हरमासाचा गोठाणीचे पयले पुस ्, ता्ा ताची ं दर्श ां अरे म्ात दृी्ोश 1 १ मा्ा वाडयलाश रोमां त ए् तरणाटी दासी वव्ली; जा्ा जायता वसास उपरां त पळयतशा वतची याद जाली आशी वतचेर भयणी म्ण मोग ्रपा् लागलो. ्ां य ्ाळा उपरां त अरे जाले, ्ी हां वे वत्ा टायबर नं यां त धुंवताशा पळयली; आशी हां व वतचे ्डे श हात वाडयलो आशी वत्ा नं यां तंाश भायर ्ाडली. २ वत्ा पळोवश हां वे मशां त मणले, सोबीत्ाय आशी वरृाचार हां चे खातीर अरी बायल मेळळी जांार हां व व्तलो खोरी जातलों. हे हां वे सता्च ववचारले; तरेच हां वे आशी् ववचार ्ेलो शा. पूण चड ्ाळा उपरां त, हा ववचारां चेर चलताशा आशी वचंतश ्रताशा, हां वे सताचा मशां त ववचार ्रश हा दे वाचा पारा् माश वदवं् सुरवात ्ेली; ती व्तली उदात आशी सोबीत आवरली. ३ थोडे चलूश गेले उपरां त मा्ा नीद आयली. आशी आताश मा्ा वरश उजवा हाता ्डे श ए्ा जागार वरश वे लो, थंयचाश ्ोणा्ूच वचूं् मेळशावरले. ती खडपां मदी ं ए् सुवात आवरली, खूब उं च आशी उद्ा खातीर वचूं् र्शावरली. ४ हां व हा जागार वचूश गेलो तेनां हां व ए्ा मळार पावलो; आशी थंय म्ा मां डयेर पडूश, हां व पभू् मागणे ्रं् लागलो आशी मजी ं पातां ्बूल ्रं् लागलो. ५ आशी हां व मागणे ्रताशा सग् उगडलो आशी हां वे पळे ले , हां वे लोभ ्ेली बायल मा्ा सगा् थावश शमसार ्रताली आशी मणटाली: “हम्सा, जय! आशी हां व वतचे ्डे श पळयतशा जाप वदली: बाय, तूं हां गा व्ते ्रता? वतणे मा्ा जाप वदली: हां व हां गासर वरश तु्ा सव्वराचा मुखार पात्ाचो आरोप ्रपा् वे ला. ६ बायलो, हां वे मणले, तूं मा्ा खाती ्रं् जाय? शा, वतणे मणले, पूण हां व तु्ा सां गपा् सोदतां तीं उतरां आय्. सगा् र रावता आशी सगळो वसू ्ां यच शावरलाश तयार ्ेलो आशी
आपंा पववत इगज् खातीर तां ्ां वाडयलो दे व तुजेर राग येता, ्ारण तुवे मजे आड पात् ्ेलां . ७ आशी हां व वत्ा जाप वदतां , “बायली, हां वे तुजे आड पात् ्ेलां जांार, हां व तु्ा खंय, खंयचा जागार वा ्ेना अयोग वा बेईमाश उतर उलयलां ते सां ग? ८ तु्ा हां वे सदां च बायलेवरी माश वदवं् शा? हां वे तु्ा सदां च भयणी म्ण आदर ्ेलो शा? मागीर तूं मजे आड हीं वायट गजाली व्ता् ्लशा ्रता? ९ मागीर वतणे मा्ा हां सूश मणले: तु्ा ्ाळजां त शटखटपणाची इता वाडंा. वशतीमाश मशराचा ्ाळजां त वायट इता उबी जावप तु्ा वायट वदसशा? १० खरे च ते पाप, आशी ते साम्े वडले, अरा मशरा्; व्ता् वशतीमाश मशीस शीवतमाश समजता. आशी तो तरे ्रतशा आशी उबो रावताशा, ताचा सगळा वेवसायां त ता्ा सगा् र पभू ता्ा अशु्ूल आसतलो. ११ पूण ्ाळजां त वायट ववचार ्रपी लो् मरण आशी बंदखणीत ं वरतात; आशी खास ्रश जे हा सदाचा संवसाराचेर मोग ्रतात, आशी आपंा वगरे स्ायेचो अवभमाश बाळगतात, आशी येवपी बऱया गजालीच ं ो ववचार ्ररशात; तां चे जीव वयर स्यल भोंवतात आशी खंय सुदारचे ते ्ळशा. १२ आतां दु डवां चो ववचार ्रपी, जे पभूचेर ववसास दवरशात आशी सताचा वजववता् वतरसार ्रतात आशी तां ्ां दु ल्ल ्रतात तां ची ही गजाल. १३ पूण तूं दे वा ्डे श मागणे ्र आशी तो तुजी ं पातां , तु्ा सगळा घराची ं आशी ताचा सगळा संतां ची ं पातां बरे ्रतलो. १४ ती हीं उतरां उलयता मणसर सग् बंद जाले आशी हां व दु खाश आशी वभयेवश पुरायपणाश वगळू श उरलो; आशी म्ा वभतर मणले, जर हे मजेर पात्ाचेर घाले जांार, हां व ्सो वाचवं् र्ता? १५ वा म्ा जायता आशी वडंा पातां खातीर हां व ्ेना ्ेना पभू् ववशवणी ्रं् र्ता? ता्ा खंयचा उतरां शी ववशवणी ्रं् जाय, मजेर दया ्रं्? १६ हां व हा गजालीच ं ो ववचार ्रताशा आशी ताचेर वचंतश ्रताशा पळे ले, मा्ा धवा लो्रीची ए् ्ुस् बसयली, ती बरा् सार्ी उजवाडाची. १७ आशी ए् जा्ी बायल हातां त पुस् घेवश उजवाडाचा वसां त आयली आशी ए्लीच बसूश मा्ा शमसार ्ेलो,
हरमासाचा गोठाणीचे पयले पुस् - दर्शां
“हम्सा, जय! आशी हां व दु खाश भररलो आशी रडटा आसतशा जाप वदली, जय, बाय! १८ आशी वतणे मा्ा मळे : “हम्सा, जो धीर धरपाची आशी ववशयरील आशी सदां च उमेदीश रावपाची सवय आवरली, तूं व्ता् दु खी जाता? हां वे जाप वदली आशी वत्ा मणले: “बायली, म्ा आरोपा् ए्े उत्ृ बायलेश अपमाश ्ेला, ती मा्ा सां गता, हां व वतचे आड पात् ्ेलां. १९ वतणे जाप वदली, “दे वाचा सेव्ा पासूश अरे ्सलेच पयस रावचे.” पूण वतची इता तु्ा ्ाळजां त उबी जांा आसूं येता. व्ता् असो ववचार दे वाचा सेव्ां ् पात्ाचो गुनां व्ार ्रता. २० दे वाचा सेव्ां त असो वतरसार ्रपासार्ो ववचार आसूं् रावशा; पूण खास ्रश हमा् स, जो सगळा वायट वासशा पासूश सता् आडायता आशी सगळा सादपणाश आशी वड वशरपराधीपणाश भररलो. २१ तरी, तु्ा घराचा वहरोबाचेर, तु्ा घराबाश, जे सव्वर आशी तां चा आवय-बापायचेर वायट ्ेलां , वततलो तुजेर राग येशा. २२ आशी ता्ा लागूश तु्ा पुतां ्डे श आवरला