनी म्हाका म्हळें : “तुका वकतें जाय?” २२ हाांवें म्हणलें, प्रभू, म्हजी नदर मेळची म्हणून. २३ ताणें म्हाका म्हळें , तुजी नदर मेळ, आनी हाांव रोखडोच िळे लो आनी ताच्या फाटल्यान खोशी जावन उिकार मानून गेलो. २४ आनीक एक ज्यूय भायर सरलो आनी म्हणिाक लागलो, “हाांव कुश्ठरोगी आवशल्लो आनी ताणें फकत आिल्या उतरान म्हाका बरे केलो, “हाांव जाय, तूां वनवळ जा; आनी सध्या हाांव म्हज्या कुश्ठरोगाांतल्यान वनवळ जालोां. २५ आनी आनीक एक ज्यू भायर येवन म्हणलें, “हाांव वाांकडो जालो आनी ताणें म्हाका आिल्या उतरान सरळ केलो.” २६ व्ेरोवनका नाांवाचे बायलेन म्हळें : “बारा वसाां म्हाका रगताची व्ाळ आयली आनी ताच्या किड्याच्या काांठाक हात लायलो आनी रोखडोच म्हज्या रगताची कूड थाांबली. २७ ज्यू लोकाांनीां म्हणलें, “आमचो कायदो आसा की बायलेक िुरावो जावांक मेळचो ना.” २८ आनी दु सर् या ज्यू मनशान म्हणलें: “जेजूक ताच्या वशश्याां वाांगडा लग्नाक आियल्लो हाांवें िळयलो आनी गॅलीलाांतल्या काना हाांगा सोऱ्याचो उणाव जालो. २९ सोरो सगळो वियेल्या उिराांत ताणें नोकराांक थांय आवशल्लीां स िात्राां उदक भरचीां अशी आज्ञा केली आनी ताांणी तीां काां ठा मेरेन भरलीां आनी ताणें ताां काां आशीवााद वदलो आनी उदक सोरो केलो आनी सगळ्या लोकाांक ह्या चमत्काराचेर अजािीत जावन वियेलें. ३० आनी आनीक एक ज्यू उबो रावून म्हळें : “कफनााहूमाांतल्या सभाघराांत जेजू वशकयता तें हाांवें िळे लें; आनी सभाघराांत एक मनीस आसलो, ताका सैतान आवशल्लो; आनी ताणें रडलो, “म्हाका सोडून; ना्ारे तचो जेजू, तुजे कडे न आमचो वकतें सांबांद? तूां आमचो नाश करुांक आयला? तूां दे वाचो िववत्र आसा हें म्हाका खबर आसा. ३१ जेजून ताका वधटाय वदली, “अशुध्द आत्मो, तुजी शाांत राव आनी त्या मनशा मदल्यान भायर सर; आनी रोखडोच तो ताचे मदल्यान भायर सरलो आनी ताका कसलोच त्रास केलो ना. ३२ एक फरीसीय फुडली गजाल साांगली; हाांवें िळे लें की गॅलील आनी जुदेया, दयाा दे गेंतल्यान आनी जॉडा ना भोांवतणीां जायत्या दे शाांतल्यान जेजू कडे न आयली आनी जायते दु बळे लोक ताचे कडे न आयले आनी ताणें सगळ्याांक बरे केले. ३३ तेदनाां अशुध्द आत्म्याांचो आवाज आयकलो, “तुमी दे वाचो िूत.” जेजून ताांकाां खर आज्ञा वदली की ताांणी ताका वळखूांक वदवचो न्हय. ३४ उिराांत सेंटुररओ नाांवाच्या दु सऱ्या मनशान म्हणलें, “हाांवें जेजूक कफनााहूमाांत िळे लो आनी ताका ववनवणी केली, “प्रभु, म्हजो सेवक िक्षाघात जावन घराांत िडला.” ३५ जेजून म्हाका म्हणलें, “हाांव येवन ताका बरे करतलोां.” ३६ िूण हाांवें म्हणलें, प्रभू, तूां म्हज्या िप्परा सकयल येवांक हाांव िात्र ना; िूण फकत उतर उलोवचें आनी म्हजो नोकर बरो जातलो. ३७ जेजून म्हाका म्हळें : वच; आनी तूां जसो ववस्वास दवरला तसोच तुका जावां. आनी त्याच वेळार म्हजो नोकर बरो जालो. ३८ तेदनाां एका कुलीन मनशान म्हणलें, “कफनााहूमाांत म्हाका एक िूत आवशल्लो, तो मरणाच्या वेळार िडलो; जेजू गलीलाांत आयला म्हण आयकून हाांव वचून ताका म्हज्या घरा दें वून म्हज्या िुताक बरे करुांक ववनवणी केली, कारण तो मरणाच्या वाटे र आसा. ३९ ताणें म्हाका म्हणलें, वच, तुजो िूत वजवो आसा. ४० आनी त्या वेळार म्हजो िूत बरो जालो. ४१ ह्याां भायर हेर जायते ज्यू दादले-बायलो, रडून म्हणिाक लागले: “तो खरोच दे वाचो िूत, जो फकत आिल्या उतरान सगळ्यो दु येंसाां बरे करता आनी ताका सैतान िुरायिणान अधीन आसात. ४२ तातूांतल्या काांय जाणाांनी ियस म्हणलें,, ही शि दे वा बगर कोणाकूच येवांक शकना. ४३ विलातान ज्यू लोकाांक म्हळें : सैतान तुमच्या दोतोराांक वकत्याक अधीन नात? ४४ तातूांतल्या काांय जाणाांनी म्हणलें, सैतानाांक अधीन करिाची शि दे वा कडल्यान सोडून वचूांक शकना. ४५ िूण हेराांनी विलाताक साांगलें की ताणें १ लाजाराक ताच्या थडग्याांत चार दीस रावल्या उिराांत मेल्ल्याांतल्यान वजवांत केलो. ४६ हें आयकून राज्यिालान थरथरन ज्यू लोकाांक म्हणलें: वनरिराधी रगत व्ाांवल्यार तुमकाां वकतें फायदो जातलो? अध्याय 6 १ तेदनाां विलातान वनकोदे मस आनी जेजू व्यवभचाराांतल्यान जल्मल्लो ना म्हण साांगिी िांदरा मनशाांक एकठाांय हाडून ताांकाां म्हणलें: “लोकाांत बोवाळ जावांक लागल्या, हाांव वकतें करुांक? २ ताांणी ताका म्हळें : आमी कळनात; बोवाळ उबारिी ताांकाां िळोवया.
३ विलातान लोकाांक िरतून आिोवन म्हळें : “तुमकाां खबर आसा की िास्काच्या फेस्ताक हाांव तुमकाां एक बांदखणी सोडटलो; ४ म्हाका एक नामनेचो कैदी, खून करिी, ताका बरब्बा म्हणटात आनी जेजू विस्त म्हणटात, तातूांत म्हाका मरण फावो अशें काांयच मेळना; ताका लागून तुमकाां खांयच्या मनाांत आसा, हाांव तुका सोडून वदवांक सोदताां ? ५ ते सगळे रडटात आनी म्हणटात: “बरब्बाक आमकाां सोडून वदव.” ६ विलातान ताांकाां म्हळें : “विस्त नाांवाच्या जेजूक हाांव वकतें करुांक? ७ ते सगळे जाितात: ताका खुसाार मार ां . ८ िरत ते विलाटाक रडून म्हणटात: “तुमी ह्या मनशाक सोडल्यार तूां सी्राचो इश्ट न्हय? वकत्याक ताणें आिूण दे वाचो िूत आनी राजा अशें साांगलाां . िूण तो राजा आसूांक जाय, सी्र न्हय? ९ विलातान रागान भरन ताांकाां म्हणलें, “तुमचें राष्ट् सदाांच बांडखोर आसा आनी तुमची सेवा करिी लोकाां आड तुमी सदाांच आसात? १० ज्यू लोकाांनी जाि वदली: आमची सेवा करिी कोण? ११ विलातान ताांकाां जाि वदली: “तुमच्या दे वान तुमकाां इवजप्ताां तल्या लोकाां च्या कठीण गुलामवगरीांतल्यान सोडयले आनी ताांबड्या दयााचेर सुक्या वाठारा भशेन व्रन रानाांत मान्ना आनी कवाड्याचें माांस तुमकाां िोसलो आनी उदक हाडलो फातराांतल्यान भायर सरन तुमकाां सगाा थावन एक कायदो वदलो. १२ तुमी ताका सगळ्या तराांनी िोध केलो आनी तुमच्या खातीर ववतवळल्लें वासराचें मागणें केलें आनी ताची िुजा केली आनी ताका बळी वदलो आनी म्हणलें: हे इज्रायल, तुका इवजप्ताांतल्यान भायर कावडल्ले हे तुजे दे व १३ ताका लागून तुमचो दे व तुका नाश करुांक लागलो; िूण मोयजेसान तुजे खातीर ववनवणी केली आनी तुज्या दे वान ताचें आयकलें आनी तुज्या वायटाक माफ केलो. १४ उिराांत तुमी रागान भररल्ले आनी तुमच्या सांदेष्ट्ाांक, मोयजेस आनी आहारोन, ते तांबूांत िळू न गेले तेन्ना ताांकाां मारिाक सोदताले आनी तुमी सदाांच दे वा आड आनी ताच्या सांदेष्ट्ाां आड गुरगुरताले. १५ ताच्या न्ायाधीशाच्या आसनाांतल्यान उठून तो भायर सरिाक सोदतालो; िूण ज्यू लोकाांनी सगळे रडले, आमी जेजूक न्हय तर सी्राक राजा म्हहूण मान् करतात. १६ िूण हो मनीस जल्मतानाच ज्ञानी लोक येवन ताका दान वदले. हें आयकून हेरोदाक खूब त्रास जालो आनी ताका मारिाचो आवशल्लो. १७ ताच्या बािायक हें कळ्ळें आनी तो आिल्या आवय मररयम्मा वाांगडा इवजप्ताांत िळू न गेलो. हेरोदान आिूण जल्मलो म्हण आयकून ताका मारिाचो; आनी ते प्रमाण बेथलेहेमाांत आनी ताच्या सगळ्या वाठाराांनी आवशल्ल्या सगळ्या भुरग्याांक धाडून उडयले, दोन वसाां विरायेच्या आनी ताचे सकयल. १८ विलातान हें खबर आयकून तो वभयेलो; आनी बोवाळ करिी लोकाां मदीां ओगी राविाची आज्ञा वदवन ताणें जेजूक म्हळें : “तुमी राजा? १९ सगळ्या ज्यू लोकाांनी विलाताक जाि वदली: तोच मनीस जाका हेरोदान मार ां क सोदतालो. २० मागीर विलातान उदक घेवन लोकाां मुखार हात धुवन म्हणलें: “ह्या वनतीमान मनशाच्या रगताांतल्यान हाांव वनरिराधी; तुमी ताचे कडे न िळय. २१ ज्यू लोकाांनी जाि वदली: ताचें रगत आमचेर आनी आमच्या भुरग्याांचेर जावां. २२ तेदनाां विलातान जेजूक आिल्या मुखार हाडिाची आज्ञा वदली आनी ताका फुडले उतराांनी साांगलें. २३ तुज्याच राष्ट्ान तुका राजा करुांक आज्ञा केल्या; दे खून हाांव विलातान तुका आदल्या राज्यिालाांच्या कायद्या प्रमाणें चाबकान मारिाची ख्यास्त वदताां; आनी तुका ियलीां बाांदून, मागीर आताां बांदखणीांत आवशल्ल्या त्या जाग्यार खुसाार फाांशी वदवि; आनी तुज्या वाांगडा दोन गुन्ाां वकार, जाांकाां वडमास आनी गेस्तास अशें नाांव. अध्याय 7 १ तेदनाां जेजू आनी ताचे वाांगडा दोग चोरय हॉलाांतल्यान भायर सरलो. २ गोल्गोथा नाांवाच्या जाग्यार िावले उिराांत ताचे किडे काडून तागड्याच्या किड्यान बाांदून ताचे तकलेर काां्ाांचो मुकूट घालून हाताांत वेत घालो. ३ आनी ताचे वाांगडा खुसाार मारल्ल्या दोग चोराांक तशेंच, ताच्या उजव्या हाताक वदमास आनी उजव्या हाताक गेस्तास. ४ िूण जेजून म्हळें : “माझ्या बािा, ताांकाां माफ कर; कारण ते वकतें करतात तें ताांकाां खबर ना. ५ ताचे किडे वाांटून घेतले आनी ताच्या किड्याांचेर वचटयो घाल्यो. ६ त्या वेळार लोक उबे रावले आनी ज्यू लोकाांचे मुखेल याजक आनी जाण्टे ताची फकाणाां केलीां, ताणें दु सऱ्याांक वाचयले, आताां ताका शक्य जाल्यार स्वताक वाचवांक; तो दे वाचो िूत जाल्यार आताां तो खुसाार सकयल दें वचो. ७ सैवनकाांनीय ताची फकाणाां केलीां आनी क्तव्नेगर आनी वित्त घेवन ताका विविाक अिाण केलें आनी ताका म्हळें : “तुमी ज्यू लोकाांचो राजा जाल्यार स्वताक सोडव.” ८ मागीर लॉक्तगगनस ह्या एका सैवनकान भालो घेवन १ ताचे कुशीक वभतर सरलो आनी रोखडें च रगत आनी उदक भायर सरलें.
