Kitab Kapisan saka Pangon Hermas, sing diarani Wahyu-Wahyune VISI 1 1 Panjenengané sing wis nggedhekake aku ngedol prawan enom ing Roma; nalika aku ketemu karo dhèwèké pirangpirang taun sawisé iku, aku kelingan karo dhèwèké, lan wiwit tresna marang dhèwèké kaya adhine. Sawisé iku, aku weruh dhèwèké lagi adus ing kali Tyber; lan aku ngulurake tanganku marang dhèwèké, lan nggawa dhèwèké metu saka kali. 2 Nalika aku weruh dheweke, aku mikir, "Betapa begjane aku yen aku duwe bojo kaya ngono, saka kaendahan lan tata krama." Aku mikir bab iki; lan aku ora mikir maneh. Nanging ora let suwe, nalika aku mlaku lan mikir bab iki, aku wiwit ngurmati titah Gusti Allah iki, mikir bab iki; betapa mulya lan ayune dheweke." 3 Bareng aku wis mlaku sethithik, aku keturon. Roh mau banjur nyamber aku lan nggawa aku menyang tengen, ing panggonan sing ora bisa diliwati wong liya. Panggonan kuwi ana ing antarane watu-watu karang, curam banget, lan ora bisa diliwati banyu. 4 Nalika aku ngliwati panggonan iki, aku tekan ing dataran; lan ing kono aku banjur ndhodhok lan wiwit ndedonga marang Gusti, sarta ngakoni dosa-dosaku. 5 Nalika aku lagi ndedonga, swarga mbukak, lan aku weruh wong wadon sing dakkarepake, ngucap salam saka swarga marang aku, lan ngucap, "Hermas, salam!" Aku ndeleng dheweke, lan mangsuli, "Bu, apa sing koklakoni ing kene?" Dheweke mangsuli, "Aku digawa mrene kanggo nuduh kowe nglakoni dosa ing ngarsane Gusti." 6 "Duh, Bu, kersa ngyakinake kula?" "Boten," ujare, "nanging rungokna tembung-tembung sing arep dakkandhakake marang panjenengan." Gusti Allah sing manggon ing swarga, lan sing wis nitahake kabeh saka ora ana apa-apa, lan wis nggandakake kabeh mau kanggo
pasamuwane sing suci, duka marang panjenengan amarga panjenengan wis nglakoni dosa marang kula." 7 Aku banjur mangsuli, "Bu, manawi kula sampun nglampahi dosa dhateng panjenengan, mugi kersa paring pirsa dhateng kula wonten ing pundi, utawi ing pundi, utawi kapan kula naté ngucapaken tembung ingkang boten pantes utawi boten jujur dhateng panjenengan?" 8 Apa aku ora tansah nganggep kowe minangka wanita? Apa aku ora tansah ngajeni kowe minangka adhine? Yagene kowe ngrancang perkara-perkara ala nglawan aku? 9 Banjur dheweke mesem marang aku, kandha: kepinginan ala wis muncul ing atimu. Apa ora katon ala tumrap wong mursid yen duwe kepinginan ala ing atine? 10 Iku pancen dosa, lan iku dosa gedhe banget, kanggo wong kaya ngono; amarga wong mursid mikir apa sing bener. Lan nalika dheweke nindakake, lan mlaku kanthi jujur, dheweke bakal diberkahi dening Gusti ing swarga ing kabeh tumindake. 11 Nanging wong-wong sing mikir ala ing sajroning atine, bakal nampa pati lan panangkaran; luwih-luwih wongwong sing tresna marang donya iki, lan gumunggung karo kasugihane, lan ora nggatekake bab-bab apik sing bakal teka; jiwane ngumbara munggah mudhun, lan ora ngerti ngendi kudu dunung. 12 Iki kahanane wong-wong sing pikirane ganda, sing ora percaya marang Pangeran Yehuwah, lan ngremehake lan nglalekake uripe dhewe. 13 Nanging kowé ndedonga marang Pangéran, lan Panjenengané bakal marasake dosamu, lan dosané sak brayatmu, lan dosané kabèh para suci. 14 Bareng dhèwèké wis ngucapké tembung-tembung iki, langit langsung nutup, lan aku tetep kebak rasa sedhih lan wedi; lan aku mikir ing njero ati, nèk iki ditudhuhké marang aku amarga dosa, kepriyé aku isa dislametké? 15 Utawa kepiye carane aku bisa nyuwun marang Gusti Allah kanggo dosa-dosaku sing akeh lan gedhe? Kanthi tembung apa aku kudu nyuwun sih-rahmat marang Panjenengane? 16 Nalika aku mikir lan merenung bab-bab iki ing sajroning atiku, dumadakan ana kursi sing dipasang ing ngarepku, digawe saka wulu paling putih, padhang kaya salju.
Kitab Kapisan saka Pangon Hermas - Wahyu
17 Banjur ana wong wadon tuwa teka nganggo klambi mengkilat, nggawa buku ing tangane, banjur lungguh dhewekan, lan ngucap salam marang aku, "Hermas, salam!" lan aku kebak sedhih lan nangis, banjur mangsuli, "Salam, Bu!" 18 Dhèwèké kandha marang aku, "Yagéné kowé sedhih, Hermas, sing biyèn ora sabar, andhap asor, lan tansah bungah?" Aku mangsuli, lan kandha marang dhèwèké, "Bu, aku wis dicela déning wong wadon sing apik banget, sing ngandhani aku, yèn aku wis nglakoni dosa marang dhèwèké." 19Wangsulane wong wadon mau: “Muga-muga abdining Allah ora nglakoni kaya ngono. Nanging bisa uga kepinginané wis muncul ing atimu. Amarga pancèn pikiran kaya ngono kuwi ndadèkaké para abdining Allah nglakoni dosa.” 20 Pikiran sing njijiki kaya ngono kuwi ora kena ana ing njero ati abdine Gusti Allah: wong sing wis ditampa dening Roh Suci uga ora kena kepengin marang apa sing ala; nanging luwih-luwih Hermas, sing nyegah saka kabeh hawa nepsu sing ala, lan kebak kesederhanaan, lan kepolosan sing gedhe. 21 Nanging Gusti Allah ora duka banget marang kowé merga kowé dhéwé, nanging merga kulawargamu, sing wis nindakaké piala marang Gusti Allah lan marang wong tuwané. 22 Lan amarga saka rasa tresnamu marang anak-anakmu, kowé ora ngelingake kulawargamu, nanging nglilani wongwong mau urip kanthi duraka; mulané Gusti Allah duka marang kowé: nanging Panjenengané bakal marasake kabeh piala sing ditindakake ing kulawargamu. Amarga liwat dosa lan durakané wong-wong mau, kowé wis kebacut kebak ing urusan sekuler. 23 Nanging saiki sih-rahmate Gusti Allah wis welas asih marang kowe lan kulawargamu, lan wis nglipur kowe banget. Mung kowe, aja kesasar, nanging tetepa tentrem, lan lipur kulawargamu. 24 Kaya dene tukang sing ngetokake pakaryane, menehake marang sapa wae sing dikarepake; mangkono uga kowe, kanthi mulang saben dina apa sing kudu disingkirake saka dosa gedhe. Mulane aja mandheg menehi pitutur marang anak-anakmu, amarga Gusti Allah ngerti yen dheweke bakal mratobat kanthi gumolonging ati, lan dheweke bakal ditulis ing kitab urip. 25 Sawisé dhèwèké ngomong kaya ngono, dhèwèké nambahi aku; Apa kowé gelem ngrungokké aku maca?— Aku mangsuli, "Bu, aku gelem." 26 Rungokna, ujare, lan mbukak buku mau, banjur maca kanthi endah, gedhe, lan nggumunake, bab-bab sing ora bisa dakeling-eling. Amarga iku tembung-tembung sing nggegirisi, sing ora bisa ditanggung dening wong liya. 27 Nanging aku ngeling-eling tembung-tembung pungkasané, amarga mung sithik lan migunani banget kanggo kita. 28 Deloken Gusti Kang Mahakuwasa, kang kanthi kakuwatane kang ora katon, lan kanthi kawicaksanane kang unggul nitahake jagad, lan kanthi pituture kang mulya nitahake kaendahaning titah-titah-e, lan kanthi pangandikane kang mahakuwasa nitahake langit, lan ndhasarake bumi ing ndhuwur banyu; lan kanthi kakuwatan kang mahakuwasa iki ngadegake Greja Suci kang wis diberkahi.
