BAB 1 1 Kitab kaping kalihipun Nabi Esdras, bin Saraias, bin Azarias, bin Helkhias, bin Sadamias, bin Sadok, bin Akhitob, 2 Putrane Akhias, bin Pinees, bin Heli, bin Amarias, bin Aziei, bin Marimot, bin Arna, bin Ozias, bin Borit, bin Abisei. , anaké Pinees, anaké Eleazar, 3 Anaké Harun saka taler Lewi; kang dadi tawanan ana ing tanah Média, nalika jamané Artexerxes, raja Persia. 4 Lan pangandikane Sang Yehuwah marang aku mangkene: 5 Sira lungaa, tuduhna marang umatingSun bab dosane, lan marang anak-putune pialane marang Ingsun; supaya padha kandha marang anak-anake: 6 Amargi dosanipun para leluhuripun saya tambah akeh, amarga padha lali marang Ingsun lan padha nyaosake kurban marang allah liyane. 7 Apa dudu Aku kang ngirid wong-wong mau metu saka ing tanah Mesir, saka ing omah pangawulan? nanging wong-wong mau padha nesu marang Ingsun lan ngremehake pituturpituturingSun. 8 Sira copot rambutmu, lan uculana sakehing piala marang wong-wong iku, amarga padha ora manut marang anggeranggeringSun, nanging bangsa iku bangsa kang mbalela. 9 Nganti pira suwene anggoningSun nandhang kabecikan? 10 Akeh ratu kang Suntumpes marga saka iku; Sang Prabu Pringon dalah para abdine lan sakehing pangwaosipun wus Suntumpes. 11 Sakehing bangsa wus Sunsirnakake ana ing ngarepe, lan ing sisih wetan Sunbuyarake wong kang ana ing rong propinsi, yaiku Tirus lan Sidon, lan sakehe mungsuhe Sunsirnakake. 12 Mulané kandhaa marang wong-wong mau, mangkene pangandikane Sang Yehuwah: 13 Ingsun nuntun sira ngliwati segara lan ing wiwitaningsun maringi dalan kang amba lan aman; Ingsun maringi Musa dadi pemimpin, lan Harun dadi imam. 14 Ingsun maringake pepadhang ana ing tugu geni, sarta Ingsun wus nindakake kaelokan-kaelokan ana ing tengahira; Nanging kowe padha lali marang Aku, mangkono pangandikane Sang Yehuwah. 15 Mangkene pangandikane Pangeran Yehuwah: Manuk puyuh iku minangka tandha tumrap kowe; Kowé padha Dakparingi tarub, nanging kowé padha nggrundel ana ing kono. 16 Lan ora menang marga saka jeneng-Ku marga saka numpes mungsuh-mungsuhmu, nanging nganti sepréné kowé padha nggrundel. 17 Endi paédah sing wis Daktindakaké kanggo kowé? Nalika kowe padha ngelih lan ngelak ana ing ara-ara samun, kowe padha ora sesambat marang Aku, 18 Pangandikané, "Yagéné kowé ngirid aku menyang ara-ara samun iki, arep matèni aku?" Luwih becik aku ngabdi marang wong Mesir katimbang mati ana ing ara-ara samun iki. 19 Ing kono Ingsun melas marang kasangsaranira, sarta Ingsun paring pangan marang sira; mulané kowé padha mangan roti malaékat. 20 Nalika kowé padha ngelak, apa Aku ora nyuwil parang, lan banyu mili nganti wareg? merga panase anggonku nutupi kowe nganggo godhong wit. 21 Ingsun mbagi tanah kang subur ana ing tengahira, wong Kanaan, wong Paresit lan wong Filisti padha Suntundhung ana ing ngarepira; pangandikane Sang Yehuwah. 22 Mangkene pangandikane Pangeran Yehuwah: Nalika kowe padha ana ing ara-ara samun, ana ing bengawan Amori, padha ngelak lan nyenyamah asmaningSun,
23 Ingsun ora maringi geni marang sira marga saka panyenyamahira, nanging Ingsun nguncalake wit ing banyu, lan ndadekake kali bengawan. 24 He Yakub, apa sing kudu Daktindakaké marang kowé? sira, dhuh Yehuda, ora manut marang Ingsun, Ingsun bakal mratobat marang Ingsun marang para bangsa liya, sarta asmaningSun bakal Sunparingake marang wong-wong iku, supaya padha netepi pranataningSun. 25 Merga kowé wis ninggal Aku, Aku uga bakal ninggal kowé; Manawa sira padha karsaa Ingsun welas marang sira, Ingsun ora bakal welas marang sira. 26 Saben-saben kowé padha sesambat marang Aku, Aku ora bakal ngrungokké, awit kowé wis najiské tanganmu nganggo getih, lan sikilmu cepet-cepet matèni wong. 27 Kowé ora padha ninggal Aku, nanging kowé dhéwé, mangkono pangandikané Pangéran. 28 Mangkene pangandikane Pangeran Yehuwah kang Mahakwasa: Apa Ingsun ora ndedonga marang sira kayadene bapak-bapak, kayadene ibu-ibune anake wadon, lan nyusoni bayine? 29 Supaya kowé padha dadi umatingSun, lan Aku dadi Allahmu; supaya kowé padha dadi anakku, lan aku dadi bapakmu? 30 Kowé padha Daklumpukaké kaya pitik jago nglumpukaké pitiké ana ing sangisoré swiwiné. Ingsun bakal nundhung sira saka ing ngarsaningSun. 31 Manawa sira padha nyaosake marang Ingsun, Ingsun bakal nyingkiri sira, awit ing riyaya riyaya, sasi anyar lan tetakira wus Suntinggalake. 32 Ingsun ngutus para abdiningSun, para nabi, kang padha kokcekel lan sira patèni lan padha nyuwek-nyuwek awaké, kang getihé bakal Suntules saka tanganira, mangkono pangandikane Sang Yehuwah. 33 Mangkene pangandikane Pangeran Yehuwah kang Mahakwasa: Padalemanira wus sepi, sira bakal Sunbuwang metu kaya angin kang ngrembuyung. 34 Lan anak-anakmu ora bakal padha bebrayan; amarga padha ngrèmèhaké dhawuhingSun lan nindakake apa kang ala ana ing ngarsaningSun. 35 Omahmu bakal Dakparingaké marang bangsa sing bakal teka; kang durung krungu bab Aku, bakal pracaya marang Aku; kang ora Dakparingi pratandha, nanging bakal padha nglakoni apa kang Dakdhawuhake. 36 Wong-wong mau ora weruh nabi, nanging dosa-dosané bakal diéling-éling lan ngakoni. 37 Aku nyeksèni sih-rahmaté wong-wong sing bakal teka, sing bocah-bocah cilik padha bungah-bungah, lan senajan ora weruh Aku kanthi mripat jasmani, nanging ing roh, wongwong mau padha precaya marang pituturku. 38 Lan saiki, sedulur, lah kamulyan apa; lan delengen wongwong sing teka saka wetan. 39 Wong-wong sing bakal Dakparingi dadi pemimpin, yaiku Abraham, Iskak, Yakub, Oseas, Amos, Mikha, Yoèl, Abdias lan Yunus, 40 Nahum, Abakh, Sofonias, Aggeus, Zakharia lan Maleakhi, sing uga disebut malaékaté Pangéran. BAB 2 1 Mangkene pangandikane Pangeran Yehuwah: Ingsun ngentasake bangsa iki saka ing pangawulan, sarta Ingsun paring dhawuh marang para abdiningSun, para nabi; kang padha ora karsa miyarsakake, nanging padha ngrèmèhaké pitutur-Ku.
2 Ibu sing nglairake anak-anak mau kandha marang wongwong mau: He, bocah-bocah; awit aku iki randha lan ditinggal. 3 Kowé padha Dakdadèkaké kanthi bungah; Nanging aku ninggal kowé kanthi sedhih lan sedhih, amarga kowé wis padha gawé dosa ana ing ngarsané Pangéran, Allahmu, lan nindakké sing ala ana ing ngarsané. 4 Nanging saiki kowé kudu daktindakaké apa? Aku iki randha lan ditinggal, he anak-anakku, padha nyenyamah marang Gusti. 5 Kawula, dhuh rama, kawula nyuwun paseksi tumrap ibunipun anak-anak punika, ingkang boten netepi prasetyaningSun. 6 Supaya padha gawe wirang, biyunge dadi jarahan, supaya ora ana turunane. 7 Kareben padha buyar ana ing antarane para bangsa, asmane padha sirna saka ing bumi, amarga padha ngremehake prasetyaningSun. 8 Bilai kowé, Assur, sing ndhelikake wong duraka ana ing kowé! He para wong duraka, elinga marang apa kang wus Suntindakake marang Sodom lan Gomora; 9 Kang tanahe ana ing gumpalan-gumpalan watu lan tumpukan awu, mangkono uga kang bakal Suntindakake marang wong kang ora ngrungokake marang Ingsun, mangkono pangandikane Pangeran Yehuwah kang Mahakwasa. 10 Mangkene pangandikane Pangeran Yehuwah marang Esdras: “Sira dhawuh marang umatingSun, yen Ingsun bakal maringi karajan Yerusalem, kang wus Sunparingake marang wong Israel. 11 Kamulyane iku uga bakal Sunpundhut marang Ingsun, lan Sunparingake tarub-tarub kang langgeng, kang wus Suncawisake kanggo wong-wong mau. 12 Wit panguripan bakal padha dadi lenga lenga kang gandané manis; padha ora bakal rekasa lan ora bakal kesel. 13 Lungaa, kowé bakal padha tampa. 14 Langit lan bumi dadi saksi; Awit Ingsun ngremuk piala lan nitahake kang becik; 15 Ibu, rangkulana anak-anakmu lan digedhekake kanthi bungah, supaya sikile dadi cepet kaya tugu, amarga Aku wis milih sampeyan, -- mangkono pangandikane Pangeran Yehuwah. 16 Lan wong-wong sing wis mati bakal Suntangekake maneh saka ing panggonane, lan bakal Sunirid metu saka ing kubur, amarga Ingsun wanuh marang asmaningSun ana ing Israel. 17 Aja wedi, ibuné anak-anak, awit kowé wis Dakpilih, mangkono pangandikané Pangéran. 18 Kanggo pitulunganmu, aku bakal ngutus para abdiningSun Esay lan Jeremy, sing wis daksucekake lan nyawisake woh rolas kanggo sampeyan, miturut pituture. 19 Lan kaya pirang-pirang sumber sing mili susu lan madu, lan gunung pitu sing gedhe banget, ing kono ana kembang mawar lan kembang bakung, sing bakal Dakrasakake kabungahan marang anak-anakmu. 20 Tumrapa marang randha, ngadili bocah lola, mènèhana marang wong mlarat, mbela bocah lola, mènèhana sandhangan marang wong wuda, 21 Wong cidra lan wong sing ringkih warasna, wong pincang aja nggeguyu, wong cacad ditulungi, lan wong wuta kareben weruh kajelasanku. 22 Wong tuwa lan wong enom tetepa ana ing tembokmu. 23 Nang endi waé kowé ketemu wong mati, gawanen lan kubura, lan Aku bakal maringi kowé posisi pisanan ing tangiku. 24 He umatingSun, menenga lan ngaso, amarga ayemmu isih ana.