९ विलातान खुसाार ही शीर्ाक वहब्रू, लॅटीन आनी ग्रीक अक्षराांनी बरयली, ती अशी. हो ज्यू लोकाांचो राजा. १० िूण जेजू वाांगडा खुसाार मारल्ल्या दोग चोराां मदल्या एका चोराक गेस्तास नाांवान जेजूक म्हळें : “तुमी विस्त जाल्यार, तुका आनी आमकाां सोडय.” ११ िूण ताच्या उजव्या हाताांत खुसाार मारल्ल्या चोराक जाि वदतना ताका वधटाय वदली आनी म्हळें : “तुका ह्या ख्यास्तीक ख्यास्त वदविी दे वा वभयेना? आमच्या कतुाबाांचो दोश आमकाां खरें च योग्य आनी न्ायान मेळटा; िूण हो जेजू, ताणें वकतें वायट केलाां ? १२ ह्या कुकुाटा उिराांत ताणें जेजूक म्हळें : प्रभू, तुज्या राज्याांत येतना म्हाका याद कर. १३ जेजून ताका जाि वदली, “हाांव तुका खरें च साांगताां , आयज तूां म्हजे वाांगडा िरादीसाांत आसतलो.” अध्याय 8 १ सुमार सव्या वराक लागलो आनी धाव्या वराांमेरेन सगळ्या धतारेचेर काळोख िडलो. २ सुयााक ग्रहण जाताना, दे वळाचो िड्डो वयल्यान सकयल फाटीां िडलो; फातर फाटीां िडले आनी थडग्यो उक्त्यो जाल्यो आनी क्तन्हवदल्लीां जायतीां सांताांचीां कुडीां उबीां जालीां. ३ णवव्या वराच्या सुमाराक जेजून मोठ्या आवाजान म्हणलें: हेली, हेली, लामा ज़बकथानी? ताचो अथा असो जाता, म्हजो दे व, म्हजो दे व, तूां म्हाका वकत्याक सोडून गेला? ४ ह्या गजालीां उिराांत जेजून म्हणलें, “बािूय, हाांव म्हजो आत्मो तुज्या हाताांत वदताां; आनी हें साांगून ताणें भूत सोडलो. ५ िूण जेजून अशें रडताना तो आत्मो सोडून वदलो तें िळे वन, ताणें दे वाची मवहमा केली आनी म्हणलें, “खरें म्हणल्यार हो वनतीमान मनीस.” ६ आनी थांय उबे आवशल्ले सगळे लोक तें िळोवन खूब त्रास जाले; आनी गेल्ल्या गजालीांचो वचांतन करन ताांच्या स्तनाक मारन उडयलो आनी मागीर जेरुसलेम शाराांत िरतलो. ७ शतिती राज्यिाला कडे न गेलो आनी ताका गेले सगळे साांगले. ८ हीां सगळीां आयकून तो चड दु ख्खी जालो; ९ ज्यू लोकाांक आिोवन ताांकाां म्हळें , “जेजू मरताना सूयाग्रहणाचो चमत्कार आनी हेर घडणुको तुमी िळे ल्यात काय? १० हें आयकून ज्यू लोकाांनी राज्यिालाक जाि वदली: सुयााचो ग्रहण ताच्या सदच्या ररती प्रमाणें जालो. ११ िूण विस्ताची वळख आवशल्ले सगळे लोक, गलीलाांतल्यान जेजूच्या फाटल्यान आवयल्ल्या बायलाां सारकेच ियस उबे रावून हीां सगळीां गजाली िळयल्लीां. १२ िळे , अररमवथयाचो एक मनीस जोसेफ नाांवाचो, जोय जेजूचो वशश्य आवशल्लो, िूण ज्यू लोकाांच्या भांयान उिेिणान अशें ना, राज्यिालाक आयलो आनी राज्यिालाक ववनवणी केली की ताणें ताका व्रिाक िरवानगी वदवची खुसाार सावन जेजूची कूड. १३ राज्यिालान ताका सुटी वदली. १४ वनकोदे मस आिल्या वाांगडा सुमार शांबर िौांड वजनाचे गांधक आनी एलोवे हाांची भरसण हाडून आयलो. आनी जेजूक दु काां खुसाार उडोवन ताका मसाल्याच्या किड्याांनी बाांदलो, ज्यू लोकाां मदीां िुरिाचे चाली प्रमाणें. १५ ताका जोसेफान बाांदून कावडल्ल्या एका नव्या थडग्याांत दवरलो आनी तातूांत कोणाकूच घालूांक नावशल्ल्या फातराांतल्यान कािून उडयलो. आनी ताांणी कबराच्या दाराांत व्डलो फातर लोळयलो. अध्याय ९ १ जोसेन ववनवणी करन जेजूची कूड िुरली हें आयकून, अन्ायी ज्यू लोकाांनी वनकोदे माचो सोद घेतलो; आनी जेजू व्यवभचाराांतल्यान जल्मल्लो ना अशी गवाय राज्यिालाच्या मुखार वदल्ले ते िांदरा मनीस आनी ताचे कडे न कसलीच बरी कृती दाखयल्ली हेर बऱ्यो व्यिी. २ िूण सगळे ज्यू लोकाांच्या भांयान वलिून रावले उिराांत वनकोदे म एकलोच ताां काां दाखोवन म्हळें : “ह्या सारके लोक सभाघराांत कशे वभतर सर ां क शकतले?” ३ ज्यू लोकाांनी ताका जाि वदली, िूण विस्ता कडे न एकवटीत आवशल्ल्या सभाघराांत वभतर सरिाक तुवें कशें धाडस केलें? तुजें भाग्य ताचे वाां गडा िरलोकाांत आसूां. ४ वनकोदे मान जाि वदली: आमेन; तशेंच ताच्या राज्याांत ताचे कडे न म्हजें भाग मेळचें. ५ तेच तरे न जोसेफान ज्यू लोकाां कडे न येवन ताांकाां ववचारलें, विलाटाच्या जेजूच्या कुडीची इत्सा केल्ल्यान तुमी म्हजेर वकत्याक रागतात? िळे , ताका म्हज्या थडग्याांत दवरला आनी ताका वनवळ तागड्याांत गुठलायला आनी थडग्याच्या दाराांत फातर घाला.