29 Lah Panjenengané bakal nyingkiraké langit, lan gununggunung, bukit-bukit, lan segara; lan kabèh bakal dijelasaké kanggo para pilihané; supaya Panjenengané bisa maringi janji sing wis dijanjekaké marang wong-wong mau kanthi kamulyan lan kabungahan sing gedhé; supaya wong-wong mau netepi pepakon-pepakoné Gusti Allah, sing wis ditampa kanthi iman sing gedhé. 30 Sawisé dhèwèké rampung maca, dhèwèké ngadeg saka kursi; lan dumadakan ana wong enom papat teka, lan nggawa kursi mau menyang sisih wétan. 31 Dhèwèké banjur nimbali aku, ndemek dhadhaku, sarta kandha, "Apa macaanku iki nyenengké kowé?" Aku mangsuli, "Bu, iki sing pungkasan nyenengké aku; nanging apa sing wis kelakon sadurungé kuwi abot lan nggawé susah." 32Dheweke kandha marang aku, "Bab-bab pungkasan iki kanggo wong mursid, nanging bab-bab sing sadurunge kanggo wong murtad lan wong kafir." 33 Nalika dhèwèké lagi omong-omongan karo aku, ana wong loro muncul, banjur ngangkat dhèwèké lan mlaku menyang sisih wétan, ing ngendi kursi kuwi ana. 34 Dhèwèké banjur lunga kanthi bungah; lan nalika dhèwèké lagi lunga, dhèwèké kandha marang aku, "Hermas, sing teguh ati." VISI 2 1 Nalika aku lagi ana ing dalan menyang Cuma, kira-kira wektu sing padha karo nalika aku lunga taun kepungkur, aku wiwit kelingan wahyu sing daktampa sadurunge. Roh mau nggawa aku maneh menyang panggonan sing padha, sing dakdeleng taun kepungkur. 2 Nalika aku tekan ing panggonan iku, aku banjur sujud lan wiwit ndedonga marang Gusti, sarta ngluhurake asmane, supaya Panjenengane nganggep aku pantes, lan supaya Panjenengane nuduhake marang aku dosa-dosaku sing biyen. 3 Nalika aku ngadeg saka pandonga, aku weruh wong wadon tuwa sing wis dakdeleng setaun kepungkur, mlakumlaku lan maca buku tartamtu. 4 Dhèwèké banjur kandha marang aku, "Apa kowé isa ngandhani bab-bab iki marang para pilihané Gusti Allah?" Aku mangsuli lan kandha marang dhèwèké, "Bu, aku ora isa ngéling-éling akèh bab iki, nanging wènèhana aku buku iki, lan aku bakal nulis." 5 Jupukna, ujare dheweke, lan priksa manawa kowe mbalekake maneh marang aku. 6 Sawisé aku nampani, aku banjur nyingkir menyang sawijining panggonan ing lapangan, lan nyalin saben aksara, amarga aku ora nemokaké suku kata. 7 Bareng aku wis rampung nulis ing kitab iku, kitab iku dumadakan dicekel saka tanganku, nanging aku ora weruh. 8 Sawisé limalas dina, sawisé aku pasa lan nyuwun marang Gusti kanthi temen-temen, kawruh bab tulisan mau diwedharake marang aku. Tulisané kaya mangkéné: 9. Turunmu, he Hermas! wis nglakoni dosa marang Gusti Allah, lan wis ngiyanati wong tuwane, amarga saka pialane sing gedhe. Lan dheweke wis diarani ngiyanati wong tuwane, lan terus nglakoni khianat. 10 Saiki wong-wong mau wis nambahake tumindak mesum marang dosa-dosané liyané, lan najis saka tumindak alané; mangkono wong-wong mau wis ngebaki
Kitab Kapisan saka Pangon Hermas - Wahyu
takaran kaluputané. Nanging kowé kudu nyepelekake anakanakmu nganggo tembung-tembung iki kabèh; lan garwamu, sing bakal dadi sadulurmu, lan supaya dhèwèké sinau ngendhaleni ilate, nalika dhèwèké ngucapké fitnah. 11 Nalika krungu bab iki, dhèwèké bakal ngampet awake lan bakal éntuk welas asih. 12 Lan wong-wong mau uga bakal diwenehi piwulang, nalika kowé wis nyepelekake wong-wong mau nganggo tembung-tembung iki, sing wis diprentahake dening Gusti supaya diwedharake marang kowé. 13 Ing kono dosa-dosané wong-wong mau bakal diapura, sing wis ditindakake nganti saiki, lan dosa-dosané kabèh wong suci sing wis nglakoni dosa nganti saiki; yèn wongwong mau mratobat kanthi gumolonging ati, lan nyingkiraké kabèh keraguan saka atiné. 14 Amarga Gusti Allah wis sumpah demi kamulyané tumrap para pilihané, lan wis nemtokaké wektu iki, yèn sapa waé sing nglakoni dosa, ora bakal dislametaké. 15 Amarga tobaté wong mursid iku ana pungkasané; dinadina tobat wis kelakon kanggo kabèh wong suci; nanging kanggo wong-wong non-Yahudi, ana tobat nganti dina pungkasan. 16 Mulané kowé kudu kandha marang para panggedhening pasamuwan supaya padha ngatur lakuné kanthi bener, supaya padha nampani janji kanthi kebak kamulyan. 17 Mulané, kowé sing nglakoni kabecikan, padha tetepa mantep lan terusna nindakké kabecikan kuwi, supaya kowé bisa lunga bareng karo para malaékat suci. 18 Rahayu kowé kabèh, wong-wong sing bakal tahan ngadhepi pacoban gedhé sing bakal teka, lan sapa waé sing ora bakal ngorbanaké nyawané. 19 Gusti Allah wis sumpah demi Putrané, nèk sapa waé sing ora ngandel marang Putrané lan marang Panjenengané, amarga wedi karo uripé, Panjenengané uga bakal ora ngandel marang Panjenengané ing donya sing bakal teka. 20 Nanging wong-wong sing ora bakal nyelaki Panjenengane, Panjenengane bakal maringi sih-rahmat marang wong-wong mau, amarga saka sih-rahmate kang gedhe banget. 21 Nanging kowé, Hermas! Aja ngéling-éling piala sing wis ditindakaké anak-anakmu lanang, lan aja nglirwakaké adhine wadon, nanging ati-ati supaya padha mbeneraké dosa-dosané sing wis tau. 22 Amarga wong-wong mau bakal diwulang nganggo piwulang iki, yen kowe ora nggatekake apa sing wis ditindakake kanthi ala. 23 Amarga pangeling-eling marang piala iku njalari pati, nanging lali marang piala iku njalari urip langgeng. 24 Nanging kowé, para pertapa! wis ngalami akèh masalah donya merga saka pelanggaran-pelanggaran ing omahmu, amarga kowé nglirwakaké iku, kaya barang-barang sing dudu duwèkmu; lan kowé sibuk banget karo urusanmu sing gedhé. 25 Nanging merga saka iku kowé bakal slamet, amarga kowé ora nyingkir saka Gusti Allah sing urip, lan kasederhanaan lan ketangguhanmu sing tunggal bakal njaga kowé, angger kowé terus nglakoni iku. 26 Ya, wong-wong mau bakal nylametake kabeh wong sing nindakake perkara-perkara kaya ngono, lan mlaku kanthi polos lan prasaja.