मोगाश तुवे तु्ा घरा् सलो वदवं् शा, पूण तां ्ां वायट वजयेवं् वदलो; ता्ा लागूश सव्वर तुजेर राग येता, पूण तु्ा घरां त जावपी सगळा वायटां ् तो बरे ्रतलो. ्ारण तां चा पात्ां शी आशी अधमास तंाश तूं पुरायपणाश लौव्् वेवारां त गस जाला. २३ पूण आतां दे वाची दया तुजेर आशी तु्ा घराचेर दया घालूश तु्ा खूब सां तश वदंा. र्त तु्ा ववरीं, भोंवूं् शा्ा, पूण ए्सार्ी मशां त राव आशी तु्ा घरा् सां तश वदव. २४ जसो ्ामगार आपले ्ाम मुखार हाडटा, ता्ा जाय ्ोणा् ते अप्ण ्रता; तरेच, र्त ्ापूश उडयले वडले पात् दर वदसा वर्यतले. दे खूश तु्ा पुतां ् उपदे र वदवं् सोडूं शा्ात, व्ता् ते सगळा ्ाळजाश पशाताप ्रतले आशी ते वजववताचा पुस्ां त बरयतले हे सव्वरा् खबर आसा. २५ हे सां गूश वतणे मा्ा जोडले ; मा्ा वाचप आय्ूं् मेळटले?—हां वे वत्ा जाप वदली, लेडी, हां व ्रतलों. २६ आय्ूश घे, वतणे मणले; आशी पुस् उगडूश वतणे वाचले, वैभवाश, वडपणाश आशी अद् भुत ररतीश, अरी ं गजाली ं हां वे म्ा यादी् दवर ं ् र्ली शा. ्ारण तीं भयाश् उतरां आवरली,ं जी ं ्ोणा्ूच सोंसूं् मेळशावरलीं. २७ तरी वतची ं वशमाणी ं उतरां हां वे म्ा उगडासा् सोंपयली;ं ्ारण ते थोडे च आवरले आशी आम्ां खूब उपेगी पडले. २८ पळे यात, पराकमी पभू , जां णी आपंा अदृ बळगाश आशी आपंा उत्ृ बुदीश संवसार तयार ्ेलो आशी आपंा वैभवराली सलाश आपंा पारा् सोबीत ्ेलो आशी आपंा बळगाचा उतराश सग् सीर ्ेलो आशी धत्रे् उद्ाचेर बुनाद घाली; आशी हा बळवंत सद् गुणाश ताची पववत इगज् सापश ्ेली, वत्ा ताणे आरीवा् द वदला. २९ पळय तो सग्, दोंगर, दोंगुलो आशी दया् ्ाडूश उडयतलो; आशी ताचा वेचूश ्ावडला लो्ां खातीर सगळे वृ जातले ; ता्ा लागूश ताणे वदले उतर तां ्ां खूब माशाश आशी खोरेश वदवं् र्ता; जर ते वड ववसासाश घेवतली ं दे वाची ं आजा पाळटलीं. ३० वाचूश सोंपत्च ती ्ुस्वयंाश उठली; पळे , चार तरणाटे येवश उदे तेवटे श खुच् वरश गेले. ३१ आशी वतणे मा्ा आपंा ्डे श आपयलो आशी म्ा सशा् हात लायलो आशी मा्ा मळे : मजे वाचश तु्ा
आवडले ्ाय? हां वे जाप वदली, बाय, हो वशमारो गजाली मा्ा खोरी ्रतात; पूण आदी ं जे गेले ते खर आशी ्ठीण आवरले. ३२ वतणे मा्ा मळे : हीं वशमाणी ं गजाली शीवतमाशां ्, पूण पयली गजाल बंडखोरां ् आशी ववधम् लो्ां खातीर. ३३ ती मजे ्डे श उलयताशा, दोश मशीस वदसले आशी वत्ा खां दार धरश उदे ते वटे श गेले, जंय ्ुस् आवरली. ३४ आशी ती खोरीश गेली; आशी वतशा मा्ा मणले, हम्स, खुब जा. दृी्ोश 2 १ ्ुमाचा वाटे र आसतशा, आदंा वसा् गेलाच सुमारा्, मा्ा आदी ं मेवळली दर्श याद जावं् लागली. आशी परतूश आताश मा्ा वरश वरश, ताच सुवातेर हाडलो, जंय हां व ए् वसा् आदी ं आवरलो. २ आशी हां व ता जागार पावलो तेनां हां व मां डयेर पडलो आशी ताणे मा्ा योग माशलो आशी मजी ं आदली ं पातां मा्ा पगट ्ेंां त म्ण पभू् मागणे ्रं् लागलो आशी ताचा शां वाची मवहमा ्रं् लागलो. ३ जेनां हां व मागणे ्रं् उठलों तेनां , हां वे राटंा वसा् पळयली जा्ी बायल म्ा आडवे पळयली, ती ए्ा खारेंा पुस्ां त चलताली आशी वाचताली. ४ वतणे मा्ा मळे : “तु्ा हीं गजाली दे वाचा वेचूश ्ावडलां ् सां गूं् र्ता?” हां वे जाप वदली आशी वत्ा मणले, लेडी, इतलीं गजाली ं म्ा यादी् दवर ं ् मेळशात, पूण पुस् मा्ा वदवश हां व तीं बरोवश दवरतलों. ५ ते घे, मणा ती, तूं ते परत मा्ा परत वदतां ते पळय. ६ मा्ा ते मेळळे बरोबर रेताचा ए्ा जागार वचूश दर ए् अलर वलपीत ्ेले, ्ारण मा्ा अलरां मेळळी ं शात. ७ पुस्ां त बरयले ्ाम सोंपता मणसर अच्ीत पुस् म्ा हातां तंाश ्ाडले, पूण ता्ा हां वे पळे ले शा. ८ पंदरा वदसां शी उपास ्रश सव्वरा् ववशवणी ्ेंा उपरां त बरपावळीचे वगनाश मा्ा ्ळळे . आतां बरप अरे आवरले: ९ तुजे बीं, हे हरमास! तां णी पभू आड पात् ्ेलां आशी तां चा वडंा वायटपणां तंाश आपंा आवय-बापायचो ववशासघात ्ेला. आशी तां ्ां आवय-बापायचे ववशासघाती म्ात आशी ते आपंा ववशासघातां त रुडे सरले. १० आशी आतां तां णी आपंा हे र पात्ां ् अशीलताय आशी शटखटपणाचा पदु रणां चो आवाव ्ेला. पूण हा सगळा उतरां शी तु्ा पुतां ् वधटाय वदव; आशी तुजी बायल, जी तुजी भयण जातली; आशी वत्ा वशंदा ्रपी जीब टाळपा् वर्ूं. ११ हीं गजाली आय्ूश ती सता् आडायतली आशी वत्ा दया मेळटली. १२ आशी पभूश तु्ा पगट ्रं् आजा ्ेला हा उतरां शी तुवे तां ्ां वधटाय वदलो मणट्च तां ्ां य वर्वण मेळटली. १३ मागीर तां णी आतां मेरेश ्ेली ं पातां आशी आयज मेरेश पात् ्ेला सगळा संतां ची ं पातां मार जातली; जर ते सगळा ्ाळजाश पशाताप ्रतले आशी ्ाळजां तंाश सगळे दु बाव ्ाडूश उडयतले जांार. १४ व्ता् सव्वराश आपंा वेचूश ्ावडला ववरीं आपंा मवहमेचो सोपूत घेतला आशी होच वेळ थारायला ्ी ्ोणेय आतां लेगीत 5 पात् ्ेंार ता्ा तारण मेळचो शा.