६ हाांवें ताचे कडे न बरोबर वागलाां; िूण त्या वनतीमान मनशाक खुसाार मारन, ताका विविाक क्तव्नेगर वदवन, ताका काां्ाांनी मुकुट घालून, ताची कूड चाबकाांनी फाडून आनी ताच्या रगताच्या गुन्ाांवाची मागणी तुमचेर करिाक तुमी अन्ायिूवाक चकचकीत जाल्यात. ७ हें आयकून ज्यू लोक त्रासाांत िडले आनी त्रास जाले; ताांणी जोसेफाक धरलो आनी सब्बाथाच्या आदीां ताका बांदखणीांत दवरिाची आज्ञा वदली आनी सब्बाथ सोांिसर थांयच दवरलो. ८ ताांणी ताका म्हळें : कबुली कर; वकत्याक ह्या वेळार सप्तकाचो ियलो दीस येयसर तुका कसलेंच वायट करुांक जाय ना. िूण तुका िुरिाक फावो अशें मानचें ना हें आमी जाणात; िूण आमी तुजें मास मळबाांतल्या सुकण्ाांक आनी धतारेंतल्या जनावराांक वदतले. ९ जोसेफान जाि वदली: “तें उलोवि अवभमानी गोवलयताच्या उलोविा सारकें, ताणें दावीदा आड उलयतना वजव्या दे वाचो वधटाय वदली. िूण तुमी शास्त्ज्ञ आनी वैज जाणात की दे व सांदेष्ट्ा वरवीां म्हणटा, सूड म्हजो, आनी हाांव तुमकाां 1 वायट िरत वदतलोां, जें तुमी म्हाका धमकायले. १० तुवें खुसाार फाांशी वदल्लो दे व म्हाका तुज्या हाताां तल्यान सोडोवांक शकता. तुमचें सगळें वायटिण तुमचेर िरतून येतलें. ११ राज्यिालान हात धुवन म्हणलें, “ह्या वनतीमान मनशाच्या रगताां तल्यान हाांव वनवळ जालाां.” िूण तुमी जाि वदली आनी रडले, ताचें रगत आमचेर आनी आमच्या भुरग्याांचेर जावां. तुमी साांवगल्ले प्रमाणें, तुमी सदाांकाळ नाश जावांक शकतात. १२ हीां उतराां आयकून ज्यू लोकाांचे म्हालगडे खूब राग आयले; जोसेफाक धरन ताका जनेलाां नावशल्ल्या कुडीांत दवरलो; ताांणी दार बाांदून कुलूिाचेर मुद्ाांक घालो; १३ हन्ना आनी कायफान ताचेर राखणदार दवरले आनी सब्बाथाच्या उिराांत सगळ्याांक मेळिाक याजक आनी लेवी लोकाां कडे न सल्लो घेतलो आनी जोसेफाक वकतलो मरण हाडचो हाचेर ताांणी कल्पन केलें. १४ हें केल्या उिराांत, अन्ना आनी कायफा ह्या राज्यकत्याांनी जोसेफाक भायर हाडिाचो आदे श वदलो. अध्याय १० १ सगळ्या सभाक हें आयकून ताांकाां तोखणाय जाली आनी ताांकाां अजाि जालें, कारण ताांकाां कोठयेच्या कुलूिाचेर तोच मुद्ाांक मेळ्ळो आनी जोसेफाक मेळ्ळो ना. २ तेदनाां हन्ना आनी कायफा भायर सरले आनी सगळे जोसेफ गेल्ल्याची तोखणाय करताना, जेजूची कबर साांबाळिी एक सैवनक सभेंत उलयतालो. ३ ते जेजूच्या कबराची राखण करताना एक भूांयकाांि जालो; आनी आमी िळयलें, दे वाचो एक दे वदू त कबराांतलो फातर लोळोवन ताचेर बसलो; ४ ताचें मुखामळ वीज आनी ताचें वस्त् बफाा सारकें आवशल्लें; आनी आमी वभयेवन मेल्ल्या मनशाां सारके जाले. ५ जेजूच्या कबराांत एक दे वदू त बायलाांक म्हवणल्लें आमी आयकलें: वभयेवांक नाका; तुमी खुसाार मारल्ल्या जेजूक सोदतात हें म्हाका खबर आसा; ताणें साांवगल्ले प्रमाण तो वजवांत जाला. ६ येवन ताका घाल्लो जागो िळय; आनी ताच्या वशसाांक साांगात की तो मेल्ल्याांतल्यान वजवांत जाला आनी तो तुमच्या मुखार गॅलीलाांत वचतलो; थांय तुमकाां ताणें साांवगल्ले प्रमाणें ताका वदसतलें. ७ तेदनाां ज्यू लोकाांनी जेजूची कबर राखिी सगळ्या सैवनकाांक आियले आनी ताांकाां ववचारलें: दे वदू त उलयताली तीां बायलो कोण? तुमी ताांकाां वकत्याक धरले नात? ८ सैवनकाांनी जाि वदली, “बायलो कोण आवशल्ल्यो तें आमकाां कळना; ते भायर आमी भांयान मेल्ल्या मनशाां भशेन जाले आनी त्या बायलाांक आमी कशे धर ां क शकतले? ९ ज्यू लोकाांनी ताांकाां म्हळें : सवेस्पर वजयेता तशें आमी तुमचेर ववस्वास दवरनात. १० जेजून इतले चमत्कार करताना िळे लें आनी आयकून ताचेर ववस्वास दवरलो ना, तेन्नाां तुमी आमचेर कसो ववस्वास दवरचो? तुमी बरें म्हणलें, जशें सवेस्पर वजयेता, वकत्याक सवेस्पर खरें च वजयेता. ११ जेजूची कूड िुरन दवरल्ल्या जोसेफाक तुमी एका कोठयेंत, सील घाल्ल्या कुलूिाांत बांद केलो अशें आमी आयकलाां ; तुमी तें उगडलें तेन्ना ताका थांय मेळ्ळो ना. १२ मागीर तुमी कोठयेंत राखण वदविी जोसेफाक हाडून आमी थडग्याांत राखून दवरल्ल्या जेजूक हाडटले. १३ ज्यू लोकाांनी जाि वदली: “आमी जोसेफाक जल्म वदतले, तुमी जेजूक जल्म वदतले काय?” िूण जोसेफ आिल्याच अररमावथया शाराांत आसा. १४ सैवनकाांनी जाि वदली: “जोसेफ अररमावथया आनी जेजू गलीलाांत आसत जाल्यार, दे वदू तान बायलाांक कळयलें तें आमी आयकलें. १५ हें आयकून ज्यू लोक वभयेले आनी आिसाांत म्हणिाक लागले: “ह्यो गजाली जाहीर जाल्यो जाल्यार सगळ्यो कुडी जेजूचेर ववस्वास दवरतले.”
१६ तेदनाां ताांणी व्ड प्रमाणाांत ियशे एकठाांय करन सैवनकाांक वदले आनी म्हळें : “तुमी क्तन्हवदल्ले राती जेजूचे वशश्य आयले आनी जेजूची कूड चोरन व्ेली म्हण तुमी लोकाांक साांगतात काय; आनी राज्यिाल विलातान हें आयकलें जाल्यार आमी ताका समाधान वदतले आनी तुमकाां सुरक्षीत दवरतले. १७ सैवनकाांनी ते ियशे घेवन ज्यू लोकाांनी साांवगल्ले प्रमाणें म्हणलें; आनी ताांचो अहवाल लोकाांमदीां िरदे शाांत िातळ्ळो. १८ िूण एक याजक वफनीस, आदा शाळे चो मास्टर आनी लेवी, अगेस नाांवाचो एक लेवी, ते वतगूय गॅलीलाांतल्यान जेरुसलेमाक आयले आनी मुखेल याजकाांक आनी सभाघराांतल्या सगळ्याांक साांगलें. १९ तुमी खुसाार मारल्लो जेजू आिल्या इकरा वशश्याां कडे न उलयतना आनी ऑवलव् िवाताचेर ताांच्या मदीां बसून ताांकाां म्हणिी आमी िळयलाां . २० सगळ्या सांवसाराांत वचून सगळ्या राष्ट्ाांक सुवातेचो प्रचार करात, ताां काां बािायच्या, िुताच्या आनी िववत्र आत्म्याच्या नाांवान बाक्तप्तस्म वदवन; आनी जो कोण ववस्वास दवरतलो आनी बाक्तप्तस्म घेतलो, ताका तारण मेळटलो. २१ ताणें आिल्या वशसाांक हीां गजाली साांगून ताका सगाार चडताना आमी िळे ले. २२ मुखेल याजक, म्हालगडे आनी लेवी लोकाांनीां हें आयकून ह्या वतगाां मनशाांक म्हणलें: “तुमी िळयलाां आनी आयकलाां अशें साांगतात तीां गजाली खरी आसात काय ना, इज्रायलाच्या दे वाचो मवहमा कर आनी ताका कबुली वदवची.” हें . २३ ताांणी जाि वदली: “आमच्या बािायचो प्रभू वजयेता तसो, अब्राहमाचो दे व, इसहाकाचो दे व आनी जाकोबाचो दे व, जेजू आिल्या वशश्याां कडे न उलयतना आयकलो आनी ताका सगाार चडटाना िळे लो.” , म्हणून आमी तुमकाां सत्य साांगलाां . २४ ियस आवशल्ल्या वतगाांयनी जाि वदली आनी हीां उतराां जोडून म्हळें : जेजून उलयताना आयकल्लें आनी ताका सगाार चडटाना िळे लें तें आमकाां मालकीचें नासलें जाल्यार आमी िातकाचे गुन्ाांवकार जावांक शकतले. २५ तेदनाां मुखेल याजकाांनी रोखडें च उठून कायद्याचें िुस्तक हाताांत घेवन ह्या मनशाांक जादू करन साांगलें, “तुमी जेजू ववशीां साांवगल्लीां गजाली तुमी फुडें साांगचे नात.” २६ ताांणी ताांकाां व्ड प्रमाणाांत ियशे वदले आनी ताां काां जेरुसलेमाांत राविाक मेळचें न्हय म्हणून ताांकाां आिल्याच दे शाांत व्रिाक ताांकाां धाडले. २७ तेदनाां ज्यू लोकाांनी सगळ्याांक एकठाांय येवन सगळ्याांत दु ख्खाचो हुस्को उिायून म्हणलें: “जेरुसलेमाांत घवडल्ली ही असामान् गजाल वकतें? २८ िूण हन्ना आनी कायफान ताांकाां साांत्वन वदलें, “जेजूच्या थडग्याची राखण करिी सैवनकाांनी आमकाां वकत्याक ववस्वास दवरचो की, दे वदू तान थडग्याच्या दाराांतल्यान फातर उडयलो? २९ घडये ताच्याच वशश्याांनी ताांकाां हें साांगून ताांकाां ियशे वदले आनी ताांणी जेजूची कूड काडून घेतली. ३० ते भायर हें ववचारात, िरकी लोकाांक वदवांक जायना, कारण ताांणीय आमची व्डली रक्कम घेतली आनी आमी वदल्ल्या सुचोवण्ाां प्रमाणें ताांणी आमकाां जाहीर केलाां . ताांणी एक तर आमकाां , वा जेजूच्या वशश्याांक ववस्वासू आसूांक जाय. अध्याय 11 १ तेदनाां वनकोदे म उठून म्हळें : “तुमी बरोबर म्हणटात, हे इज्रायल िुत, त्या वतगाांनी दे वाच्या कायद्याचो सोिूत घेतला तें तुमी आयकलाां ताका सगाार चडून वचि. २ आशीवाावदत सांदेष्ट्ाक एवलयाक सगाार व्ेलो म्हण शास्त् आमकाां वशकयता; आनी एलीशाक सांदेष्ट्ाांच्या िुताांनी ववचारलें: आमचो बािूय एवलया खांय आसा? ताणें ताांकाां म्हळें , आिूण सगाार व्ेला. ३ सांदेष्ट्ाांच्या िुताांनी ताका म्हळें : “कदावचत आत्म्यान ताका इज्रायलाच्या एका दोांगराांत व्रन दवरला, थांय आमकाां ताका मेळटलो.” ताांणी एलीशाक ववनवणी केली आनी तो तीन दीस ताांचे वाांगडा भोांवलो आनी ताांकाां तो मेळ्ळो ना. ४ आनी आताां म्हाका आयकात, हे इज्रायल िुत, आनी आमी इज्रायलाच्या दोांगराांनी मनशाांक धाडूांया, नाजाल्यार आत्म्यान जेजूक व्रन व्रन व्रन थांयच आमी ताका मेळोवन तृप्त जातले. ५ वनकोदे माचो सल्लो सगळ्या लोकाां क आवडलो; जेजूक सोदलो, िूण ताका मेळ्ळो ना, ताांणी िरतून येवन म्हणलें, “आमी सगळे वटे न गेले, िूण जेजूक मेळूांक ना, िूण जोसेफाक ताच्या अररमावथया शाराांत मेळ्ळा.” ६ हें आयकून राज्यकते आनी सगळे लोक खोशी जाले आनी इज्रायलाच्या दे वाची स्तुती केली, कारण ताांणी एका कुडीांत बांद केल्लो जोसेफ मेळ्ळो आनी ताका मेळ्ळो ना. ७ ताांणी व्डली सभा तयार केल्या उिराांत मुखेल याजकाांनी म्हणलें: आमी जोसेफाक ताचे कडे न उलोविाक आमकाां खांयच्या मागाान हाडटले? ८ एक कागद घेवन ताांणी ताका बरयलें आनी म्हळें : तुका आनी तुज्या सगळ्या कुटुां बाक शाांती मेळूां. आमी दे वा आड आनी तुज्या आड गुन्ाांव केला हें आमी जाणात. तुमच्या बािायांक आमकाां भेट वदविाक खोशी जा, कारण तुमी बांदखणीांतल्यान िळू न गेल्ल्यान आमकाां िुरायिणान अजाि जालें.