27 Wong-wong sing kaya ngene iki bakal menang nglawan kabeh tumindak duraka, lan bakal terus urip nganti tekan urip langgeng. 28 Rahayu wong kang nglakoni kabecikan, wong-wong mau ora bakal dirusak ing salawas-lawase. 29 Nanging kowé bakal kandha, "Lah ana pacoban gedhé sing bakal teka." Nèk kowé nganggep becik, tolak waé dhèwèké manèh." 30 Pangeran Yehuwah cedhak karo wong sing mratobat marang Panjenengane, kaya sing wis katulis ing kitab Heldam lan Modal, sing medhar wangsit marang wong Israel ing ara-ara samun. 31 Kajaba iku, para sadulur, nalika aku lagi turu, aku diwahyukake dening wong enom sing ayu banget, sing kandha marang aku, "Kepiye panemumu babagan wong wadon tuwa sing saka ngendi kowe nampa buku iki; sapa dheweke?" Aku mangsuli, "Sibil." 32 Panjenengan klèru, wangsulané, "Dhèwèké dudu." Aku mangsuli, "Sapa kuwi, Pak?" Wangsulané, "Iku pasamuwané Gusti Allah." 33 Aku banjur takon marang dhèwèké, "Yèn ngono, kenapa dhèwèké katon tuwa?" Mulané, ujare, dhèwèké iku wong wadon tuwa, amarga dhèwèké iku sing pertama saka kabèh titah, lan jagad iki digawé kanggo dhèwèké." 34 Sawisé iki aku weruh wahyu ing omahku dhéwé, lan wong wadon tuwa sing wis dakdeleng sadurungé, teka lan takon, apa aku wis ngirim bukuné marang para pinituwa gereja? Lan aku mangsuli, yèn aku durung. 35Wangsulane wong wadon mau: “Apik tenan tumindakmu, amarga aku isih duwe sawetara tembung liyane sing arep dakkandhakake marang kowe. Nanging nalika aku wis rampung ngucapake kabeh, tembungtembung kasebut bakal dingerteni kanthi cetha dening para wong pilihan.” 36 Lan kowé kudu nulis rong buku, lan kirim siji menyang Clement lan siji menyang Grapte. Amarga Clement bakal ngirim menyang kutha-kutha manca, amarga dhèwèké diidinake nindakake kaya ngono: nanging Grapte bakal menehi pitutur marang para randha lan bocah yatim. 37 Nanging kowé bakal maca ing kutha iki karo para pinituwané pasamuwan. VISI 3 1 Para sadulur, wahyu sing dakdeleng iki. 2 Nalika aku kerep pasa lan ndedonga marang Gusti, supaya Panjenengane paring wahyu marang aku, sing wis dijanjekake liwat wong wadon tuwa mau supaya dituduhake marang aku; ing wengi iku uga dheweke nemoni aku lan ngandika marang aku: 3 Amarga kowé nglarani awakmu dhéwé lan kepéngin ngerti kabèh perkara, mrenea menyang pategalan, ing ngendi waé kowé kepéngin, lan kira-kira jam enem, Aku bakal nemoni kowé, lan nuduhaké apa sing kudu kokdeleng. 4 Aku takon marang dheweke, "Bu, menyang endi lapangan iki?" Dheweke mangsuli, "Ngendi wae sing kokkarepake, pilih wae panggonan sing apik lan pribadi." Sadurunge aku miwiti ngomong lan ngandhani panggonane, dheweke kandha marang aku: "Aku bakal teka ing ngendi wae sing kokkarepake."
Kitab Kapisan saka Pangon Hermas - Wahyu
5 Mulané, para sadulur, aku ana ing pategalan, lan aku netepi jam-jam kasebut lan tekan ing panggonan sing wis daktemtokaké. 6 Aku weruh bangku sing dilebokaké; kuwi bantal linen, lan ing ndhuwuré ditutupi kain linen alus. 7 Nalika aku ndeleng barang-barang iki diatur kaya ngene, lan ora ana wong ing panggonan kasebut, aku wiwit gumun, lan rambutku ngadeg, lan aku krasa wedi banget; amarga aku dhewekan. 8Nanging nalika aku sadar lan kelingan karo kamulyane Gad, aku banjur tatag, banjur sujud lan ngakoni dosadosaku maneh kaya sadurunge. 9 Nalika aku lagi nindakake iki, wong wadon tuwa mau teka karo enem wong enom sing wis dakdeleng sadurunge, lan ngadeg ing mburiku nalika aku lagi ndedonga, lan krungu aku ndedonga lan ngakoni dosa-dosaku marang Gusti. 10 Lan dheweke ndemek aku, kandha: Saiki mandhega ndedonga kanggo dosa-dosamu; ndedongaa uga kanggo kabeneran, supaya kowe bisa nampa bagean saka dheweke ing omahmu. 11 Aku banjur diangkat saka ing kono, dicekel tanganku, digawa menyang kursi; banjur kandha marang para nomnoman mau: “Wis, padha ngadegna!” 12 Sanalika sawise wong-wong mau lunga, lan aku dhewekan, dheweke kandha marang aku: "Lungguha ing kene." Aku mangsuli: "Bu, sing luwih tuwa kudu lungguh dhisik." Dheweke mangsuli, "Lungguha kaya sing dakkarepake." 13 Nalika aku arep lungguh ing sisih tengen, dhèwèké ora nglilani aku, malah dhèwèké nggawé isyarat marang aku supaya lungguh ing sisih kiwa. 14 Nalika aku lagi mikir lan sedhih banget, amarga dheweke ora nglilani aku lungguh ing sisih tengen, dheweke kandha marang aku, "Hermes, kenapa kowe sedhih?" 15 Panggonan sing ana ing sisih tengen iku kanggo wongwong sing wis nggayuh Gusti Allah, lan wis nandhang sangsara kanggo asmane. Nanging isih akeh sing isih kudu koklakoni, sadurunge kowe lungguh bareng karo wongwong mau. 16 Nanging terusna tumindakmu kanthi tulus, lan kowé bakal lungguh bareng karo wong-wong mau, kaya wong liya sing nindakaké pegawéané, lan kowé bakal nanggung apa sing wis ditanggung déning wong-wong mau. 17 Aku kandha marang dhèwèké: "Bu, aku kepéngin ngerti apa sing wis dialami wong-wong mau?" "Rungokna," ujare dhèwèké: "kéwan galak, pecutan, kunjara, lan salib kanggo asmané." 18 Mulané, tangan tengen kasucèn iku kagungané wongwong mau, lan kabèh wong liya sing bakal nandhang sangsara kanggo asmané Gusti Allah; nanging tangan kiwa iku kagungané liyané. 19Nanging peparing lan janji-janji iku kagungane lorolorone, yaiku sing ana ing sisih tengen lan sing ana ing sisih kiwa; mung amarga nalika lungguh ing sisih tengen, dheweke nduweni kamulyan luwih saka liyane. 20 Nanging kowé kepéngin lungguh ing sisih tengen karo wong-wong mau, nanging cacatmu akèh. Nanging kowé bakal diresiki saka cacatmu, kaya déné kabèh wong sing ora mangu-mangu bakal diresiki saka kabèh dosa sing wis ditindakké nganti saiki.