हरमासाचा गोठाणीचे पयले पुस् - दर्शां
१५ व्ता् वशतीमाशां चा पशातापाचो रेवट जाता; पशातापाचे दीस सगळा संतां ् पुराय जातात; पूण ववधम् लो्ां ् वशमारा वदसा मेरेश पशाताप जाता. १६ ता्ा लागूश इगज्चेर आवरलां ् तूं मणटलो; ता्ा लागूश ते शीवतमाशपणाश आपलीं मागास वेवसीत ्रतात, जा्ा लागूश तां ्ां वड वैभवाश वचश पुरायपणाश घेवं् मेळटले. १७ ते खातीर तुमी वशतीमत वावुरपी आशी ते चालू दवरात, तुमचीं वचप पववत दे वदू तां ्डे श जावचे. १८ जे ्ोण लागी ं आवरली वडली पररला सोंसतले आशी जो ्ोण आपलो जीव शा्ारचो शा, ते तुमी सुखी आसात. १९ व्ता् सव्वराश आपंा पुता् सोपूत घेतला, जो ्ोण आपंा पुता् आशी ता्ा शा्ारता, ताचा वजवा् वभयेवश, तो येवपी संवसारां तय ता्ा शा्ारतलो. २० पूण जे ता्ा ्ेनाच शा्ारचे शात, तां ्ां तो आपंा वडंा दयाळपणां तंाश तां ्ां अशु्ूल जातलो. २१ पूण तूं, हे हरमास! तु्ा पुतां शी ्ेला वायटां चो उगडास ्रं् शा्ा, तु्ा भयणी् दु ल्ल ्रं् शा्ा, पूण तां णी आदंा पात्ां ची सुदारणा ्रं् जाय. २२ व्ता्, तां णी वायट ्ेला गजालीच ं ी तु्ा याद शा जांार तां ्ां हा वसधदां ताची वर्वण मेळटली. २३ व्ता् वायटां चो उगडास ्ेंार मरण येता, पूण तां ्ां ववसरंार सासणाचे वजवीत. २४ पूण तूं, हे संनासी! तु्ा घराचा गुनां वां ् लागूश तु्ा गुनां वां ् लागूश तु्ा गजालीश ं ी तुजे ्डे श दु ल्ल ्ेलाश तु्ा गजालीश ं ी जायते संवसारी् सं्ृ आयंात; आशी तूं पुरायपणाश तु्ा वडंा वेवसायां त घुवला. २५ तरी, हाच ्ारणा् लागूश तु्ा तारण मेळटले, ्ी तूं वजवा दे वा थावश पयस वचूं् शा आशी तुजे सादे पण आशी ए्मेव खंड तु्ा सां बाळटले , जर तूं तातूंत रावंार. २६ हय, अरे ्रपी आशी वशरपराधीपण आशी सादे पणाश चलपी सगळां ् ते वाचयतले. २७ अरा प्ारचे लो् सगळा अधमा् चेर जैत मेळयतले आशी सासणाचे वजवीत जायसर वतगूश उरतले. २८ शीवतमत ्रपी सगळे सुखी, ते सदां ्ाळ शासचे शात. २९ पूण तूं मणटलो: पळय ए् वडली पररला येत आसा. तु्ा बरे वदसले जांार ता्ा परत शा्ार. ३० राशां त इजायल लो्ां ् भा्ीत ्ेला हे लाम आशी मोडाल हा पुस्ां त बरयले तरे, जे आपंा ्डे श वळटात तां ्ां सव्वर लागी ं आसा. ३१ भावां शो, हां व ननवदलो आसतशा ए्ा बऱया तरणाटाश मा्ा सां गले, “तु्ा पुस् मेवळले ता जा्े बायले ववरीं तु्ा व्ते वदसता? ती ्ोण? हां वे जाप वदली, ए् वसवबल. ३२ तूं चु्लो, ताणे मणले, ती शा. हां वे जाप वदली, ती मागीर ्ोण साहे ब? ताणे मा्ा जाप वदली, ती दे वाची इगज्. ३३ हां व ता्ा मळे : मागीर ती जा्ी व्ता् वदसता? ती दे खूश, ताणे मणले, ए् जा्ी बायल, ्ारण ती सगळा स्ृीत ं ली पयली आवरली आशी संवसार वतचे खातीर तयार जालो. ३४ उपरां त हां वे म्ाच घरां त घरां त ए् दर्श पळयले आशी हां वे पयलीं पळयली जा्ी बायल मजे ्डे श आयली आशी मा्ा ववचारली, हां व अजूश वतचे पुस् इगज्चा जाणटां ्डे श पावयलां ्ाय? आशी हां वे जाप वदली, अजूश जावं् शा.
३५ वतणे जाप वदली, तुवे बरे ्ेलां, व्ता् मा्ा तु्ा आशी् ्ां य उतरां सां गपाची ं आसात पूण सगळीं उतरां सोंपत्च वेचूश ्ावडला लो्ां ् तीं वृ समजतली.ं ३६ दोश पुस्ां बरोवश ए् केमेटा् आशी ए् गारे् धाड. व्ता् केमेट ता्ा पर्ी रारां शी धाडटलो, ्ारण ता्ा तरे ्रं् मेळटा, पूण गारे ववधवा आशी अशाथां ् उपदे र वदतलो. ३७ पूण तुवे हा रारां त इगज्चा जाणटां वां गडा वाचूं् जाय. दृी्ोश 3 १ भावां शो, हां वे पळे ले ते दर्श अरे आवरले . २ जेनां हां वे जायते रावटी ं उपास ्रश पभू् मागणे ्ेले ्ी ताणे मा्ा दाखोवं् जा्े बायलेश वदले पगटी्रण मा्ा पगट ्रं् जाय; ताच राती ती मा्ा वदसली आशी मा्ा मळे . ३ तूं अरे तास वदता आशी सगळे जाणूश घेवपाची इतली इता आसा मणूश तु्ा जाय थंय रेतां त येवश सुमार सवा वरा् हां व तु्ा वदसतलों आशी तु्ा व्ते पळोवं् जाय ते तु्ा दाखयतलों. ४ हां वे वत्ा ववचारले: बायलो, रेताचा खंयचा भागां त? वतणे जाप वदली, तु्ा जाय थंय र्त बरी आशी खाजगी सुवात वेचूश ्ाडा. आशी हां व उलोवं् आशी वत्ा ती सुवात सां गचे आदी ं वतणे मा्ा मणले: तु्ा जाय थंय हां व येतलों. ५ भावां शो, हां व रेतां त आवरलो आशी तास पाळू श हां व वत्ा येवपा् सां वगला जागार पावलो. ६ तेदशां हां वे ए् बेच बसयली पळे ली; तो तागडाचो त्ली आवरलो आशी ताचेर बारी् तागडे चो आवरण पातवळलो. ७ जेनां हां वे हीं गजाली ं अरी ं कमवारीत ्ेली ं आशी ता जागार ्ोणूच शा हे पळोवश मा्ा अजाप जावं् लागलो आशी मजे ्ेस उबे रावले आशी ए्े तरे ची भंय मा्ा धरली; ्ारण हां व ए्लोच आवरलो. ८ पूण, म्ा मशां त येवश, गाडाचो मवहमा याद ्रश आशी धैय् घेवश, हां व मां डयेर पडलो आशी पयलीं भरेश परतूश मजी ं पातां ्बूल ्रं् लागलो. ९ आशी हां व अरे ्रताशा, हां वे पयलीं पळयला स तरणाटां वां गडा ती जा्ी बायल थंय आयली आशी हां व मागणे ्रताशा म्ा राटंाश उबी रावली आशी हां वे मागणे ्रतशा आशी पभू् मजी ं पातां ्बूल ्रतशा आय्ली. १० आशी मा्ा वर् ्रश वतणे मणले: आतां र्त तु्ा पातां खातीर मागणे ्रं् सोडूश; तु्ा घरां त वतचो ए् भाग तु्ा मेळचो म्ण शीवतमताची मागणी ्रात. ११ आशी मा्ा ता जागा थावश उखलूश हाता् धरश बस्े ्डे श हाडलो; आशी तरणाटां ् मणले; जा, आशी बां दप. १२ ते गेले आशी आमी ए्लेच जाले बरोबर वतणे मा्ा मणले: हां गा बस. हां वे वत्ा जाप वदली: बाय, पयलीं जे जा्े आसात ते बसूं् वदवचे. वतणे जाप वदली, हां व तु्ा बोली लायता तरे बस. १३ आशी हां व उजवा बाजू् बसपा् सोदतालो तेना वतणे मा्ा परवाशगी वदली शा, पूण हां व उजवे वटे श बसूं् जाय म्ण हाताश मा्ा ए् सं्ेत वदलो. १४ मा्ा उजवा बाजू् बसूं् वदवं् शा मण हां व वचंतश ्रताशा आशी दु खाश भररले आसतशा वतणे मा्ा मणले, हम्स, तूं व्ता् दु खी आसा?