९ आमी तुजे आड घेवतल्लो वायट सल्लो आवशल्लो आनी सवेस्परान तुजी काळजी घेतली आनी सवेस्परान तुका आमच्या येवजण्ाां थावन सोडयलो हें आमी जाणात. सगळ्या लोकाां मदें मानाचो जोसेफ तुका शाांती मेळूां. १० आनी ताांणी जोसेफाच्या सात इश्टाां क वेंचून काडले आनी ताांकाां म्हळें : “तुमी जोसेफा कडे न येतकच ताका शाांतीन नमस्कार करात आनी ताका हें ित्र वदवचें.” ११ ते प्रमाण ते लोक जोसेफा कडे न येवन ताका शाांती नमस्कार केलो आनी ताका ित्र वदलें. १२ जोसेफान तें वाचून ताणें म्हणलें, “म्हजें रगत व्ाांवोवांक मेळ्ळें ना म्हहूण म्हाका इज्रायल लोकाां कडल्यान सोडयल्ल्या सवेस्पर दे वाचो उिकार.” तुज्या िाांखाां सकयल म्हाका राखून दवरल्ल्या दे वाचो धन् जावां. १३ जोसेफान ताांकाां चुांबन घेतलें आनी ताांकाां आिल्या घराांत व्ेले. दु सऱ्या वदसा जोसेफ गाढवाचेर बसलो आनी ताांचे वाांगडा जेरुसलेमाांत गेलो. १४ सगळ्या ज्यू लोकाांनी हीां गजाली आयकून ताका मेळोवांक भायर सरले आनी म्हणिाक लागले: “बािूय जोसेफ, तुज्या हाांगा येविाक शाांती मेळूां.” १५ ताका जाि वदली: सवेस्पराची समृध्दी सगळ्या लोकाांक मेळची. १६ आनी सगळ्याांनी ताका चुांबन घेतलें; आनी वनकोदे मान ताका व्ड मनररजवण तयार करन आिल्या घरा व्ेलो. १७ िूण दु सऱ्या वदसा तयारीचो दीस जावन हन्ना, कायफा आनी वनकोदे म हाांणी जोसेफाक म्हळें : “इज्रायलाच्या दे वा कडे न कबुली वदवची आनी आमी तुका ववचारतले त्या सगळ्या प्रस्ाांक आमकाां जाि वदवची. १८ वकत्याक तुवें जेजूची कूड िुरली म्हहूण आमी खूब त्रासाांत िडल्यात; आनी तें' जेन्ना आमी तुका एका कोठयेंत बांद केलो तेन्ना आमकाां तुका मेळूांक ना; आनी तेन्नासावन, तुज्या आमच्या मधें वदसिाच्या ह्या वेळा मेरेन आमी वभयेल्यात. दे खून जें घडलें तें सगळें दे वा मुखार साांगात. १९ तेदनाां जोसेफान जाि वदली, “तुमी म्हाका सकाळ मेरेन, तयारीच्या वदसा बांदखणीांत दवरलो.” २० िूण मध्यान राती हाांव मागणें करुांक उबो रावताना, घर चार दे वदू ताांनी भोांवतणीां आवशल्लें; आनी हाांवें जेजूक सुयााच्या उजवाडा सारको िळे लो आनी वभयेवन धतारेचेर िडलो. २१ िूण जेजून म्हजो हात धरन म्हाका जमनी थावन उखललो आनी मागीर दां व म्हजेर वशांिडलो; िूण ताणें म्हजें तोांड िुसून म्हाका चुांबन घेतलें आनी म्हाका म्हणलें: “जोसेफ, वभयेवांक नाका; म्हाका िळय, वकत्याक तो हाांव. २२ तेदनाां हाांव ताका िळे लो आनी म्हणिाक लागलो: रब्बोनी एवलयास! ताणें म्हाका जाि वदली: “हाांव एवलयास न्हय, िूण नासरे थचो जेजू, जाची कूड तुवें िुरली.” २३ हाांवें ताका म्हळें , हाांव तुका दवरल्लो कबर म्हाका दाखोव. २४ तेदनाां जेजून म्हाका हात धरन हाांवें ताका दवरल्ल्या जाग्यार व्रन ताचे तकलेक घाल्ले तागडे आनी नॅिवकन म्हाका दाखयले. तेदनाां म्हाका जेजूच म्हण कळ्ळें आनी ताणें ताची उिासना केली आनी म्हणलें, प्रभूच्या नाांवान येविी कोणाक धन् जावां. २५ जेजून िरतून म्हजो हात धरन म्हाका अररमावथयाक म्हज्या घरा व्रन म्हाका म्हणलें: तुका शाांती मेळूां; िूण चाळीसव्या वदसा मेरेन तुज्या घराांतल्यान भायर सर ां क नाका; िूण म्हज्या वशश्याां कडे न वचूांक जाय. अध्याय 12 १ मुखेल याजकाांनीां हीां सगळीां आयकून तीां अजािीत जालीां आनी मेल्ल्या मनशाां भशेन जमनीर तोांड करन िडले आनी एकामेकाांक रडून म्हळें : जेरुसलेमाांत घवडल्ली ही असामान् खूण वकतें? जेजूच्या बािायक आनी आवयक आमी वळखतात. २ एका लेवीन म्हणलें, “ताचे जायते नातेदार, धमीक व्यिी हाांवें वळखतात, जे इज्रायलाच्या दे वाक दे वळाांत मागणें करन बळी आनी होमबळी वदविाची सवय करतात. ३ तेदनाां मुखेल याजक वशमोनान ताका आिल्या आां गात धरलो. ताणें ताका म्हणलें, प्रभू, आताां तुज्या सेवकाक तुज्या उतरा प्रमाणें शाांतीिणान वचूांक वदता; वकत्याक म्हज्या दोळ्याांनी तुजें तारण िळयलाां , जें तुवें सगळ्या लोकाां मुखार तयार केलाां : ववदे शी लोकाांक उजवाड घालिाक आनी तुज्या लोक इज्रायलाचो मवहमा. ४ वशमोनान तेच तरे न जेजूची आवय मररयम्माक आशीवााद वदलो आनी वतका म्हळें : “हाांव तुका त्या भुरग्या ववशीां साांगताां; तो जायत्या जाणाांच्या िडिाक आनी िरतून वजवांत जाविाक आनी ताचे आड उलोविाक येविी वचन्नाां खातीर नेमला. ५ हय, तुज्याच वजवाक तलवार घुसतली आनी जायत्या काळजाांचो ववचार प्रगट जातलो. ६ तेदनाां सगळ्या ज्यू लोकाांनी म्हणलें, “आमी त्या वतगाां मनशाां कडे न धाडूांया, ताांणी साांवगल्लें की ताका ऑवलव्ेट िवाताचेर ताच्या वशश्याां कडे न उलयतना िळे लें.” ७ हाचे उिराांत ताांणी ताांकाां ववचारलें, तुमी वकतें िळयलाां ; ताणें एकमतान जाि वदली, “इज्रायलाच्या दे वा मुखार आमी स्पश्ट करतात की जेजू ऑवलव् िवाताचेर
आिल्या वशश्याां कडे न उलयतना आनी सगाार चडटाना आमी स्पश्टिणान िळयले. ८ तेदनाां हन्ना आनी कायफान ताांकाां वेगवेगळे सुवातेर व्रन ताांची वेगवेगळी तिासणी केली; ताांणी एकमतान सत्य कबूल केलें आनी म्हणलें, ताांणी जेजूक िळे ला. ९ तेदनाां हन्ना आनी कायफान म्हळें "आमचो कायदो म्हणटा, दोन वा तीन साक्षीदाराांच्या तोांडान दरे क उतर स्थािन जातलें." १० िूण आमी वकतें साांगलाां ? धन् हनोकान दे वाक खोशी केलो आनी दे वाच्या उतरान ताचो अणकार जालो; आनी धन् मोयजेसाची िुरिाची सुवात वळखतात. ११ िूण जेजूक विलाताक वदलो, चाबकान मारलो, काां्ाांचो मुकूट घालो, थुकलो, भाल्यान भेदलो, खुसाार मारलो, खुसाार मेलो आनी ताका िुरलो आनी ताची कूड मानाची जोसेफान नव्या कबराांत िुरली आनी तो गवाय वदता ताका वजवो िळयलो. १२ आनी ह्या मनशाांनी ताका ऑवलव्ेट िवाताचेर आिल्या वशश्याां कडे न उलयतना आनी सगाार चडताना िळयलो अशें साांगलाां . १३ तेदनाां जोसेफ उठलो. हन्ना आनी कायफाक म्हणलें, “जेजू वजवो आसा आनी सगाार चडलो म्हण तुमकाां साांगलाां म्हहूण तुमकाां न्ायान व्ड अजाि जावांक शकता.” १४ तो फकत मेल्ल्याांतल्यान वजवांत जावांक ना, िूण जेरुसलेमाांतल्या जायत्या जाणाांक िळे ल्ल्या हेराांक ताांच्या कबराांतल्यान वजवांत करुांक जाय म्हण खरें च अजाि वदसता. १५ आताां म्हाका थोडें आयकात: आमी सगळ्याांनी आशीवाावदत वशमोन, मुखेल याजक, जेजूक बाळां तिणाांत दे वळाांत आिल्या आां गात धरलो. १६ ह्याच वशमोनाक आिले दोन िूत आवशल्ले आनी ताांचो मरण आनी वनमाणे सांस्कार आमी सगळे हाजीर आवशल्ले. १७ दे खून वचून ताांचीां थडीां िळय, वकत्याक तीां उिीां आसात आनी तीां वजवांत जाल्याांत, आनी िळे , ते अररमावथया शाराांत आसात आनी भिीच्या िदाांनी एकठाांय वेळ घालतात. १८ काांय जाणाांनी मागणें करतना ताांच्या आवाजाचो आवाज आयकला, िूण ते कोणा कडे न उलोवि करचे नात, िूण मेल्ल्या मनशाां भशेन ते मुकेच रावतात. १९ िूण येयात, आमी ताांचे कडे न वचूांया आनी ताांकाां फावो त्या आदरान आनी सावधानतेन वागूांया. आनी आमी ताांकाां सोिूत घेवांक हाडूांक शकतले