21 Sawisé ngomong kaya ngono, dhèwèké arep lunga. 22 Mulané, aku sujud ing ngarepé dhèwèké, lan nyuwun marang dhèwèké, demi Gusti, supaya dhèwèké nuduhaké wahyu sing wis dijanjekaké marang aku. 23 Banjur dhèwèké nyekel tanganku manèh, ngangkat aku, lan ngajak aku lungguh ing kursi ing sisih kiwa; sarta ngangkat tongkat sing padhang, banjur kandha marang aku, "Apa kowé weruh barang sing gedhé kuwi?" Aku mangsuli, "Bu, aku ora weruh apa-apa." 24Wangsulané wong wadon mau, "Apa kowé ora weruh menara gedhé ing ngarepmu, sing dibangun ing sadhuwuring banyu, nganggo watu-watu kothak sing mengkilat?" 25 Menara kuwi dibangun ing alun-alun déning enem nomnoman sing teka bareng karo dhèwèké. 26 Nanging ewonan wong liya nggawa watu; ana sing narik saka jero, ana sing nggawa saka lemah, lan menehake marang enem wong enom mau. Banjur wong-wong mau njupuk watu-watu mau lan mbangun. 27 Dene watu-watu sing dijupuk saka jero, kabeh mau dilebokake ing bangunan kasebut; amarga kabeh mau wis dipoles, lan kothak-kothak kasebut pas banget, mula siji lan sijine disambung kanthi cara sing padha, saengga ora ana papan sing katon ing ngendi sambungane, saengga kabeh menara katon dibangun kaya-kaya mung saka siji watu. 28 Nanging watu-watu liyané sing dijupuk saka lemah, ana sing ditolak, lan liyané dipasang ing bangunan. 29 Dene sing ditolak, ana sing dipotong lan dibuwang adoh saka menara; nanging akeh liyane sing ana ing sakubenge menara, sing ora digunakake ing bangunan kasebut. 30Amarga ana sing kasar, ana sing ana celah-celahé, ana uga sing putih lan bunder, ora pantes kanggo mbangun menara. 31 Nanging aku weruh watu-watu liyané dibuwang adoh saka menara, lan tiba ing dalan gedhé, nanging ora terus ing dalan, nanging diglindhing saka dalan menyang panggonan sing sepi. 32 Liyané aku weruh tiba ing geni lan kobong; liyané tiba cedhak banyu, nanging ora bisa ngglindhing menyang njero geni, sanajan kepéngin banget tiba ing banyu. 33 Bareng dhèwèké wis nuduhaké bab-bab iki marang aku, dhèwèké arep lunga. Nanging aku takon marang dhèwèké, "Bu, apa gunané aku ndeleng bab-bab iki, nanging ora ngerti tegesé?" 34 Dhèwèké mangsuli lan kandha marang aku: "Kowé iku licik banget, amarga kowé kepéngin ngerti bab-bab sing ana gandhèngané karo menara iki." Inggih, kandhaku, Ibu, supaya aku bisa ngandhani para sadulur, lan supaya padha bungah, lan krungu bab-bab iki bisa ngluhuraké Gusti Allah kanthi kamulyan sing gedhé." 35 Banjur dhèwèké kandha, "Pancen akèh sing bakal ngrungokaké, lan nalika wis ngrungokaké, ana sing bakal bungah, lan ana sing nangis. Nanging sanajan wong-wong iki, yèn padha mratobat, bakal uga bungah." 36 Mulané, rungokna apa sing bakal dakkandhakake babagan pasemon menara, lan sawisé iki aja kuwatir manèh karo aku babagan wahyu iki. 37. Wahyu-wahyu iki wis ana pungkasane, amarga wis kelakon. Nanging kowe ora bakal mandheg kepengin wahyu, amarga kowe kepengin banget. 38 Menara sing kokdeleng dibangun iki, yaiku aku dhewe, yaiku gereja, sing wis ngaton marang kowe saiki lan
Kitab Kapisan saka Pangon Hermas - Wahyu
sadurunge. Mulane, takon apa sing kokkarepake babagan menara iki, lan aku bakal mbukakake marang kowe, supaya kowe bisa bungah karo para suci. 39 Aku kandha marang dhèwèké, "Bu, amargi panjenengan nganggep kula pantes nampi wahyu saking panjenengan babagan sadaya punika, sumangga kula aturi paringaken wahyu punika dhateng kula." 40 Dhèwèké mangsuli, "Apa waé sing pantes diwedharake marang kowé bakal diwedharake; mung atimu kudu tansah manunggal karo Gusti, lan aja mangu-mangu apa waé sing bakal kokdeleng." 41 Aku takon marang dheweke, "Bu, kenapa menara iki dibangun ing ndhuwur banyu?" Dheweke mangsuli, "Aku wis kandha karo kowe sadurunge yen kowe wicaksana banget amarga takon kanthi tliti babagan bangunan kasebut, mula kowe bakal nemokake bebener." 42 Mulané, rungokna sebabé menara iki dibangun ing ndhuwur banyu: amarga uripmu iku lan bakal dislametaké déning banyu. Amarga menara iki diadegaké déning pangandikané asma kang mahakuwasa lan mulya, lan didhukung déning kekuwatan lan kabecikan Gusti Allah sing ora katon. 43 Aku banjur mangsuli, kandha marang dhèwèké, "Kabeh-kabèh iki pancen nggumunake; nanging, Bu, sapa enem wong enom sing mbangun kuwi?" 44 Dheweke, ujare dheweke, para malaikat Gusti Allah, sing pisanan ditunjuk, lan sing wis diparingake Gusti Allah kabeh makhluk, kanggo mbentuk lan mbangun, lan nguwasani. Amarga kanthi iki pambangunan menara bakal rampung. 45 Lan sapa maneh wong-wong liyane sing nggawa watu marang wong-wong mau? 46 Wong-wong mau uga para malaékat suci saka Gusti; nanging liyané luwih unggul tinimbang iki. Mulané, nalika kabèh pambangunan menara wis rampung, kabèh bakal padha pésta bareng ing sandhing menara, lan bakal ngluhuraké Gusti Allah, amarga struktur menara wis rampung. 47 Aku takon marang dheweke, "Aku kepingin ngerti kahanane watu-watu mau, lan tegese, apa kuwi?" 48. Dheweke mangsuli, kandhane marang aku, "Apa kowe luwih becik tinimbang liyane kabeh, nganti kowe diwedharake iki? Amarga ana wong liya sing sadurunge kowe, lan uga luwih becik tinimbang kowe, sing kudu diwedharake wahyu iki." 49 Nanging, supaya asmane Gusti Allah diluhurake, iku wis, lan bakal diwedharake marang kowe, kanggo wongwong sing ragu-ragu, lan mikir ing sajroning atine apa iku bener utawa ora. 50 Kandhaa marang wong-wong mau menawa kabeh iki bener, lan ora ana sing ora bener ing njero iku; nanging kabeh iku kukuh lan manteb ing ati. 51 Saiki rungokna bab watu-watu sing ana ing bangunan iki. 52 Watu-watu kothak lan putih sing cocog banget sambungane, yaiku para rasul, lan para uskup, lan para dhoktor, lan para pendeta, sing amarga sih-rahmate Gusti Allah wis teka, lan mrentah, lan mulang lan ngladeni kanthi suci lan andhap asor marang para pilihan Gusti Allah, sing wis turu, lan sing isih ana; lan wis tansah sarujuk karo dheweke, lan wis duwe katentreman ing njero awake dhewe, lan wis ngrungokake siji lan sijine.