25 Dhuh, anak-anak Paduka ingkang sae, mugi karsaa nggulawentah; mantepake sikile. 26 Para abdi sing wis Dakparingaké marang kowé, ora bakal ana siji waé sing tiwas; awitdene Ingsun bakal nuntut wongwong iku saka ing antarane cacahira. 27 Aja kesel, amarga yen teka dina kasusahan lan kasusahan, wong liya bakal nangis lan sedhih, nanging sampeyan bakal bungah lan entuk akeh. 28 Para bangsa bakal meri marang kowé, nanging ora bakal bisa nindakaké apa-apa marang kowé, mangkono pangandikané Pangéran. 29 Tanganku bakal nutupi kowé, supaya anak-anakmu ora bakal weruh neraka. 30 He, ibu, padha bungah-bungaha karo anak-anakmu; awit Ingsun bakal ngluwari sira, mangkono pangandikane Sang Yehuwah. 31 Élinga marang anak-anakmu sing padha turu, amarga Aku bakal ngirid wong-wong mau saka ing bumi, lan bakal paring kawelasan marang wong-wong mau, amarga Ingsun iki welas asih, -- mangkono pangandikane Pangéran Kang Mahakwasa. 32 Anak-anakmu rangkul nganti Aku teka lan paring sihrahmat marang wong-wong mau, amarga sumur-sumuringSun kebak, lan sih-rahmatingSun ora bakal sirna. 33 Aku Esdras nampa dhawuh saka Pangéran ing gunung Oreb, supaya aku lunga menyang Israèl; Nanging bareng aku tekan ing kono, aku padha nyepelekake lan ngremehake dhawuhe Pangeran Yehuwah. 34 Mulané Aku pitutur marang kowé: Hé para bangsa sing padha krungu lan ngerti, padha golekana Pangonmu, Panjenengané bakal maringi katentreman langgeng marang kowé; amarga wis cedhak, sing bakal teka ing mburi donya. 35 Padha siyaga marang ganjaraning Kraton, amarga pepadhang kang langgeng bakal sumunar ing salawas-lawase. 36 Padha ngungsia ing wewayanganing jagad iki, tampanana kabungahaning kamulyanmu; 37 Tampanana piwulang kang kaparingaké marang kowé, lan padha bungaha, padha saos sokur marang Panjenengané kang wus nuntun kowé menyang Kratoning swarga. 38 Ngadega lan ngadega, delengen cacahe wong kang bakal dicap ing riyaya Pangeran Yehuwah; 39 Kang wus padha sumingkir saka ing wewayanganing jagad, lan wis nampa sandhangan mulya saka Gusti. 40 Cacahmu, he Sion, lan tutupen wong-wongmu sing nganggo klambi putih, sing wis netepi angger-anggeré Pangéran. 41 Cacahé anak-anakmu sing kokkarepké wis kelakon, nyuwun marang pangwasané Pangéran, supaya umaté sing wis katimbalan wiwit wiwitan dadi suci. 42 Aku Esdras weruh ing gunung Sion ana bangsa gedhe, sing ora bisa daketung, lan kabeh padha memuji marang Pangeran Yehuwah kanthi lagu. 43 Ing tengahé wong-wong mau ana wong anom sing dhuwuré, dhuwuré ngungkuli wong-wong liyané, lan ing sirahé siji-sijiné dilebokaké makutha, lan luwih dhuwur. kang aku gumun banget. 44 Aku banjur takon marang malaékat mau, "Gusti, iki apa ta?" 45 Panjenengané banjur ngandika marang aku, "Iki wongwong sing padha nyopot sandhangan pati, lan nganggo kang langgeng, lan ngakoni asmané Gusti Allah. 46 Aku banjur takon marang malaékat mau, "Wong enom sapa sing makuthani wong-wong mau lan ngekèki kurma ing tangané?" 47 Panjenengané banjur ngandika marang aku, "Iku Putraning Allah, kang padha ngakoni ana ing donya." Aku banjur wiwit
ngalem banget marang wong-wong sing padha ngadeg supaya stiffly kanggo asmane Gusti. 48 Malaékat mau nuli ngandika marang aku, "Lungaa, kandhakna marang umatingSun bab apa sing kokdeleng lan mukjijat-mukjijat saka Pangéran, Allahmu." BAB 3 1 Ing taun kang kaping telung puluh sawuse kutha iku dirusak, aku ana ing Babil, lan aku nggrundel ana ing paturonku, lan pikiranku njedhul ing atiku. 2 Awit aku weruh karusakané Sion, lan kasugihané wongwong sing manggon ing Babil. 3 Anadene nyawaku dadi gemeter banget, mula aku wiwit ngucapake tembung-tembung kanthi wedi marang Kang Mahaluhur, lan ngandika: 4 Dhuh Yehuwah, ingkang jumeneng nata, Paduka sampun ngandika wiwit wiwitan, nalika Paduka nanduraken bumi, lan Paduka piyambak piyambak, saha paring dhawuh dhateng umat. 5 Panjenengané wis maringi awak Adam sing tanpa nyawa, sing dadi gawéaning tanganmu, lan Panjenengané wis ngisepaké ambegan urip, lan dadi urip ana ing ngarepmu. 6 Panjenengané nuntun dhèwèké menyang firdaus, sing wis ditandur déning tanganmu tengen, sadurungé bumi maju. 7 Panjenengane paring dhawuh, supaya padha tresna marang dalaningSun, kang wus padha langgar, lan sanalika Panjenengane banjur ndhatengake pati marang Panjenengane lan turun-tumurun, kang saka cacahe para bangsa, taler, bangsa lan taler. 8 Saben bangsa padha lumaku nuruti karepe dhewe-dhewe, padha nindakake kaelokan ana ing ngarsane, sarta ngremehake dhawuh-dhawuh Paduka. 9 Lan ing sawetara wektu, sampeyan ndhatengake banjir maneh marang wong-wong sing manggon ing jagad iki lan numpes wong-wong mau. 10 Lan kedaden ing saben wong, sing padha pati kanggo Adam, mangkono uga banjir kanggo wong-wong mau. 11 Nanging salah siji saka wong-wong mau sing koktinggal, yaiku Nuh karo kulawargané, sing asalé saka wong mursid kabèh. 12 Bareng wong-wong kang manggon ana ing bumi wiwit tangkar-tumangkar lan padha olèh anak akèh, lan dadi bangsa kang gedhé, wong-wong mau banjur dadi luwih duraka tinimbang kang wiwitan. 13 Saiki, nalika padha urip ala sadurunge sampeyan, sampeyan milih salah siji saka antarane wong-wong mau, asmane Abraham. 14 Dèkné sing kok trésnani, lan namung Dèkné sing mbok tuduhké marang kowé. 15 Panjenengané banjur gawé prajanjian kang langgeng karo Panjenengané, kanthi janji yèn kowé ora bakal nilar turuné. 16 Yakub lan Ésau padha diparingi marang Iskak, lan Iskak uga diparingi. Dene Yakub, iku kang kokpilih dadi sira, lan sira paringake marang Esap, mulane Yakub dadi wong akeh. 17 Bareng sira nuntun turune metu saka ing tanah Mesir, padha diirid munggah menyang ing gunung Sinai. 18 Lan mbengkongaken langit, Paduka ndadèkaké bumi, lan ngobahaké salumahing bumi, lan ndadèkaké gumeteré samodra, lan ndadèkaké gegering manungsa ing jaman iku. 19 Lan kamulyanmu liwat papat gapura, yaiku geni, lindhu, angin lan adhem; supaya Panjenengane paring angger-angger marang turune Yakub, lan tekun marang turune Israel. 20 Nanging Panjenengane ora ngilangake ati kang duraka, supaya angger-anggering Toret bisa metokake woh.
21 Awit Adam sing kapisan sing nduwèni atiné duraka, nerak dosa lan dikalahake; lan uga kabeh wong sing lair saka Panjenengane. 22 Mangkono kaapesan dadi langgeng; lan angger-angger (uga) ing atine wong karo malignity saka ROOT; supaya kang becik padha sirna, lan kang ala tetep ana. 23 Dadi wektu wis liwati, lan taun-taun wis entek; 24 ingkang sampun Paduka dhawuhi mbangun kutha kagem asma Paduka, saha nyaosaken menyan saha kurban sembelehan dhateng Paduka. 25 Bareng wis pirang-pirang taun kelakon mangkono, wongwong kang manggon ing kutha kono padha ninggal kowé. 26 Lan ing samubarang kabeh padha nindakake kaya Adam lan kabeh turunane, amarga padha duwe atiné ala. 27 Mangkono uga kuthamu kokpasrahake marang tanganing mungsuhmu. 28 Apa luwih becik tumindake wong-wong ing Babil, nganti padha nguwasani Sion? 29 Amarga nalika aku teka mrana, lan weruh kadurjanan tanpa wilangan, nyawaku weruh akeh wong duraka ing telung puluh iki. kupingku, supaya atiku keprungu. 30 Kawula sampun nyumurupi kadospundi anggen Paduka nandukaken tiyang-tiyang wau sami nindakaken dosa, saha nyemangati tiyang-tiyang ingkang duraka, saha sampun nyirnakaken umat Paduka, saha ngreksa mengsah-mengsah Paduka, saha boten ngertos. 31 Aku ora kelingan, kepiye carane bisa ditinggalake: Apa wong Babil luwih apik tinimbang wong Sion? 32 Utawa apa ana bangsa liya sing wanuh marang kowé kajaba Israèl? Utawa generasi apa sing pretyaya marang prejanjianmu kaya Yakub? 33 Nanging ganjarane ora katon, lan rekadayane ora ana wohe, awit Ingsun ngubengi para kapir, lan aku weruh yen wongwong mau padha sugih bandha lan ora nggatekake dhawuhdhawuh Paduka. 34 Mulané, timbangana durakaku iki miturut timbangan, lan durakané wong-wong sing manggon ing donya. lan jenengmu ora bakal ditemokake ing ngendi wae, kajaba ing Israel. 35 Utawa kapan wong-wong kang manggon ing bumi ora padha nglakoni dosa ana ing ngarsa Paduka? utawi tiyang pundi ingkang sampun netepi dhawuh Paduka? 36 Kowé bakal weruh yèn wong Israèl padha netepi dhawuhdhawuh Paduka; nanging dudu wong kapir. BAB 4 1 Malaekat kang kautus marang aku, jenenge Uriel, paring wangsulan marang aku, 2 Lan ngandika, Atimu wis adoh adoh ing donya iki, lan sampeyan mikir bakal ngerti dalane Kang Mahaluhur? 3 Aku banjur matur, "Inggih, Gusti." Jawa 1994: Panjenengané banjur mangsuli marang aku: "Kawula dipun utus badhé paring pitedah dhateng panjenengan tigang cara, saha ngaturaken pasemon telu. 4 Manawa sira bisa nyritakake marang Ingsun, Ingsun uga bakal nuduhake dalan kang sira karepake, sarta Ingsun bakal nuduhake marang sira saka ngendi asale saka ati kang ala. 5 Wangsulanku: “Dhuh gusti kawula, mugi karsaa karsaa paring dhawuh. Panjenengané banjur ngandika marang aku, "Sira lungaa, timbanga aku bobote geni, utawa ngukur aku angin angin, utawa nelpon aku maneh ing dina kepungkur." 6 Aku banjur mangsuli, "Wong sapa kang bisa nindakake mangkono, nganti kowe takon marang Aku?" 7 Panjenengané banjur ngandika marang aku, "Manawa aku takon marang kowé, kepriyé gedhéné omah-omah ing
satengahé sagara, pira cacahé sumber ing wiwitaning samodra, pira cacahé sumber ing sandhuwuré langit, utawa pira cacahé sumbering banyu. swarga: 8 Mbokmenawa kowé bakal kandha marang aku: Aku durung naté mudhun menyang teleng, lan durung tau mlebu neraka, lan durung tau munggah swarga. 9 Nanging saiki aku takon marang kowé mung saka geni lan angin, lan ing dina sing wis liwati, lan bab kang ora bisa dipisahake, nanging sampeyan ora bisa mangsuli aku. 10 Panjenengané banjur ngandika marang aku: Apa kowé ora ngerti barang-barangmu lan wong-wong sing wis diwasa bebarengan karo kowé? 11 Kadospundi prabot Paduka saged mangretos dhateng marginipun ingkang Mahaluhur, dene jagad sapunika sampun rusak, satemah saged mangertosi risak ingkang katingal wonten ing ngarsaningSun? 12 Aku banjur kandha marang Panjenengané, "Luwih becik kita padha ora ana apa-apa, katimbang urip ing piala lan nandhang sangsara lan ora ngerti apa sebabé." 13 Wangsulane marang aku: Aku lunga menyang alas menyang ing ara-ara, lan wit-witan padha rembugan. 14 Lan ngandika, "Ayo, kita padha perang nglawan segara, supaya adoh saka ngarep kita, lan supaya kita bisa dadi alas liyane." 15 Mangkono uga banjiring sagara padha rembugan, pangucape: Ayo padha munggah lan nelukake alas-alas ing ara-ara, supaya ana ing kono uga padha gawe nagara liya. 16 Panganggep kayu iku muspra, amarga geni teka lan ngobong. 17 Pangira-ira bab banjiring samodra uga dadi muspra, amarga wedhi ngadeg lan ngalang-alangi. 18 Nèk saiki kowé sing dadi hakim ing antarané wong loro mau, sapa sing arep mbok anggep bener? utawa sapa sing arep kokhukum? 19 Aku mangsuli: Satemene anggonku padha ngrancang iku pancen bodho, amarga lemah wis diwutahake kanggo kayu, lan segara uga duwe panggonan kanggo nadhahi banjire. 20 Panjenengané banjur mangsuli marang aku, pangandikané, "Kowé wis netepaké paukuman sing bener, nanging yagene kowé ora ngadili dhéwé? 21 Sabab kayadene lemah kaparingake marang alas, lan segara marang banjire, mangkono uga wong kang manggon ana ing bumi ora ngerti apa-apa kajaba mung kang ana ing bumi, lan kang manggon ing sadhuwure langit iku mung bisa mangreti apa kang ana ing bumi. kang luhuring langit. 22 Aku banjur mangsuli: Dhuh Pangéran, kawula mugi Paduka paringi pangertosan. 23 Kawula mboten purun ngraosaken prekawis-prekawis ingkang luhur, nanging bab ingkang saben dinten kita lewati, inggih punika: Israel dipun pasrahaken dados cacad tumrap bangsa-bangsa sanes, saha punapa sababipun tiyang ingkang Paduka tresnani dipun kaparingan. marang bangsa-bangsa kang duraka, lan angger-anggere para leluhur kita padha sirna, lan prajanjian kang katulis dadi ora ana, 24 Lan kita padha sirna saka ing donya kaya walang, lan urip kita gumun lan wedi, lan kita ora pantes nampa sih-rahmat. 25 Banjur apa sing bakal ditindakké karo asmané sing wis disebut? bab-bab iki aku takon. 26 Panjenengané banjur mangsuli marang aku, pangandikané, "Sama-sama kowé nggolèki, kowé bakal gumun." amarga jagad cepet sirna, 27 Lan ora bisa ngerti apa sing dijanjèkaké marang wong mursid ing wektu sing bakal teka, amarga jagad iki kebak piala lan karingkihan.
28 Nanging bab thi bab apa sing kok takoni, aku bakal ngandhani kowé; amarga ala wis kasebar, nanging karusakane durung teka. 29 Mulané, nèk sing kasebar ora dibalik, lan panggonan sing nyebar sing ala ora sirna, mula sing kasebar sing apik ora bakal teka. 30 Awit wiji sing ala wis kasebar ing atine Adam wiwit wiwitan mula, lan nganti saiki wis pira waé duraka? lan pira pira kang isih bakal diwutahake nganti tumeka ing wektu panuton? 31 Coba pikiren dhewe, sepira gedhene wohing duraka sing metokake wiji ala. 32 Lan manawa kupinge ditegor, sing ora ana wilangane, pira gedhene jubine? 33 Aku banjur mangsuli: Kapriye, lan kapan iku bakal kelakon? Yagene taun-taun kita mung sithik lan ala? 34 Panjenengané banjur mangsuli aku, pangandikané, "Kowé aja cepet-cepet ngungkuli Kang Mahaluhur, awit kesusususumu ngungkuli Panjenengané, awit kowé wis ngluwihi. 35 Apa jiwane wong mursid uga ora padha takon-tinakon bab iku ana ing kamare, pangucape: Nganti pira suwene anggonku ngarep-arep kaya mangkono iku? kapan tekane wohing pahargyan kita? 36 Pangéran Urièl paring wangsulan marang wong-wong mau, pangandikané, "Sanajan cacahing wiji ing kowé wis tumeka, Panjenengané wis nimbang donya ing timbangan." 37 Dheweke ngukur wektu kanthi ukuran; lan kanthi wilangan wis ngetang kaping; lan ora ngobahake utawa ngojok-ojoki wong-wong mau, nganti ukuran kasebut kelakon. 38 Aku banjur mangsuli: Dhuh Pangéran ingkang jumeneng nata, kawula sadaya punika kebak duraka. 39 Lan kanggo marga saka kita bisa uga jubine wong mursid ora kebak, marga saka dosane wong kang manggon ing bumi. 40 Wong mau banjur mangsuli aku, pangandikané, "Sira lungaa menyang wong wadon kang mbobot, lan takonana kapan wis sangang sasi, yèn guwa-garbané bisa nglairake manèh ing njeroné." 41 Aku banjur matur, "Ora, Gusti, iku ora bisa." Panjenengané banjur ngandika marang aku: Ing kuburan, kamar-kamaré wong wadon kaya guwa-garbané wong wadon. 42 Sabab kayadene wong wadon kang lagi nglairake, enggalenggal uwal saka kawajiban nglairake, mangkono uga panggonan-panggonan iku padha enggal-enggal ngaturake apa kang wus kaprasetyakake marang dheweke. 43 Saka wiwitan, delengen, apa sing kokkarepaké kanggo ndeleng, iku bakal kaparingaké marang kowé. 44 Aku banjur mangsuli, mangkene: Manawa aku bisa nampa sih-rahmat ana ing ngarsamu, lan manawa bisa, lan manawa aku bisa ketemu, 45 Mulané tuduhna marang aku, apa ana sing bakal teka, apa sing bakal kelakon, utawa sing bakal kelakon. 46 Apa sing wis kepungkur aku ngerti, nanging sing bakal teka aku ora ngerti. 47 Panjenengané banjur ngandika marang aku, "Ngadega ing sisih tengen, lan aku bakal nerangake pasemon marang kowé." 48 Aku banjur ngadeg lan nyumurupi, lah ana pawon murub panas liwat ana ing ngarepku, lan nalika geni mau wis ilang, aku ndeleng, lah, kumelun tetep meneng. 49 Sawuse mangkono ana mendhung kang lumaku ana ing ngarepku, lan nurunake udan deres karo prahara; lan nalika udan prahara wis liwat, tetes tetep meneng. 50 Panjenengané banjur ngandika marang aku: Coba pikirna dhéwé; kayadéné udan iku luwih akèh katimbang titis, lan kaya geni ngungkuli kumelun; nanging tetesan lan kumelun tetep ana ing mburi: dadi jumlah sing kepungkur saya akeh.