जाल्यार घडये ते आमकाां ताांच्या िुनवजावांतिणाचीां काांय गूढ गजाली साांगतले. २० हें आयकून ज्यू लोक खूब खोशी जाले. २१ तेदनाां हन्ना आनी कायफा, वनकोदे म, जोसेफ आनी गमालीएल अररमावथयाक गेले, िूण ताांकाां ताांच्या थडग्याांत मेळूांक ना. िूण शाराांत भोांवतना ताांणी ताां काां ताांच्या भिीचेर वाांकून माांडयेर बाांदले. २२ तेदनाां दे वाचो आदर आनी आदर करन ताांकाां नमस्कार करन जेरुसलेमाांतल्या सभाघराांत हाडले आनी दाराां बांद करन ताांणी सवेस्पराच्या कायद्याचें िुस्तक घेतलें. २३ आनी तें ताांच्या हाताां त दवरन, अदोन आनी इज्रायलाच्या दे वाचो सोिूत घेतलो, ताांणी आमच्या बािायांक कायद्यान आनी सांदेष्ट्ाां वरवीां साांगलें, “तुमकाां मेल्ल्याांतल्यान वजवांत केल्ल्या मनशाक जेजू म्हहूण तुमी ववस्वास दवरतात जाल्यार साांगात.” तुमी वकतें िळयलाां आनी तुमी मेल्ल्याांतल्यान कशे वजवांत जाले तें आमकाां . २४ वशमोनाचे दोग िूत कररनस आनी लेक्तियस हे गजाली आयकून थरथरले आनी त्रास जाले आनी कुकुाटायले; आनी त्याच वेळार सगाार वयर िळयतना ताांणी वजबेचेर बोटाां दवरन खुसााराची वचन्नाां तयार केली. २५ ते रोखडें च उलयले आनी म्हळें : “आमकाां दरे कल्याक एक कागद वदव आनी आमी िळे ल्लीां सगळीां गजाली तुमकाां बरोवन दवरतले.” ते दरे कल्यान बसून बरयलें: अध्याय 13 १ हे सवेस्पर जेजू आनी बािूय, जो दे व, मेल्ल्याांचें िुनवजावांतिण आनी वजवीत, तुज्या गुिीताांक साांगुांक आमकाां िरवानगी दी, जीां आमी मेल्या उिराांत िळे ल्लीां, तुज्या खुसाार; वकत्याक आमी तुज्या नाांवाचो सोिूत घेतला. २ तुज्या सेवकाांक तुज्या दै वी शिीन नरकाांत केल्लीां गुिीत गजाली साांगिाक तुवें बांदी घाल्या. ३ जेन्ना आमकाां आमच्या बािाय वाांगडा नरकाच्या खोलायेन, काळखाांतल्या काळखाांत दवरले तेन्ना अचकीत भाांगरावरी सुयााचो रां ग वदसलो आनी जाांबळ्या रां गाचो एक सारको उजवाड त्या जाग्याक उजवाड घालतालो. ४ ह्या वेळार, सगळ्या मनशाकुळाचो बािूय आदाम, सगळ्या वितृसत्ताक आनी सांदेष्ट्ाां वाांगडा, खोशी जावन म्हणलें: तो उजवाड सासणाच्या उजवाडाचो वनमाातो, जाांणी आमकाां सासणाच्या उजवाडाक हाडिाचें उतर वदलाां. ५ तेदनाां इजायास सांदेष्ट्ान रडून म्हळें : “हाांव िृथ्वीचेर वजयेताना म्हज्या भाकीता प्रमाणें हो बािायचो आनी दे वाच्या िुताचो उजवाड.” ६ जाबुलोन दे श आनी जॉडा नाच्या िलतडीां नेफ्तालीम दे श, काळखाांत चलिी लोकाांक व्डलो उजवाड वदसलो; आनी मरणाच्या सावळे च्या वाठाराांत राविी
लोकाांक उजवाड वनमााण जाला. आताां तो आयला आनी मरणाांत बसल्ल्या आमकाां प्रबुध्द केला. ७ आनी आमी सगळे आमचेर उजवाडाक आवयल्ल्या उजवाडाक खोशी जाताना, आमचो बािूय वशमोनान आमचे मदें येवन सगळ्या लोकाांक िरबीां वदवन म्हणलें, “दे वाच्या िुताक प्रभू जेजू विस्ताची मवहमा कर.” ८ दे वळाांत भुरगें भुरगें आसतना, िववत्र आत्म्यान भावाथाान ताका म्हज्या आां गात घेतलो आनी ताका म्हळें आनी मान् केलें: १ आताां म्हज्या दोळ्याांनी तुजें मोक्ष िळयलाां , जें तुवें सगळ्या लोकाां मुखार तयार केलाां , ववदे शी लोकाांक आनी तुज्या लोक इज्रायलाचो मवहमा उजवाडावांक एक उजवाड. ९ नरकाच्या खोलाांत आवशल्ले सगळे सांत हें आयकून चड खोशी जाले. १० उिराांत ल्हान सांन्ाशी सारको एकलो भायर सरलो आनी सगळ्याांनी ताका ववचारलें: तूां कोण? ११ ताका जाि वदली: “हाांव रानाांत रडिी एकलो आवाज, बाक्तप्तस्म वदविी जुाांव आनी सगळ्याांत उां चेल्या दे वाचो सांदेष्टो िातकाांची माफी वदवि. १२ आनी हाांव जुाांवान, िववत्र आत्म्यान धडधडून जेजू म्हजे कडे न येताना िळे वन, हाांवें म्हणलें: िळे , दे वाचो कोांबडो, िळे , जो सांवसाराचीां िात्काां काडून उडयता. १३ तेदनाां हाांवें ताका जॉडा न न्हांयाांत बाक्तप्तस्म वदलो आनी िववत्र आत्मो िारव्याच्या रुिान ताचेर दें वताना िळे लो आनी सगाा थावन एक आवाज आयकलो: “हो म्हजो मोगाळ िूत, जाचेर हाांव बरोच खोशी जाताां.” १४ आनी आताां हाांव ताच्या मुखार वता आसतना, दे वाचो िूत फुडें आमकाां भेट वदतलो आनी उां चल्यान येविी दीस वसांत ऋतू प्रमाण आमचे कडे न येतलो, जे काळखाांत आनी... मरणाची सावळी. अध्याय 14 १ िूण आमचो बािूय आदामान जेजू जॉडा नाांत बाक्तप्तस्म घेतला म्हण आयकून ताणें आिल्या िुताक, सेताक उलो मारलो आनी म्हळें . २ तुज्या िुताांक, कुलगुर आनी सांदेष्ट्ाांक, हाांवें तुका िरादीसाच्या दाराां नी धाडटना, हाांव दु येंत आसतना म्हज्या तकलेक अवभर्ेक करुांक दे वाक ववनवणी करुांक, तुवें आयकल्लीां सगळीां गजालीां साांगात. ३ तेदनाां सेतान वितृसत्ताक आनी सांदेष्ट्ाां लागीां येवन म्हणलें, “हाांव सेठ, िरादीसाच्या दाराांनी दे वा कडे न मागणें करताना, प्रभूचो दे वदू त िळे लो, मायकल म्हाका वदसलो, “हाांव प्रभू कडल्यान तुजे कडे न धाडला.” ; मनशाच्या कुडीांचे अध्यक्षिद साांबाळिाक म्हजी नेमणूक जाल्या. ४ हाांव तुका साांगताां सेठ, रडून दे वा कडे न मागणें करुांक नाका आनी तुज्या बािाय आदामाक ताच्या तकली दु खिाक अवभर्ेक करुांक दयाळ ्ाडाचें तेल ताका ववनवणी करुांक नाका; ५ कारण वनमाणो दीस आनी काळा मेरेन म्हळ्यार िाांच हजार िाांचशें वसाां वचमेरेन तुका खांयच्याच प्रकारान मेळूांक शकना. ६ मागीर विस्त, दे वाचो सगळ्याांत दयाळ िूत, आदामाची मनशाची कूड वजवांत करुांक आनी त्याच वेळार मेल्ल्या मनशाांची कूड वजवांत करुांक िृथ्वीचेर येतलो आनी तो येतकच तो जॉडा नाां त बाक्तप्तस्म घेतलो. ७ मागीर तो आिल्या दयाळ तेलान आिल्याचेर ववस्वास दवरिी सगळ्याांक अवभर्ेक करतलो; आनी ताच्या दयाळिणाचें तेल फुडल्या विळग्याां मेरेन चालू उरतलें, जे उदकाांतल्यान आनी िववत्र आत्म्या थावन सासणाच्या वजववताक जल्माक येतले. ८ आनी त्या वेळार दे वाचो सगळ्याांत दयाळ िूत विस्त जेजू िृथ्वीचेर दें वतलो तेन्ना तो आमच्या बािायक आदामाक िरादीसाां त, दयाळ ्ाडाक वळख करन वदतलो. ९ सगले कुलगुर आनी सांदेष्ट्ाांनी सेताकडल्यान हीां सगळीां गजाली आयकून ताांकाां चड खोशी जाली. अध्याय १५ १ सगळे सांत खोशी जातात तेन्ना िळे , सैतानान, मरणाचो मुखेली आनी सरदार, नरकाच्या राजकुांवराक म्हळें . २ आिूण दे वाचो िूत म्हळ्ळें अवभमान बाळगून, तरी लेगीत मरणाक वभयेल्लो मनीस, म्हजो जीव मरणा मेरेन दु ख्खी आसा. ३ ते भायर ताणें म्हाका आनी हेर जायत्या जाणाांक जायत्यो जखमी केल्यो; कारण हाांवें कुड्डे आनी लांगडे केल्ले आनी जायत्या सैतानाांनी त्रास वदल्ल्याांक ताणें आिल्या उतरान बरे केल्ले; हय, आनी हाांवें तुका मेल्ल्याांक हाडून वदल्ल्याांक तो तुजे कडल्यान जबरदस्तीन व्रता. ४ ताका नरकाच्या राजकुांवरान सैतानाक जाि वदली: तो इतलो बवळश्ट राजकुांवर कोण आनी तरी लेगीत मरणाक वभयेल्लो मनीस? ५ वकत्याक तुज्या बळग्यान तुवें आिल्या बळग्यार हाडल्ल्या म्हज्या बळग्या खाला धतारेचे सगळे बळवांत आसात.
