ख् र ि खिरोधी हां वे शिंगां चो शवचार केलो आनी पळे ले, तां चे मदी ं आनीक एक लान शिंग आयले, ताचे मुखार पयला शिंगां तले तीन शिंग मुळां कडलान उखलून काशडले आनी पळे , हा शिंगां त मनिाचा दोळां सारके दोळे आनी वडलीिी ं उलोवपी तोंड आशिले. दानीएल 7:8 तातूंतला एका शिंगां तलान दश्षेवेे न आनी उदे तेवेे न आनी सोबीत भुंयेक एक लानिे शिंग भायर सरले. आनी ते वडले, सगाग चा सैना मेरेन; ताषे कां य सैन आनी नखेतां जमनीर उडयले आनी तां चेर मुहर घाली. होंय, ताषे सैनाचा राजकुंवराक लेगीत वड केलो आनी ताचा वरवी ं शदसपटो बळी काडून उडयलो आनी ताचा पशवत्ानाची सुवात सकयल उडयली. आनी पातकाचा कारषान ताका शदसपटा बळी आड एक सैन शदले आनी ताषे सत जमनीर उडयलो; आनी ती सराव करताली आनी समृधद जाली. दानीएल 8:9-12 दे खून जेरसलेम परतून बां दपाची आनी बां दपाची आजा भायर सरन मेशसयास राजकुंवर मेरेन सात सपकां आनी साठ सपकां आसतली ं हे जाषून घेयात आनी समजून घेयात. साठ सपकां उपरां त मेशसयासाचो नाि जातलो, पूष सता खातीर नय, आनी येवपी राजकुंवराचे लोक िार आनी पशवत्ान नश करतले. आनी ताचो िेवे हं वारान जातलो आनी झुजाचा िेवेाक उध्पषां थारायतात. आनी तो एका सपका खातीर जायता लोकां कडे न करार दवरतलो आनी सपकाचा मदी ं तो बळी आनी अपगष बंद करतलो आनी घृषासद गजालीच ं ो पसार जालान तो तो उध् करतलो, शनमाषे मेरेन आनी थाराशयलो तो उध् लोकां चेर ओततलो. दानीएल 9:25-27 राजा आपला इते पमाषे करतलो; आनी तो सताक उं च करतलो आनी दर एका दे वा परस वड जातलो आनी दे वां चा दे वा आड अद् भुत गजाली उलयतलो आनी राग पुराय जायसर तो यिसी जातलो, कारष जे थारायलां ते जातले . ताषे आपला बापायचा दे वाक, बायलां ची इता आनी खंयचाच दे वाक पळय शदवंक ना, शकताक तो सगळां परस चड वड जातलो. दानीएल 11:36-37 शकताक खोेे श्् आनी खोेे संदेषे उबे जातले आनी वड वड शचनां आनी अजापां दाखयतले; अिे तरे न िक जालार वेचून काशडलां कच फेोवन वरतले. मातेव 24:24 आनी मागीर कोषेय तुमकां मषेलो: पळय, हां गा श्् आसा; वा, पळय, तो थंय आसा; ताचेर शवसास दवर ं नाकात: शकताक खोेे श्् आनी खोेे संदेषे उठून, िक जालार वेचून काशडलां क लेगीत फेोवंक शचनां आनी अजापां दाखयतले. माकग 13:21-22 आतां आमी तुमकां शवनवषी करतात, भावां क, आमचा पभू जेजू श््ाचा येवपाक लागून आनी ताचे कडे न एकठां य येवन, तुमी बेगीनच मनां त हालोवंक नाकात, वा आतान वा उतरां नी वा आमचा कडलान मेशळला पतां नी, जिे श््ाचो दीस लागी ं पावला. कोषेच तुमकां फेोवंक नाकात, शकताक तो दीस येवचो ना, जो मेरेन पयली पडपी मनीस येवचो ना आनी तो पातकाचो मनीस, नािाचो पूत पगे जायना; तो शवरोध करता आनी दे व मषेात, वा पूजतात ता सगळां परस चड उं च करता; ताका लागून तो दे व म्ष दे वाचा दे वळां त बसता आनी आपूष दे व आसा हे दाखोवन शदता. हां व तुमचे वां गडा आसतना, हां वे तुमकां ही ं गजाली सां शगली,ं तुमकां याद ना? ताचा काळार तो पगे जावंक शकते