53 Mulané sambungan-sambungané padha ketemu persis ing bangunan menara. 54 Wong-wong sing dijupuk saka jero lan dilebokake ing bangunan, lan sambungane cocog karo watu-watu liyane sing wis dibangun, yaiku wong-wong sing wis turu, lan wis nandhang sangsara kanggo asmane Gusti. 55 Lan watu-watu liyané apa, Bu, sing dijupuk saka lemah? Aku kepingin ngerti apa kuwi. 56Wangsulane wong wadon mau, "Wong-wong sing turu ing lemah lan ora digosok, iku wong-wong sing wis direstui dening Gusti Allah, amarga padha lumaku miturut angger-anggering Pangeran, lan nuntun lakune miturut pepakone." 57 Wong-wong sing digawa lan ditugasake kanggo mbangun menara iku wong-wong enom sing iman lan setya. Lan para malaikat iki dielingake supaya nindakake kabecikan amarga ora ana duraka sing ditemokake ing antarane dheweke. 58 Nanging sapa wong-wong sing padha ditolak lan dilebokaké ing sandhingé menara? 59 Wong-wong mau padha nglakoni dosa lan gelem mratobat; mulané wong-wong mau ora bakal dibuwang adoh saka menara, amarga wong-wong mau bakal migunani kanggo bangunan, yèn padha mratobat. 60 Mulané, wong-wong sing durung mratobat, nèk mratobat, bakal dadi kuwat imané; yaiku, nèk mratobat saiki, nalika menara lagi dibangun. Amarga nèk bangunané wis rampung, ora bakal ana papan kanggo dilebokake ing kono, nanging bakal ditolak; amarga mung wong sing nduwèni hak istimewa iki sing saiki bakal metu menyang menara. 61 Nanging apa panjenengan mangertos sapa wong-wong sing dipotong lan dibuwang adoh saka menara? Ibu, ujarku, aku kepengin. 62 Wong-wong mau anak-anake duraka, sing mung percaya marang kemunafikan, nanging ora nyingkir saka lakune sing ala; mulane dheweke ora bakal dislametake, amarga dheweke ora ana gunane ing bangunan kasebut amarga dosa-dosane. 63 Mulané wong-wong mau disingkiraké lan dibuwang adoh, merga saka bebenduné Pangéran, lan merga wongwong mau wis nggawé Panjenengané nesu marang wongwong mau. 64 Dene watu-watu liyane sing akeh banget sing wis kokdeleng dipasang ing sakubenge menara, nanging ora dipasang ing bangunan-bangunan kasebut; watu-watu sing kokoh, yaiku wong-wong sing wis ngerti bebener, nanging ora tetep ana ing kono, utawa ora gabung karo para suci, lan mulane ora migunani. 65 Wong-wong sing duwe celah ing njero watu-watu mau, yaiku wong-wong sing njaga padudon ing njero atiné siji lan sijiné, lan ora urip kanthi tentrem; wong-wong sing ramah nalika ana ing sadulur-saduluré, nanging sanalika padha pisah saka siji lan sijiné, pialané isih ana ing njero atiné: iki celah-celah sing katon ing watu-watu kuwi. 66 Wong-wong sing cacat lan cendhek, yaiku wong-wong sing pancen wis percaya, nanging isih kebak piala: mulane dheweke cacat lan ora waras. 67 Nanging apa watu putih lan bunder kuwi, Bu, lan sing ora pantes kanggo mbangun menara?
Kitab Kapisan saka Pangon Hermas - Wahyu
68Wong wadon mau mangsuli, "Nganti pira suwene kowé bakal terus bodho lan ora ngerti, takon apa-apa lan ora ngerti apa-apa?" 69 Wong-wong mau pancen duwe iman, nanging isih duwe bandha donya iki. Mula, nalika ana masalah, amarga bandhane lan perdagangan, dheweke nolak Gusti. 70 Aku mangsuli, kandha marang dhèwèké, "Mula kapan kuwi bakal migunani kanggo Gusti?" Nalika bandhane wis suda, ujare dhèwèké, sing dadi kesenengané, mula kuwi bakal migunani kanggo Gusti kanggo mbangun Panjenengané." 71 Kaya watu bunder, yen ora dipotong lan dibuwang sethithik, gedhene ora bisa digawe kothak, mangkono uga wong-wong sing sugih ing donya iki, yen kasugihane ora dikurangi, ora bisa digawe migunani kanggo Gusti. 72 Sinaua iki saka pengalamanmu dhewe; nalika kowe sugih, kowe ora nguntungake; nanging saiki kowe nguntungake, lan cocog kanggo urip sing wis koklakoni; amarga kowe uga biyen dadi salah sawijining watu kasebut. 73 Dene watu-watu liyane sing kokdeleng dibuwang adoh saka menara, lan mlayu ing dalan, lan tiba saka dalan menyang panggonan sing sepi, wong-wong mau pancen wis percaya, nanging amarga ragu-ragu, dheweke ninggalake dalan sing bener, mikir yen dheweke bisa nemokake sing luwih apik. Nanging dheweke kesasar lan sengsara, mlebu ing dalan sing sepi. 74. Watu-watu kang tiba ing geni lan kobong, iku wongwong kang wis nyingkirake Gusti Allah kang urip salawaslawase; lan ora tau ana ing atine wong-wong mau supaya mratobat, amarga saka rasa tresna kang diduweni marang hawa nepsu lan piala kang ditindakake. 75 Lan apa maneh sing tiba ing pinggir banyu, lan ora bisa ngglindhing menyang banyu? 76 Wong-wong mau yaiku wong-wong sing wis krungu pangandika, lan gelem dibaptis ing asmane Gusti; nanging amarga nggatekake kasucèn gedhe sing dibutuhake dening bebener, dheweke wis mundur, lan mlaku maneh miturut hawa nepsu ala. 77 Mangkono dheweke ngrampungake panjelasan babagan menara kasebut. 78 Nanging aku isih kepengin banget, mula aku takon marang dheweke, Apa watu-watu sing dibuwang lan ora cocog kanggo mbangun menara iki diidini mratobat? Apa watu-watu kuwi bakal oleh papan ing menara iki? 79 Wong-wong mau bisa uga mratobat, ujare dheweke, nanging ora bisa mlebu menara iki; nanging dheweke bakal diselehake ing pangkat sing luwih endhek, lan sawise iku dheweke bakal nandhang sangsara, lan ngrampungake dina-dina dosa-dosane. 80 Lan amarga saka iku, wong-wong mau bakal disingkirake, amarga wis nampa pangandikaning kabeneran: lan banjur bakal dipindhah saka kasangsarane, yen dheweke duwe pangerten sing bener ing atine babagan apa sing wis ditindakake. 81 Nanging yèn wong-wong mau ora duwé pangertèn iki ing sajroning atiné, wong-wong mau ora bakal dislametaké amarga atos atiné. 82 Nalika aku wis rampung takon marang dheweke babagan kabeh iki, dheweke kandha marang aku, "Apa kowe pengin ndeleng liyane?" Lan amarga kepengin ndeleng, aku dadi bungah banget.
