Жоғалған қой, жоғалған тиын және адасқан ұл Лұқа 15:1-32 1 Сонда барлық салықшылар мен күнәһарлар Оны тыңдау үшін Оған жақындады. 2 Сонда парызшылдар мен дін мұғалімдері: «Бұл адам күнәкарларды қабылдап, олармен бірге тамақтанады», – деп күңкілдеді. 3 Иса оларға мына астарлы әңгімені айтып берді: 4 Араларыңызда жүз қойы бар біреудің біреуін жоғалтып алса, тоқсан тоғызын шөл далада қалдырып, жоғалғанын тапқанша іздемей ме? 5 Тапқанда, қуанып, иығына салады. 6 Үйіне келгенде, достары мен көршілерін шақырып: «Менімен бірге қуаныңдар, өйткені мен адасып кеткен қойымды таптым», – дейді. 7 Сендерге айтамын, сол сияқты, тәубеге келген бір күнәкар үшін көкте тәубеге мұқтаж емес тоқсан тоғыз әділ адам үшін қуаныш көбірек болады. 8 Он күміс теңгесі бар әйел бір теңгесін жоғалтып алса, шам жағып, үйді сыпырып, тапқанша мұқият іздемей ме? 9 Тапқаннан кейін, достары мен көршілерін шақырып: «Жоғалтқан теңгемді таптым, менімен бірге қуаныңдар», – дейді. 10 Сол сияқты, сендерге айтамын, Құдайдың періштелері тәубеге келген бір күнәһар үшін қуанышқа бөленеді. 11 Ол былай деді: « Бір адамның екі ұлы болыпты. 12 Кішісі әкесіне: «Әке, маған тиесілі мүлікті бер», – деді. Сонда ол өз мүлкін оларға бөліп берді. 13 Көп ұзамай кіші ұлы бар мүлкін жинап, алыс елге сапар шекті. Сол жерде ол бұзақылықпен күн көріп, мал-мүлкін босқа шашты. 14 Ол барлығын жұмсап болғаннан кейін, сол елде қатты аштық басталды; ол жоқшылыққа ұшырай бастады. 15 Ол сол елдің бір азаматына барып, некеге тұрды; ол оны шошқаларды жаюға өз егістігіне жіберді. 16 Ол шошқалар жейтін қабықпен қарнын тойдырғысы келді, бірақ оған ешкім ештеңе бермеді. 1
17 Ол өзіне келгенде: «Әкемнің қаншама жалдамалы қызметшілерінің наны жетерлік, әрі артық, ал мен аштан өліп жатырмын!» – деді. 18 Мен тұрып, әкеме барып, оған: «Әке, мен көктегі Құдайға және сенің алдыңда күнә жасадым», – деймін. 19 Мен енді сенің ұлың деп аталуға лайық емеспін. Мені жалдамалы қызметшілеріңнің бірі ет. 20 Ол орнынан тұрып, әкесіне келді. Бірақ ол әлі алыста жүргенде, әкесі оны көріп, аяп кетті де, жүгіріп барып, мойнынан құшақтап, сүйді. 21 Ұлы оған: «Әке, мен көкке және сенің алдыңда күнә жасадым, енді сенің ұлың деп аталуға лайық емеспін», – деді. 22 Бірақ әкесі қызметшілеріне: «Ең жақсы шапан әкеліп, оған кигізіңдер, қолына сақина, аяқ киім кигізіңдер», – деді. 23 Семіз бұзауды әкеліп, сойыңдар, жеп-ішіп, көңіл көтерейік. 24 Өйткені менің ұлым өлген еді, тірілді; жоғалған еді, табылды. Олар көңілді бола бастады. 25 Үлкен ұлы егістікте жүрген еді. Ол үйге жақындағанда, ән мен бидің дыбыстарын естіді. 26 Сонда ол қызметшілердің бірін шақырып алып, бұл нені білдіреді деп сұрады. 27 Ол оған: «Ағаң келді, әкең оны аман-есен қабылдағандықтан, бордақыланған бұзауды сойып тастады», – деді. 28 Ол ашуланып, үйге кіргісі келмеді. Сонда әкесі шығып, оған жалынды. 29 Ол әкесіне былай деп жауап берді: «Міне, мен саған қанша жыл бойы қызмет етіп келемін, ешқашан бұйрығыңды бұзған емеспін. Бірақ сен маған достарыммен көңіл көтеру үшін бір лақ та берген жоқсың. 30 Бірақ бұл ұлың дүниеге келген бойда, ол сенің бар мүлкіңді жезөкшелермен жеп қойған, сен оған бордақыланған бұзауды сойдың. 31 Ол оған: «Ұлым, сен әрқашан менімен біргесің, мендегінің бәрі сенікі», – деді. 32 Біз қуанып, қуануымыз керек еді, өйткені бұл ағаң өлген еді, тірілді, жоғалған еді, табылды.
2