हरमासाचा गोठाणीचे पयले पुस् - दर्शां
१५ उजवा हाताची सुवात तां चीच जी ं पयलींच दे वा ्डे श पावंात आशी ताचा शां वा खातीर ्ृ सोंसंात. पूण तूं बशत तां चे वां गडा बसचे आदी ं तु्ा अजूश वडलेरे उरलां. १६ पूण तूं तु्ा पामाणी्पणाश ्रता तरे राव आशी तूं तां चे वां गडा बसतलो, जरे हे र सगळे आपलीं ्तु्बां ्रतात आशी तां णी घेवतले सोंसतले. १७ हां वे वत्ा मणले: बायलो, तां ्ां व्ते दु ख भोगचे पडलां ते मा्ा ्ळटले? आय्ात मागीर, वतणे मणले: राशवटी जशावरां , चाब्ाश, बंदखणीत ं आशी ताचा शां वा खातीर खुरीस. १८ ता्ा लागूश पववततेचो उजवो हात तां चो आशी दे वाचा शां वा खातीर तास सोंसपी हे र सगळां चो; पूण डावो भाग उररलाचो. १९ पूण दे णगी ं आशी आशासशां उजवा आशी उजवा हातां तंा दोगां यची ं; र्त उजवा हातां त बसूश तां ्ां हे रां परस ्ां य वैभव मेळटा. २० पूण तु्ा तां चे वां गडा उजवा हातां त बसपाची इता आसा, तरी तु्ा दोरां शी खूब आसात. पूण तु्ा दोरां तंाश रुधद जातले, तरेच दु बाव शावरले सगळे आयज मेरेश ्ेला सगळा पातां पासूश रुधद जातले. २१ हे सां गूश ती भायर सरपाची. २२ ता्ा लागूश वतचा पां यां ् पडूश हां व वत्ा पभू खातीर ववशवणी ्रं् लागलो, ती मा्ा वतणे वदले दर्श दाखोवं्. २३ मागीर वतणे परतूश मा्ा हात धरलो आशी मा्ा उखलूश उजवे वटे शचा आसशाचेर बसयलो; ए् च्च्ीत दं ड उबारश मा्ा मणले, तु्ा ती वडली गजाल वदसता? हां वे जाप वदली, लेडी, मा्ा ्ां यच वदसशा. २४ वतणे जाप वदली, “तु्ा आड ए् वडलो गोपुर वदसशा, जो उद्ाचेर आशी उजवाडाचा चौ्ोशी रातरां शी बां दला?” २५ ्ारण वतचे वां गडा आवयला हा स तरणाटां शी तो गोपुर ए्ा चौ्ाचेर बां दलो. २६ पूण हे र व्तलेरेच हजार लो् रातर हाडले; ्ां य जाणां शी खोलां तंाश भायर ्ाडले, ्ां य जाणां शी जमशींतंाश वरश स तरणाटां ् वदले. आशी तां णी तीं घेवश बां दली.ं २७ खोल भागां तंाश ्ावडला रातरां ् सगळां ् इमारतींत घाले; ्ारण ते च्च्ीत जाले आशी तां चे चौ्ोश ए्ामे्ां ् सार्े जाप वदताले आशी अरे ए्लो दु सऱया् इतलो जोवडलो ्ी ते खंय जोडले थंय सुवात वदसशावरली, इतलेच ्ी सगळो गोपुर ए्ा रातरां तंाश बां वदलो वदसतालो. २८ पूण जमशींतंाश ्ावडला हे र रातरां चेर ्ां य रातर नय्ारले, ्ां य रातर इमारतींत बसयले . २९ शा्ा जाले, ्ां य जाणां ् ्ापूश गोपुरा थावश पयस उडयले; पूण तातूंतले हे र जायते गोपुरा भोंवतणी ं पडले, तां चो तां णी इमारतींत ्सलोच उपेग ्ेलो शा. ३० ्ारण तातूंतले ्ां य खरखरीत, ्ां य जाणां ् रातर आवरले, ्ां य धवे आशी वाट्ुळे , गोपुर बां दपा् योग शावरले. ३१ पूण हे र रातर गोपुरा थावश पयस उडयले आशी वड वाटे र पडले, तरी लेगीत वाटे र वचूं् शावरले, पूण वाटे रंाश वाळवंटी जागार घुंवडायले हां वे पळयले. ३२ हे र लो् उ्ां त पडूश जळू श गेले हां वे पळयले; हे र उद्ा लागसार पडले, तरी लेगीत उद्ां त पडपाची खूब इता आसली तरी तातूंत लोळूं ् र्ले शात.
३३ ती मा्ा हीं गजाली दाखोवश गेली उपरां त ती वचपाची आवरली, पूण हां वे वत्ा मळे : बायलो, हीं गजाली पळोवश मा्ा व्ते रायदो जाता आशी तां चो अथ् व्ते ते समजूं् शा? ३४ वतणे जाप वदली आशी मा्ा मणले: तूं खूब धूत् आसा, ्ारण तु्ा गोपुरा ्डे श संबंदीत गजाली जाणूश घेवपाची इता आसा. होंय, हां वे मणले, बायलो, हां व तीं भावां ् सां गूं् आशी तां ्ां खोरी जावं् आशी हीं गजाली आय्ूश दे वाचो वड वैभवाश मवहमा ्रं्. ३५ तेना वतणे मळे , “खरे च जायते जाण तां ्ां आय्तले आशी आय्ूश घेत्च ्ां य जाण खोरी जातले आशी ्ां य जाण रडटले.” आशी तरी लेगीत हीं लेगीत पशाताप ्ेंार तेय खोरी जातले. ३६ ता्ा लागूश गोपुराचा बोध्था ववरीं हां व व्ते सां गतलों ते आय्ात आशी ताचे उपरां त पगटी्रणा ववरीं मजे ्डे श आतां वाद घालूं् शा्ात. ३७ व्ता् हा प्टी्रणां चो रेवट जाता, ्ारण तीं पुराय जातात. पूण तूं प्टी्रणाची इता सोडशा, ्ारण तूं खूब गरजेचो. ३८ तु्ा बां वदलो गोपुर, तो हां व, मळार इगज्, जी तु्ा आतां आशी आतां मेरेश वदसली. दे खूश तु्ा गोपुरा ववरीं व्ते जाय ते ववचार, आशी हां व तु्ा ते उके ्रतलों, जा्ा लागूश तूं संतां वां गडा खोरी जातलो. ३९ हां वे वत्ा मळे , बायलो, तुवे मा्ा ए् पावटीं तु्ा ्डंाश हा सगळा गजालीच ं े प्टी्रण घेवं् रावो अरे माशलां मणूश, तीं मा्ा सां ग. ४० वतणे मा्ा जाप वदली, “तु्ा जे व्ते पगट ्रं् जाय ते पगट जातले; ४१ हां वे वत्ा ववचारले, लेडी, गोपुर उद्ाचेर व्ता् बां दला? वतणे जाप वदली, हां वे तु्ा आदी ं सां वगले ्ी तु्ा इमारती ववरीं खरपणाश चव्री ्रप खूब बुदीमाश जाले, दे खूश तु्ा सत मेळटले. ४२ ता्ा लागूश गोपुर उद्ाचेर व्ता् बां दलां ते आय्ात, व्ता् तुमचो जीव उद्ा वरवीं वाटावतलो. ्ारण ती सव्रनकमाश आशी माशाचा शां वाचा उतराश सापश जांा आशी दे वाचा अदृ रकी आशी सद् गुणाचो आदार आसा. ४३ हां व वत्ा जाप वदतां , “हो गजाली खूब तोखणायेचो; पूण बायलो, बां दपी ते स तरणाटे ्ोण? ४४ ते मणाली, दे वाचे दे वदू त, जे पयलेच शेवमले आशी तां ्ां सव्वराश आपलीं सगळीं स्ृी ं फेम ्रं् आशी बां दूश दवरं् आशी तां चेर रा् ्रं् वदंां त. ्ारण हां वरवी ं गोपुराची बां दावळ पुराय जातली. ४५ आशी तां ्ां रातर हाडपी उररले ्ोण? ४६ तेय सव्वराचे पववत दे वदू त; पूण हे र हां परस चड उत्ृ आसात. दे खूश गोपुराची सगळी बां दावळ सोंपत्च सगळे गोपुराचा ्ुरी् ए्ठां य मेजवाशी ्रतले आशी गोपुराची बां दावळ सोंपंा मणूश दे वाची मवहमा ्रतले. ४७ हां वे वत्ा ववचारले , रातरां ची नसती आशी तां चो अथ् व्ते ते मा्ा ्ळटले? ४८ वतणे मा्ा मळे : हे तु्ा पगट जावं् तु्ा सगळां परस बरे ? व्ता् तु्ा मुखार आशी तु्ा परस बरे अरे हे र लो् आसात, जां ्ां हीं दर्शां पगट जावं् जाय.