83 Dhèwèké banjur noleh marang aku, lan mesem sethithik, banjur kandha marang aku, "Apa kowé weruh wong wadon pitu ing sakubengé menara?" Ibu, wangsulanku, "Aku weruh wong-wong mau." 84 Menara iki, wangsulane dheweke, disangga dening menara-menara mau, miturut dhawuhe Gusti: mula rungokna akibat-akibate. 85 Sing pertama, sing nyekel kenceng nganggo tangane, diarani Iman, dening dheweke wong-wong pilihan bakal dislametake. Sing sabanjure, sing wis disabuki, lan katon lanang, diarani Abstinence: dheweke putri Iman. 86 Mulané, sapa waé sing nuruti dhèwèké bakal begja sajrone uripé, amarga dhèwèké bakal nyingkiri kabèh tumindak ala, percaya yèn dhèwèké nyingkiri kabèh hawa nepsu, dhèwèké bakal dadi ahli waris urip langgeng. Lan sapa, Bu, ujare aku, limang liyané? 87. Dheweke kabeh, wangsulane, putri-putri siji lan sijine. Sing pertama diarani Kesederhanaan; sing nomer loro diarani Kepolosan; sing nomer telu diarani Andhap Asor; banjur Disiplin; lan sing terakhir diarani Katresnan. Mula, nalika kowe wis ngrampungake pakaryane ibune, kowe bakal bisa nindakake kabeh perkara. 88 Ibu, ujare aku, aku pengin ngerti kabecikan apa sing diduweni saben wong iki. 89 Rungokna, wangsulane dheweke; wong-wong mau duwe kabecikan sing padha, lan kabecikan-kabecikan mau dirajut bebarengan, lan padha ngetutake siji lan sijine nalika lair. 90 Saka Iman asale saka Pantang; saka Pantang, Kesederhanaan; saka Kesederhanaan, Kepolosan; saka Kepolosan, Andhap Asor; saka Andhap Asor, Disiplin lan Katresnan. Mulane, pakaryan-pakaryan iki suci, murni, lan bener. 91 Mulané, sapa waé sing ngladèni para suci iki lan tetep setya marang pakaryané, dhèwèké bakal manggon ing menara karo para suciné Gusti Allah. 92 Banjur aku takon marang dheweke babagan wektune, apa pungkasaning jaman wis cedhak; 93 Nanging dhèwèké mbengok banter, "Wong bodho! Apa kowé durung weruh menara iki dibangun? Mulané, nèk menara iki wis rampung lan dibangun, bakal rampung; lan pancèn bakal rauh rampung." 94 Nanging aja takon pitakon maneh marang aku. Apa sing wis diomongake iki bisa uga cukup kanggo kowe lan kabeh para suci kanggo nyegerake jiwamu. Amarga prekaraprekara iki ora mung diwedharake marang kowe, nanging supaya kowe bisa nerangake marang kabeh wong. 95 Mulane, oh Hermes, sawise telung dina kowe kudu mangerteni tembung-tembung sing dakkandhakake marang kowe iki, supaya kowe bisa ngucapake marang para suci; supaya nalika wong-wong mau krungu lan nindakake, dheweke bisa diresiki saka kaluputane, lan kowe bebarengan karo wong-wong mau. 96 Mulané, rungokna aku, anak-anakku, aku wis nggedhekake kowé kanthi prasaja, polos, lan andhap asor amarga katresnané Gusti Allah, sing wis mudhun marang kowé kanthi kabeneran, supaya kowé disucèkaké lan dibeneraké saka kabèh dosa lan piala; nanging kowé ora bakal mandheg saka tumindak alamu. 97 Mulané saiki rungokna aku, lan padha rukuna siji lan sijiné, lan padha dolan-dolan siji lan sijiné, lan padha
Kitab Kapisan saka Pangon Hermas - Wahyu
nampani siji lan sijiné, lan aja mung seneng karo titahtitahé Gusti Allah waé. 98. Wenehana kanthi cuma-cuma marang wong-wong sing mbutuhake. Amarga ana wong sing mangan kanthi keluwen, daginge bakal nandhang lara lan gawe lara awak; dene daging wong liya sing ora mangan bakal ilang amarga butuh nutrisi sing cukup, lan awak-awak kasebut bakal entek. 99 Mulané, tumindak ora ngendhaleni iki nglarani kowé, sing wis duwé, lan ora ngandhani wong sing kekurangan. Siapna kanggo paukuman sing bakal teka marang kowé. 100 He para kang luwih unggul, golekana wong-wong kang keluwen, nalika menara durung rampung. Amarga nalika menara wis rampung, kowe bakal gelem nindakake kabecikan, lan ora bakal nemokake papan ing kono. 101 Mulané, ati-ati, kowé sing gumunggung karo kasugihanmu, supaya wong-wong sing kekurangan ora sambat, lan kesambaté nganti tekan ing ngarsané Gusti Allah, lan kowé dikurung metu karo barang-barangmu ing njaba gapura menara. 102 Deloken saiki aku ngelingake kowe sing dadi pamimpin gereja, lan seneng lungguh ing kursi paling dhuwur, aja kaya wong-wong sing nindakake piala. 103 Lan pancen dheweke nggawa racune ing kothakkothak, nanging kowe ngemot racun lan infeksimu ing atimu, lan ora gelem ngresiki, lan nyampurake akal sehatmu karo ati sing murni, supaya kowe bisa nemokake sih-rahmat saka Raja Agung. 