पेर पी मनशाची बोधकथा मातेव 13:1-23 १ ताच दिसा जेजू घरां तलान भायर सरलो आनी ियाय कुशीक बसलो. २ ताचे कडे न वड लोक जमले आनी तो तारवां त बसून बसलो; आनी सगळो लोक िे गेर उबो रावलो. ३ ताणे तां कां बोधकथां नी जायतो गजाली सां गलो, पळे यात, एक पेरपी पेरपाक भायर सरलो; ४ ताणे पेरताना वाटे र कां य बीं पडली ं आनी सुकणी ं येवन तीं खावन उडयली.ं ५ कां य जाण फातराचा जागार पडले, जंय तां कां चड माती नादशली आनी मातयेची खोलाय नादशलान ते रोखडे च फुलले . ६ सुयाय चो उजवाड पडलो तेना ते लासले; आनी तां कां मुळां नादशलान तीं सुकून गेली ं. ७ कां य जाण कां टां मिी ं पडले; कां टे उडून तां कां घुसटू न उडयले. ८ पूण कां य जाण बऱया जमनींत पडून फळां जालीं, कां य शंबर पटीन ं ी, कां य साठ पटीन ं ी, कां य तीस पटीन ं ी. ९ कोणाक आयकुपाक कान आसात, ताणे आयकूंक जाय. १० दशसां नी येवन ताका मळे : “तुमी तां कां बोधकथां नी दकताक उलयता?” ११ ताणे तां कां जाप दिली: “ तुमकां सगाय चा राजाची ं गूढ गजाली जाणून घेवंक मेळळां , पूण तां कां दिवंक ना. १२ दकताक कोणाक आसा ताका दितले आनी ताका चड भरपूर मेळटले , पूण कोणाक ना, ताचे कडलान ताचे कडे न आदशले लेगीत काडून उडयतले. १३ िे खून हां व तां कां बोधकथां नी उलयतां . आनी आयकून ते आयकना आनी समजना. १४ आनी तातूंत इजायासाची भाकीत पुराय जाता, ती मणटा, आयकून तुमी आयकतले आनी समजूंक शकचे नात. पळे वन तुमी पळे तले आनी कळचे नात. १५ दकताक हा लोकां चे काळीज सूल जालां आनी तां चो कान आयकुपाक जड जाला आनी िोळे बंि केलात; केनां य िोळां नी पळोवंक मेळचे नय, कानान आयकूंक मेळचे ना आनी काळजान समजूंक मेळचे ना आनी तां कां परतून वचूंक मेळचे नय आनी हां व तां कां बरे करंक जाय. १६ पूण तुमचे िोळे धन, कारण ते पळे तात आनी तुमचे कान आयकतात. १७ दकताक हां व तुमकां खरे च सां गतां , जायता संिेषटां क आनी दनतीमान मनशां क तुमी पळयतात तीं पळे वंक इता केला, पूण तीं पळोवंक नात. आनी तुमी आयकतात आनी आयकूंक नातली ं गजाली आयकुपाक. १८ पेरपी मनशाची बोधकथा तुमी आयकात. १९ जेना कोण राजाचे उतर आयकता आनी ते समजना, तेनां वायट येवन ताचा काळजां त पेरले धरता. होच तो जाका वाटे र बीं मेळळे .
1
२० पूण फातराचा सुवातींनी बीं घेवन गेलो तोच उतर आयकता आनी खोशीन ताका सीकारता; २१ तरी तो सतां त मुळां रजलो ना, पूण थोडा वेळा खातीर दतगून उरता, दकताक जेनां उतराक लागून संकश वा छळ येता तेना तो लवू लवू भश जाता. २२ कां टां मिे बीं मेळळी ं तोच उतर आयकपी; आनी हा संवसाराची काळजी आनी दगरे सकायेची फटवणूक, उतराक घुसटू न उडयता आनी तो दनषळ जाता. २३ पूण बऱया जमनींत बीं आदयलो तोच उतर आयकून समजता; ते फळां दिता आनी कां य शंबर पटीन ं ी, कां य साठ, कां य तीस पटीन ं ी फळां दिता.