हरमासाचा गोठाणीचे पयले पुस् - दर्शां
४९ तरी, दे वाचे शां व ताणे मवहमा ्रं् मेळचे म्ण, ते तु्ा पगट जालां आशी पगट जातले , जे दु बावीत आसात आशी हीं गजाली अरी ं आसात ्ाय शा हे आपंा ्ाळजां त ववचारतात. ५० तां ्ां सां गात ्ी हो सगळो गजाली खऱयो आशी तां तूंत खरे नय अरे ्ां यच शा; पूण सगळे घट आशी खऱया अथा् श सापश जाले आसात. ५१ आतां इमारतींत आवरला रातरां ववरीं आय्ात. ५२ चौ्ोशी आशी धवे रातर जे तां चा सां धां त सार्ेच जुळटात, ते मळार पेवेत, वबरप, दोतोर आशी सेव्, जे दे वाचा दयाळपणाश वभतर आयंात आशी रा् ्ेंात आशी दे वाचा वेचूश ्ावडला लो्ां ् पववत आशी ववशयरीलपणाश वर्यंात आशी सेवा ्ेंात, जे ननवदले आशी अजूश उरंात; आशी सदां च तां चे ्डे श सहमत जांात आशी सता वभतर रां ती मेळळा आशी ए्ामे्ां ् आय्लां . ५३ जाचे खातीर तां चे सां धे गोपुराचा बां द्ामां त सार्े ए्ठां य मेळटात. ५४ खोलां तंाश ्ाडूश इमारतींत घालतात आशी तां चो सां दो पयलींच बां वदला हे र रातरां ् जुळटा, ते पयलींच ननवदले आशी पभूचा शां वा खातीर तास सोंसलेले. ५५ आशी हे र खंयचे रातर, बायलो, धत्रेतंाश हाडटात? ते व्ते ते मा्ा ्ळटले. ५६ वतणे जाप वदली, “जमशीचेर पडूश च्च्ीत जावं् शा, ते दे वाश मान ्रतात, ्ारण ते सव्वराचा ्ायदा पमाणे चलतात आशी ताचा आजां पमाण आपलीं वाटां वदृी पडटात.” ५७ गोपुराचा बां द्ामां त हाडूश दवरतात ते भावाथ् तरणाटे आशी ववसासू . आशी तां ्ां ते अधम् तां ्ां मेळशा मणूश दे वदू तां शी बरे ्रं् सलो वदतात. ५८ पूण तां णी नय्ारश गोपुरा ्ुरी् दवरलेले ्ोण? ५९ ते पात् ्ेंात आशी पशाताप ्रं् तयार आसात; ता्ा लागूश तां ्ां गोपुरा थावश पयस उडयले शात, ्ारण तां ्ां पशाताप ्ेंार ते इमारती खातीर उपेगी पडटले. ६० ता्ा लागूश जे अजूश पशाताप ्रं् आसात, ते पशाताप ्ेंार, ते भावाथास त बळवंत जातले; मणंार गोपुर बां दता आसतशा आतां पशाताप ्ेंार. ्ारण इमारत सोंपली जांार मागीर तां ्ां घालपा् सुवात शासली, पूण तां ्ां नय्ार वदतले; ्ारण ता्ा र्त हे सौभाग आसा जो आतां गोपुरां त भायर सरतलो. ६१ पूण गोपुरां तंाश पयस ्ाडूश उडयले ते ्ोण ते तुम्ां ्ळटले? लेडी, मणले हां वे, मा्ा ते इता आसा. ६२ ते अधमा् चे भुरगे, जे र्त पाखंडीपणाचेर ववसास दवरले, पूण आपंा वायट मागास तंाश भायर सरले शात; हा खातीर तां ्ां वाचवं् मेळचे शा, ्ारण तां चा पात्ां ् लागूश इमारतींत तां चो ्सलोच उपेग जायशा. ६३ ता्ा लागूश सव्वराचा रागा् लागूश आशी तां ्ां तां ्ां राग हाडूश तां ्ां ्ापूश उडयंात आशी पयस उडयंात. ६४ तुवे पळयला हे र रातरां ची संखा गोपुरा भोंवतणी दवरंा, पूण इमारतींशी घालूं् शा; जे खरखरीत आसात, तेच ते सत जाणूश घेतंात, पूण तातूंत चालू उर ं ् शात, संतां ्डे श जोडूं् शात, आशी दे खूश ते रायदाचे शात. ६५ जां ्ां रटी ं आसात, ते ए्ामे्ां आड ्ाळजां त मतभेद दवरतात आशी रां तीश रावशात; जे आपंा भावां ् हाजीर आसतशा इृागत ्रतात, पूण ए्ामे्ां पासूश पयस वचत्ूच
तां चे वायटपण अजूशय तां चा ्ाळजां त चालूच उरता: ता रातरां शी वदसपी हीं रातर. ६६ जे अपंग आशी लाश आसात, ते खरे च ववसास दवरतात, पूण अजूशय वड पमाणां त वायटपणां शी भररले आसात, दे खूश ते अपंग आशी बरे शात. ६७ पूण धवे आशी वाट्ुळे रातर खंयचे, बायलो, आशी जे गोपुर बां दपा् योग शात? ६८ वतणे मा्ा जाप वदली: तूं व्तलो मेरेश मूख् आशी समजशासतशा रावतलो, सगळे ववचारश आशी ्ां यच समजशासतशा? ६९ ते अरे आसात, जां ्ां खरे च ववसास आसा, पूण तां ्ां हा सदाचा संसारां तली वगरे स्ाय आसा. दे खूश जेनां ्सलेय सं्ृ उपासतात, तां चा वगरे स्ाये खातीर आशी वेपारा खातीर, ते पभू् शा्ारतात. ७० हां व वत्ा जाप वदतां , “तेना सव्वरा् ्ेना रायदो जातले? जेना तां ची वगरे स्ाय ्ापूश उडयतली, तेना ते खोरी जातात, तेनां तीं पभू् ताचा बां द्ामा खातीर रायदाचीं थारतली ं अरे ती सां गता. ७१ व्ता् वाट्ुळो रातर ्ापूश उडयंा बगर ताचो वडलो भाग चौ्ोशी ्रं् जायशा, तसोच हा संवसारां त वगरे स आवरलां ् आपली वगरे स्ाय उणी ्ेंा बगर, सव्वरा् रायदो जावं् र्शा. ७२ हे तु्ाच अणभवां तंाश वर्; तूं वगरे स जालो तेना तूं रायदाचो शावरलो; पूण आतां तूं रायदाचो आशी तुवे घेवतला वजववता् योग जाला; व्ता् तूं ए्दां ता रातरां तलो ए् आवरलो. ७३ तुवे पळयले उररले रातर गोपुरा थावश पयस उडयले आशी वाटे र धां वूश वाटे रंाश वाळवंटी सुवातींशी पडले, ते अरे आसात जे खरे च ववसास दवरंात, पूण आपंा दु बावाश खरो माग् सोडूश गेले, तां ्ां बरो माग् मेळटलो अरे समजूश. पूण ते भोंवतात आशी दु खी आसतात, उधस मागास शी वतात. ७४ मागीर जे रातर उ्ां त पडूश जळळे , ते वजवा दे वा ्डंाश सदां ्ाळ पयस गेले; तरेच तां चा ्ाळजां त पशाताप ्रं् ्ेनाच येशा, तां णी ्ेला ्ामवासशे् आशी वायटपणां ् जे मोग सोंसतात ता्ा लागूश. ७५ आशी उद्ां त पडूश उद्ां त लोळूं ् र्ले शातले उररले व्ते? ७६ ते अरे उतर आय्ूश सव्वराचा शां वाश बान्त घेवं् तयार आवरले; पूण सता् जाय आवरली वडली पववतताय मतीत ं घेवश, सता् राटीं घेतंात आशी परतूश आपंा वायट वासशा पमाण चलंात. ७७ अरे वतणे गोपुराचे वृी्रण सोंपयले . ७८ पूण हां व अजूश ताताळ जावश वत्ा ववचारले, अरे उडयला सगळा रातरां ् पशाताप ्रपा् मेळटा ्ाय? आशी गोपुर बां दपा् योग शावरले; आशी हा गोपुरां त तां ्ां सुवात मेळटली ्ाय? ७९ तां ्ां पशाताप ्रं् जाता, पूण हा गोपुरां त तां ्ां येवं् मेळशा; पूण तां ्ां खूब उरा पां वडार दवरतले आशी हाचे उपरां त तां ्ां तास सोंसचे पडटले आशी पात्ां चे दीस पुराय जातले. ८० आशी हा खातीर तां ्ां पयस जातले, ्ारण तां ्ां शीवतमताचे उतर मेळळां , आशी मागीर तां ्ां तां चा
हरमासाचा गोठाणीचे पयले पुस् - दर्शां