104 Ati-ati, anak-anakku, aja nganti perselisihanmu ngrebut uripmu. Kepiye carane kowe bisa mulang wongwong pilihan Gusti Allah, nalika kowe dhewe pengin dibenerake? Mulané padha eling-elingana siji lan sijiné, lan padha rukuna, supaya aku, sing ngadeg ing ngarepe bapakmu, bisa menehi tanggung jawab kanggo kowe marang Gusti. 105 Nalika dheweke wis rampung rembugan karo aku, enem wong enom sing mbangun omah teka lan nggawa dheweke menyang menara; lan papat liyane njupuk kursi sing dilungguhi dheweke, lan dheweke uga lunga maneh menyang menara. Aku ora weruh raine wong-wong mau, amarga mburine madhep aku. 106 Nalika dheweke arep lunga, aku njaluk dheweke supaya ngandhani aku apa sing ana gandhengane karo telung wujud sing digunakake dheweke kanggo nemoni aku. 107 Nanging dhèwèké mangsuli, "Babagan iki kowé kudu takon liyané, supaya kowé ngerti." 108 Saiki, para sadulur, ing wahyu pisanan taun kepungkur, dheweke katon marang aku wis tuwa banget, lan lungguh ing kursi. 109 Ing wahyu liyané, dhèwèké pancèn nduwé rai enom, nanging awak lan rambuté wis tuwa; nanging dhèwèké ngomong karo aku nalika ngadeg, lan luwih bungah tinimbang sing pisanan. 110 Ing wahyu katelu, dheweke luwih enom lan ayu ing mripat; mung dheweke duwe rambut kaya wong tuwa; nanging dheweke katon ceria lan lungguh ing kursi. 111 Mulané aku sedhih banget babagan iki, nganti aku bisa ngerti wahyu kasebut. 112 Mulané aku weruh wong wadon tuwa sing padha ing sajroning wahyu ing wayah wengi ngomong marang aku, "Kabèh pandonga butuh andhap asor. Mulané, pasaa, lan
kowé bakal sinau saka Gusti apa sing koksuwun." Mulané aku pasa sedina. 113 Ing wengi sing padha, ana wong enom sing nemoni aku lan kandha, "Yagene kowe kerep banget kepengin Wahyu ing pandongamu? Ati-ati aja nganti kowe njaluk akeh perkara, nanging malah gawe lara awakmu. Wahyuwahyu iki wis cukup kanggo kowe." 114 Apa kowé bisa ndeleng wahyu sing luwih penting tinimbang sing wis kok tampa? 115 Aku mangsuli lan matur marang panjenengane, Pak, kula namung nyuwun satunggal bab punika amargi tigang praupan wanita sepuh ingkang nemoni kula, supados Wahyu punika jangkep. 116 Panjenengané mangsuli aku, Kowé ora tanpa pangertèn, nanging keraguanmu sing ndadèkaké kowé kaya ngono; amarga atimu ora manunggal karo Gusti. 117 Aku mangsuli lan kandha, "Nanging kita bakal sinau bab-bab iki kanthi luwih tliti saka kowe." 118 Mulané, rungokna, pangandikané, babagan angkaangka sing koktakoni. 119 Lan sing pertama, ing wahyu sing pertama dheweke nemoni kowe awujud wong wadon tuwa sing lungguh ing kursi, amarga rohmu sing lawas wis bosok, lan ora duwe kekuwatan, amarga kelemahanmu, lan rasa ragu ing atimu. 120 Kaya dene wong-wong sing wis tuwa ora duwe pangarep-arep kanggo nganyari awake dhewe, utawa ora ngarep-arep apa-apa kajaba kepergiane; mangkono uga kowe, sing ringkih amarga urusan donyamu, masrahake awakmu marang kemalasan, lan aja nyingkirake rasa kuwatirmu saka awakmu dhewe marang Gusti: lan akal sehatmu bingung, lan kowe dadi tuwa amarga kasusahanmu. 121 Nanging, Pak, kula mangertos kenging menapa piyambakipun lenggah ing kursi? 122 Panjenengané mangsuli, amarga saben wong sing ringkih lungguh ing kursi amarga saka lelarane, supaya lelarane bisa diatasi. Mulané, delengen gambaran saka wahyu sing pisanan. 123 Ing wahyu kapindho, kowé weruh dhèwèké ngadeg, nduwèni rai enom, lan luwih sumringah tinimbang sing biyèn; nanging awak lan rambuté wis tuwa. Rungokna, ujare, pasemon iki uga. 124 Nalika ana wong tuwa, dheweke bakal ngrasa putus asa amarga kelemahane lan kemiskinane, lan ora ngareparep apa-apa kajaba dina pungkasaning uripe. 125 Nanging dumadakan ana warisan sing ditinggalake marang dheweke, lan dheweke krungu bab iku, banjur tangi; lan sawise bungah, dheweke nambah kekuwatane. Lan saiki dheweke ora lungguh maneh, nanging ngadeg, lan uwal saka kasusahane sing biyen; lan ora lungguh maneh, nanging tumindak kanthi gagah prakosa. 126 Dadi, kowé, sawisé krungu Wahyu sing diwahyukaké déning Gusti Allah marang kowé, amarga Gusti Allah welas asih marang kowé, lan nganyari rohmu, banjur nyingkirake kelemahanmu, lan kekuwatan teka marang kowé, lan kowé dadi kuwat ing iman; lan Gusti Allah, ndeleng kekuwatanmu, bungah. 127 Mulané Panjenengané nuduhaké marang kowé bab pambangunan menara, lan bakal nuduhaké marang kowé bab-bab liyané, yèn kowé padha tentrem-rahayu karo sakèhing atimu.