आडायता ते आतां तुमकां कळळां . शकताक अधमाग चे गूढ पयली ंच काम करता, आतां सोडून शदवपी फकत ताका वाेे र काडचे मेरेन सोडेलो. आनी मागीर तो वाये पगे जातलो, जाका सव्सर आपला तोंडाचा आतान नाि करतलो आनी आपला येवपाचा उजवाडान नाि करतलो: तो लेगीत, जाचे येवप सैतानाचा कामा उपरां त सगळा बळगान आनी शचनां आनी फेी ंग अद् भुतां नी, आनी नाि जाला लोकां मदी ं अनीतीची सगळी फेवषूक; शकताक तां कां तारष मेळोवंक
सताचो मोग मेळूंक ना. आनी हा खातीर दे व तां कां फे शवसास दवरंक खर भम धाडेलो: सताचेर शवसास दवर ं क नाशिला पूष अनीतीचेर खोिी जाला सगळां क िाप मेळचो. 2 थेसालोशनकां क 2:1-12 लान भुरगी,ं ही शनमाषी वेळ, आनी जिे तुमी आयकलां की श््ा शवरोधी येतलो, आतां लेगीत श््ा शवरोधी जायते आसात; जां तलान आमकां कळेा की ही शनमाषी वेळ. ते आमचे कडलान भायर सरले , पूष ते आमचे मदले नय; शकताक ते आमचे मदले आसले जालार ते आमचे वां गडा रावपाचे आसतले हातूंत दु बाव ना, पूष ते आमचा सगळां चे नय हे सश जावचे मषून ते भायर सरले. पूष तुमकां पशवत दे वाचो अशभषेक आसा आनी तुमकां सगळे खबर आसा. तुमकां सत कळना मषून हां वे तुमकां बरयलां , पूष तुमकां ते खबर आशिलान आनी खंयचीच फे सतां तलान ना मषून बरयलां . जेजू श्् आसा मष नयकारता तो सोडून कोष फेी ंग? तो श््ा शवरोधी, जो बापायक आनी पुताक नाकारता. 1 जुवां व 2:18-22 मोगाळ, दर एका आताचेर शवसास दवर ं नाकात, पूष आतां क ते दे वा कडलान आसात काय ना ते पळोवचे, कारष जायते खोेे संदेषे संवसारां त गेले. तुमी दे वाचो आतो हाचे वरवी ं वळखतात: जेजू श्् मासां त आयला अिे कबूल करपी दरे क आतो दे वा कडलान, आनी जेजू श्् मासां त आयला अिे कबूल कररनाशिलो दरे क आतो दे वा कडलान नय, आनी होच तो श््ा शवरोधी आतो, जाचे कडलान तो येवपाचो आसा अिे तुमी आयकलां . आनी आतां लेगीत पयलीच ं संवसारां त आसा. लान भुरगी,ं तुमी दे वाचे आसात आनी तां कां जैत मेळयलां , शकताक तुमचां तलो तो संवसारां तला मनिा परस वडलो. ते संवसारां तले, दे खून ते संवसाराची गजाल सां गतात आनी संवसार तां कां आयकता. आमी दे वाचे, दे वाक वळखता तो आमचे आयकता; जो दे वाचो ना तो आमचे आयकना. हाचे वरवी ं आमी सताचो आतो आनी चुकीचो आतो जाषात. 1 जुवां व 4:1-6 शकताक जायते फेोवपी संवसारां त आयलात, जे जेजू श्् मासां त आयला अिे कबूल कररनात. हो फेोवपी आनी श््ा शवरोधी. 2 जुवां व 1:7 पकासषी 13:1-18 १ दयाग चा रे वाचेर उबो रावलो आनी सात तकली आनी धा शिंगां आशिलो आनी ताचा शिंगां चेर धा मुकूे आनी तकलेचेर शनंदा करपाचे नां व आशिले एक पिू दयाय तलान वयर सरता ते पळयले. २ हां वे पळे ले ते जनावरां शबबटां सारके, ताचे पां य असलाचा पां यां सारके आनी तोंड िीवं ाचा तोंडा सारके, आनी अजगरान ताका आपली िक आनी आपली सुवात आनी वड अशधकार शदलो. ३ ताची एक तकली जखमी जावन मरष आशयली शदसली; ताचो घातक जखम बरो जालो आनी सगळो संवसार हा मोनजाती फाेलान आशयगचशकत जालो. ४ ते जनावराक सता शदवपी अजगराची पुजा केली आनी ते जनावराक पुजले आनी मळे : “पिू सारको कोष?” ताचे कडे न झुज करपाक कोष स्म आसा? ५ आनी ताका वड वड गजाली आनी शनंदा करपी तोंड शदले; आनी ताका बाचाळीस मयने रावपाचो अशधकार शदलो. ६ ताषे आपले नां व, आपला तंबूचो आनी सगाग र रावपी लोकां चो शनंदा करंक दे वाचो शनंदा करंक तोंड उगडले. ७ ताका पशवत लोकां कडे न झूज करंक आनी तां चेर जैत मेळोवंक मेळळे आनी सगळा जातीच ं ेर, भािां नी आनी राश् ां चेर ताका सता मेळळी. ८ पृथीचेर रावपी सगळे ताची उपासना करतले, जाची ं नां वां संवसाराचा ्ापने सावन मारन उडयला कोंबाचा शजशवताचा पु्कां त बरयलीं नात. ९ कोषाक कान आसलार ताषे आयकूंक जाय. १० कोष बंदखषी ंत वरता तो बंदखषीत ं वचतलो आनी तलवारीन मारपी ताका तलवारीन मारचो पडेलो. हां गा संतां चो धीर आनी श्ा.
2
११ तेदनां हां वे पळे ले, पृथीवयलान आनीक एक जनावरां वयर सरतालो; ताका कोंबा सारकी ं दोन शिंगां आशिली ं आनी तो अजगराचा सारको उलयतालो. १२ आनी तो आपला मुखार पयला जनावराची सगळी िक वापरता आनी धतगरेक आनी तातूंत रावपी लोकां क पयला पाराची उपासना करता, जाचो घातक जखम बरो जालो. १३ आनी तो वड अजापां करता आनी मनिां मुखार सगाग थावन उजो धतगरेचेर दे वयता. १४ आनी ता चमतारां क लागून पृथीचेर रावपी लोकां क फेोवन उडयता, जे चमतार ताका ता मोनजातीचा नदरे क करपाक मेळळे ; पृथीचेर रावपी लोकां क मषले, तलवारीन जखम जाला आनी शजयेला मोनजातीक पशतमा तयार कर. १५ आनी जनावराची पशतमेक शजवीत शदवपाचो ताका अशधकार आशिलो, जाका लागून मोनजातीची पशतमा उलोवंक िकतली आनी जनावराची पशतमेची पुजा करंक ना तां कां मार ं क जाय. १६ लान-वड, शगरे ्-गरीब, मुक आनी गुलाम सगळां क उजवा हातां त वा कपलां त शचन घालता. १७ आनी कोषाकच शवकते घेवंक वा शवकूंक मेळचे ना, फकत ताचेर शचन वा पिूचे नां व वा ताचा नां वाचो आं कडो सोडून. १८ हां गा बु्ी आसा. बु्ी आशिला मनिान मोनजातीची संखा मेजची, शकताक ती मनिाची संखा; आनी ताची संखा सिे असठ. पकासषी 17:1-18 १ सात िीिी ं घेवन आशयला सात दे वदू तां मदलो एक दे वदू त येवन माका मळे : “हां गा ये; जायता उदकाचेर बसपी वड वेशाचो नाय हां व तुका दाखोवन शदतलों. २ संवसारां तला राजां नी ताचे कडे न वशभचार केला आनी पृथीचेर रावपी लोकां क शतचा वशभचाराचा सोऱयान शपसो केला. ३ ताका लागून ताषे माका आतान रानां त वरन वरन वरन दवरलो आनी सात तकली आनी धा शिंगां आशिली तां बडा रं गाचा मोनजातीचेर बसली एक बायल हां वे पळयली. ४ आनी ती बायल जां बळा आनी तां बडा रं गान सजयली आनी भां गर, मोलादीक फातर आनी मोतयां सजयली आनी हातां त भां गराचो पेलो आशिलो, जो शतचा वशभचाराचा घृषासद गजालीन ं ी आनी गशलचतायेन भररलो. ५ शतचा कपलार एक नां व बरयले: गूढ, वड बाशबलोन, वेशा आनी धतगरेचा घृषासदां ची आवय. ६ आनी हां वे ती बायल संतां चा रगतान आनी जेजूचा हतातां चा रगतान शपशिली पळयली आनी शतका पळे वन माका वड आदर