दु खां तंाश अण्ारीत जातले, जर तां ्ां तां चा ्ाळजां त तां णी वायट ्ेले खरी जाणवव्ाय आसली जांार. ८१ पूण तां चा ्ाळजां त हे जाश शासले जांार, तां चा ्ाळजाचा ्ठीणपणा् लागूश तां ्ां तारण मेळचे शा. ८२ तेनां हां वे वत्ा हा सगळा गजाली ं ववरीं ववचारले तेना वतणे मा्ा मणले, तु्ा आशी् व्ते वदसतले? आशी ते पळोवपाची इता आवरलाश हां व मुखामळा् खूब उमेदीश भररलो. ८३ ता्ा लागूश वतणे मा्ा राटीं पळयत आशी थोडे हां सूश मा्ा मणले, “तु्ा गोपुरा भोंवतणी सात बायलो वदसतात? लेडी, मणले, हां व तो पळयता. ८४ हो गोपुर, पभूचा आजा पमाणे तां चो आदार आसा, दे खूश तां चो पररणाम आय्. ८५ तातूंतंा पयंा्, जो वतचा हाताश घट धरता, ता्ा ववसास मणटात, वतचे वरवीं वेचूश आवयले लो् वाचतले. रुडली, जी बां वदली, आशी दादंा वदसपी, वतचे शां व Abstinence: ती रेथची धूव. ८६ ता्ा लागूश जो ्ोण वतचा राटंाश वचतलो तो आपंा वजववतां त सुखी जातलो, ्ारण तो सगळा वायट ्तु्बां पासूश पयस रावतलो आशी सगळा ्ामु्तायेतंाश आपूण आपूण सासणाचा वजववताचो वारसदार जातलो अरे माशूश. आशी व्ते, बायलो, हां वे मणले, हे र पां च? ८७ तीं ए्ामे्ां चीं धुवो अरे वतणे जाप वदली. तातूंतंा पयंा् सादपण मणटात; रुडली वशरपराधीपण; वतसरे ववशयरीलता; मागीर वरस; आशी सगळां त वशमाणे मणंार दाशधम्. तेदशां तु्ा तां चा आवयचीं ्ामां पुराय जातली ं तेनां तु्ा सगळे ्रं् मेळटले . ८८ लेडी, हां वे मणले, हा दरे ्ा् खंयचो खारेलो सद् गुण आसा ते मा्ा ्ळटले. ८९ आय् तर, वतणे जाप वदली; तां ्ां समाश गुण आसतात आशी तां चे गुण ए्ठां य गुंवथले आसतात आशी जला् आवयले पमाण ए्ामे्ां ् पाळो वदतात. ९० भावाथास तंाश संयम रुडे वता; संयम, सादपण हां चेपसूश; सादपण, वशरपराधीपण पासूश; इशोसेस, मॉडे सी पासूश; ववशय, वरस आशी दाशधम् हां चेपसूश. दे खूश हां ची ं ्तु्बां पववत, रुधद आशी योग आसात. ९१ ता्ा लागूश जो ्ोण हां ची सेवा ्रतलो आशी तां चा ्तु्बां ् घट धरतलो, ता्ा दे वाचा संतां वां गडा गोपुरां त रावपा् मेळटले. ९२ मागीर हां वे वत्ा ्ाळा ववरीं ववचारले , आतां रेवट लागी ं पावला ्ाय व्ते? ९३ पूण ती मोठा आवाजाश रडली, “हे मूख्! गोपुर अजूश इमारत वदसशा? जेनां गोपुर बां दूश बां दतले तेना ताचो रेवट जातलो; आशी खरे च ते बेगीश पुराय जातले. ९४ पूण मा्ा आशी् प् ववचार ं शा्ात. जे सां गलां ते तु्ा आशी सगळा संतां ् तु्ा आताचा ताजेपणा् पुरो जावं. व्ता् हीं गजाली र्त तु्ा पगट ्ेली ं शात, पूण तूं तीं सगळां ् पगट ्रं्. ९५ व्ता्, हे हम्स, तीश वदसां शी तु्ा समजूश घेवं् जाय, हां वे तु्ा सां गपा् सुरवात ्ेली ं हीं उतरां तुवे संतां चा ्ाशां त उलोवं् मेळची;ं तां ्ां आय्ूश आशी ्ेंार तां ्ां तां चा वायटां थावश रुधद जावं् मेळटले आशी तूं तां चे वां गडा. ९६ दे खूश मा्ा आय्ात, हे म्ा पुतां, हां वे तुम्ां खूब सादे पणाश, वशरपराधीपणां त आशी ववशयरीलपणाश वाडयंात,
जे तुमचेर वशतीमतां त पडलां, ता्ा लागूश तुमी सगळा पात्ां तंाश आशी वायटां तंाश पववत आशी वशतीमाश जावं् र्तले; पूण तुमी तुमचा वायट ्तु्बां ् सोडूश वदवचे शात. ९७ आतां मजे आय्ूश, ए्ामे्ां ्डे श रां ती मेळोवची, ए्ामे्ां ् भेट वदवची आशी ए्ामे्ां ् येव्ार वदवची आशी र्त दे वाचा पारां चो आसाद घेवचो नय. ९८ गरजेवंतां ् रु्ट वदव. ्ारण ्ां य जाणां ् चड मुक आहार वदवश आपंा मासां त दु बळे पण येता आशी ्ुडी् जखम ्रतात; जांार अन शावरला दु सऱयां चे मां स, तां ्ां रावो ते पोरण जाय मणूश सु्ता आशी ्ुडीच ं ो उपभोग जाता. ९९ दे खूश हे संयम तुम्ां दु ख वदवपी आसा, जे आसात आशी शा्ा आवरलां ्डे श संवाद सादशा. तुमचेर येवपी नायाची तयारी ्रात. १०० तुमी चड शामशेचे, गोपुर अजूश पुराय जावं् शावरलाश उपारी आवरलां ् सोदू श ्ाडात. व्ता् गोपुर सोंपता मणसर तुमी बरे ्रं् तयार जातले आशी तातूंत खंयचीच सुवात मेळची शा. १०१ दे खूश, तुमचा वगरे स्ायेचो अवभमाश बाळगपी तुमी खबरदारी घेयात, शाजांार उणाव आवरले लो् ्ु्ु्टावचे शात आशी तां चो सुसार दे वा ्डे श येवचो शा आशी तुमी तुमचा मालाश गोपुराचा दाराचा भायर बंद पडचे नय. १०२ पळे तां, आतां हां व तुम्ां वरट्ावणी वदतां , जे इगज्चेर बसंात, आशी उं चंा आसशां चो मोग ्रतात, तुमी वायट ्रपी लो्ां सार्े जावं् शा्ात. १०३ आशी ते खरे च आपले ववख पेटीत ं वरतात, पूण तुमी तुमचे ववख आशी संसग् तुमचा ्ाळजां त दवरतात, आशी तां ्ां रुधद ्रचे शात आशी तुमचा इं व्यां ् रुधद ्ाळजाश भरसण ्रचे शात, जा्ा लागूश तुम्ां वडंा राजा ्डे श दया मेळटली. १०४ म्ा भुग््ा्ा्ं ्, तु्ा मतभेदां शी तु्ा वजवाां थावश वंवचत ्रां ् शा्ा मण लल दीव. तुमी दे वाचा वेचूश ्ावडलां ् ्री वर्यतले, जेना तुम्ां सता् सुदारपाची गरज शा? दे खूश तुमचा बापाय मुखार उबो रावूश हां व तुमचो वहरोब दे वा मुखार वदवं् जाय म्ण ए्ामे्ां ् सलो वदवचो आशी तुमचे मदी ं रां ती मेळोवची. १०५ ती मजे ्डे श उलोवप सोंपत्च बां द्ाम ्रपी स तरणाटे येवश वत्ा गोपुरां त वरश वे ली; आशी चार जाणां शी ती बसली ती सुवात घेतली आशी तेय परतूश गोपुरां त गेले. हां ची ं तोंडां हां वे पळोवं् शावरलीं, ्ारण तां ची राट मजे वटे श आवरली. १०६ ती वता आसतशा हां वे वत्ा ववचारले, ती मा्ा वदसली ता तीश रपां ववरीं व्ते आसा ते वतणे मा्ा उके ्रचे. १०७ पूण वतणे मा्ा जाप वदली: हा गजाली ं ववरीं तुवे दु सऱया् ववचारचे, तीं तु्ा पगट जावं्. १०८ आतां भावां शो, वशमारा वसा् पयंा दर्शां त ती मा्ा चड जा्ी आशी ्ुस्चेर बसूश वदसली. १०९ दु सर् या दर्शां त वतचे तोंड खरे च तरणाटे पण आवरले, पूण वतचे मां स आशी ्ेस पोरणे आवरले; पूण ती मजे ्डे श उबी रावूश उलयली, आशी पयलेच खेपे परस चड उमेदीश उलयली. ११० वतसऱया दर्शां त ती सगळा बाबतीत ं खूब लाश आशी दोळां मुखार सोबीत आवरली; र्त वतचे ्डे श जाणटा मशराचे ्ेस आवरले; तरी ती खुराल वदसताली आशी ए्ा जागार बसली.
