नाहुम हें नाांव अध्याय 1 १ नििेव्हेचो भार. एल्कोशीच्या िाहूमाच्या दशशिाचें पुस्तक. २ दे व मत्सर करता आिी सवेस्पर सूड घेता; सवेस्पर सूड घेता आिी रागाि भररल्लो आसता; सवेस्पर आपल्या नवरोधकाां चो सूड घेतलो आिी तो आपल्या दु स्मािाां खातीर राग दवरतलो. ३ सवेस्पर रागाक मांद, आिी व्हड बळगें, आिी वायटकाराां क एकूय निरपराधी थारावचो िा, व्हाां वाां त आिी वादळाां त सवेस्पराची वाट आसा आिी मेघ ताच्या पाां याां ची धु ळ. ४ तो दयाश क नधटाय नदता आिी तो सुकयता आिी सगळ्यो न्हां यो सुकयता: बाशाि, कामेल आिी लेबिािाचें फुल नथरावता. ५ दोांगर ताका काां पतात आिी दोांगुल्ल्यो नवतळटात आिी ताच्या मुखार धतश री जळटा, होांय, सांवसार आिी तातूां त रावपी सगळे . ६ ताच्या रागाच्या मुखार कोण उबो रावूांक शकता? आिी ताच्या रागाच्या खरपणाां त कोण रावांक शकता? ताचो राग उज्या भशेि ओतता आिी फातर ताणें सकयल उडयतात. ७ सवेस्पर बरो, सांकश्टाच्या नदसाां िी एक कडक; आिी ताचेर नवस्वास दवरपी लोकाां क तो वळखता. ८ पूण हां वाराि तो ताच्या जाग्याचो पुराय शेवट करतलो आिी काळोख ताच्या दु स्मािाां चो फाटोफाट वचतलो. ९ तु मी सवेस्पराचेर नकतें कल्पिा करतात? तो पुराय शेवट करतलो: दु सरी खेपे दु ख्ख उबें जावचें िा. १० नकत्याक ते काां ट्ाां वरी गुठलायतात आिी नपशें नपशें जातात ते न्ाां तीां पुरायपणाि सुकल्लीां कोांड्ाां सारकीां खावचीां पडटलीां. ११ तु ज्या मदल्याि एकलो भायर सरला, जो सवेस्पराचेर वायट कल्पिा करता, तो वायट सल्लागार. १२ सवेस्पर अशें म्हणटा; जरी ते शाां त आसले तरी, तशेंच जायते आसले तरी, तो वचतलो ते न्ा ते अशे तरे ि कापूि उडयतले. तु का त्रास नदलो तरी, तु का आिीक त्रास नदवचो िा. १३ नकत्याक आताां हाां व तु जेर ताचो जु ळो मोडटलो आिी तु ज्या बांधिाां क फाडू ि उडयतलोां. १४ आिी तु ज्या िाां वाची आिीक पेरची न्हय अशी आज्ञा सवेस्पराि तु जे नवशीां नदल्या, तु ज्या दे वाां च्या घराां तल्याि हाां व कोरीव मूतश आिी नवतनळल्ली मूतश कापूि उडयतलोां, तु जी कबर तयार करतलोां. नकत्याक तूां िीच आसा. १५ दोांगराां चेर बरी खबर हाडपी आिी शाां ती जाहीर करपी ताचे पाां य पळय! हे जु दा, तु जीां भव्य मेजवािी पाळ, तु जीां व्रत पाळ, नकत्याक वायटकार तु ज्या नभतरल्याि वचचे िात; तो पुरायपणाि कापूि उडयल्लो आसता.