51 Aku banjur ndedonga lan matur: Punapa panjenengan kersa gesang tekan semanten? utawa apa kang bakal kelakon ing dina iku? 52 Atur wangsulané marang aku, pangandikané, "Mulané pratandha-pratandha kang koktakoni marang aku, iku bisa dakkandhakaké sapérangan, nanging bab uripmu, Aku ora diutus nyritakaké marang kowé. amarga aku ora ngerti. BAB 5 1 Sanadyan mangkono, pratandha-pratandha kang bakal teka, lah bakal tumeka ing mangsane wong-wong kang manggon ing bumi bakal padha kacemplungake akeh banget, lan dalaning kayekten bakal didhelikake, lan bumi bakal tandus saka pracaya. 2 Nanging piala bakal saya tambah ngluwihi apa sing saiki kokdeleng, utawa sing wis kokrungu biyèn. 3 Lan tanah sing kokdeleng saiki wis oyod, bakal sirna dumadakan. 4 Nanging manawi Ingkang Mahaluhur maringaken gesang panjenengan, sasampunipun kalasangka ingkang kaping telu, panjenengan badhe mirsani, bilih srengéngé dumadakan sumorot malih ing wanci dalu, lan rembulan kaping telu ing wayah awan. 5 Lan getih bakal metu saka kayu, lan watu bakal muni, lan rakyat padha gumeter. 6 Malah Panjenengane bakal mrentah, kang ora dikarepake wong kang manggon ana ing bumi, lan manuk-manuk padha mlayu bebarengan. 7 Segara Sodomi bakal nundhungi iwak, lan ing wayah bengi bakal ribut, sing ora dingerteni wong akeh, nanging kabeh bakal krungu swarane. 8 Ing pirang-pirang panggonan uga bakal ana kabingungan, lan geni bakal diuripake maneh, lan kewan galak bakal ganti panggonane, lan wong wadon sing lagi haid bakal nglairake monster. 9 Lan banyu asin bakal tinemu ing manis, lan kabeh kanca bakal padha nyirnakake; banjur bakal ndhelikake awake dhewe, lan pangerten bakal mlebu ing kamar rahasiane, 10 Lan bakal digoleki wong akeh, nanging ora ketemu, banjur tumindak ala lan incontinence bakal saya tambah akeh ing bumi. 11 Tanah siji bakal takon marang wong liya: Apa kabeneran sing ndadèkké wong mursid? liwat sampeyan? Lan bakal kandha, Ora. 12 Ing wektu sing padha, wong bakal ngarep-arep, nanging ora entuk apa-apa; 13 Kanggo nduduhké tandha-tandha kaya ngono marang kowé, Aku wis ninggalké; lan yen sampeyan ndedonga maneh, lan nangis kaya saiki, lan pasa malah dina, sampeyan bakal krungu prekara sing luwih gedhe. 14 Aku banjur tangi, rasa wedi banget ing sakujur awakku, lan pikiranku bingung, nganti semaput. 15 Mulané malaékat sing teka arep ngomong karo aku terus nyekel aku, nglipur aku lan ngadeg. 16 Ing wayah bengi kang kapindho Salatièl, panggedhéning rakyat, sowan ing ngarsaku lan matur: “Kowé saka ngendi? Yagene raimu abot banget? 17 Apa kowé ora ngerti nèk wong Israèl wis setya marang kowé ana ing tanah pambuwangan? 18 Mulané padha tangia, mangana roti, lan aja padha ninggal aku, kaya pangon sing ngulungaké pepanthané ing tangan asu ajag.
19 Aku banjur kandha marang wong mau, "Sira lungaa, aja nyedhaki aku." Lan dheweke krungu apa sing dakkandhakake, banjur lunga saka aku. 20 Mulané aku pasa pitung dina, sedhih lan nangis, kaya sing didhawuhaké déning malaékat Urièl marang aku. 21 Sawuse pitung dina, pikiranku dadi susah maneh. 22 Anadene nyawaku bisa pulih saka pangerten, lan aku wiwit rembugan karo Kang Mahaluhur maneh, 23 Pangandikané, "Dhuh Pangéran, ingkang nguwasani, sadaya wit ing bumi lan sakehing wit-witanipun, Paduka sampun milih anggur ingkang satunggal. 24 Lan saka ing sakehing nagara ing salumahing bumi, sira wis milih sumur siji, lan saka kabeh kembange kembang bakung siji. 25 Lan saka sakehing samodra ing samodra, sira wus padha ngebaki kali siji, lan saka ing sakehe kutha kang wus kabangun, Sion wus sira sucekake kanggo sira. 26 Lan saka kabeh manuk sing digawe sampeyan wis jeneng manuk dara siji, lan saka kabeh kewan sing digawe sampeyan wis nyedhiyani sampeyan siji wedhus. 27 Lan ing antarane sakehe wong akeh, Panjenengan ndarbeni bangsa siji, lan marang bangsa iki, sing koktresnani, Panjenengan paring undhang-undhang kang bener kanggo kabeh. 28 Lan saiki, dhuh Yehuwah, kenging punapa kok Paduka masrahaken bangsa ingkang satunggal punika dhateng tiyang kathah? lan ing oyod siji sampeyan wis nyawisake liyane, lan kenapa sampeyan mbuyarake wong siji-sijine ing antarane wong akeh? 29 Lan wong-wong sing mbantah janji-janjimu lan ora pretyaya marang prejanjian-prajanjianmu, kuwi wis diidakidak. 30 Manawa sira sengit banget marang bangsanira, nanging sira bakal ngukum wong-wong iku nganggo tanganira dhewe. 31 Sakwisé aku ngomong ngono kuwi, mulékat sing teka nang nggonku bengi iki dikongkon marani aku. 32 Lan ngandika marang aku, Rungokna aku, lan aku bakal pitutur marang kowe; ngrungokna apa sing tak omongké, lan bakal tak omongi manèh. 33 Aku banjur matur, dhuh Gusti, mugi karsaa dhawuha. Panjenengané banjur ngandika marang aku, "Kowé padha sumelang banget marga saka wong Israèl. 34 Aku banjur matur: Ora, Gusti, nanging aku ngomong kanthi sedhih banget, amarga atiku nglarani saben jam, nalika aku mbudidaya kanggo ngerti dalane Kang Mahaluhur, lan golek bagean saka paukumane. 35 Lan ngandika marang aku, Sampeyan ora bisa. Aku banjur matur: Punapa, Gusti? Lairku ing ngendi? Utawa yagene guwa-garbane ibuku dudu kuburanku, nganti aku ora weruh rekasane Yakub, lan rekasa kang ngesahake bangsa Israel? 36 Aku banjur dipangandikani mangkene: Cacaha apa kang durung tumeka, aku klumpukake rereged kang kasebar, gawea kembang-kembang kang garing malih dadi ijo. 37 Kawula bukaken papan-papan ingkang katutup, lan anginangin ingkang katutup ing ngriku, mugi karsaa tuduhna swantenipun, lajeng kawula badhe nyariyosaken dhateng panjenengan punapa ingkang panjenengan pendhet. 38 Aku banjur matur: Dhuh Pangéran ingkang nguwasani, sinten ingkang nyumurupi prakawis punika, kejaba tiyang ingkang boten ndhatengi manungsa? 39 Kawula punika boten wicaksana, kados pundi anggen kula saged nyebataken bab-bab ingkang panjenengan pitakèni punika? 40 Panjenengané banjur ngandika marang aku, "Sampeyan ora bisa nindakake apa-apa sing wis Dakdhawuhaké, mangkono
uga kowé ora bisa nyumurupi putusan-Ku, utawa ing pungkasaning katresnan sing wis Dakjanjèkaké marang umaté." 41 Aku banjur matur: “Dhuh Yehuwah, Paduka mugi karsaa celak kaliyan tiyang-tiyang ingkang sami kaslametan ngantos dumugi ing wekasan. 42 Panjenengané banjur ngandika marang aku, "Aku bakal mbandhingaké paukumanku kaya dering, kayadene ora ana kendhat kang pungkasan, mangkono uga kang kawitan ora cepet." 43 Mulané aku mangsuli: Apa kowé ora bisa gawé sing wis digawé, lan saiki, lan sing bakal teka, sanalika? supaya sampeyan bisa luwih cepet ngandhakake kaadilan sampeyan? 44 Panjenengané banjur mangsuli marang aku, pangandikané, "Titah iku ora kesusu ngungkuli kang nitahake; lan uga jagad ora bisa nyekel wong-wong mau sanalika sing bakal digawe ing kono. 45 Kawula ngandika, kados ingkang sampun Paduka dhawuhaken dhateng abdi Paduka, bilih Paduka, ingkang paring gesang dhateng sadaya, sampun paring gesang dhateng titah ingkang Paduka titahaken, saha ingkang dipun undhangaken dening makhluk punika. saiki langsung hadir. 46 Panjenengané banjur ngandika marang aku, "Takonana guwa-garbané wong wadon, lan kandhanana: Yèn kowé nglairaké anak, yagene kowé ora ngobong, nanging sijisijine?" Mulane ndedongaa supaya bisa nglairake anak sepuluh n bebarengan. 47 Aku banjur kandha, "Dheweke ora bisa, nanging kudu nindakake kanthi jarak wektu." 48 Panjenengané banjur ngandika marang aku: Mangkono uga guwa-garbaning bumi wis Dakparingaké marang kang kasebar ing mangsané. 49 Sabab kayadene bocah cilik ora bisa nglairake barangbarange wong tuwa, mangkono uga jagad kang Ingsun nitahake. 50 Aku banjur takon, mangkene: Sarehne kowe wis paring dalan marang aku, mula aku arep matur marang kowe, amarga ibune, sing wis kokkandhakake yen isih enom, saiki wis saya tuwa. 51 Panjenengané banjur mangsuli aku, mangkene: Takona marang wong wadon kang wis nglairake anak. 52 Calathua marang wong wadon mau: Yagene wong-wong sing wis koklairaké saiki padha kaya wong-wong sing mbiyèn, nanging ukurané kurang? 53 Lan dheweke bakal mangsuli marang kowe: Wong-wong sing lair nalika isih enom iku siji, lan wong-wong sing lair nalika umure, nalika guwa-garba ilang, iku beda. 54 Mulané kowé uga kudu nggatèkké nèk awaké déwé luwih cilik tinimbang wong-wong mbiyèn. 55 Mangkono uga wong-wong kang padha ngetutake kowe iku luwih cilik tinimbang kowe, kayadene makhluk-makhluk sing saiki wis tuwa, lan wis ngungkuli kekuwatane wong enom. 56 Kawula lajeng matur: “Dhuh Gusti, manawi kawula pinaringan sih-rahmat wonten ing ngarsa Paduka, mugi karsaa paring pitedah dhateng abdi Paduka, ingkang Paduka paringaken dhateng titah Paduka. BAB 6 1 Panjenengané banjur ngandika marang aku: Ing wiwitan, nalika bumi katitahaké, sadurunge watesing jagad ngadeg, utawa sadurunge ana angin, 2 Sadurungé gludhug lan padhangé, utawa sadurunge pondasi swarga dilebokake,
3 Sadurungé kembang-kembang sing apik-apik katon, utawa sadurunge kekuwatan sing bisa diobahaké, sadurunge malaékat sing akèh banget padha nglumpuk, 4 Utawa salawase dhuwure awang-awang padha munggah, sadurunge ukurane cakrawala diarani, utawa cerobong asep ing Sion dadi panas, 5 Lan sadurunge taun-taun saiki wis digoleki, lan utawa sadurunge panemune wong-wong sing saiki nindakake dosa, sadurunge disegel, wong-wong sing nglumpukake iman dadi bandha. 6 Aku banjur nggatèkaké bab iku, lan kabèh mau kabèh katitahaké lumantar Aku piyambak, lan ora ana wong liya; 7 Aku banjur mangsuli, "Apa sing bakal dadi pepisahan jaman? utawa kapan bakal dadi wekasane kang kawitan, lan wiwitane kang sabanjure? 8 Panjenengané banjur ngandika marang aku: Wiwit saka Abraham tekan Iskak, nalika Yakub lan Ésau padha miyos, tangané Yakub ndhisiki tungkak Ésau. 9 Amarga Ésau iku pungkasaning jagad, lan Yakub dadi wiwitané. 10 Tangané manungsa ana ing antarané tungkak lan tangané; 11 Aku banjur mangsuli: Dhuh Pangéran ingkang jumeneng nata, manawi kawula pinaringan sih-rahmat wonten ing ngarsa Paduka, 12 Kawula nyuwun dhumateng Paduka, mugi karsaa paring pitedah dhateng abdi Paduka punika pungkasaning tandhatandha Paduka, ingkang sampun Paduka paringaken dhateng kawula ing dalu pungkasan. 13 Panjenengané banjur ngandika marang aku, "Ngadega ing sikilmu, lan krungu swara swara seru!" 14 Lan iku bakal dadi kaya gerakan gedhe; nanging papan panggonanmu ora bakal dipindhah. 15 Mulané, nèk wong kuwi ngomong, aja wedi, awit tembungé kuwi asalé saka wekasan, lan dhasaré bumi wis dingertèni. 16 Lan ngapa? amarga tembung-tembung iki gumeter lan gonjang-ganjing; 17 Bareng krungu, aku banjur jumeneng lan ngrungokaké, lah ana swara kang ngandika, swarané kaya swarané banyu akèh. 18 Pangandikané, "Lah bakal tumeka dinané Aku bakal nyedhak lan nemoni wong-wong sing manggon ing bumi. 19 Lan bakal miwiti mriksa wong-wong mau, apa wong-wong sing nandhang sangsara marga saka tumindak ala, lan nalika kasangsaran ing Sion wis rampung; 20 Lan nèk jagat sing bakal sirna wis rampung, Aku bakal nduduhké tanda-tanda iki: Kitab-kitab bakal dibukak ana ing ngarepé cakrawala, lan kabèh bakal weruh kabèh. 21 Lan bocah-bocah umur setaun bakal ngucap kanthi swarane, wong wadon sing ngandheg bakal nglairake bayi sing durung wayahe umur telung utawa patang sasi, lan bakal urip lan ditangekake. 22 Dumadakan panggonan kang kasebar bakal katon ora kasebar, lan gudhang-gudhang kang kebak bakal katon kosong. 23 Lan kalasangka bakal muni, lan saben wong krungu, dumadakan padha wedi. 24 Ing wektu iku kanca-kanca bakal padha perang kaya mungsuh, lan bumi bakal padha wedi karo wong-wong sing manggon ing kono, sumber-sumber sumber bakal mandheg, lan sajrone telung jam ora bakal mlayu. 25 Sapa waé sing isih tetep ana ing kabèh sing wis Dakdhawuhaké marang kowé iki, bakal oncat lan bakal weruh kawilujenganku lan wekasané jagadmu.