हरमासाचा गोठाणीचे पयले पुस् - दर्शां
१११ ता्ा लागूश मा्ा हा गजाली ं ववरीं खूब दु ख जाले, जो मेरेश मा्ा दर्श समजूं् मेळशा. ११२ दे खूश हां वे रातचा दर्शां त तीच जा्ी बायल मा्ा मळळे पळे ले, “सगंा मागणे् अपमाश जाय.” दे खूश उपास ्रात आशी तुमी मागतात ते तुमी पभू ्डंाश वर्तले. दे खूश ए् दीस हां वे उपास ्ेलो. ११३ ताच राती ए् तरणाटो मा्ा वदसलो आशी मणपा् लागलो, तु्ा पाथ्शेत तु्ा अरे जायते रावटी ं प्टी्रण व्ता् जाय? जायती ं गजाली मागूश तूं ्ुडी् दु खोवं् शा हाची जतशाय घेयात. हीं प्टी्रणां तु्ा पुरो जावं् जाय. ११४ तु्ा पयलींच मेवळला प्टी्रणां परस चड उलेखशीय प्टी्रणां तु्ा पळोवं् मेळटात? ११५ हां वे ता्ा जाप वदली आशी मणले, साहे ब, मा्ा वदसपी जा्े बायलेचा तीश आ््तींचा वववरणाचेर ही ए्ूच गजाल ववचारतां , प्ासणी पुराय जावची मणूश. ११६ ताणे मा्ा जाप वदली, तूं समजशा बगर शा, पूण तु्ा दु बावाश तु्ा अरे जाता; व्ता् तुजे ्ाळीज पभू ्डे श शा. ११७ हां वे जाप वदली आशी मणले, पूण हीं गजाली आमी तु्ा ्डंाश चड बारी्साणेश वर्तलीं. ११८ तूं ्ा आं ्डां ववरी ं ववचारतात ताचेववरी ं आय्ात अरे तो मणटा. ११९ आशी पयले, पयंा दर्शां त ती तु्ा ्ुस्चेर बसूश आवरला जा्े बायलेचा आ्ारां त वदसली, ्ारण तु्ा दु बळे पणा् लागूश आशी तु्ा ्ाळजाचा दु बावा् लागूश तुजो जा्ो आतो ्ुसलो आशी बळगे शावरलो. १२० ्ारण जरे जाणटां ् सता् शवे ्रपाची आस शा आशी तां चा वचपा बगर हे र व्तेच अपेला शा; दे खूश तु्ा संवसारी् वेवारां तंाश दु बळे जावश तु्ा आळरीपणा् सोडूश वदली आशी तुजी मागणी पभूचेर उडयली शा आशी तुजी बुधदी घुवली आशी तु्ा दु खाश तूं जा्ो जालो. १२१ पूण साहे ब, ती ्ुस्चेर व्ता् बसली हे मा्ा ्ळटले? १२२ ताणे जाप वदली, व्ता् दु बळो मशीस आपंा दु बळापणा् लागूश ्ुस्चेर बसता, ता्ा लागूश आपले दु बळे पण वतगूश उरता. दे खूश पयंा दर्शाची आ््ती पळय. १२३ दु सर् या दर्शां त तुवे वत्ा उबी आवरली आशी तरणाटा मुखामळाची आशी वतचा आदंा परस चड खोरी वदसली; पूण वतचे मां स आशी ्ेस पुवव्ले आवरले. ही बोध्थाय आय्ात मणालो. १२४ ्ोण जा्ो जाता तेना तो आपंा दु बळे पणा् आशी गररबी् लागूश सता ्डंाश वशरार जाता आशी वजववताचा वशमारा वदसा सोडूश हे र व्तेच अपेला ्ररशा. १२५ पूण अच्ीत ता्ा वारसो उरता आशी तो आय्ूश उठता; आशी उमेदी जावश तो शवी बळगे घालता. आशी तो आतां आतां बसशा, पूण उबो रावता आशी आदंा दु खां तंाश मुक जाता; आशी बसशा, पूण दादंापणाश वागता. १२६ अरे तुमी, दे वाश तुम्ां पगट ्ेले प्टी्रण आय्ूश, दे वाश तुमचेर दया आयली आशी तुमचो आतो शवो ्ेलो, तुमी तुमचीं दु बळे पण ्ुरी् दवरली ं आशी तुम्ां बळ मेळळे आशी तुमी भावाथास त बवळृ जाले; आशी दे व तुजे बळगे पळोवश खोरी जालो. १२७ हा खातीर ताणे तुम्ां गोपुराची बां दावळ दाखयली आशी तुम्ां ए्मे्ां मदी ं सगळा ्ाळजाश रां ती मेळळी जांार हे र गजाली तुम्ां दाखयतलो.