अध्याय 2 १ जो कुडको कुडको करता तो तु ज्या मुखार वयर आयला, दारुगुळो साां बाळ, वाट पळय, तु जीां कमर घट कर, तु जी बळगें बळगें कर. २ नकत्याक सवेस्पराि जाकोबाचो श्रेश्ठत्व, इज्रायलाच्या श्रेश्ठा सारकोच पयस केला, नकत्याक ररकामे लोकाां िी ताां काां ररकामे केल्यात आिी ताां चीां द्राक्षवेली फाां टे वायट केल्यात. ३ ताच्या पराक्रमी मिशाां चें ढाल ताां बडें जालाां, पराक्रमी लोक ताां बड्ा रां गाां त आसात, ताची तयारी करतिा रथ ज्वालामुखी मशालाां िी आसतले आिी फर झाडाां नभराां कूळ हालोवांक लागतलीां. ४ रथ रस्त्यार राग येतले, र ां द मागाां िी एकामेकाां क न्याय नदतले, ते मशाल नदसतले, वीज पडपा सारके धाां वतले. ५ तो आपलीां पात्राां साां गतलो, ते आपल्या चलपाक आडखळू ि पडटले; ते ताचे वण्टीक बेगीि वचतले आिी राखण तयार जातली. ६ न्हां याां चे दार उगडटले आिी राजवाडो नवसजीत जातलो. ७ हज्जाब बांदखणीांत व्हरतले, नतका वाडयतले आिी नतचीां दासीां नतका पारव्याच्या आवाजा भशेि आपल्या स्तिाचेर वळवळू ि व्हरतलीां. ८ पूण नििेवे आदल्या काळार उदकाच्या तळ्या सारकें आसा, तरी ते पळू ि वचतले . उबो राव, उबो राव, ते रडटले; पूण कोणूच फाटीां पळोवचो िा. ९ रुप्याची लुट घेवची, भाां गराची लुट घेवची, नकत्याक सगळ्या सोबीत वसतीांतल्याि साां ठो आिी वैभवाची शेवट िा.
१० ती ररती, शून्य आिी उध्वस्त, काळीज नवतळटा आिी माां डयो मारतात आिी सगळ्या कमराक खूब वेदिा जाता आिी सगळ्याां च्या तोांडाक काळो जाता. ११ शीांव, जाण्टो शीांव आिी शीांवाच्या नपलाां क चलतालो आिी कोणेंच ताां काां नभराां त घालूांक िा, थां य शीांवाां चें रानबतो आिी नशांवाच्या नपलाां क खावपाची सुवात खांय आसा? १२ शीांव आपल्या नपलाां क फावो नततले कुडके फाडले आिी आपल्या शीांवाच्या बायलाां क गळो काडलो आिी ताच्या बुराकाां क नशकार आिी ताच्या गुहेंत खडप भरले. १३ पळे , हाां व तु जे आड आसाां , अशें सैन्याच्या सवेस्पर म्हणटा, आिी नतच्या रथाां क धुां वराां त लासूि उडयतलोां आिी तलवार तु ज्या शीांवाां क खावपाक लागतलो आिी तु ज्या नशकारे क धतश रेंतल्याि आिी तु ज्या दू ताां चो आवाज कापूि उडयतलोां आताां आयकूांक मेळचें िा.