26 Lan wong-wong sing ditampa bakal weruh, sing durung ngrasakake pati wiwit lair, lan atiné wong-wong mau bakal malih lan malih dadi liya. 27 Amarga piala bakal sirna, lan cidra bakal disirep. 28 Ing bab iman, iku bakal ngrembaka, karusakan bakal dikalahake, lan kayekten sing wis suwe ora ana woh, bakal diumumake. 29 Lan nalika ngandika karo aku , Lah, sethitik lan sethitik aku mandeng marang wong kang ana ing ngarepe aku ngadeg. 30 Lan pangandikane iki marang aku; Aku teka arep nduduhké wektuné bengi sing bakal teka. 31 Manawa kowé ndedonga manèh lan pasa pitung dina manèh, Aku bakal ngandhani kowé bab-bab sing luwih gedhé tinimbang sing dakrungu. 32 Awit swaramu kaprungu ana ing ngarsané Kang Mahaluhur, awit Kang Mahakuwasa wus nyumurupi tumindakmu kang bener, lan uga mirsani kasucianmu, kang koktindakaké wiwit cilikmu. 33 Mulané Panjenengané ngutus aku kanggo nyritakaké samubarang kabèh iki marang kowé, lan kandha marang kowé: Padha lipur lan aja wedi. 34 Lan aja kesusu karo jaman sing wis kepungkur, mikir babbab sing ora ana gunane, supaya ora kesusu saka ing jaman pungkasan. 35 Sawisé iku, aku nangis manèh lan pasa pitung dina kanthi cara sing padha, supaya telung minggu sing diomongké marang aku bisa rampung. 36 Ing wayah bengi kang kaping wolu, atiku sedhih maneh, banjur wiwit matur marang Kang Mahaluhur. 37 Amarga nyawaku murub banget, lan nyawaku susah. 38 Lan aku ngandika, Dhuh Gusti, Panjenengan ngandika wiwit wiwitan tumitah, malah ing dina pisanan, lan ngandika mangkono; Langit lan bumi nitahake; lan pangandika Paduka punika sampurna. 39 Banjur ana roh, lan pepeteng lan kasepen ing saben sisih; swaraning manungsa durung kawujud. 40 Banjur sampeyan ndhawuhi pepadhang sing apik supaya metu saka bandhamu, supaya karyamu katon. 41 Ing dina kang kapindho Paduka damel rohing cakrawala, lan dhawuh supaya misahake lan misahake banyu, supaya sisih siji munggah lan liyane tetep ana ing ngisor. 42 Ing telung dinané kowé ndhawuhaké supaya banyuné diklumpukaké ana ing sapérangané bumi: nem bagéan wis garing lan disimpen, supaya sawetara sing ditandur lan ditanduri déning Allah bisa ngawula marang kowé. 43 Awit samangsa pangandikané Panjenengan ngandika, panggawé iku kalakon. 44 Sawisé iku, ana woh-wohan sing gedhé lan ora bisa diétung, lan rasané sing manéka warna, kembang sing wernané ora owah lan gandané sing nggumunké. 45 Ing dina kang kaping papat sira dhawuh supaya srengéngé sumunar, rembulan madhangi, lan lintang-lintang padha katata. 46 Lan Panjenengané paring dhawuh marang wong-wong mau supaya padha ngladèni marang manungsa, kang bakal katindakaké. 47 Ing dina kaping lima, sampeyan kandha marang bagean kapitu, ing ngendi banyune ngumpulake, supaya bisa ngasilake makhluk urip, manuk lan iwak; 48 Awit banyu kang bisu lan tanpa urip iku nuwuhake makhluk kang urip miturut dhawuhe Gusti Allah, supaya kabeh manungsa padha memuji marang pakaryanmu kang nggumunake. 49 Sawisé iku kowé netepaké makluk loro, kang siji diarani Hénokh, sijiné Lewiatan;
50 Lan padha misahaké siji saka liyane, kanggo bagean kapitu, yaiku ing ngendi banyu ngumpulake, ora bisa nahan wong loro. 51 Henokh wis Paduka paringi sapérangan, ingkang sampun garing ing tigang dintenipun, supados dedalem wonten ing tlatah punika, ingkang wonten gunung sewu. 52 Nanging kanggo Lewiatan sampeyan menehi bagean kapitu, yaiku lembab; lan Panjenengane wis katetepake supaya dimangsa dening sapa kang kokkarepake, lan kapan. 53 Ing dina kaping nem Panjenengan paring dhawuh marang bumi, supaya ana ing ngarepira kewan kewan, kewan kewan lan kewan gumremet. 54 Lan sakwisé kuwi, Adam uga, sing wis Dakdadèkké dadi nduwèni sakèhé titahmu. 55 Dhuh Yehuwah, sadaya punika kawula aturaken wonten ing ngarsa Paduka, awit Paduka ingkang nitahaken jagad punika kagem kawula sadaya 56 Wong-wong liyané, sing uga asalé saka Adam, kowé ngomong nèk wong-wong kuwi ora ana apa-apa, nanging kaya idu, lan mèlu-mèlu kaya tetes sing tiba saka wadhah. 57 Lan saiki, dhuh Yehuwah, lah, bangsa-bangsa kang kaanggep ora ana apa-apa iki, wis wiwit nguwasani aku lan nguntal aku. 58 Nanging kawula sadaya, ingkang Paduka paringi asma pambajeng, putra-putri Paduka ingkang ontang-anting tuwin kekasih Paduka ingkang santosa, sampun kapasrahaken dhateng ing tanganipun. 59 Nèk saiki jagat iki digawé kanggo awaké déwé, kenèng apa awaké déwé ora nduwé warisan bareng karo donya iki? suwene iki bakal tahan? BAB 7 1 Bareng wis rampung anggonku ngandika mangkono iku, malaékat kang kautus marang aku ing bengi-bengi sadurungé. 2 Panjenengané banjur ngandika marang aku, "Ngadega, Esdras, rungokna tembung-tembung sing dakkarepaké marang kowé." 3 Aku banjur ngandika, Dhuh Allah kawula! Panjenengané banjur ngandika marang aku: Segara iku amba, ambane lan jero. 4 Nanging ing kasus iki lawange sempit lan kaya kali; 5 Sapa sing bisa mlebu ing sagara kanggo ndeleng lan nguwasani? Yen ora ngliwati sing sempit, kepiye carane bisa mlebu ing jembar? 6 Ana uga bab liya; Kutha kang kabangun, dumunung ana ing pategalan kang jembar, kebak ing samubarang kang becik. 7 Lawange iku ciyut, ana ing panggonan kang mbebayani supaya tiba, kaya ana geni ing sisih tengen, lan ing sisih kiwa ana banyu kang jero. 8 Lan siji-sijine dalan ing antarané wong loro mau, antarané geni lan banyu, cilik banget nganti ora ana o ora ana wong langsung mrana. 9 Nèk kutha iki saiki diwènèhké marang wong sing dadi pusakané, nèk dhèwèké ora bakal nglilani bebaya sing diwènèhké ing kono, kepriyé wong bakal nampa warisan iki? 10 Aku banjur matur, "Inggih, Gusti." Banjur ngandika marang aku: Mangkono uga bagean Israel. 11 Amarga marga saka wong-wong iku Ingsun nitahake jagad, lan nalika Adam nerak pranatan-pranataningSun, banjur katetepake yen saiki wis rampung. 12 Nalika iku lawanging jagad iki padha ciyut, kebak kasusahan lan kasusahan, mung sethithik lan ala, kebak bebaya, lan nglarani banget.
13 Sabab lawanging jagad kang tuwa iku amba lan teguh, sarta nekakake woh kang langgeng. 14 Dadi manawa wong-wong kang urip padha rekasa supaya ora nemahi prakara-prakara kang angel lan tanpa guna iki, mesthi ora bakal bisa nampani apa kang wus kasedhiyakake kanggo wong-wong mau. 15 Mulané, kenèng apa kowé kok bingung dhéwé, merga kowé kuwi wong sing rusak? lan kenging punapa dene panjenengan kemawon, dene panjenengan punika namung manungsa? 16 Yagene kowe ora nggatekake apa kang bakal kelakon ing sajroning atimu, katimbang karo kang saiki? 17 Aku banjur mangsuli: Dhuh Pangéran, ingkang jumeneng nata, Paduka sampun netepaken angger-angger Paduka, bilih tiyang mursid badhé tampa warisan punika, nanging tiyang duraka kedah tumpes. 18 Nanging wong mursid bakal nandhang sangsara lan ngarep-arep amba, amarga wong sing tumindak ala bakal nandhang sangsara, nanging ora bakal weruh amba. 19 Banjur ngandika marang aku. Ora ana hakim ngungkuli Gusti Allah, lan ora ana sing duwe pangerten ngungkuli Kang Mahaluhur. 20 Merga akèh wong sing tiwas ing urip iki, merga ngrèmèhké angger-anggeré Gusti Allah sing diwènèhké marang dhèwèké. 21 Awit Gusti Allah wis paring dhawuh sing cetha marang wong-wong sing teka, apa sing kudu ditindakake supaya bisa urip, kaya sing teka, lan apa sing kudu ditindakake supaya ora ana paukuman. 22 Nanging wong-wong mau padha ora manut marang Panjenengané; nanging padha nglawan marang Panjenengane, lan mbayangake prakara-prakara kang tanpa guna; 23 Lan padha nasaraké awaké dhéwé nganggo panggawé ala; lan ngandika marang Kang Mahaluhur, iku ora; lan ora ngerti dalane. 24 Nanging angger-anggeré wong-wong padha ngrèmèhaké lan mbantah prasetyané; ing katetepane padha ora setya lan ora nindakake pakaryane. 25 Mulané, hé Esdras, merga barang sing kosong kuwi kothong, lan barang-barang sing kebak isiné. 26 Lah bakal tumeka ing wektune, pratandha-pratandha kang wis Dakdhawuhake marang kowe iki bakal kelakon, lan penganten wadon bakal katon, lan bakal katon, sing saiki wis sirna saka ing bumi. 27 Lan sapa waé sing diluwari saka piala sing wis disebutké ing ngarep, bakal weruh kaelokan-Ku. 28 Merga anakku, Yésus, bakal dicethakaké karo wong-wong sing padha nunggil karo dhèwèké, lan wong-wong sing isih kari bakal bungah ing patang atus taun. 29 Sawisé taun-taun iki, Kristus, anakku, bakal mati lan kabèh wong sing urip. 30 Jagad bakal malih dadi kasepen lawas pitung dina, kaya ing paukuman biyen, nganti ora ana wong siji-sijia kang tetep ana. 31 Lan sawisé pitung dina, jagad sing durung tangi, bakal katangèkaké, lan wong sing rusak bakal mati. 32 Lan bumi bakal mulihake wong-wong sing padha turu ing kono, lan lebu wong-wong sing manggon ing kasepen, lan papan-papan rahasia bakal ngluwari wong-wong sing wis dipasrahake marang dheweke. 33 Kang Mahaluhur bakal ngatingal ana ing papan pangadilan, lan kasangsaran bakal sirna, lan kasangsaran bakal sirna. 34 Nanging mung pangadilan kang tetep, kayekten bakal tetep, lan iman bakal saya kuwat.