६ िूण ताच्या मनीस स्वभावाांत इतलो बवळश्ट आसल्यार, तो आिल्या दै वी स्वभावाांत सवाशक्तिमान आसा आनी ताच्या बळग्याक कोणूच ववरोध कर ां क शकना अशें हाांव तुका खरें साांगताां. ७ जेन्नाां ताणें मरणाक वभयेता म्हणलें, तेन्नाां ताणें तुका फासविाची येवजण आां खली आनी तो तुका सासणाच्या काळा खातीर दु ख्खी उरतलो. ८ तेदनाां सैतानान जाि वदली, नरकाच्या राजकुांवराक म्हणलें: “तुजो आनी म्हजो ववरोधक ना्ारे तच्या जेजूक तुवें वकत्याक वभयेलो? ९ हाांव ताका िररक्षा वदलो आनी म्हज्या जाण्ट्ा लोकाांक ज्यू लोकाांक ताचे आड उमेदीन आनी रागान उलो मारलो? १० ताच्या दु ख्खा खातीर हाांवें भालो धारदार केलो; हाांवें वित्त आनी क्तव्नेगर भरसून ताका वियेविाची आज्ञा वदली; ताका खुसाार मारिाक हाांवें खुरीस तयार केलो आनी आयवबसाच्या हात-िाांयाांतल्यान वभतर सरिाक क्तखळे तयार केले; आनी आताां ताचें मरण लागीां िावलाां , तुका आनी म्हज्या दोगाांयच्या अधीन जावन हाांव ताका हाांगा हाडटलो. ११ तेदनाां नरकाच्या राजकुांवरान जाि वदली, “तुवें म्हाका आताांच साांगलाां , ताणें म्हजे कडल्यान मेल्ल्याांक जबरदस्तीन काडून उडयले.” १२ िृथ्वीचेर िरत वजयेवांक जायसर हाांगा दवरन दवरल्ल्या लोकाांक ताांच्याच बळग्यान न्हय, िूण दे वा कडे न केल्ल्या प्राथानेन हाांगा व्रन व्ेले आनी ताांचो सवाशक्तिमान दे वान ताांकाां म्हजे कडल्यान काडून घेतले. १३ मागीर ना्ारे तचो जेजू कोण, जो आिल्या उतरान दे वा कडे न मागणें कररनासतना मेल्ल्याांक म्हजे कडल्यान काडून उडयता? १४ घडये तोच जाल्लो लाजाराक चार दीस मेल्ल्या उिराांत, दु गांधी आनी कुसकुसलो आनी ताका मेल्लो मनीस म्हहूण ताब्ाांत घेतलो, तरी ताणें ताका आिल्या बळग्यान वजवो केलो हें . १५ सैतानान जाि वदली आनी नरकाच्या राजकुांवराक जाि वदली: तोच मनीस ना्ारे तचो जेजू. १६ हें आयकून नरकाच्या राजकुांवरान ताका म्हणलें, “तुका आनी म्हज्या शिीांचो हाांव तुका सोिूत वदताां, ताका म्हजे कडे न हाडचो न्हय.” १७ वकत्याक ताच्या उतराचो बळगें आयकून हाांव वभयेवन थरथरलो आनी म्हजी सगळी अधमी सांघटना एकाच वेळार त्रासाांत िडली; १८ लाजाराक आमी आडावांक शकले नात, िूण ताणें स्वताक हालोवांक सुरवात केली आनी दु स्वासाचीां सगळीां लक्षणाां िळोवन तो रोखडोच आमचे कडल्यान ियस गेलो. आनी लाजाराची मेल्ली कूड ज्या धतारेंत रावली, तीच धतारी ताका सध्या वजवो भायर काडली. १९ आनी आताां म्हाका कळ्ळाां की तो सवाशक्तिमान दे व, जो अशीां कामाां करुांक शकतालो, जो आिल्या राज्याांत बळवांत आसा आनी आिल्या मनशाच्या स्वभावाांत बवळश्ट आसा, जो मनशाकुळाचो सोडवणदार आसा. २० ताका लागून ह्या मनशाक हाांगा हाडूां नाकात, वकत्याक हाांव अववश्वासाांत बांदखणीांत दवरताां आनी ताांच्या िातकाां च्या बेड्याांनी बाांदून दवरल्ल्या सगळ्याांक तो मुि करतलो आनी ताांकाां सासणाच्या वजववताांत व्रतलो. अध्याय 16 १ सैतान आनी नरकाचो राजकुांवर एकामेकाांक अशें उलयताना, अचकीत गडगड आनी वारें व्ाांवता असो आवाज आयलो: “हे राजकुांवर, तुमचीां दाराां उबारात; आनी हे सासणाच्या दाराां, तुमी उखलून रावात आनी वैभवाचे राजा वभतर येतलो. २ हें आयकून नरकाच्या राजकुांवरान सैतानाक म्हळें , “म्हज्या थावन ियस वचून म्हज्या राविाच्या जाग्या थावन भायर सर; तूां बवळश्ट ्ुजारी आसल्यार वैभवाच्या राजा कडे न ्ुज. िूण तुका ताचे कडे न वकतें सांबांद? ३ ताणें ताका आिल्या राविाच्या सुवातीां थावन भायर काडलो. ४ राजकुांवरान आिल्या अधमी अवधकाऱ्याांक म्हणलें, “िूरिणाचीां वितळे चीां दाराां बांद करात आनी लोखणाच्या खाांद्याां नी ताांकाां खर कर आनी धैरान ्ुजात, नाजाल्यार आमकाां बांदखणीांत वचूांक ना. ५ िूण सगळ्या सांताांच्या िांगडान हें आयकून ते नरकाच्या मुखेल्याक रागाच्या मोठ्या आवाजान उलयले. ६ वैभवाचे राजा वभतर येवांक तुजीां दाराां उगड. ७ आनी दै वी सांदेष्टो दावीद, हाांसून म्हणालो: “धतारेचेर आसतना हाांवें खऱ्याांनीच भाकीत करुांक ना आनी म्हणूांक ना की, मनशाांनी ताच्या बऱ्यािणा खातीर आनी मनशाच्या भुरग्याां खातीर केल्ल्या अद् भुत कतुाबाांक लागून प्रभूची स्तुती करुांक जाय जाल्यार. ८ वकत्याक ताणें वितळे चीां दाराां मोडल्याांत आनी लोखणाच्यो खाडयो कािल्यात. ताणें ताांकाां ताांच्या वायटाक लागून घेतल्यात आनी ताांच्या अनीतीक लागून ताां काां त्रास जातात. ९ हाचे उिराांत आनीक एक सांदेष्टो म्हळ्यार िववत्र इजायासान सगळ्या सांताां कडे न अशें उलयलें: हाांव िृथ्वीचेर वजयेताना तुमकाां बरोबर भाकीत केल्ली ना? १० मेल्ले मनीस वजयेतले आनी आिल्या थडग्याांत आवशल्ले वजवांत जातले आनी िृथ्वीचेर आवशल्ले ते खोशी जातले; वकत्याक दे वा कडल्यान आवयल्लो दां व ताांकाां सुटका वदतलो.
११ हाांव दु सऱ्या जाग्यार म्हळें : “हे मरण, तुजें जैत खांय? हे मरण, तुजो डां क खांय आसा? १२ इजायासान साांवगल्लीां हीां गजाली आयकून सगळ्या सांताांनी नरकाच्या मुखेल्याक म्हळें : आताां तुजीां दाराां उिीां कर आनी तुजीां लोखणाचीां िट्टी काडून घे; वकत्याक तुका आताां बाांदून उरतलो आनी ताका कसलोच अवधकार ना. १३ तेदनाां गडगडाच्या आवाजा सारको व्डलो आवाज आयलो: “हे राजिुत्राां , तुमचीां दाराां उबारात; आनी तुमी उबारन, हे नरकाचे दार, आनी वैभवाचे राजा वभतर सरतलो. १४ नरकाच्या राजकुांवरान तोच आवाज िरत िरत जाल्लो जाणून, अज्ञानी जाल्ल्यावरी रडलो, तो वैभवाचे राजा कोण? १५ दावीदान नरकाच्या राजकुांवराक जाि वदली आनी म्हळें : त्या आवाजाचीां उतराां हाांव ताच्या आत्म्यान उलयताां म्हणून हाांव समजताां . आनी आताां, हाांवें वयर साांवगल्ले प्रमाण, हाांव तुका साांगताां, प्रभु बवळश्ट आनी बवळश्ट, ्ुजाांत िरािमी प्रभु: तो वैभवाचे राजा आनी तो सगाार आनी िृथ्वीचेर प्रभु; १६ बांदखणीांतल्या लोकाांची कुकुाटावणी आयकुिाक आनी मरणाांत दवरल्ल्याांक सोडून वदवांक ताणें सकयल िळयलाां. १७ आनी आताां, तूां नरकाांतलो गवलच्छ आनी दु गांधी राजकुांवर, तुजीां दाराां उगड, जाका लागून वैभवाचे राजा वभतर सर ां क शकता; वकत्याक तो सगा आनी धतारेचो स्वामी. १८ दावीद हें साांगताना, िरािमी सवेस्पर मनशाच्या रुिान प्रगट जालो आनी ियलीां काळखाांत आवशल्ल्या सुवातीांनी उजवाड घालो. १९ आनी आदीां मोडूांक मेळनावशल्लीां बेडीां मोडून उडयलीां; आनी ताच्या अजेय शिीन अधमाान खोल काळखाांत आनी िातकाांतल्यान मरणाची सावळी तृप्त करिी लोकाांक भेट वदली. अध्याय 17 १ अधमी मरण आनी वतचे िूर अवधकारी हीां गजाली आयकून, उजवाडाची स्पश्टताय िळोवन आिल्या जायत्या राज्याांनी वभयेवन गेले. २ आनी विस्त स्वता ताांच्या राविाच्या सुवातीांनी अचकीत वदसलो; ते खातीर ताांणी रडून म्हळें : आमी तुजे कडे न बाांदून आसात; तूां आमच्या गोांदळाचो हेतू प्रभू मुखार दवरता अशें वदसता. ३ तूां कोण, जाका भ्रश्टाचाराची कसलीच खूण ना, िूण तुज्या व्डिणाची िुराय िुरावो वदविी तो उजवाडाचो दे खावो, जाची तुका अजून लक्ष वदवांक ना अशें वदसता? ४ तूां कोण, इतलो बवळश्ट आनी इतलो दु बळो, इतलो व्डलो आनी इतलो ल्हान, एक नीच आनी तरी ियल्या िाांवड्याचो सैनीक, जो सामान् सैवनक म्हणून नोकराच्या रुिाांत आज्ञा कर ां क शकता? ५ वैभवाचे राजा, मेल्लो आनी वजवो, जरी एकदाां खुसाार मारलो? ६ कोण मेल्लो थडग्याांत िडला आनी आमचे कडे न वजवो दें वला आनी तुज्या मरणाांत सगळे प्राणी थरथरले आनी सगळे नखेत्र हालयले आनी आताां तुका मेल्ल्या लोकाां मदीां मुिताय मेळ्ळ्या आनी आमच्या सैन्ाक त्रास वदता? ७ तूां कोण, जो मूळ िातकाांत साखळी घालून दवरल्ल्या बांवदस्ताांक सोडून ताां काां आदल्या मुिीांत हाडटा ८ िातकाच्या काळखाांतल्यान कुड्डे जाल्ल्या लोकाांचेर इतलो वैभवशाली आनी दै वी उजवाड िातळाविी तूां कोण? ९ अशेच तरे न सगळ्या भुताांखेताांचो सैन् अशाच भांयान धरलो आनी सगळ्याांत अधीन वभयेवन रडून म्हणलें. १० हे जेजू विस्त, तूां इतलो बवळश्ट आनी वैभवशाली मनीस, दाग नावशल्लो इतलो उजवाड आनी गुन्ाांव नावशल्लो इतलो शुध्द मनीस खांयच्यान आयलाां? कारण आताां मेरेन आमच्या अधीन आवशल्ल्या आनी जांयच्यान आमकाां कर मेळटालो त्या धतारेच्या सकयल्या सांवसारान आमकाां ियली केन्नाच असो मेल्लो मनीस धाडलो ना, नरकाच्या राजकुांवराांक अशीां भेटवस्तू केन्नाच धाडली ना. ११ तर तूां कोण, जो इतल्या धैरान आमच्या रावबत्याांत वभतर सरता आनी आमकाां व्डल्या ख्यास्ताांची धमकी वदवांक वभयेना, िूण आमी ताांकाां धरतात त्या साखळीांतल्यान हेराांक सोडविाचोय यत्न करता? १२ घडये तूां तो जेजू आसूां येता, जाचे ववशीां सैतानान आताांच आमच्या राजकुांवराक साांगलें, खुसाार मरणान तुका मरणाची शि मेळिाची आवशल्ली. १३ मागीर वैभवाच्या राजान मरणाक िाांय मारन नरकाच्या राजकुांवराक धरलो, ताची सगळी सत्ता काडून घेतली आनी आमचो िृथ्वीवयलो बािूय आदामाक आिल्या मवहमे खातीर आिल्या वाांगडा व्ेलो. अध्याय 18 १ मागीर नरकाच्या राजकुांवरान सैतानाक धरलो आनी व्ड सांकेतान ताका म्हणलें, हे नाशाचो राजकुांवर, बेल्जेबूबाच्या हाराचो आनी दे शाांतल्यान धाांवडाविाचो लेखक, दे वाच्या दे वदू ताांचो वतरस्कार आनी सगळ्या वनतीमान मनशाांचो वतरस्कार! अशें वागिाक तुका वकतें प्रवृत्त केलें?