Kitab Kapisan saka Pangon Hermas - Wahyu
128 Nanging ing wahyu katelu, kowé weruh dhèwèké isih enom, ayu lan ceria, lan rainé tentrem. 129 Kaya dene ana kabar apik sing teka marang wong sing lagi susah, dheweke langsung lali karo rasa sedhihe, lan ora nggatekake apa-apa kajaba kabar apik sing wis dirungokake; lan kanggo liyane dheweke dilipur, lan semangate dianyari liwat kabungahan sing wis ditampa: kaya mangkono uga kowe wis disegerake ing rohmu kanthi ndeleng bab-bab apik iki. 130 Lan kanggo kuwi kowé weruh dhèwèké lungguh ing bangku, kuwi nandhani posisi sing kuwat; amarga bangku duwé sikil papat lan ngadeg kanthi kuwat. Lan malah jagad iki dhéwé ditopang déning papat unsur. 131 Mulané, wong-wong sing mratobat kanthi sampurna bakal dadi enom; lan wong-wong sing ninggal dosa-dosané kanthi gumolonging atiné bakal dadi kuwat. 132 Lan saiki kowé wis nduwèni Wahyu kanthi jangkep, aja njaluk manèh supaya ana wahyu manèh marang kowé. 133 Nanging yèn ana apa-apa sing arep diwedharake, iku bakal diwedharake marang kowé. VISI 4 1 Aku weruh wahyu, para sadulur, rong puluh dina sawisé wahyu sing sadurungé; gambaran saka kasangsaran sing wis cedhak. Aku lagi mlaku ing dalan ing ara-ara. 2 Saka dalan gedhe menyang panggonan sing dakparani mau kira-kira sapuluh stadi; dalan iku arang banget dilewati. 3 Nalika aku mlaku dhewekan, aku nyuwun marang Gusti supaya Panjenengane ngonfirmasi wahyu-wahyu sing wis dituduhake marang aku liwat Pasamuwane sing suci: 4 Lan bakal maringi tobat marang kabeh abdine sing wis tersinggung, supaya asmane sing agung lan mulya bisa dimulyakake, lan amarga Panjenengane nganggep aku pantes kanggo nuduhake mukjijat-mukjijate, lan supaya aku bisa ngurmati Panjenengane, lan ngucap syukur marang Panjenengane. 5 Lan dumadakan ana swara sing mangsuli aku; Aja mangu-mangu, Hermas. Mulane aku wiwit mikir, lan ngucap ing njero atiku; kenapa aku kudu mangu-mangu, amarga aku wis mapan dening Gusti, lan wis ndeleng babbab sing mulya kaya ngene? 6 Para sadulur, aku wis mlaku rada adoh, nalika aku weruh bledug munggah menyang langit. Aku wiwit mikir ing njero ati, apa ana rombongan sapi sing teka, sing nggawa bledug nganti kaya ngono? 7 Lebu mau kira-kira sak undhak-undhakan saka aku. Lan aku weruh bleduge saya mundhak, nganti aku wiwit curiga yen ana sing rada ora biasa ing njero bledug mau. 8 Srengéngé sumunar rada sumorot: lan aku weruh kéwan gedhé kaya paus; lan walang geni metu saka cangkemé. Dhuwuré kéwan mau kira-kira satus kaki, lan sirahé kaya wadhah lemah gedhé. 9 Aku wiwit nangis, lan ndedonga marang Gusti supaya Panjenengane nylametake aku saka iku. Banjur aku kelingan karo pangandika sing wis dakrungu; Aja mangumangu, Hermas. 10 Mulané, para sadulur, kanthi ngagem iman kang suci, lan ngelingi sapa kang wis mulang aku bab-bab kang gedhé, aku masrahaké awakku dhéwé marang kéwan iki.
11 Kewan mau maju kanthi cara sing kaya ngono, kayakaya bisa langsung nguntal kutha. 12 Aku nyedhaki kéwan kuwi, lan kéwan kuwi ngulurké awaké kabèh menyang lemah, lan ora ngetokké apa-apa kajaba ilate, lan ora obah sapisan-pisan nganti aku wis ngliwati. 13 Kewan mau nduwèni papat werna ing sirahé; sing pertama ireng, banjur abang getih, banjur emas, lan banjur putih. 14 Sawisé aku ngliwati kono, lan mlaku luwih adoh kirakira telung puluh kaki, dumadakan ana prawan nemoni aku, dandanané apik kaya-kaya lagi waé metu saka kamar pengantené, nganggo klambi putih, nganggo sepatu putih, rainé ditutupi kudhung, lan rambuté mengkilat. 15 Saiki aku ngerti saka wahyu-wahyu sing dakrasakake sadurunge yen iku gereja, lan sawise iku aku saya bungah. Dheweke ngucap salam marang aku, "Salam, Pak!" Aku mangsuli salam kasebut, "Bu, salam!" 16 Dhèwèké mangsuli, "Apa kowé ora ketemu apa-apa, dhuh, Mas?" Aku mangsuli, "Bu, ana kéwan sing nemoni aku, sing koyané bisa nguntal saklompok wong; nanging kanthi kekuwatané Gusti Allah, lan liwat sih-rahmaté sing ora ana tandhingané, aku bisa lolos." 17 Kowé bisa lolos kanthi becik, ujare dhèwèké, amarga kowé masrahaké kabèh kuwatirmu marang Gusti Allah, lan mbukak atimu marang Panjenengané, percaya yèn kowé ora bakal bisa slamet kajaba mung liwat asmané sing agung lan mulya. 18 Mulané Gusti Allah ngutus malaékaté, sing njaga kéwan sing jenengé Hegrin, lan nutup cangkemé, supaya ora nguntal kowé. Kowé wis lolos saka pacoban gedhé liwat imanmu, lan amarga kowé ora mangu-mangu babagan kéwan sing nggegirisi kaya ngono. 19 Mulané, lungaa, critakna marang para pilihané Gusti Allah bab prekara-prekara gedhé sing wis ditindakaké kanggo kowé. Lan kowé kudu kandha marang wong-wong mau, yèn kéwan iki minangka gambaran saka pacoban sing bakal teka. 20 Mulané, nèk kowé wis siyap-siyap, kowé isa uwal saka kuwi, nèk atimu resik lan tanpa cacat; lan nèk kowé ngabekti marang Gusti Allah sak umurmu tanpa sambat. 21 Pasrahna kabeh kuwatirmu marang Gusti Allah, lan Panjenengane bakal nuntun kabeh mau. Percayaa marang Gusti Allah, he wong kang ragu-ragu, amarga Panjenengane bisa nindakake samubarang kabeh; Panjenengane bisa nyingkirake bebendune saka kowe, lan ngirim pitulungan lan keamanan marang kowe. 22 Bilai wong-wong sing ragu-ragu, yaiku wong-wong sing ngrungokake tembung-tembung iki, lan bakal ngremehake: luwih becik kanggo wong-wong mau yen ora lair. 23 Banjur aku takon marang dheweke babagan papat warna sing ana ing sirahe kewan kasebut. Nanging dheweke mangsuli, "Maneh, kowe kepengin weruh amarga kowe takon babagan iki." Nanging aku kandha marang dheweke, "Bu, tuduhna aku apa tegese." 24 Rungokna, ujare dheweke; Ireng sing kokdeleng nuduhake jagad sing kokpanggoni. Werna geni lan getih nuduhake yen jaman iki kudu dirusak nganggo geni lan getih. 25 Bagean emas iku kowé sing wis lolos saka kono. Kaya emas sing diuji nganggo geni lan dadi migunani, kowé uga
Kitab Kapisan saka Pangon Hermas - Wahyu
diuji kaya ngono, sing manggon ing antarane wong-wong ing donya iki. 26 Mulané, wong-wong sing tetep teguh nganti tekan pungkasan lan diuji déning wong-wong mau bakal diresiki. Lan kaya emas, sing diresiki lan ilang reregedé liwat pacoban iki, kowé uga bakal nyingkirake kabèh kasusahan lan masalah, lan diresiki kanggo mbangun menara. 27 Nanging werna putih nandhani wektu jagad sing bakal teka, ing ngendi para pilihan Gusti Allah bakal manggon: amarga para pilihan Gusti Allah bakal suci lan tanpa cacat nganti urip langgeng. 28 Mulané aja mandheg-mandheg ngucapké bab-bab iki marang para suci. Iki gambaran saka kasangsaran gedhé sing bakal teka; sing, nèk kowé gelem, ora bakal ana apaapané kanggo kowé. Mulané, elinga apa sing wis Dakkandhakaké marang kowé. 29 Sawisé dhèwèké ngomong kaya ngono, dhèwèké banjur lunga; nanging aku ora weruh dhèwèké lunga menyang ngendi. Nanging dumadakan aku krungu swara, lan aku noleh maneh, wedi, amarga aku ngira kéwan kuwi lagi nyedhaki aku.