35 Lan panggawe bakal nuli, lan ganjaran bakal katon, lan tumindak becik bakal kuwat, lan tumindak ala bakal ora ana aturan. 36 Aku banjur kandha, Abraham ndedonga dhisik kanggo wong Sodom, lan Musa kanggo para leluhur sing padha nglakoni dosa ing ara-ara samun. 37 Lan Yésus nulungi wong Israèl ing jamané Akhan. 38 Samuèl lan Dawud kanggo nyirnakaké, lan Suléman kanggo wong-wong sing bakal teka ing pasucen. 39 Lan Helias kanggo wong-wong sing nampa udan; lan kanggo wong mati, supaya bisa urip. 40 Lan Ezekias kanggo bangsa ing jaman Sanherib, lan akeh kanggo akeh. 41 Mangkono uga saiki, amarga karusakan wis saya tuwuh lan duraka saya tambah akeh, lan wong mursid ndedonga kanggo wong duraka. 42 Panjenengané banjur mangsuli aku, pangandikané, "Urip saiki iki dudu pungkasan, ing ngendi akèh kamulyan tetep ana; mulané padha ndedonga kanggo wong sing ringkih. 43 Nanging dina kiamat bakal dadi wekasane jaman iki, lan wiwitaning pati kang bakal teka, yaiku karusakan kang wus sirna. 44 Katresnan wus sirna, kafir wus tumpes, kabeneran tuwuh, lan kayekten wus tumeka. 45 Banjur ora bakal ana wong siji-sijia kang bisa nylametake wong kang disirnakake, utawa nganiaya wong kang wus menang. 46 Aku banjur mangsuli, mangkene: Iki pituturku sing wiwitan lan pungkasan, yaiku luwih becik ora menehi bumi marang Adam; 47 Amarga apa gunane wong saiki urip ing kasusahan, lan sawise mati ngenteni paukuman? 48 He Adam, apa kang koktindakaké? Awit sanadyan kowé kang gawé dosa, ora mung kowé kang tiba, nanging aku kabèh kang asalé saka Panjenengané. 49 Apa gunané awaké déwé nèk awaké déwé dijanji karo wektu sing langgeng? Apa kita wis nindakake pakaryan sing nyebabake pati? 50 Lan manawa ana pangarep-arep langgeng sing dijanjèkaké marang kita, déné awaké déwé sing paling duraka dadi muspra? 51 Lan manawa ana omah-omah sing kaslametan lan slamet kanggo kita, nanging kita padha urip ala? 52 Lan manawa kamulyan Kang Mahaluhur kajaga kanggo mbelani wong-wong kang padha urip waspada, dene kita padha lumaku ing dalan kang paling ala? 53 Lan bakal ana firdaus, kang wohé langgeng ing salawaslawase, kang ana keamanan lan tamba, awit kita ora bakal lumebu ing? 54 (Awit kita padha lumaku ana ing panggonan kang ora nyenengake.) 55 Lan rainé wong-wong kang padha pantang padha sumunar ngungkuli lintang-lintang, déné rai kita luwih ireng tinimbang pepeteng? 56 Amarga nalika kita isih urip lan nglakoni piala, kita ora nganggep manawa kita bakal nandhang sangsara sawise mati. 57 Panjenengané banjur mangsuli aku, mangkene: Iki kahanan perang, sing bakal ditindakake dening wong sing lair ing bumi; 58 Manawa menang, bakal nandhang sangsara kaya kang wus kokpangandikakake, nanging manawa menang, iku bakal tampa apa kang Dakdhawuhake. 59 Amarga iki urip sing diomongake Musa marang wongwong nalika isih urip, pangandikane: Pilihen urip, supaya sampeyan bisa urip.
60 Nanging wong-wong kuwi ora pretyaya marang Dèkné, lan para nabi sakwisé Dèkné, lan Aku sing wis ngomong marang Dèkné. 61 Dadiné aja nganti ana rasa susah ing karusakané, kaya bungahé wong-wong kang padha yakin marang karahayon. 62 Aku banjur mangsuli: Kawula mangertos, dhuh Gusti, bilih Kang Mahaluhur sinebut welas asih, awit Panjenengane paring kawelasan marang wong kang durung rawuh ing jagad. 63 Lan marang wong-wong kang padha manut anggeranggeré; 64 Lan yèn Panjenengané iku sabar, lan nandhang sangsara marang wong-wong kang padha gawé dosa, minangka titahé; 65 Lan yèn Panjenengané iku lubèr, awit iku sadhiya mènèhi apa kang dibutuhake; 66 Lan Panjenengané iku maha welas asih, awit Panjenengané lubèr-lubèri sih-rahmaté marang wong-wong sing saiki, lan sing wis kepungkur, lan uga sing bakal teka. 67 Saupama Panjenengané ora nindakaké sih-kadarmané, mesthi jagad iki ora bakal tetep karo wong-wong kang padha nduwèni warisan. 68 Lan Panjenengané ngapura; Amarga manawa ora nindakake kabecikan, supaya wong-wong sing nglakoni piala bisa digampangake, mula sadasa ewu wong ora bakal urip. 69 Lan minangka hakim, manawa Panjenengane ora ngapura marang wong-wong kang padha waras marga saka pangandikane, sarta nyingkirake sakehe pasulayan, 70 Mesthine mung sawetara sing isih ana ing wong akeh sing ora kaetung. BAB 8 1 Panjenengané banjur mangsuli aku, pangandikané: Kang Mahaluhur wus nitahake jagad iki kanggo akèh wong, nanging jagad kang bakal teka mung sathithik. 2 Ingsun bakal paring pasemon marang sira, dhuh Esdras; Kayadene anggonmu takon marang bumi, iku bakal kandha marang kowe, yen bumi iku ngetokna cetakan akeh banget, nanging mung lebu cilik sing asale saka emas. 3 Akèh sing titah, nanging mung sethithik sing bakal slamet. 4 Aku mangsuli mangsuli, dhuh nyawaku, pangerten, lan mangana kawicaksanan. 5 Awit kowé wis gelem ngrungokké lan kepéngin medhar wangsit, awit kowé ora nduwé wektu menèh mung kanggo urip. 6 Dhuh Yehuwah, manawi Paduka boten marengaken abdi Paduka, supados kawula sami ndedonga wonten ing ngarsa Paduka, saha Paduka paringi wiji dhateng manah kawula, saha budidaya tumrap pangertosan kawula, supados sageda thukul wohipun; Kapriye carane saben wong urip sing rusak, sing ngenggoni panggonane manungsa? 7 Amargi Paduka piyambak, lan kawula sadaya sami damelan asta Paduka, kados ingkang sampun Paduka dhawuhaken. 8 Amarga nalika awak wis kawangun ing guwa-garbane ibu, lan sampeyan menehi anggota, titah Paduka katahan ing geni lan banyu, lan sangang sasi pakaryan Paduka tahan titah Paduka ingkang katitahaken ing dheweke. 9 Nanging sing dirumat lan dijaga bakal dilestarekake, lan yen wis tekan wektune, guwa-garbane sing dilestarekake bakal ngluwari barang-barang kang thukul ing jerone. 10 Awit saka ing perangan-peranganing badan, sira dhawuh supaya diwenehi susu saka susu, yaiku wohing dhadha. 11 Satemah barang kang kawangun iku bisa diopeni nganti sawatara mangsa, nganti Paduka paringaken dhateng sihkadarman Paduka.
12 Paduka sampun mbudidaya kalayan kaleresan Paduka, sarta Paduka paringi ing angger-angger Paduka, sarta Paduka rubah kanthi pranatan Paduka. 13 Lan sampeyan bakal matèni iku minangka titah sampeyan, lan urip iku minangka gaweyanira. 14 Mulané, nèk kowé nyirnakaké wong sing wis digawé karo penggawé sing gedhé banget, kuwi gampang banget kanggo netepi dhawuh-dhawuhmu, supaya barang sing wis digawé bisa dilestarèkaké. 15 Mulane saiki, dhuh Yehuwah, kawula badhe matur; ndemek wong ing umum, sampeyan paling ngerti; nanging nrenyuhake umat Paduka, awit saking punika kawula nyuwun pangapunten; 16 Lan kanggo pusakanira, kang marga saka aku susah; lan kanggo Israel, kang kanggo wong aku abot; lan marga saka Yakub, kang marga saka Aku susah; 17 Mulané aku bakal wiwit ndedonga marang kowé kanggo awakku dhéwé lan kanggo wong-wong kuwi, awit aku weruh tibané awaké déwé sing manggon nang negara iki tiba tiba. 18 Nanging aku wis krungu bab cepeté hakim sing bakal teka. 19 Mulané padha rungokna swaraningSun lan pangertènana pitutur-Ku, Aku bakal ngandika marang kowé. Iki minangka wiwitan tembung Esdras, sadurunge diangkat: lan aku s pitulungan, 20 Dhuh Pangéran, Paduka ingkang dedalem ing kalanggengan, ingkang mirsani saking ngaluhur, ingkang wonten ing swarga lan ing awang-awang; 21 Dhamparé ora kena dikira; kang kamulyan ora bisa dingerteni; ing ngarsané para malaékat padha ngadeg kalawan gumeter, 22 Wong-wong sing ngladèni kuwi ènèng angin lan geni; kang tembung iku bener, lan pangandikane tetep; kang dhawuh iku kuwat, lan pranatan wedi; 23 Panemune iku gawe telenging teleng, lan gunung-gunung padha lebur dening bebendune; kang dadi saksi nyata: 24 Paduka mugi karsaa miyarsakaken pandonganipun abdi Paduka, saha midhangetaken panyuwunipun titah Paduka. 25 Awit salawasé aku urip, Aku bakal ngomong, lan salawasé aku duwe pangerten, aku bakal mangsuli. 26 Aja mirsani dosane umate; nanging marang wong-wong sing ngabdi marang kowé kanthi bener. 27 Aja nggatekake pakaryane para bangsa kang ala, nanging karepe wong kang padha netepi pepenget-pepenginanmu ing sajroning kasangsaran. 28 Aja mikir marang wong-wong sing padha tumindak goroh ana ing ngarepmu, nanging elinga marang wong-wong mau, yaiku wong-wong sing wis ngerti rasa wedimu, miturut kekarepanmu. 29 Aja karsa Paduka nyirnakaken tiyang ingkang gesangipun kados kewan; nanging kanggo ndeleng marang wong-wong sing wis cetha mulang hukum Panjenengan. 30 Aja nesu marang wong sing dianggep luwih ala tinimbang kewan; nanging tresnaa marang wong-wong sing tansah ngandel marang kaadilan lan kamulyan Paduka. 31 Awit aku lan leluhurku padha nandhang lelara kang kaya mangkono, nanging marga saka aku wong dosa, kowe bakal diarani welas asih. 32 Awit nèk kowé kepéngin melasi marang aku, kowé bakal diarani welas asih, yaiku wong sing ora nduwé penggawé sing bener. 33 Awit wong-wong sing bener, sing nduwèni pirang-pirang panggawé becik, bakal tampa pituwas saka tumindaké dhéwé. 34 Amarga apa manungsa iku, nganti kowe nesu marang dheweke? Utawa apa ta generasi kang rusak, nganti kowé padha sengit marang iku?
35 Awit satemene wong-wong iku ora ana kang lair, nanging kang tumindak ala; lan ing antarane para mukmin ora ana sijisijia kang ora nindakake kaluputan. 36 Dhuh Pangéran, kaleresan saha kasaénan Paduka punika badhé kacariyosaken, manawi Paduka paring welas asih dhateng tiyang ingkang boten pitados dhateng tumindak ingkang saé. 37 Panjenengané banjur mangsuli marang aku, pangandikané, "Panjenengan ngandika punika leres, lan bakal kelakon miturut pangandika panjenengan." 38 Satemené Aku ora bakal mikir bab wataké wong-wong sing wis nglakoni dosa sadurunge pati, sadurunge pangadilan, sadurunge karusakan. 39 Nanging Ingsun bakal bungah-bungah marga saka watake wong mursid, sarta Ingsun bakal ngelingi lelampahanira, lan kawilujengan sarta ganjaran kang bakal padha tampa. 40 Kaya sing wis tak omong saiki, kuwi bakal kelakon. 41 Sabab kayadene wong tani nyebar wiji akeh ing lemah lan nandur wit-witan akeh, nanging kang kasebar kang becik ing mangsane ora thukul, lan kang ditandur iku ora thukul, mangkono uga kang kasebar. ing donya; ora kabeh bakal slamet. 42 Aku banjur mangsuli mangkene: Manawa aku oleh sihrahmat, keparenga aku matur. 43 Kayadene wijine wong tani bakal ilang, yen ora tuwuh lan ora oleh udan ing mangsane; utawa yen udane akeh banget, banjur rusak. 44 Mangkono uga manungsa, kang kawangun nganggo tanganmu, lan diarani gambarmu dhéwé, amarga kowé padha karo Panjenengané, marga saka Panjenengané anggonmu nitahaké samubarang kabèh, lan nyerupaaké wijiné wong tani. 45 Paduka mugi sampun ngantos duka dhateng kawula sadaya, nanging mugi karsaa welas asih dhateng para kagungan Paduka, awit Paduka ingkang welas asih dhateng titah Paduka. 46 Panjenengané banjur mangsuli marang aku, mangkene: "Barang-barang sing saiki ana kanggo saiki, lan sing bakal teka kanggo wong-wong sing bakal teka." 47 Satemené anggonmu bisa nresnani titah-Ku ngungkuli Aku, nanging aku wis kerep nyedhak marang kowé lan marang kowé, nanging ora tau marang wong duraka. 48 Ing bab iki uga kowé nggumunké ana ing ngarsané Kang Mahaluhur. 49 Awit kowé wis ngesorké awaké déwé, kaya sing kudu mbok lakoni, lan ora nganggep awaké déwé pantes diluhurké karo wong mursid. 50 Amarga akèh kasangsaran kang gedhé bakal katindakaké marang wong-wong kang ing tembé bakal manggon ana ing donya, amarga padha lumaku kalawan gumunggung. 51 Nanging kowé kudu ngerti dhéwé, lan goleka kamulyan kanggo wong sing kaya kowé. 52 Awit swarga wus kabukak, wit kauripan wus katanem, wusanane wus kasedhiya, kaluberan wis dicawisake, kutha wus kabangun, katentreman wus kaparengake, iya sampurnaning kabecikan lan kawicaksanan. 53 Oyod piala wis disegel saka kowé, kaapesan lan renget wis didhelikake saka kowé, lan karusakan wis mlayu menyang naraka supaya dilalekake. 54 Kasedhihan wis liwati, lan ing wekasan bakal kapacak bandha kang langgeng. 55 Mulané kowé aja takon-takon manèh bab akèhé wong sing bakal mati. 56 Amarga nalika padha mardika, padha ngremehake Kang Mahaluhur, ngremehake angger-anggering Toret, lan ninggal lakune. 57 Malah padha ngidak-idak para wong mursid,
58 Wong-wong mau padha ngucap ing sajroning atiné: "Ora ana Allah; ya, lan ngerti padha kudu mati. 59 Awit kaya sing wis katulis ing ndhuwur bakal nampa kowé, kaya ngono uga kasatan lan kasangsaran wis disiapake kanggo wong-wong mau, amarga ora kersané wong-wong bakal sirna. 60 Nanging kang katitahaké duwé najisake asmane kang nitahake, lan padha ora matur nuwun marang Panjenengane kang nyawisake urip kanggo wong-wong mau. 61 Mulané, pangadilanku saiki wis cedhak. 62 Bab-bab iku ora Daktuduhaké marang kabèh wong, nanging marang kowé, lan marang sawetara wong sing kaya kowé. Aku banjur mangsuli: 63 Dhuh Pangéran, sapunika Paduka sampun ngatingalaken mukjijat-mukjijat ingkang kathah, ingkang badhé Paduka lampahi ing pungkasaning jaman, nanging ing wekdal pundi Paduka boten nedahaken dhateng kawula. BAB 9 1 Panjenengané banjur mangsuli marang aku, pangandikané, "Sira sregep ngukur wektumu." 2 Mulané kowé bakal ngerti nèk kuwi wektuné Gusti Allah sing Mahaluhur bakal niliki jagat sing wis dityekel. 3 Mulané, nèk ana lindhu lan gegeré wong-wong ing jagat iki, 4 Mulané kowé bakal ngerti nèk Gusti Allah sing Mahaluhur wis ngomongké bab-bab kuwi wiwit jaman biyèn, malah wiwit wiwitané. 5 Sabab kayadene samubarang kang katitahake ana ing jagad iku ana wiwitane lan wekasane, lan wekasane wis nyata. 6 Mangkono uga jamané Kang Mahaluhur iku wiwitané kanthi nggumun-nggumun lan mukjijat-mukjijat, lan wekasané kanthi pratandha-pratandha. 7 Lan saben wong sing bakal kapitulungan rahayu lan bisa oncat marga saka panggawene lan marga saka pracaya, kang kokpracaya, 8 Wong-wong mau bakal diluwari saka bebaya-bebaya kasebut, lan bakal weruh kawilujengan ing tanahku lan ing tlatah-tlatahku; 9 Ing kono bakal padha nandhang sangsara, yaiku wong-wong kang padha nganiaya dalaningSun; 10 Awit wong-wong sing uripé nampani kabegjan, nanging ora wanuh karo Aku; 11 Lan wong-wong sing nyepelekake angger-anggeringSun, nalika isih padha mardika, lan nalika isih ana panggonan mratobat, padha ora ngerti, nanging ngremehake. 12 Wong-wong kuwi kudu ngerti sakwisé mati karo lara. 13 Mulané kowé aja padha sumelang ing bab kapriye para wong duraka bakal diukum, lan kapan, nanging takonana kepriyé wong-wong mursid bakal kaslametaké, sing kagungané donya, lan kanggo sapa jagad iki digawé. 14 Aku banjur mangsuli: 15 Aku wis ngandika biyèn, lan saiki dakkandhakaké, lan ing salawas-lawasé bakal dakkandhakaké, yèn wong-wong kang padha tiwas iku luwih akèh tinimbang kang bakal kapitulungan rahayu. 16 Kaya dene ombak ngungkuli tetes. 17 Panjenengané banjur mangsuli aku, pangandikané, "Kaya pategalan, mangkono uga wiji; kayadene kembang-kembange, kaya mangkono uga warnane; kayadene kang gawe, mangkono uga pagaweane; kayadene wong tani iku awake dhewe, mangkono uga tetanemane. 18 Lan saiki nalika Aku nyiapake donya, sing durung digawe, malah kanggo wong-wong mau kanggo manggon ing urip saiki, ora ana wong sing nglawan Aku.