माकय 4:1-20 १ तो परत ियाय कुशीक दशकोवंक लागलो आनी ताचे कडे न वडली लोक जमली आनी तो तारवां त बसून ियाय त बसलो. आनी सगळो लोक ियाय िे गेर िे शाचेर आदशलो. २ ताणे तां कां बोधकथां नी जायती ं गजाली दशकयलीं आनी आपला दशकवणेत तां कां सां गले. ३ आयकून घेणे; पळे , एक पेरपी पेरणी करपाक भायर सरलो. ४ ताणे पेरताना कां य जाण वाटे र पडले आनी हवेतला सुकणां नी येवन ते खावन उडयले . ५ कां य जाण फातराचा जमनीचेर पडले, थंय चड माती नादशली; मातयेची खोलाय नादशलान रोखडीच ती वाडली. ६ पूण सुयाय चो उजवाड पडलो तेना तो लासलो; आनी ताका मुळ नादशलान ते सुकून गेले. ७ कां य जाण कां टां मिी ं पडले आनी कां टे वाडले आनी ताका घुसटू न उडयले आनी ताका फळां जालीं ना. ८ आनी हे र बऱया जमनीचेर पडून फळां वाडून वाडत गेली;ं आनी कां य तीस आनी कां य साठ आनी कां य शंबर जल दिलो. ९ ताणे तां कां मळे : आयकूंक कान आसलार आयकूंक जाय. १० तो एकटोच आसतना, बारा जाणां सयत ताचे भोंवतणी ं आदशला लोकां नी ताका ही बोधकथा मागली. ११ ताणे तां कां मळे : “ तुमकां िे वाचा राजाचे गुपीत कळळे ; १२ पळे वन पळे वन पळे वंक नाका; आनी आयकून ते आयकूंक शकतात, पूण समजूंक शकनात; नाजालार ते केनां च धमाय तरीत जावंक शकचे नात आनी तां ची ं पातां माफ करची ं नय. १३ ताणे तां कां मळे : ही बोधकथा तुमकां खबर ना? मागीर तुमकां सगळो बोधकथा कशी ं कळटलो? १४ पेरपी उतर पेरता. १५ आनी ते वाटे र, जंय उतर पेरतात; पूण तां णी आयकला उपरां त सैतान रोखडोच येवन तां चा काळजां त पेरले उतर काडून उडयता. १६ आनी फातराचा जमनीचेर पेरतात ते तेच; जे लोक ते उतर आयकून रोखडे च ते खोशीन सीकारतात; १७ आनी सतां त मुळां ना, आनी तशे थोडा काळा खातीर दटकून उरतात, उपरां त उतरा खातीर तास वा छळ येता तेना तां कां रोखडे च वायट दिसता. १८ आनी हीं कां टां मिी ं पेरतात; जशे उतर आयकप, २. १९ हा संवसारां तलीं काळजी,ं दगरे सकायेची ं फटवणूकां आनी हे र वसूंची वासना, उतराक घुसटू न उडयतात आनी ती दनषळ जाता. २० आनी बऱया जमनीचेर पेरतात ते हे च; जशे उतर आयकून ते घेवन फळां दितात, कां य तीस पटीन ं ी, कां य साठ आनी कां य शंबर.
लुक ास 8:4-15 ४ जेनां जायते लोक जमले आनी िर एका शारां तलान ताचे कडे न आयले तेना ताणे एक बोधकथा सां गली. ५ एक पेरपी आपले बीं पेरपाक भायर सरलो आनी पेरणी करताना कां य जाण वाटे र पडले. ताका पां यां नी मारन उडयलो आनी हवेतला सुकणां नी ताका खावन उडयलो. ६ आनी कां य जाण फातराचेर पडले; आनी तो फुलता मणसर तो सुकतालो, कारण तातूंत ओलसाणीचो उणाव आदशलो. ७ कां य जाण कां टां मिी ं पडले; ताचे वां गडा कां टे उडून ताका घुसटू न उडयले. ८ आनी हे र बऱया जमनीचेर पडून वाडले आनी शंबर पटीन ं ी फळां जालीं. हीं मळळे मणटकच ताणे रडले, “ आयकपाक कान आसा ताका आयकूंक जाय.” ९ ताचा दशसां नी ताका दवचारले : ही बोधकथा दकते आसूं येता?
2
१० ताणे मळे : “ तुमकां िे वाचा राजाची ं गुपीत जाणून घेवंक मेळळां , पूण हे रां क बोधकथां नी; पळोवन तां कां दिसचे ना आनी आयकून तां कां समजूंक मेळचे ना. ११ आतां बोधकथा अशी: बीं मळार िे वाचे उतर. १२ वाटे र आदशले ते आयकतात; मागीर सैतान येवन तां चा काळजां तलान उतर काडून उडयता, नाजालार तां कां दवसास येवचो ना आनी तां कां वाटावची नय. १३ खडपाचेर ते, जे आयकून खोशीन उतर घेतात; आनी तां कां मुळां ना, जे थोडा वेळा खातीर दवसास िवरतात आनी पलोभनाचा वेळार पडटात. १४ कां टां मिी ं पडलेले ते आयकून भायर सरतात आनी हा दजदवतां तला काळजीन ं ी आनी दगरे सकायेन आनी भोगां नी घुसटू न उरतात आनी पूणयतायेक फळ दिना. १५ पूण बऱया जमनीचेर जे लोक पामाणीक आनी बऱया काळजान उतर आयकून ते पाळटात आनी धीर धरन फळां दितात.
3