जालो. ७ दे वदू तान माका मळे : “तुका शकताक अजाप जाले? बायलेचे आनी शतका वरपी जनावराचे, सात तकली आनी धा शिंगां आशिला जनावराचे गूढ हां व तुका सां गतलों. ८ तुवे पळयलो पिू आशिलो, पूष ना; आनी अथां ग खडां तलान चडून नािां त वचतले आनी पृथीचेर रावपी लोक, संवसाराचा ्ापने सावन शजषेचा पु्कां त शजषेचा पु्कां त नां वां बरयलीं नाशिली,ं जेनां ते पाषी आशिले आनी ना आनी अजून आसा ते पळयतना अजापीत जातले. ९ आनी हां गासर बु्ी आशिले मन. सात तकले सात दोंगर, जाचेर बायल बसता. १० आनी सात राजा आसात, पां च पडले, एकलो आसा आनी दु सरो अजून येवंक ना; आनी येतकच ताका थोडो वेळ चालू दवरचो पडेलो. ११ आदलो आनी ना, तो आठवो आनी सातां तलो एक आनी नािां त वचतलो. १२ आनी तुवे पळयली ं धा शिंगां धा राजा, जां कां अजून राज मेळूंक ना. पूष पिू वां गडा एक वर राजा म्ष सता मेळोवची. १३ तां कां एकूच मन आसा आनी आपली िक आनी बळ पिूक शदतले. १४ ते कोंबा कडे न झुजतले आनी कोंबडो तां कां जैत मेळयतलो, शकताक तो पभूंचो आनी राजां चो राजा, आनी ताचे वां गडा आशिलां क आपयले, वेचून काडले आनी शवसासू आसात.
3
१५ ताषे माका मळे : “तुवे पळयले उदक, जंय वेशा बसता, ते लोक, लोक, राश् आनी भास.” १६ आनी तुवे पिूचेर पळयली ं धा शिंगां , हे वेशाचो दु सास करतले आनी शतका उध् आनी नग करतले आनी शतचे मां स खातले आनी शतका उजान लासतले . १७ शकताक दे वान तां चा काळजां त आपली इता पुराय करंक आनी एकमत करंक आनी दे वाची ं उतरां पुराय जायसर आपले राज पिूक शदवंक दवरलां . १८ आनी तुवे पळयली बायल मळार ते वडले िार, जे पृथीचा राजां चेर राज करता. मागीर आदामाक हात धरन पभून ताका मुखेल दे वदू त मायकेलाक शदलो; आनी ताषे तां कां दया आनी वैभवान भररला परादीसां त वे ले; आनी दोन सामके पुशवगले मनीस तां कां मेळळे आनी संतां नी शवचारले: तुमी कोष, जे अजून आमचे वां गडा नरकां त नात आनी तुमची ं कुडी ं परादीसां त दवरलात? तातूंतला एका मनिान जाप शदली, “हां व हनोक, दे वाचा उतरान अषकारीत जालो, आनी मजे वां गडा आशिलो हो मनीस उजाचा रथां तलान अषकारीत जालो शतिबी एशलया. हां गासर आमी आतां मेरेन आशिले, आनी मरषाची चव घेवंक नात, पूष आतां श््ा शवरोधी येवपाक, दै वी शचनां आनी चमतारां नी सज जावन, ताचे वां गडा झुजां त वां ेो घेवंक आनी जेरसलेमां त ताषे मारन उडोवपाक आनी साडे तीन दीस उपरां त परतून शजवे मेघां त वरपाचे आसात. शनकोदे मसाचे सुवात्चे पु्क 20:1-4 शकताक जेजू श्् मासां त आयला मष कबूल कररना तो श््ा शवरोधी, आनी जो कोष खुसाग र आपले दु ख कबूल कररना तो सैताना कडलान. आनी जो कोष पभूचीं उलोवपां आपलाच कामां कडे न शवकृत करता; आनी मषेा, पुनजगज जावचो ना, नाय जावचो ना, तो सैतानाचो पयलो पूत. दे खून जायता जाषां चे वथग आनी तां चे खोेे शिकवष सोडून; सुरवाती सावन आमकां मेशळला उतराचेर परतून वचूंया; मागषे करपाक पळयून रावप; आनी उपासां त शेकून रावप. शफलीपकारां क पॉलीकापाग चे पत 3:1-3
4