२ तूां वैभवाच्या राजाक खुसाार मारिाक सोदतालो आनी ताच्या नाशान आमकाां खूब व्ड फायद्याचीां उतराां वदल्याांत, िूण तूां वकतें करतालो तें मूखा म्हणून अज्ञानी आवशल्लो. ३ वकत्याक आताां िळे , नासरे थचो जेजू आिल्या वैभवशाली दे वत्वाच्या उजवाडान काळखाांतल्या आनी मरणाच्या सगळ्या भयानक शिीांक ियस करता; ४ ताणें आमचीां बांदखणीां वयल्यान सकयल मोडून उडयल्याांत, सगळ्या बांवदस्ताांक भायर काडल्यात, बाांदून दवरल्ल्या सगळ्याांक सोडून वदल्यात आनी आदीां आिल्या त्रासाच्या वजनान कुकुाटाविाची सवय आवशल्ल्या सगळ्याांनी आताां आमचो अिमान केला आनी आमी ताचेर हार खाविा सारके आसात ताांचीां प्राथाना. ५ आमचीां अधमी राज्याां वश जाल्याांत आनी आताां मनशाकुळाचो खांयचोच भाग आमच्या अधीन जावांक ना, िूण दु सरे वटे न ते सगळे आमकाां धैरान आडनदर करतात; ६ जरी, आदीां मेल्ल्या मनशाांक आमचे कडे न केन्नाच अनादर करिाचें धाडस नासलें आनी बांदखणीांत आवशल्ल्यान खांयच्याय प्रसांगाचेर केन्नाच मजा करिाक मेळनावशल्ली. ७ हे सैतान, तूां सगळ्या वायटाांचो राजकुांवर, अधमी आनी सोडून गेल्ल्या लोकाांचो बािूय, आमच्या कैद्याांक आताां मेरेन सदाांच मोक्ष आनी वजववताची उण्ाांत उणी आस्त नावशल्ली िळोवन तूां हो कारवाय वकत्याक करिाचो यत्न करतलो? ८ िूण आताां तातूांतलो एकूय केन्नाच कुकुाटावांक ना आनी ताांच्या खांयच्याच तोांडार एकूय दु काां वदसना. ९ हे राजकुांवर सैतान, तूां नरक प्रदे शाां चो व्डलो राखणदार, तुवें वनवर्ध्द ्ाडान मेळयल्ले सगळे फायदे आनी िरादीसाचें लुकसाण, तुवें आताां खुसााराच्या लाांकडान गमायलाां; १० आनी जेजू विस्ताक, वैभवाच्या राजाक खुसाार मारलो तेन्नाां तुजें सुख सगळें सोांिलें. ११ तुका तुज्या आनी म्हज्या वहताच्या आड वागलाां, जशें तुका सध्या कळटलें त्या व्डल्या त्रासाांक आनी अनांत ख्यास्ताांनी तुका भोगिाचे आसात. १२ हे सैतान, सगळ्या वायटाचो राजकुांवर, मरणाचो कताा आनी सगळ्या अवभमानाचो स्त्ोत, तुवें ियलीां नासरे थच्या जेजूच्या वायट गुन्ाांवाांची चवकशी करुांक जाय आवशल्ली आनी मागीर तो मरणा सारको गुन्ाांवकार ना हें तुका कळटलें. १३ तुवें ताका खुसाार मारुांक कारण वा न्ाय नासतना वकत्याक साहस केलो आनी आमच्या प्रदे शाांनी एक वनरिराधी आनी वनतीमान मनीस सकयल हाडलो आनी ताका लागून सगळ्या सांवसाराांतले सगळे िािी, अधमा आनी अनीती मनशाांक वकत्याक गमायले? १४ नरकाचो राजकुांवर सैताना कडे न अशें उलयता आसतना, वैभवाच्या राजान नरकाच्या राजकुांवर बेलजेबूबाक सैतान म्हणलें, आदाांव आनी ताच्या नीवतमान िुताांच्या कुडीांत, जे आसात म्हगेलें. अध्याय १९ १ तेदनाां जेजून हात वाडयलो आनी म्हणलें: “तुमी म्हज्या प्रवतमे प्रमाणें रवचल्ले सगळे सांत, वनवर्ध्द फळाच्या ्ाडाक आनी सैतान आनी मरणान ख्यास्त मेळयल्ले, म्हजे कडे न येयात; २ आताां म्हज्या खुसााराच्या लाांकडा कडे न वजयेव; ह्या सांवसाराांतलो राजकुांवर सैतानाचेर जैत मेळटा आनी मरण वजखता. ३ तेदनाां सगले सांत सगळ्याांत उां चल्या दे वाच्या हाताांत एकठाांय जाले; आनी प्रभू जेजून आदामाचो हात धरलो आनी ताका म्हळें : तुका आनी तुज्या सगळ्या वनतीमत्वाच्या सांततीांक, म्हजीच शाांती मेळूां. ४ तेदनाां आदामान जेजूच्या िाांयाां क उडून, दु काां व्ाांवून, नम्र भाशेंत आनी मोठ्या आवाजान ताका उलयलो. ५ हे प्रभू, तुका स्तुती करतलोां, वकत्याक तुवें म्हाका उबो केलो आनी म्हज्या दु स्मानाक खोशी केलो ना. हे सवेस्पर म्हज्या दे वा, हाांव तुका रडलो आनी तुवें म्हाका बरे केलो. ६ हे प्रभू तुवें म्हज्या वजवाक कबराांतल्यान वयर काडला; खड्ड्ाांत दें वचें न्हय म्हणून तुवें म्हाका वजवो दवरला. ७ तुमी ताचे सगळे सांत, प्रभूक गावचें आनी ताच्या िववत्रतेचो उगडास करतना उिकार मानात. वकत्याक ताचो राग फकत क्तखणाक वटकता; ताच्या फायद्याक वजवीत आसा. ८ तेच तरे न सगळे सांत जेजूच्या िाांयाांक नमस्कार करन एकाच आवाजान म्हणले: “हे सांवसार सोडवणदार, तूां आयला आनी कायद्यान आनी तुज्या िववत्र सांदेष्ट्ाांनी साांवगल्लीां सगळीां कामाां तुमी खरें करन िुराय केल्याांत. ९ तुज्या खुसाार वजवांताांक सोडयला आनी खुसाार मरणान आमकाां नरकाांतल्यान आनी तुज्या बळग्यान मरणाांतल्यान सोडवांक तुवें आमचे कडे न दें वलाां . १० हे प्रभू, तुवें तुज्या वैभवाचीां ध्वजाांक सगाार घालीां आनी तुज्या सोडवणेची वचन्नाां, तुजो खुरीस िृथ्वीचेर दवरलो! दे खून, प्रभू, तुज्या खुसाार जैताची खूण नरकाांत दवर, जाका लागून मरण आताां वमवनओन करचें ना.
११ तेदनाां सवेस्परान आिलो हात वाडयलो आनी आदामाचेर आनी ताच्या सगळ्या सांताांचेर खुसाार खुची वचन्नाां घाली. १२ आदामाक ताच्या उजव्या हातान धरन तो नरकाांतल्यान चडलो आनी दे वाचे सगळे सांत ताच्या फाटल्यान गेले. १३ तेदनाां राजसांदेष्ट्ा दावीदान धैरान रडून म्हणलें: १ हे सवेस्पराक नवें गीत गाय, वकत्याक ताणें अजािाां केल्याांत; ताचो उजवो हात आनी िववत्र भुजान ताका जैत मेळयलाां . १४ सवेस्परान आिली मोक्षाची म्हायती वदली, आिलें नीवतमत्व ताणें राष्ट्ाां मुखार उिेिणान दाखयलाां. १५ आनी सगळ्या सांताांनी जाि वदली: ताच्या सगळ्या सांताांक हो मान मेळ्ळा, आमेन, तुमी सवेस्पराची स्तुती कर. १६ उिराांत हबक्कूक सांदेष्ट्ान ३ रडून म्हळें : “तुज्या लोकाांच्या सोडवणे खातीर तूां भायर सरलो. १७ आनी सगळ्या सांताांनी म्हणलें: ४ जो सवेस्पराच्या नाांवान येता तो धन्; वकत्याक प्रभून आमकाां प्रबुध्द केला. हो आमचो दे व सदाांकाळ; तो आमचेर सासणाच्या काळामेरेन राज्य करतलो, आमेन. १८ तशेंच सगळे सांदेष्ट्ाांनी ताची स्तुती करुांक िववत्र गजाली उलयली आनी सवेस्पराच्या फाटल्यान गेले. अध्याय २० १ मागीर सवेस्परान आदामाक हात धरन ताका मुखेल दे वदू त मायकेलाक वदलो; आनी ताणें ताांकाां दया आनी वैभवान भररल्ल्या िरादीसाांत व्ेले; २ दोग सामके िुववाल्ले मनीस ताांकाां मेळ्ळे आनी सांताांनी ववचारले: “तुमी कोण, जे अजून आमचे वाांगडा नरकाांत नावशल्ले आनी तुमचीां कुडीां िरादीसाांत दवरल्यात?” ३ तातूांतल्या एका मनशान जाि वदली, “हाांव हनोक, दे वाच्या उतरान अणकारीत जाल्लो, आनी म्हजे वाांगडा आवशल्लो हो मनीस उज्याच्या रथाांतल्यान अणकारीत जाल्लो वतशबी एवलया. ४ हाांगासर आमी आताां मेरेन आसले, आनी मरणाची चव घेवांक ना, िूण आताां विस्ता ववरोधी येविाक, दै वी वचन्नाां आनी चमत्काराांनी सज्ज जावन, ताचे वाांगडा ्ुजाांत वाांटो घेवांक आनी जेरुसलेमाांत ताचे कडल्यान मारिाक आनी साडे तीन वदसाांनी िरतून वजवें मेघाांत व्रि. ५ िववत्र हनोक आनी एवलयास हें साांगताना, िळे लें, खुरीसाची वचन्न खाांद्यार घेवन, दु ख्खी आकृतीांत आनीक एक मनीस आयलो. ६ सगळ्या सांताांनी ताका िळे वन ताका म्हणलें, तूां कोण? वकत्याक तुजें मुखामळ चोराच्या तोांडा सारकें; आनी तुज्या खाांद्यार खुरीस वकत्याक व्रता? ७ ताका जाि वदली, “तुमी बरोबर म्हणटात, वकत्याक हाांव एक चोर जावन िृथ्वीचेर सगळे तरे चे वायट काम करतालो. ८ ज्यू लोकाांनी म्हाका जेजू वाांगडा खुसाार मारलो; आनी प्रभू जेजूक खुसाार मारतना सृश्टीांत घवडल्लीां अजािीत करिी गजालीां हाांवें िळे लीां. ९ आनी हाांव ताका सगळ्या वस्तूांचो रचणार आनी सवाशक्तिमान राजा अशें मानतालो; आनी हाांवें ताका मागणें केलें, “प्रभु, तुज्या राज्याांत येतना म्हाका याद कर.” १० ताणें म्हजी ववनवणी िळोवन म्हाका म्हणलें: “हाांव तुका खरें च साांगताां, आयज तूां म्हजे वाांगडा िरादीसाांत आसतलो.” ११ ताणें म्हाका खुरीसाची ही खूण वदली, “हें व्रन िरादीसाांत वच; आनी िरादीसाचो राखणदार आवशल्लो दे वदू त तुका वभतर सरचो ना जाल्यार ताका खुसााराची खूण दाखोव आनी ताका म्हण: आताां खुसाार मारल्ल्या जेजू विस्तान म्हाका तुजे कडे न हाांगा धाडला. १२ जेन्नाां हाांवें हें केलें आनी िरादीसाच्या राखणदार दे वदू ताक हीां सगळीां गजाली साांगलीां आनी ताणें तीां आयकलीां, तेन्ना ताणें दार उगडून म्हाका वळख करन वदली आनी िरादीसाांत म्हाका उजव्या बाजूक दवरलो. १३ म्हणालो: “सगल्या मनशाकुळाचो बािूय आदाम आिल्या सगळ्या िुताां सयत वभतर सरता म्हणसर थोडो वेळ राव. १४ चोराकडल्यान हें सगळें आयकून सगळ्या कुलगुर ां नी एकाच आवाजान म्हणलें: “हे सवाशक्तिमान दे वा, सासणाच्या बऱ्याचो बािूय आनी दयाळ बािूय, जाांणी िातक करिी लोकाांक अशी कृिा केल्ली ताका, आनी ताांकाां िरादीसाच्या दयाळिणाांत हाडल्यात आनी तुज्या व्डल्या आनी आध्याक्तत्मक तजवीजाां मदीां, आध्याक्तत्मक आनी िववत्र वजववताांत दवरल्यात. आमेन. अध्याय 21 १ हीां दै वी आनी िववत्र गूढ जीां आमी िळे लीां आनी आयकलीां. म्हाका, चाररनस आनी लेक्तियस हाांकाां दे वाचे हेर गूढ जाहीर करिाक मेळनात, जशें मुखेल दे वदू त मायकलान आमकाां साांवगल्लें, २ म्हणत: तुमी म्हज्या भावाांक घेवन जेरुसलेमाांत वचतले आनी जेजू विस्ताच्या िुनवजावांतिणाची घोशणा आनी मवहमा करन मागणें करत रावतले, वकत्याक ताणें तुमकाां मेल्ल्याांतल्यान वजवांत केल्यात तेच वेळार स्वता वाांगडा.