अध्याय 3 १ रगताच्या शाराक नधक्कार! तें सगळें फट आिी लुटमाराां िी भररल्लें; नशकार सोडू ि वचिा; २ चाबकाचो आवाज आिी चाकाां चो खडखड, घोड्ाां चो आिी उडी मारपी रथाां चो आवाज. ३ घोड्ार बसपी चकचकीत तलवार आिी नझलनमलपी भालो दोिूय उखलता आिी थां य मारि उडयल्ल्या लोकाां ची गदी आिी मडें व्हड प्रमाणाां त आसात. आिी ताां च्या मड्ाचो शेवट िा; ते आपल्या मड्ाां चेर आडखळू ि पडटात: ४ आपल्या वेश्यावाडी वरवीां राष्ट्ाांक आिी आपल्या जादू टोण्ाांतल्याि कुटुां बाां नवकपी, मोगाळ वेश्या, जादू टोण्ाच्या मालकीच्या वेश्यावाडाच्या व्हडपणाक लागूि. ५ पळय, हाां व तु ज्या आड आसाां , अशें सैन्याचो सवेस्पर म्हणटा; तु ज्या तोांडार तु जी स्कटश सोदू ि काडटलो आिी तु जी िग्नताय आिी राज्याां क तु जी लज दाखयतलोां. ६ हाां व तु जेर घृणास्पद गांदगी उडयतलोां आिी तु का िीच करतलोां आिी तु का एक िदर म्हणूि दवरतलोां. ७ तु जे कडे ि पळोवपी सगळे तु जे कडल्याि पळू ि वचतले आिी म्हणटले : ‘नििेव्हे उध्वस्त जाल्या. तु का साां त्वि नदवपी खांयच्याि सोदतलोां? ८ न्हां याां च्या मधें आनशल्लें, भोांवतणीां उदक आनशल्लें, ताची प्राचीर दयाश आिी नतची वण्टी दयाश कडल्याि आनशल्ली, िा हाचे परस तूां बरो? ९ इनथओनपया आिी इनजप्त नतचें बळगें आनशल्लें आिी तें अिांत आनशल्लें; पुट आिी लुबीम तु जे सहाय्यक आनशल्ले. १० तरी ती व्हरि व्हरि बांदखणीांत गेली, नतच्या ल्हाि भुरग्याां कय सगळ्या रस्त्याां च्या माथ्यार कुडके कुडके जाले आिी नतच्या मािाच्या मिशाां खातीर नचटयो मारल्यो आिी नतच्या सगळ्या व्हडल्या मिशाां क साखळीां बाां दूि दवरले . ११ तूां य नपसो जातलो, तूां नलपूि रावतलो आिी दु स्मािाक लागूि तूां बळगें सोदतलो. १२ तु जीां सगळीां गढाां पयली नपनकल्ल्या अांजीराच्या झाडाां सारकीां आसतलीां, तीां हालयल्यार तीां खावपी मिशाच्या तोांडाां त लेगीत पडटलीां. १३ पळे , तु ज्या मधें तु जें लोक बायलो, तु ज्या दे शाचीां दाराां तुज्या दु स्मािाक र ां द उक्ीां जातलीां आिी तु ज्या खाां द्ाां क उजो खातलो. १४ वेढाां खातीर तु का उदक ओडू ि, तु ज्या नकल्लेदाराां क घट कर, मातयेंत वचूि गाळ पाडू ि नवटाां ची भट्टो घट कर. १५ थां य उजो तु का खावि वचतलो; तलवार तु का कापूि उडयतली, तु का कॅन्कर नकड्ा भशेि खातली, कॅन्कर नकड्ा सारके तुका जायते कर, टोळ्याां सारके जायते कर. १६ तु वें तु ज्या वेपाऱयाां क सगाश च्या िखेत्राां परस चड वाडयले , कॅन्कर नकडो लुटूि उडू ि वता. १७ तु जे मुकूट टोळ्याां सारके आिी तु ज्या सेिापती व्हडल्या नटळकाां सारके, जे थां ड नदसाां िी कोांड्ाां िी नशनबर घालतात, पूण सुयाश चो उजवाड पडटिा ते पळू ि वतात आिी ताां ची सुवात खांय आसा तें कळिा. १८ हे अश्शू राचो राजा, तु जे गोठाणी निदतात, तु जे कुलीि लोक मातयेंत रावतले, तु जी लोक दोांगराां चेर नशांपडू ि आसात आिी कोणूच ताां काां एकठाां य कररिा. १९ तु ज्या फोडाां क बरे जावांक िा; तु जो जखम खर आसा, तु जें त्रास आयकपी सगळे तु जेर हात ताळयो मारतले, नकत्याक तु जें वायटपण सदाां च कोणाचेर गेलें िा?