19 Awit biyèn, saben wong padha manut, nanging saiki tata kramané wong-wong kang katitahaké ana ing donya iki rusak marga saka wiji kang langgeng, sarta angger-anggering Torèt kang ora kena digoleki. 20 Mulané aku nggatèkaké jagat, lah, ana bebaya, awit saka piranti-piranti sing ana ing kono. 21 Aku banjur nyumurupi lan nyemangati banget, lan aku wis nyimpen woh anggur saka grumbul, lan tanduran saka bangsa gedhe. 22 Mulané, wong-wong sing lair tanpa guna, ayo padha sirna. lan supaya anggurku lan tanduranku; awit kalawan rekasa kang gedhe anggoningSun nyempurnakake. 23 Nanging manawa kowe leren pitung dina maneh, (nanging kowe ora pasa, 24 Nanging lumebua ing pategalan kembang-kembang, sing ora ana omah, lan mangan kembang-kembang ing pategalan; aja ngrasakake daging, aja ngombe anggur, nanging mangan kembang mung;) 25 Lan tansah ndedonga marang Kang Mahaluhur, aku bakal teka lan ngomong karo kowé. 26 Aku banjur tindak menyang ara-ara kang aran Ardat, kaya kang didhawuhake marang aku; Ing kono aku lungguh ana ing antarané kembang-kembang, lan mangan woh-wohan ing araara, lan dagingé dadi marem. 27 Sawuse pitung dina aku linggih ana ing suket, atiku sedhih kaya sadurunge. 28 Aku banjur mbukak cangkemku lan wiwit ngandika ana ing ngarsaning Kang Mahaluhur, sarta ngandika: 29 Dhuh Yehuwah, Paduka ingkang ngetingalaken sarira Paduka dhateng kawula sadaya, Paduka sampun ngatingal dhateng para leluhur kawula wonten ing ara-ara samun, ing papan ingkang boten dipunidak-idak dening tiyang, ing papan ingkang tandus nalika medal saking Mesir. 30 Panjenengané banjur ngandika mengkéné, "Hé Israèl, rungokna! lan elinga tembungku, he turune Yakub. 31 Lah, Ingsun nyebar angger-anggeringSun ana ing sira, temah bakal ngetokna woh, lan sira bakal kaluhuran ing salawas-lawase. 32 Nanging para leluhur kawula ingkang sampun nampi angger-anggering Toret, boten netepi lan boten netepi pranatan Paduka, lan sanadyan wohing angger-angger Paduka boten sirna, nanging boten saged, awit punika kagungan Paduka. 33 Nanging wong-wong sing nampani bakal mati, merga ora nyimpen apa sing disebar. 34 Lah, dadi adat, yen lemah nampa wiji, utawa segara kapal, utawa prau apa daging utawa ombenan, sing bakal sirna sing nyebar utawa dibuwang. 35 Apa kang kasebar utawa dibuwang utawa ditampa, iku bakal sirna lan ora tetep ana ing antara kita, nanging ora kelakon kaya mangkono. 36 Sabab kita kang padha nampani angger-anggering Torèt, padha sirna marga saka dosa, lan atiné uga kang nampani iku 37 Nanging angger-anggering Torèt ora sirna, nanging tetep ana pasukane. 38 Bareng anggonku ngucap iki ing sajroning ati, aku nuli nyawang mburi, lan ing sisih tengen aku weruh wong wadon, lah wong wadon iku sedhih lan nangis kanthi swara sora, lan sedhih banget. sandhangane padha nyewuk, lan sirahe ana awu. 39 Aku banjur nyingkirake angen-angenku, aku banjur mratobat marang dheweke, 40 Lan ngandika marang dheweke, Yagene kowe nangis? kenging punapa panjenengan sedhih ing atine?
41 Wong wadon mau banjur matur marang aku, "Pak, mugi karsaa keparenga kawula sesambat, lan nambahi sedhih kawula, awit kawula sedhih sanget lan asor sanget." 42 Aku banjur takon marang wong wadon mau: “Apa sing kok ganggu? marang aku. 43 Atur wangsulane marang aku: Aku iki baturmu gabug lan ora duwe anak, sanadyan aku duwe bojo telung puluh taun. 44 Lan telung puluh taun iku aku ora nindakake liyane rina lan wengi, lan saben jam, nanging aku ndedonga marang Kang Mahaluhur. 45 Sawuse telung puluh taun, Gusti Allah miyarsakake abdimu, mirsani kasangsaranku, mirsani kasangsaranku, nuli diparingi anak lanang, lan aku bungah banget marang dheweke, semono uga bojoku lan tangga-tangganku kabeh. kang Maha Kuwasa. 46 Lan Ingsun paring pangan marang Panjenengané kalawan susah banget. 47 Mulané, bareng wis diwasa lan wis tekan wektuné arep nduwé bojo, aku banjur gawé pésta. BAB 10 1 Bareng anakku lumebu ing kamar manten, banjur tiba lan mati. 2 Aku kabèh banjur padha madhangi lampu-lampuné, lan tangga-tanggaku kabèh padha tangi kanggo nglipur aku; 3 Bareng wong-wong padha ora nglipur aku, aku bisa meneng. Aku banjur tangi ing wayah bengi lan mlayu, lan teka mrene menyang pategalan, kaya sing sampeyan deleng. 4 Lan saiki aku ora arep bali menyang kutha, nanging manggon ing kene, lan ora mangan utawa ngombe, nanging kudu sedhih lan pasa nganti mati. 5 Aku banjur ninggal semedi sing ana ing kono, lan aku ngomong karo dheweke kanthi nepsu: 6 Hé wong wadon sing bodho, apa kowé ora weruh kasusahanku, lan apa sing kelakon karo aku? 7 Kadospundi Sion, ibu kita kebak sakehing sedhih, sedhih banget, sedhih banget? 8 Lan saiki, ndeleng kita kabeh sedhih lan sedhih, amarga kita kabeh padha sedhih, apa sampeyan sedhih amarga putra siji? 9 Amarga takon marang bumi, lan dheweke bakal ngandhani sampeyan, yen dheweke kudu nangis amarga tibane akeh sing tuwuh ing dheweke. 10 Awit saka ing kono kabeh padha metu saka ing kawitan, lan saka ing kono bakal metu kabeh liyane, lan meh kabeh padha lumaku menyang ing karusakan, lan wong akeh padha bosok babar pisan. 11 Sapa sing kudu gawé sesambat luwih akèh katimbang karo wong wadon sing wis kelangan wong akèh? lan dudu kowe, kang nuwun sewu nanging mung siji? 12 Nanging manawa kowe kandha marang aku: Kadhungku iku ora kaya bumi, amarga aku wis kelangan wohing guwagarbanku, kang wus Daklairaké kalawan lara lan susah; 13 Nanging bumi ora kaya ngono, amarga wong-wong sing ana ing kono, miturut dalane bumi, wis ilang kaya sing teka. 14 Banjur Aku pitutur marang kowé: Kaya sing sampeyan wis nglairaké karo lara; Mangkono uga bumi uga ngetokaké wohé, yaiku manungsa, wiwit wiwitan mula marang Panjenengané kang nitahaké. 15 Mulané saiki, sedhihmu lan tabaha apa sing bakal dialami kowé. 16 Awit nèk kowé ngakoni nèk Gusti Allah kuwi adil, kowé bakal nampa anakmu ing wektuné, lan bakal dialem ing antarané wong wadon. 17 Banjur lungaa menyang kutha sowanmu.
18 Wangsulane wong wadon mau marang aku: Aku ora bakal nglakoni, aku ora bakal lumebu ing kutha, nanging ing kene aku bakal mati. 19 Aku banjur ngandika maneh marang dheweke: 20 Aja kaya ngono, nanging diwènèhi pitutur. dening Ingsun: pira cacahe kasusahaning Sion? padha lipur marga saka kasusahaning Yerusalem. 21 Amargi Paduka mirsani, bilih papan suci kawula sampun kagempur, misbyah kawula dipun risak, padaleman kawula dipun rusak. 22 Garam kita kalebokaké ing lemah, kidung kita wis entek, kabungahan kita wus entek, padhangé padamaran kita padha mati, pethi prajanjian kita rusak, barang-barang kita kang suci padha najisaké, lan asmané kang suci. kang katimbalan marang kita meh padha najis: anak-anak kita padha kawirangan, para imam kita padha diobong, wong Lewi kita padha kabuwang, para prawan kita padha najis, lan para garwane kita padha diobong; wong-wong mursid kita padha kaboyong, bocah-bocah cilik kita padha sirna, para nomnoman kita padha dadi batur tukon, lan wong-wong kita kang kuwat padha lemes; 23 Lan, sing paling gedhe kabeh, segel Sion saiki wis ilang kaluhurane; amarga dheweke wis dipasrahake marang tangane wong-wong sing sengit marang kita. 24 Mulané sikep sedhihmu sing gedhé, lan nyingkirna kasusahan sing akèh, supaya Kang Mahakwasa paring welas asih marang kowé, lan Kang Mahaluhur bakal paring katentreman lan katentreman marang kowé. 25 Nalika aku lagi guneman karo dheweke, dumadakan raine katon sumringah banget, raine katon sumringah, mula aku wedi marang dheweke, lan mikir apa iku. 26 Lah, dumadakan dheweke nangis banget wedi, nganti bumi gonjang-ganjing marga saka swarane wong wadon mau. 27 Aku banjur weruh, lah, wong wadon mau wis ora katon manèh marang aku, nanging ana kutha kang dibangun, lan papan amba katon saka pondhasi: banjur aku wedi, lan nguwuh-uwuh kanthi swara sora: 28 Ana ing ngendi malaékat Urièl, sing wiwitané marani aku? awit Panjenengané ndadèkaké aku kesasar akèh, lan wekasanku dadi rusak, lan pandongaku kanggo ngukum. 29 Nalika aku ngandika mangkono, lah, Panjenengané marani aku lan nyawang aku. 30 Lah, aku gumlethak kaya wong mati, lan pangertenku dicopot saka aku, nuli dicekel asta tengenku, nglipur aku, lan ngadegake aku lan ngandika marang aku: 31 Punapa ingkang panjenengan raosaken? lan apa sebabé kowé bingung? Yagene pangertenmu kok ganggu, lan angenangening atimu? 32 Atur wangsulan kula, margi sampun nilar kawula, ewadene ing ngarsa dalêm, ing ngarsa dalêm dhatêng ing pategalan, lah ing ngarsa dalêm, botên sagêd angêdharakên. 33 Panjenengané banjur ngandika marang aku, "Ngadega kanthi wicaksana, aku bakal maringi pitutur marang kowé." 34 Aku banjur matur: “Dhuh gusti, mugi karsaa paring pangandika dhateng kawula; mung aja ninggal aku, supaya aku ora mati karana pangarep-arepku. 35 Awit aku wis weruh aku ora ngerti, lan krungu aku ora ngerti. 36 Utawa apa pangrasaku diapusi, apa nyawaku ana ing impen? 37 Mulané, aku nyuwun supaya kowé nduduhké wahyu iki marang abdimu. 38 Panjenengané banjur mangsuli aku, mangkene: Rungokna aku, aku bakal ngandhani kowé lan ngandhani apa sebabé kowé wedi, awit Kang Mahaluhur bakal paring wewadi marang kowé.
