Wedhus sing Ilang, Dhuwit receh sing Ilang, lan Anak sing Ilang Lukas 15:1-32 1 Para juru-mupu-beya lan wong-wong dosa padha sowan ing ngarsané Yésus, arep ngrungokaké pangandikané. 2 Para Farisi lan para ahli Torèt padha sambat, "Wong iki nampani wong dosa lan mangan bareng karo wong-wong mau." 3 Panjenengané banjur ngandikakaké pasemon iki marang wong-wong mau, pangandikané, 4 Sapa panunggalanmu sing duwé wedhus satus, lan yèn kelangan siji, apa ora ninggal sing sangang puluh sanga ana ing ara-ara samun lan nggolèki sing ilang mau nganti ketemu? 5 Lan nalika wis ketemu, banjur dilebokaké ing pundhaké kanthi bungah. 6 Lan nalika tekan omah, dhèwèké bakal ngundang kanca-kancané lan tangga-tanggané sarta kandha, 'Ayo padha bungah-bungah karo aku, merga aku wis nemokaké wedhusku sing ilang.' 7 Aku pitutur marang kowe, yen ing swarga bakal ana kabungahan kaya mangkono uga amarga ana wong dosa siji sing mratobat, luwih saka sangang puluh sanga wong mursid sing ora prelu mratobat. 8 Apa wong wadon sing duwé sepuluh dhuwit pérak, lan kelangan siji dhuwit pérak, ora ngurubaké lampu lan nyapu omah, sarta nggolèki kanthi tliti nganti ketemu? 9 Lan yen wis ketemu, dheweke bakal ngundang kanca-kancane lan tangga teparone, lan kandha, 'Ayo padha bungah-bungah karo aku, amarga aku wis nemokake dhuwitku sing ilang.' 10 Aku pitutur marang kowé, kaya mangkono uga para malaékaté Allah bakal bungah amarga ana wong dosa siji sing mratobat. 11 Panjenengané banjur ngandika, " Ana wong duwé anak lanang loro. 12 Anak sing ragil kandha karo bapakné, 'Bapak, wènèhana aku bagéané barang sing dadi duwèkku.'" Banjur bapakné mbagi-mbagi bandhané marang loro-loroné. 13 Ora let suwé sawisé kuwi, anaké sing ragil nglumpukké kabèh bandhané lan lunga menyang negara sing adoh. Ing kana, bandhané dibuwang-buwang nganggo cara sing ora mutu. 14 Bareng wis entek kabeh, ana paceklik gedhe ing tanah kono, lan dheweke wiwit kekurangan.
1
15 Wong mau banjur lunga lan nyambut gawe karo salah sawijining warga negara kono, lan wong mau banjur ngutus wong mau menyang tegalan kanggo ngopeni babi-babine. 16 Wong mau kepéngin banget ngebaki wetengé nganggo ampas sing dipangan babi, nanging ora ana wong sing mènèhi. 17 Bareng wis eling, banjur ngucap: "Bapakku akeh banget buruh sing mangan nganti cukup, dene aku iki lagi keluwen!" 18 Aku arep tangi lan lunga menyang omahé bapakku, lan matur marang bapakku: Bapak, kula sampun nglampahi dosa dhateng swarga lan dhateng panjenengan, 19 Lan aku ora pantes maneh diarani putramu: aku dadèkna kaya salah sijiné abdimu. 20 Banjur dhèwèké ngadeg lan sowan ing ngarsané bapakné. Nalika isih adoh, bapakné weruh bapakné, lan melas banget, banjur mlayu, ngrangkul guluné lan ngambung bapakné. 21 Anaké lanang mau kandha, 'Bapak, kula sampun nglampahi dosa dhateng swarga lan dhateng panjenengan, lan kula sampun mboten pantes dipunsebat putra panjenengan malih.' 22 Nanging bapakné kandha marang para abdiné, 'Jupukna jubah sing paling apik lan enggokna marang dhèwèké, lan pasangna ali-ali ing tangané lan sepatu ing sikilé.' 23 Lan gawanen pedhet sing lemu kuwi, sembelèhen, ayo padha mangan lan seneng-seneng. 24 Sabab anakku iki wis mati, saiki urip manèh, wis ilang, saiki ketemu. Lan wong-wong mau wiwit padha bungah-bungah. 25 Anaké sing mbarep lagi ana ing pategalan. Nalika dhèwèké mulih lan wis cedhak karo omahé, dhèwèké krungu musik lan jogèd. 26 Banjur dhèwèké nyeluk salah siji abdiné lan takon apa tegesé kabèh mau. 27 Wong mau banjur kandha marang wong mau: "Sedulurmu wis teka, lan bapakmu wis nyembelih pedhet sing lemu, amarga bapakmu wis tekan ing omahmu kanthi slamet." 28 Anake mau banjur nesu banget lan ora gelem mlebu. Bapakne banjur metu lan njaluk ngapura marang anak mau. 29 Nanging dhèwèké mangsuli, aturé marang bapakné, 'Wis pirang-pirang taun aku ngladèni bapak lan aku ora tau nglanggar prentah bapak. Nanging bapak ora tau mènèhi aku cempé siji waé, supaya aku bisa seneng-seneng karo kanca-kancaku.' 30 Nanging nalika anakmu iki teka, sing ngentekake bandhane karo para sundel, kowe banjur nyembelih pedhet sing lemu kanggo dheweke. 31 Wong lanang mau banjur kandha marang anak mau: Anakku, kowé tansah ana ing kéné, lan kabèh sing tak duwèkké iku duwèkmu. 32 Iku wis prayoga yen kita padha bungah-bungah lan seneng-seneng, amarga adhimu iki wis mati, saiki urip maneh, wis ilang, saiki ditemokake.
2