३ आनी तुमी खांयच्याच मनशा कडे न उलोवांक नाकात, िूण तो वेळ येयसर, जेन्ना प्रभू तुमकाां आिल्या दे वत्वाचीां गूढ गजाली साांगिाक वदतलो तो मेरेन मुके जावन बसचे. ४ ियसुल्ल्या मुखेल दे वदू तान आमकाां जॉडा नाच्या िलतडीां, एक उत्कृश्ट आनी मो्ा दे शाांत वचिाची आज्ञा केली, जांय विस्ताच्या िुनवजावांतिणाच्या िुराव्या खातीर आमचे वाांगडा मेल्ल्याांतल्यान वजवांत जाल्ले जायते लोक आसात. ५ आमच्या आवय-बािाय वाांगडा आमच्या प्रभूचो िास्को मनयिाक आनी प्रभू विस्ता खातीर आमची गवाय वदविाक वजवांत जाल्ल्या मेल्ल्याांतल्यान आमकाां फकत तीन दीस िरवानगी वदल्या आनी आमी जॉडा नाच्या िववत्र न्हांयाांत बाक्तप्तस्म घेतल्यात. आनी आताां तीां खांयच्याच मनशाक वदसनात. ६ हें वजतलें दे वान आमकाां तुमचे कडे न सांबांद दवरिाक िरवानगी वदली; दे खून तुमी ताची स्तुती आनी मान करात आनी िश्चात्ताि करात आनी तो तुमचेर दया करतलो. प्रभू दे वा जेजू विस्ता कडल्यान आनी आमच्या सगळ्याांचो सोडवणदार तुमकाां शाांती मेळूां. आमेन, आमेन, आमेन. ७ आनी ताांणी बरोवांक सोांिून दोन वेगवेगळ्या कागदाांनी बरयल्या उिराांत, चारीनान बरयल्लें अन्ना, कायफा आनी गमालीएल हाांच्या हाताांत वदलें. ८ लेक्तियसान बरयल्लें तें वनकोदे मस आनी जोसेफाच्या हाताांत वदलें; आनी रोखडें च ताांचें रुिाांतर चड धव्या रुिाांत जालें आनी ताांकाां आनीक वदसूांक नावशल्लें. ९ िूण ताांणी बरयल्लें तें एकदम एकमत जालें, एका अक्षराांत एक अक्षर दु सऱ्या िरस उणें वा उणें नासलें. १० जेन्नाां सगळ्या ज्यू लोकाांनी चारीनस आनी लेक्तियस हाांच्या सगळ्या अजािीत करिी नात्याांचो आयकलो तेन्ना ताांणी एकामेकाांक म्हणलें: खरें च हीां सगळीां कामाां दे वान केल्लीां आनी प्रभू जेजूचो सदाांकाळ आशीवााद जावां, आमेन. ११ ते व्ड वचांतेन, वभयेवन आनी थरथरन भोांवत गेले आनी आिल्या िातीांक मारन दरे कलो आिल्या घरा गेले. १२ िूण रोखडें च ज्यू लोकाांनी आिल्या सभाघराांत जेजू ववशीां साांवगल्लीां सगळीां गजाली जोसेफ आनी वनकोदे म हाांणी राज्यिालाक साांगली. १३ विलातान हे सगळे वेव्ार बरयले आनी हे सगळे वहशेब आिल्या हॉलाच्या भौशीक नोांदीांत दवरले. अध्याय 22 १ ह्या उिराांत विलातान ज्यू लोकाांच्या दे वळाांत गेलो आनी सगळ्या राज्यकत्याांक, शास्त्ज्ञाांक आनी कायद्याचे दोतोराांक आियले आनी ताांचे वाांगडा दे वळाच्या एका कॅिेलाांत गेलो. २ आनी सगळ्यो दाराां बांद करुांक आज्ञा वदवन ताांकाां म्हणलें, “तुमकाां ह्या दे वळाांत एक व्डलें िुस्तक आसा म्हण हाांवें आयकलाां ; ताका लागून तें म्हजे मुखार हाडचें म्हहूण हाांव तुमकाां इत्सा करताां. ३ दे वळाच्या चार सेवकाांनी व्रन भाांगर आनी मोलादीक फातराांनी सजयल्लें व्डलें िुस्तक हाडलें तेन्नाां विलातान ताांकाां सगळ्याांक म्हळें : “तुमच्या बािायच्या दे वाचो हाांव तुमकाां सोिूत करताां, जाां णी हें दे वूळ तयार केलें आनी आज्ञा वदली तुमी सत म्हजे कडल्यान वलिोवांक नाकात अशें बाांदलाां . ४ त्या िुस्तकाांत बरयल्लीां सगळीां गजाली तुमकाां खबर आसात; दे खून आताां म्हाका साांगात, तुमी खुसाार मारल्ल्या जेजूची आनी तो सांवसाराांतल्या खांयच्या वेळार येवांक जाय आवशल्लो हाचे ववशीां तुमकाां शास्त्ाां त वकतेंय मेळ्ळाां जाल्यार तें म्हाका दाखोवचें. ५ अन्नास आनी कायफाक सोिूत घेवन ताांणी आिल्या साांगाता आवशल्ल्या उररल्ल्या सगळ्याांक कॅिेलाांतल्यान भायर सरिाची आज्ञा वदली. ६ तेदनाां दे वळाचीां आनी कॅिेलाचीां दाराां बांद करन विलाटाक म्हणलें, “हे न्ायाधीश, तुका खरें आनी बरोबर साांगुांक ह्या दे वळाच्या बाांदकामाचो सोिूत घेतला. ७ जेजूक खुसाार मारल्या उिराांत, तो दे वाचो िूत म्हण कळनासतना, िूण ताणें आिले चमत्कार काांय जादू च्या कलेंतल्यान केल्यात अशें समजून, आमी ह्या दे वळाांत व्डली सभा आियली. ८ जेजून केल्ल्या चमत्काराांचेर आमी एकामेकाां मदीां ववचार करताले तेन्ना आमच्याच दे शाांतले जायते साक्षीदार आमकाां मेळ्ळे , ताांणी ताका मरण आयल्या उिराांत वजवो िळयला आनी ताका ताच्या वशसाां कडे न उलयतना आयकलो आनी िळे लो अशें साांगलें तो मळबाच्या उां चायेचेर चडून तातूांत वभतर सरता; ९ जेजून मेल्ल्याांतल्यान वजवांत केल्ल्या दोन साक्षीदाराां क आमी िळे ले आनी जेजून मेल्ल्या लोकाां मदीां केल्ल्या जायत्या वववचत्र गजालीां ववशीां आमकाां साांगलें, ताांचो आमच्या हाताांत बरयल्लो वववरण आसा. १० आनी दर वसाा हें िववत्र िुस्तक सभा मुखार उगडून थांय दे वाचो सल्लो सोदिाची आमची चाल आसा. ११ आनी सत्तर िुस्तकाांतल्या ियल्या िुस्तकाांत आमकाां मेळ्ळें , जांय मायकल मुखेल दे वदू त ियल्या मनशा आदामाच्या वतसऱ्या िुताक उलयता, िाांच हजार िाांचशें वसाां उिराांत विस्त दे वाचो सगळ्याांत मोगाळ िूत िृथ्वीचेर आयलो.
१२ आनी आमी फुडें ववचार केलो की, घडये तो इज्रायलाचोच दे व आसूां येता, जो मोयजेसाक उलयतालो: “तुमी साक्षीची िेटी तयार करतलो; ताची लाांबाय दे ड हात आनी रुांदायेची दे ड हात आनी उां चाय दे ड हात आसची. १३ िोरन्ा कराराच्या आका बाांदिा खातीर ह्या साडे िाांच हाताांनी आमकाां कळ्ळें आनी कळ्ळें की साडे िाांच हजार वसाांनी (एक हजार) वसाांनी जेजू विस्त एका कुडीच्या आकाांत वा तांबूांत येविाचो आसा ; १४ आनी अशें आमच्या शास्त्ाांतल्यान तो दे वाचो िूत आनी इज्रायलाचो सवेस्पर आनी राजा अशी गवाय मेळटा. १५ आनी ताच्या कश्टा उिराांत ताच्या माध्यमाांतल्यान केल्ल्या वचन्नाां िळोवन आमचे मुखेल याजक अजािीत जाले म्हणून आमी तें िुस्तक उगडलें, जोसेफ आनी जेजूची आवय मररयम्मा हाांच्या विळगे मेरेन सगळ्या विळग्याांनी सोद घेवांक, तो लोकाांचो दावीदाचें सांतती; १६ आनी आमकाां सृश्टीचो वहशोब मेळ्ळो आनी ताणें सगा आनी धतारी आनी ियलो मनीस आदाांव आनी थांयच्यान हुांवारा मेरेन दोन हजार दोनशें बारा वसाां जालीां. १७ हुांवाराांतल्यान अब्राहामाक णवशें बारा. अब्राहामा थावन मोयजेसा मेरेन चारशें तीस. मोयजेसा थावन राजा दावीद मेरेन िाांचशें धा. १८ दावीदा थावन बावबलोनाच्या बांदखणी मेरेन िाांचशें वसाां. आनी बॅवबलोवनयाच्या बांदखणीांतल्यान विस्ताच्या अवताराांत चारशें वसाां. १९ सगळ्याांची बेरीज साडे िाांच हजार (हजार) इतली जाता. २० आनी आमी खुसाार मारल्लो जेजू म्हळ्यार जेजू विस्त दे वाचो िूत आनी खरो आनी सवाशक्तिमान दे व. आमेन.