39 Panjenengané mirsa, manawa lakumu bener, awit kowé tansah sedhih marga saka umaté, sarta nglairake pangadhuh banget tumrap Sion. 40 Mulané wahyu sing wis kokdeleng saiki iki tegesé: 41 Kowé weruh wong wadon sedhih, mula kowé nglipur dhèwèké. 42 Nanging saiki kowé ora weruh menèh rupané wong wédok, nanging kowé weruh kutha sing wis dibangun. 43 Lan nalika dheweke ngandhani sampeyan babagan sedane anake, iki solusine: 44 Wong wadon sing kokdeleng iki yaiku Sion. 45 Nanging, aku kandha marang kowé, yèn dhèwèké mandul telung puluh taun. 46 Nanging sawisé telung puluh taun Suléman yasa kutha lan nyaosaké pisungsung, banjur nglairake anak lanang kang gabug. 47 Lan nalika dheweke ngandhani sampeyan yen dheweke nyusoni dheweke kanthi lara, iku omah ing Yerusalem. 48 Nanging nalika dheweke kandha marang kowe: Anakku teka ing kamar omah-omah dheweke kelakon gagal lan tilar donya. 49 Lah, kowé weruh rupané, lan amarga dheweke sedhih kanggo putrane, sampeyan wiwit nglipur dheweke; 50 Awit saiki Ida Sang Hyang Widi Wasa mirsa, bilih anggen panjenengan sami sedhih tuwin nandhang sangsara kanthi gumolonging manah tumrap panjenenganipun, mila panjenenganipun sampun ngatingalaken kamulyanipun ingkang padhang lan endahing kaendahanipun. 51 Mulané kowé dakdhawuhi tetepa ana ing pategalan kang durung ana omah. 52 Awit aku ngerti nèk sing Mahaluhur bakal nduduhké bab kuwi marang kowé. 53 Mulané kowé Dakdhawuhi lunga menyang pategalan, sing ora ana dhasaré bangunan apa waé. 54 Amarga ing panggonan kang Mahaluhur wiwit nedahake kuthane, ora ana wewangunan kang bisa ngadeg. 55 Mulané aja wedi, aja wedi atimu, nanging mlebua, lan delengen kaéndahan lan kaluhurané gedhong mau, kaya sing bisa dideleng déning mripatmu. 56 Lan banjur sampeyan bakal krungu sabisa kupingmu bisa ngerti. 57 Awit kowé wis kaberkahan ngungkuli wong-wong liyané, lan wis disebut karo sing Mahaluhur; lan uga mung sawetara. 58 Nanging sesuk bengi kowé kudu nginep ing kéné; 59 Mangkono uga Kang Mahaluhur bakal paring wahyu marang sira bab prakara-prakara kang luhur, kang bakal katindakake dening Kang Mahaluhur marang para kang padha manggon ing bumi ing dina wekasan. Dadi aku turu bengi lan liyane, kaya sing diprentahake marang aku. BAB 11 1 Aku banjur ngimpi, lah ana manuk garudha sing njedhul saka ing sagara, swiwine wulu rolas lan endhas telu. 2 Lan aku weruh, lan, lah, dheweke ngebarake swiwine ing salumahing bumi, lan sakehing angin ing awang-awang nuli padha nglumpuk. 3 Aku banjur weruh, lan saka wulune ana wulu-wulu liyane kang thukul; lan padha dadi cilik wulu lan cilik. 4 Nanging sirahe padha ayem, sirahe ana ing tengahe luwih gedhe tinimbang liyane, nanging isih ana turahane. 5 Lan aku weruh, lah, manuk garudha mabur nganggo wuluné, lan dadi raja ing bumi lan marang wong-wong sing manggon ing kono.
6 Lan aku weruh kabeh sing ana ing sangisore langit padha tundhuk marang dheweke, lan ora ana wong siji-sijia sing nglawan dheweke, ora ana makhluk siji wae ing bumi. 7 Aku banjur mirsani, lah, manuk garudha munggah ing cakaré lan ngandika marang wuluné: 8 Aja padha ngati-ati, padha turua ana ing panggonane dhewedhewe, lan waspada kanthi cara. 9 Nanging sirah kudu dilestarekake nganti pungkasan. 10 Aku banjur mirsani, lah, swara iku ora metu saka ing sirahé, nanging saka ing jero awaké. 11 Aku banjur ngétung wuluné, lah, ana wolu. 12 Aku banjur mirsani, lah ing sisih tengen ana wulu siji lan dadi ratu d liwat kabeh bumi; 13 Bareng wis jumeneng ratu, wekasane, lan panggonane ora katon maneh; lan mrentah, lan duwe wektu gedhe; 14 Bareng wis jumeneng ratu, wekasane uga kaya kang wiwitan, nganti ora katon manèh. 15 Banjur ana swara sing ngomong: 16 Rungokna kowé, sing wis suwé nguwasani bumi. 17 Ora bakal ana wong siji-sijia sing bisa nggayuh wektumu, utawa setengahe. 18 Kang katelu banjur jumeneng ratu kaya kang sadurunge, lan ora katon maneh. 19 Mangkono uga kabeh kekarene siji-sijine, kaya saben wong dadi ratu, banjur ora katon maneh. 20 Aku banjur mirsani, lah, suwe-suwe, wulu-wulu kang ana ing sisih tengen padha ngadeg ing sisih tengen, supaya padha bisa mrentah; lan sawetara wong padha mrentah, nanging ing sawetara wektu padha ora katon maneh. 21 Amarga ana wong-wong sing padha ngadeg, nanging ora diatur. 22 Sawuse mangkono aku banjur mirsani, lah, wulu rolas wis ora katon maneh, lan wulu cilik loro mau wis ora katon maneh. 23 Ing sarirané manuk garudha iku ora ana manèh, mung endhasé telu kang mapan lan swiwi cilik nem. 24 Banjur aku weruh wulu cilik loro misah saka enem, lan tetep ana ing sangisore sirah sing ana ing sisih tengen, amarga papat ana ing panggonane. 25 Lan aku weruh, lan, lah, wulu sing ana ing sangisore swiwi mikir kanggo ngadeg dhewe lan duwe aturan. 26 Aku banjur weruh, lah, ana siji sing dipasang, nanging ora suwé manèh katon. 27 Lan sing kapindho luwih cepet tinimbang sing pisanan. 28 Lan aku ndeleng, lan, lah, wong loro sing isih padha mikir ing awake dhewe dadi raja. 29 Bareng padha mikir mangkono, lah, ana salah sijining kepala kang lagi ngaso, yaiku kang ana ing tengah; amarga iku luwih gedhe tinimbang kepala loro liyane. 30 Lan aku banjur weruh sing loro sirah liyane digandhengake karo iku. 31 Lah, sirahe maling karo wong-wong sing padha karo, lan mangan loro wulu ing sangisore swiwi sing bakal dadi raja. 32 Nanging sirah iki ndadékaké salumahing bumi padha wedi, lan nguwasani sakehing wong kang manggon ing bumi kalawan akèh panganiaya; lan nduwèni pangwasané donya luwih saka sakèhé swiwiné. 33 Sawisé iku aku weruh, lah, sirah sing ana ing tengahé dumadakan ora katon kaya swiwi. 34 Nanging isih ana kepala loro, sing uga padha nguwasani bumi lan wong-wong sing manggon ing kono. 35 Lan aku weruh, lan, lah, sirah ing sisih tengen mangan sing ana ing sisih kiwa. 36 Aku banjur krungu swara, kang ngandika marang aku: Delengen ing ngarepmu, lan delengen apa sing kokdeleng.
37 Lan aku weruh, lah kaya singa sing nggero diusir metu saka ing alas, lan aku weruh wong mau nguwuh-uwuh marang manuk garudha mau: 38 Rungokna, Aku bakal ngomong karo kowé, lan sing Mahaluhur bakal ngandika marang kowé: 39 Apa kowé dudu kekayon saka kéwan papat, sing wis Dakdadèkké ratu ing jagat-Ku, supaya entèk-entèké jamané kelakon? 40 Lan kang kaping papat teka, lan ngalahake kabeh kewan sing wis kepungkur, lan nguwasani jagad kanthi wedi banget, lan nguwasani salumahing bumi kanthi penindasan sing ala. lan nganti suwe anggone manggon ana ing bumi kalawan cidra. 41 Awitdene bumi Paduka boten ngadili kanthi leres. 42 Amargi tiyang ingkang andhap asor, Paduka awonaken, tiyang ingkang rukun, Paduka tresnani dhateng tiyang ingkang goroh, lan ngrusak omah-omahipun tiyang ingkang metokake woh, lan mbubrahaken tembokipun tiyang ingkang boten damel piawon dhateng Paduka. 43 Mulané tumindakmu sing ora bener iku nganti tekan Ingkang Mahaluhur, lan angkuhmu marang Kang Mahakuwasa. 44 Ida Sang Hyang Widi Wasa sampun mirsani masa-masa angkuh, satemah sampun telas, saha nisthanipun sampun kaleksanan. 45 Mulané ora katon manèh, hé manuk garudha, swiwimu sing nggegirisi, wulumu sing ala, sirahmu sing ala, cakarmu sing lara, lan sakèhé badanmu sing ora apik. 46 Supaya salumahing bumi padha ayem lan bisa bali, diluwari saka panganiayamu, sarta ngarep-arep marang pangadilan lan sih-kadarmane kang nitahake. BAB 12 1 Nalika singa ngandika marang manuk garudha mau, aku weruh, 2 Lah, sirah sing isih ana lan swiwi papat wis ora katon maneh, lan wong loro mau banjur padha mangkat dadi ratu, nanging karajane mung cilik lan kebak geger. 3 Lan aku weruh, lah padha ora katon maneh, lan kabeh awak manuk garudha padha kobong, nganti bumi wedi banget, aku banjur tangi saka kasusahan lan keseling atiku, lan saka wedi banget. lan ngandika marang rohku, 4 Lah, iki sing koktindakake marang aku, yaiku nyinau dalane Kang Mahaluhur. 5 Lah, nanging aku kesel banget ing pikiranku, lan saya ringkih banget; lan mung sethithik kekuwatanku, amarga wedi banget sing daktampa ing bengi iki. 6 Mulané aku saiki nyuwun marang Ingkang Mahaluhur, supaya Panjenengané nglipur aku nganti tumeka ing wekasan. 7 Aku banjur matur: Dhuh Gusti, ingkang nguwasani, manawi kawula manggih sih-rahmat wonten ing ngarsanipun tpaningalmu, lan manawa aku kabenerake ana ing ngarepe wong akeh, lan manawa panyuwunku nganti tekan ing ngarsane; 8 Kawula mugi karsaa nglipur, saha mugi karsaa paring wangsulan dhateng abdi Paduka punika, saha warnining wahyu ingkang nggegirisi punika, supados Paduka saged nglipur nyawa kawula. 9 Awit kowé wis nganggep aku pantes nduduhké marang aku ing pungkasaning jaman. 10 Panjenengané banjur ngandika marang aku: Iki tegesé wahyu mau. 11 Manuk garudha kang kokdeleng minggah saka ing sagara, iku karajan kang katon ing wahyune sadulurmu Dhaniel.
12 Nanging ora diwedharaké marang Panjenengané, mulané saiki dakkarepaké marang kowé. 13 Lah, bakal tumeka ing wektune bakal ana karajan kang jumeneng ana ing bumi, lan bakal digegirisi ngluwihi kabeh karajan sadurunge. 14 Ing kono bakal ana ratu rolas, siji-sijine. 15 Kang kapindho bakal wiwit jumeneng ratu, lan bakal duwe wektu luwih akeh tinimbang wong rolas. 16 Lan swiwi rolas kuwi tegesé, sing kowé weruh. 17 Mungguh swara kang kokrungu ngandika, lan kang kokdeleng iku ora metu saka ing sirah, nanging saka ing satengahing badan, iki tegesé: 18 Sawisé jamané karajan mau bakal ana perang-perjuangan kang gedhé, lan bakal ana ing bebaya kacilakan; 19 Dene anggonira weruh wulu cilik wolung ing sangisoring swiwine, iku tegesé: 20 Ing Panjenengané bakal jumeneng raja wolu, kang umuré mung cilik, lan umuré cepet. 21 Wong loro mau bakal tiwas, wis cedhak wektu tengahé, papat kudu disimpen nganti pungkasané nyedhak, nanging loro bakal disimpen nganti pungkasan. 22 Dene anggonmu weruh endhas telu padha ngaso, iki tegesé: 23 Ing dina wekasane Kang Mahaluhur bakal nganakake karajan telu, lan ing kono bakal ana prakara akeh maneh, lan bakal padha nguwasani bumi. 24 Lan saka wong-wong sing manggon ing kono, luwih akeh nganiaya, ngluwihi kabeh wong sadurunge, mulane diarani kepala manuk garudha. 25 Awit wong-wong kuwi sing bakal nglakoni pialané, lan sing bakal ngrampungké wekasané. 26 Lan nalika kowé weruh sing sirah gedhe wis ora katon maneh, iku ateges sing siji saka wong-wong mau bakal mati ing paturon, nanging karo pain. 27 Awit wong loro sing isih kari bakal dipatèni nganggo pedhang. 28 Awit pedhangé sing siji bakal ngmangsa sijiné, nanging wekasané bakal tiba ing pedhang. 29 Dene sira weruh wulu loro ana ing sangisore swiwine padha ngliwati endhas ing sisih tengen; 30 Iki tegesé wong-wong sing dilestarèkaké déning Kang Mahaluhur nganti tekan pungkasané: Kratoné cilik lan kebak kasusahan, kaya sing wis kokdeleng. 31 Singa sing kokdeleng njedhul saka ing alas, lan nggerogero lan ngomong karo manuk garudha, lan nggegirisi dheweke kanthi sakehing tembung sing kokrungu; 32 Iki wong sing dijebadi, sing disimpen dening Ingkang Mahaluhur kanggo wong-wong mau lan marga saka pialane nganti tumeka ing wekasane; 33 Wong-wong mau bakal dipasrahké ing ngarsané kanthi urip ing ngarsané, lan bakal didukani lan didukani. 34 Awitdene umat-Ku liyane bakal diluwari kanthi sih-rahmat, yaiku wong-wong kang katindhes ana ing wilayah-wilayahKu, lan bakal padha bungah-bungaha nganti tumeka ing dina pangadilan, kang wus Sunomongake marang sira wiwit wiwitan mula. 35 Iki impèn sing kokdeleng, lan iki tegesé. 36 Kowé mung kepéngin ngerti rahasiané Kang Mahaluhur iki. 37 Mulané tulisen sakèhé prekara sing wis kokdeleng ana ing buku lan ndhelikaké. 38 Lan mulangi wong-wong sing wicaksana, sing bisa ngerti lan njaga rahasia kasebut. 39 Nanging kowe ngentènana ana ing kéné manèh pitung dina manèh, supaya kowé bisa diweruhi apa kang dadi karsané Kang Mahaluhur marang kowé. Lan kanthi mangkono banjur tindak.