१२८ पूण वतसऱया दर्शां त तुवे वत्ा अजूश लाश, गोरी आशी पसन आशी वशशल मुखामळाची पळयली. १२९ व्ता् दु खी मशरा् ्ां य बरी खबर येता तरी तो रोखडोच आपले दु ख ववसरता आशी आय्ूश घेवतला बरी खबर सोडूश हे र व्तेच पळयशा; आशी उररला ्ाळा खातीर ता्ा सां तश मेळटा आशी ता्ा मेवळला खोरेश ताचो आतो शवो जाता. १३० आशी तुवे वत्ा बेचेर बसूश पळयंा खातीर ते ए् घटमूट नसती दाखयता; ्ारण बेच चार रूट आसता आशी ती घट उबी आसता. आशी संवसार सता लेगीत चार ततां शी वतगोवश दवरला. १३१ ते खातीर जे पररपूण् पशाताप ्रतात, ते तरणाटे आसतले; आशी जे सगळा ्ाळजाश आपंा पातां थावश वळटात, ते सीर जातले . १३२ आशी आतां तु्ा प्ासणी पुरायपणाश मेळळां , तुम्ां आशी् व्तेच पगट जावं् शा्ा. १३३ पूण खंयचीय गजाल पगट ्रं् जाय जांार ती तुम्ां पगट जातली. दृी्ोश 4 १ भावां शो, आदंा दर्शा उपरां त वीस वदसां शी हां वे ए् दर्श पळयले; लागी ं आवरला सं्ृाचे पवतवशवधत. रेताचा वाटे र चलतालो. २ आतां भौरी् मागा् थावश हां व गेला जागार सुमार धा ररलां ग; तो ए् माग् साम्ो उणो वारं वार: ३ आशी हां व ए्टोच चलताशा हां वे पभू् ववशवणी ्ेली ्ी ताणे आपंा पववत इगज् वरवीं मा्ा दाखयली ं प्टी्रणां ताणे पुषी ्रची. ४ आशी ताचा वडंा आशी माशाचा शां वाचो मवहमा ्रं् आशी ताणे आपलीं अजापां दाखोवं् मा्ा पात समजलाश आशी ता्ा माश वदवं् आशी ता्ा उप्ार माशूं्, ता्ा माश वदवं् आशी ता्ा उप्ार माशुं्, ताचा सगळा शो्रां ् पशाताप वदवं् सोदतालो. ५ आशी पळय, आवाजाश मा्ा जाप वदली; दु बाव शा, हरमास. दे खूश हां व ववचार ्रपा् लागलो आशी सता वभतर मणपा् लागलो; हां वे अरे पभूश सीर ्ेलां आशी अरी ं वैभवराली गजाली पळयंार हां व व्ता् दु बाव घेवचो? ६ भावां शो, हां व मातो पयस गेलो, तेनां हां वे पळे ले ्ी ए् धुळ सगा् र वयर सरता. हां व वभतरंाश मणपा् लागलो, गोरवां चो ए् चोमो येता ्ाय, असो धुल उबारता? ७ मजे पासूश सुमार ए् रलास ग पयस आवरले. आशी पळय हां वे पळयले ्ी धुल चडां त चड वयर सरताली, इतलो ्ी तातूंत ्ां य पमाणां त असामान आसा असो दु बाव येवं् लागलो. ८ सुया् ् मातो उजवाड पडलो आशी पळे ले, वे ल सार्ो वडलो जशावरां पळे लो; आशी ताचा तोंडातंाश उ्ाचे टोळे भायर सरले. ता जशावराची उं चाय सुमार रंबर रूट आवरली आशी ताची त्ली मातयेचा वडंा आयदशा सार्ी आवरली. ९ हां व रडपा् लागलो आशी ताणे मा्ा तातूंतंाश सोडवं् मागणे ्रं् लागलो. मागीर हां वे आय्ले उतर मा्ा याद जाले; दु बाव शा, हरमास.
हरमासाचा गोठाणीचे पयले पुस् - दर्शां
१० दे खूश, भावां ्, दे वाचो भावाथ् घालूश आशी मा्ा वड गजाली वर्यलो ्ोण हाचो उगडास ्रश, हां वे सता् ्ुडीश ता मोशजातीचा हातां त वदले. ११ तो मोशजात ए्दां रार खावं् र्ता अरे मणत आयलो. १२ हां व ताचे लागी ं पावलो आशी ता जशावराश आपलो सगळो वडलो भाग जमशीर पातळळो आशी ताची जीब सोडूश हे र व्तेच उके ्ेले शा आशी हां व ताचे ्डे श वचूश वचमेरेश ए् रावटीय सता् हाललो शा. १३ ता जशावराचा त्लेर चार रं ग आवरले; पयलीं ्ाळो, मागीर तां बडो आशी रगताचा रं गाचो, मागीर भां गराचो आशी मागीर धवो. १४ हां व थंयचाश वचूश सुमार तीस रूट रुडे वचूश पळयंा उपरां त मा्ा ए् ्ुमारी मेळळी, ती आतां च आपंा नवऱयाचा ्ुडीत ं ंाश भायर सरंा भरेश बरी सजयली, सगळी धवी पां यतणां घालूश, तोंडार पडदो घालूश आशी च्च्ीत ्ेसां शी वावपली. १५ आतां मा्ा म्ा आदंा दृी्ोशां तंाश ्ळळे ्ी ती इगज्, आशी उपरां त ती चड खोरी जाली. वतणे मा्ा शमसार ्ेलो, हे मशीस! हां वे शमसार परत ्ेलो, लेडी, हे ल! १६ वतणे मा्ा जाप वदली: “हे मशीस, तु्ा ्ां यच मेळळे शा? हां वे जाप वदली, लेडी, थंय मा्ा असो परू मेळळो, जो पुराय लो्ां ् खावपा् र्ता अरे वदसताले; पूण दे वाचा बळगाश आशी ताचा ए्मेव दयाळपणाश हां व तातूंतंाश सुटलो. १७ तूं बरी सुटलो, मणाली ती, ्ारण तुजी सगळी ्ाळजी दे वा ्डे श घाली आशी तुजे ्ाळीज ता्ा उगडले, ताचा वडंा आशी माशाचा शां वा बगर तु्ा सुरलीत जावं् मेळचे शा अरे माशूश. १८ हा खातीर सव्वराश आपलो दे वदू त धाडलो, जो मोशजातीचेर आसा, ताचे शां व हे गीश, आशी तु्ा खावं् शा्ा म्ण ताचे तोंड आडायले. तु्ा भावाथा् वरवीं आशी अरा भयाश् जशावरा् तु्ा दु बाव शावरलाश तूं वड पररलेतंाश सुटला. १९ दे खूश वचूश दे वाश तुजे खातीर ्ेली ं वडलीरीं ्ामां दे वाश वेचूश ्ावडलां ् सां गात. आशी तूं तां ्ां मणटलो, हो पाणी येवपाचा पररलेची आ््ती. २० ता्ा लागूश तुमी तयार जांात जांार, तुमचे ्ाळीज रुधद आशी दाग शासंार तुम्ां तातूंतंाश सुट्ा मेळटले; आशी तुमी उररले सगळे दीस ्ागाळ ्ररशासतशा दे वाची सेवा ्रतले जांार. २१ तुमचीं सगळीं ्ाळजी ं सव्वराचेर घालचीं आशी तो तां ्ां वदृी वदतलो. तुमी दु बावीत, दे वाचेर ववसास दवरात, ्ारण तो सगळो गजाली ्र ं ् र्ता; तो तुमचे ्डंाश आपलो राग पयस ्र ं ् र्ता, आशी तुम्ां आदार आशी सुरलीतताय धाडूं् र्ता. २२ दु बाववतां ् वधकार, जे हीं उतरां आय्ूश तां ्ां तुच माशतले. २३ मागीर हां वे वत्ा ववचारले, ता मोशजातीचा त्लेचेर आवरला चार रं गां ववरीं. पूण वतणे मा्ा जाप वदली; परतूश तु्ा हा गजाली ं ववरीं ववचारपा् उमेद आसा. पूण हां वे वत्ा मणले, लेडी, ते व्ते ते दाखोव. २४ आय्, वतणे मणले; तुवे पळयलो ्ाळो तो तुमी रावतात ता संवसारा् दाखयता. अगीमय आशी रगताचो रं ग हो युग उजो आशी रगत हां चेवरवी ं शृ जावं् जाय अरे दाखयता.
२५ भां गराचो भाग तुमी, जे तातूंतंाश सुटले . जरे भां गर उ्ाश पररलीत जाता आशी ता्ा रायदो जाता, तरे तुमीय ं हा संवसारां तंा मशरां मदी ं रावपी पळे ंां त. २६ ते खातीर जे रेवटा् वतगूश उरतले आशी तां ्ां लागूश तां ची पररला मेळटली, ते रुधद जातले. आशी जरे भां गर हा पररले् लागूश वशवळ जाता आशी ताचो ्ोळसो वता, तरे तुमीय ं सगळे दु ख आशी सं्ृ उडयतले आशी गोपुर बां दपा खातीर रुधद जातले. २७ पूण धवो रं ग येवपी संवसाराचो ्ाळ दाखयता, जातूंत दे वाचे वेचूश ्ावडले लो् रावतले, ्ारण दे वाचे वेचूश ्ावडले लो् सासणाचे वजवीत जायसर रुधद आशी दाग शावरले आसतले. २८ व्ता् तूं संतां चा ्ाशां त हीं गजाली सां गपा् सोडूश वदवं् शा्ा. हां गा तुम्ां येवपाचा वडंा सं्ृाची आ््ती आसा; जी तुम्ां जाय जांार तुम्ां ्ां यच शा. दे खूश हां वे तुम्ां सां वगलीं गजाली ं ललां त दवरात. २९ अरे सां गूश ती गेली; पूण ती खंय गेली ते हां वे पळयले शा. पूण अच्ीत मा्ा ए् आवाज आय्लो आशी हां व वभयेवश राटीं वळलो, ्ारण मा्ा वदसताले ्ी तो परू मजे वटे श येता.