40 Bareng wong kabèh padha weruh yèn pitung dina wis kliwat, lan aku ora bali manèh menyang kutha, banjur padha nglumpukaké wong kabèh, saka kang cilik nganti kang gedhé, banjur padha sowan ing ngarsaningsun sarta matur: 41 Kawula sami damel dosa menapa? Lan piala apa sing daktindakaké marang kowé, nganti kowé ninggal aku lan njagong ana ing kene? 42 Awit saka ing antarané para nabi kabèh, kowé mung kari aku, kaya gugus anggur, kaya diyan ing panggonan kang peteng, lan kaya swarga utawa prau kang kajaga saka prahara. 43 Apa ora cukup piala kang wis tumeka marang aku? 44 Manawa kawula sami Paduka tilar, punapa langkung prayogi tumrap kawula sadaya, manawi kawula sami kaobong wonten ing Sion? 45 Awit kita ora ngungkuli wong-wong sing wis mati ana ing kono. Lan padha nangis sora. Aku banjur mangsuli, mangkene: 46 He Israèl! lan aja dadi abot, he turune Yakub! 47 Awit Gusti Allah sing Mahaluhur wis ngéling-éling kowé, lan Kang Mahakuwasa ora nglalèkaké kowé ing sajroning panggodha. 48 Aku ora ninggal kowé, lan ora ninggal kowé, nanging teka ing panggonan iki kanggo ndedonga kanggo karusakané Sion, lan supaya aku njaluk welas asih kanggo kahananmu sing asor. papan suci sampeyan. 49 Mulané kowé kabèh padha mulih, lan sawisé dina iki Aku bakal nemoni kowé. 50 Wong-wong mau banjur padha mlebu ing kutha, kaya sing dakdhawuhake: 51 Nanging aku tetep ana ing ara-ara pitung dina, kaya sing didhawuhaké déning malaékat marang aku; lan ing dina iku mung mangan kembang ing ara-ara, lan aku mangan sayuran. BAB 13 1 Sawisé pitung dina, ing wayah bengi aku ngimpi. 2 Lah, ana angin saka segara, sing ngobahaké ombaké kabèh. 3 Aku banjur mirsani, lah, wong iku dadi kuwat karo ewonan langit, lan nalika dheweke noleh kanggo ndeleng, kabeh sing katon ing sangisore gumeter. 4 Lan saben swara mau metu saka cangkemé, wong-wong sing krungu swarané padha kobong, kaya bumi sing keprungu nalika krasa geni. 5 Sawisé iku aku weruh, lah, wong akèh padha nglumpuk, saka ing keblat papat, padha nglumpuk, arep nglumpukaké wong kang metu saka sagara. 6 Nanging aku weruh, lah, Panjenengané wis ngukir gunung gedhé dhéwé, banjur mabur munggah ing kono. 7 Nanging aku bakal weruh wilayah utawa panggonan sing diukir gunung iku, nanging aku ora bisa. 8 Sakwisé kuwi aku weruh, lah, kabèh wong sing pada nglumpuk arep ngalahké dhèwèké padha wedi banget, nanging padha wani perang. 9 Lah, nalika ndeleng panganiaya saka wong akeh sing teka, dheweke ora ngangkat tangane lan ora nyekel pedhang utawa piranti perang apa wae. 10 Nanging mung aku sumurup, mungguhing cangkeme kaya geni, lan saka lambene ana napas kang murub, lan saka ing ilate dheweke ngetokaké kembang api lan prahara. 11 Wong-wong mau kabèh padha kecampuran; jeblugan geni, ambegan murub, lan prahara gedhe; nuli nempuh wong akeh kang padha siyaga perang, nuli diobongi kabeh, nganti dumadakan wong akeh kang ora kaetung ora ana kang katon, mung bledug lan ambune asep. . 12 Sakwisé kuwi aku weruh wong kuwi mudhun saka gunung, lan aku nimbali wong akèh liyané sing rukun.
13 Ing kono ana wong akèh kang padha sowan ing ngarsané, ana kang padha bungah, ana kang sedhih, ana kang ditangkep, lan ana kang padha digawa marang kang dicaosaké; 14 Mulané kowé wis nduduhké mukjijat-mukjijat iki marang peladènmu, lan kowé wis nganggep aku pantes nampa pandongaku. 15 Saiki tuduhna tegesé impèn iki. 16 Sabab kayadene anggoningSun ngandhut ing pangertenku, bilai wong-wong sing bakal ditinggal ing wektu iku, lan luwih bilai wong-wong sing ora ditinggal! 17 Awit wong-wong sing ora ditinggal kuwi padha sedhih. 18 Saiki aku ngerti apa sing wis disimpen ing dina-dina pungkasan, sing bakal kelakon marang wong-wong mau lan wong-wong sing ditinggal. 19 Mulané wong-wong mau padha ngalami bebaya lan akèh kabutuhan, kaya sing dicritakaké déning impen-impen mau. 20 Nanging luwih gampang kanggo wong sing ana ing bebaya nandhang prekara-prekara iki, katimbang lunga saka jagad kaya mega, lan ora weruh apa sing bakal kelakon ing dinadina pungkasan. Lan wangsulane marang aku: 21 Aku bakal nduduhké tegesé wahyu iki marang kowé, lan aku bakal mbukak marang kowé apa sing mbok jaluk. 22 Dene anggonira ngandika bab wong-wong kang padha kari, iki tegesé: 23 Sapa sing bakal nandhang sangsara ing wektu iku, iku wis ngreksa awake dhewe, lan wong kang kacemplung ing bebaya, iku wong kang nduwé panggawé lan pracaya marang Kang Mahakwasa. 24 Mulané ngertia nèk wong-wong sing ditinggal kuwi luwih begja ketimbang wong sing wis mati. 25 Iki tegesé wahyu mau: Nalika kowé weruh ana wong munggah saka tengahé segara. 26 Ida Sang Hyang Widi Wasa sane sampun karahayuang antuk Ida Sang Hyang Widi Wasa, Ida Sang Hyang Widi Wasa, sane sampun karahayuang antuk Ida Sang Hyang Widi Wasa. 27 Lan nalika kowé weruh, sing metu saka cangkemé kaya bledosan angin, lan geni lan prahara; 28 Lan manawa dheweke ora nyekel pedhang utawa piranti perang apa wae, nanging kesusu mlebu nyirnakake wong akeh sing teka kanggo nelukake dheweke; iki interpretasi: 29 Lah, bakal tumeka ing wektune, manawa Kang Mahaluhur bakal ngluwari wong-wong kang ana ing bumi. 30 Wong-wong sing manggon ing bumi bakal nggumunké. 31 Wong siji bakal nglawan kutha liyané, kutha siji nglawan panggonan liyané, bangsa siji nglawan negara liyané. 32 Lan bakal tekan wektune prekara-prekara iki bakal kelakon, lan pratandha-pratandha sing wis dakkandhani marang kowe sadurunge bakal kelakon, banjur PutraningSun bakal kacarita, sing kokdeleng minangka wong munggah. 33 Bareng wong kabèh padha krungu swarané, saben wong padha lunga saka ing tanahé dhéwé-dhéwé saka perang. 34 Bakal padha nglumpuk akèh wong kang ora kaetung, kaya kang wus kokdeleng, kang padha karsa rawuh lan ngalahaké dhèwèké kanthi perang. 35 Nanging Panjenengané bakal ngadeg ing pucuking gunung Sion. 36 Lan Sion bakal teka, lan bakal dituduhake marang kabeh wong, sing wis disiapake lan dibangun. kayadene sira weruh gunung kang diukir tanpa tangan. 37 Lan PutraningSun iki bakal ndhawuhi panemu ala saka bangsa-bangsa iku, sing amarga urip ala padha tiba ing prahara; 38 Panjenengané bakal nyirnakaké pikiran-pikirané sing ala lan siksa-siksa sing bakal disiksa, sing kaya geni, lan bakal
numpes wong-wong mau tanpa pegawéan, miturut anggerangger sing kaya Aku. 39 Nanging kowé weruh nèk Dèkné nglumpukké wong liya sing rukun nang nggoné Dèkné. 40 Yaiku taler sapuluh, kang padha diboyong saka ing tanahe dhewe-dhewe, nalika jamane Sang Prabu Osea, kang diboyong dening Sang Prabu Salmanasar, ratu ing Asyur, lan padha digawa liwat ing sagara, banjur padha teka ing tanah liya. . 41 Nanging wong-wong mau padha rembugan, mangkéné, supaya padha ninggal bangsa-bangsa kang akèh mau lan lunga menyang negara liya, sing ora tau dienggoni manungsa. 42 Supaya ana ing kono padha netepi pranatan-pranatane, kang ora tau ditindakake ana ing tanahe dhewe. 43 Lan padha mlebu ing Efrat liwat panggonan ciyut ing kali. 44 Awit Ingkang Mahaluhur banjur paring pratandha marang wong-wong mau, lan nyegah banjir mau nganti padha nyabrang. 45 Amarga liwat negara iku ana dalan gedhe, yaiku, siji setengah taun, lan wilayah sing padha disebut Arsaret. 46 Banjur padha manggon ana ing kono nganti tekan pungkasan; lan saiki nalika padha wiwit teka, 47 Ingkang Mahaluhur bakal nancepake sumbering kali maneh, supaya bisa liwat, mula sampeyan ndeleng wong akeh kanthi tentrem. 48 Nanging wong-wong sing ditinggal saka bangsamu, yaiku wong-wong sing ana ing tlatah-tlatahku. 49 Samangsa Panjenengané numpes bangsa-bangsa kang padha nglumpuk, Panjenengané bakal mbélani umaté kang isih kari. 50 Banjur Panjenengané bakal nduduhké mukjijat-mukjijat sing gedhé. 51 Aku banjur matur: Dhuh Pangéran ingkang nguwasani, mugi karsaa ndhawuhi mangkene: Yagéné aku weruh wong iku munggah saka ing sagara? 52 Panjenengané banjur ngandika marang aku: Kaya kowé ora bisa nggolèki lan ora ngerti apa sing ana ing samodra, kaya mengkono uga ora ana wong siji-sijia ing bumi sing bisa ndeleng Putraku lan wong-wong sing nunggil karo Panjenengané, kajaba ing wayah awan. . 53 Iki tegesé impèn sing kokdeleng, lan kowé mung ana ing kéné. 54 Awit kowé wis ninggal lakumu dhéwé lan ngetrapké angger-angger-Ku lan ngupaya. 55 Kawicaksanan Paduka dhawuhaken gesang Paduka, saha pangertosan Paduka nimbali ibu Paduka. 56 Mulané Aku wis nduduhké raja-branané Gusti Allah sing Mahaluhur marang kowé. 57 Aku banjur mangkat menyang ing ara-ara, ngluhurake lan ngucap sokur marang Kang Mahaluhur marga saka mukjijatmukjijat kang ditindakake ing wektune; 58 Lan merga Panjenengané nguwasani sing padha, lan apaapa sing tiba ing mangsa, lan aku lungguh ing kono telung dina. BAB 14 1 Ing dina katelu aku lungguh ing sangisore wit oak, lah ana swara saka grumbul ing ngarepku: Esdras, Esdras! 2 Aku banjur matur: Iki aku, Gusti, lan aku ngadeg ing sikilku. 3 Panjenengané banjur ngandika marang aku, "Ing grumbul grumbul eri, Ingsun ngatingal marang Nabi Musa lan ngandika marang Musa, nalika umatingSun padha ngladèni ing tanah Mesir.
4 Ingsun ngutus wong iku lan nuntun umatingSun metu saka ing tanah Mesir, sarta Sunirid munggah menyang gunung, kang wus suwéné Ingsun ngenggoni dhèwèké, 5 Lan ngandika marang Panjenengané akèh prakara kang nggumunaké, lan paring wewadining jaman lan wekasan; lan dhawuh, pangandikane: 6 Tembung-tembung iki kudu sira wara-wara, lan iki kang sira pendhem. 7 Lan saiki Aku pitutur marang kowé: 8 Sira padha nyimpen ing atimu pratandha-pratandha kang wus Sunparingake marang sira, lan impèn-impèn kang kokdeleng, sarta tegesé kang kokrungu. 9 Awit kowé bakal dibuwang saka sakèhé wong, lan wiwit saiki kowé bakal tetep karo Anakku lan karo wong-wong sing kaya kowé, nganti tekan entèké jaman. 10 Amarga jagad iki wis kelangan nom-noman, lan jamane wiwit saya tuwa. 11 Amarga jagad iki kapérang dadi rolas, lan sapuluh bagéané wis sirna, lan setengah saka saprasepuluh. 12 Lan isih ana sing isih ana sawise separo saka prasepuluh. 13 Mulané saiki aturna brayatmu, lan wong-wongmu wèlèhna, nglipur wong-wong sing lagi nandhang kasusahan, lan saiki padha nyingkirana piala. 14Sira ngilangna pikiran-pikiran kang ala, bucala kabotaning manungsa, saiki wis sirna sipat kang ringkih, 15 Lan nyingkirake pikiran-pikiran sing paling abot kanggo sampeyan, lan cepet-cepet mlayu saka jaman saiki. 16 Awitdene piala kang luwih gedhe tinimbang kang wus kokdeleng bakal kelakon ing besuk. 17 Satemene jagad iki bakal saya ringkih salawas-lawase, malah tambah akeh piala marang wong-wong sing manggon ing kono. 18 Amarga wektune wis adoh, lan nyewakake wis angel, amarga saiki bakal cepet teka, sing wis sampeyan deleng. 19 Aku banjur mangsuli ing ngarsamu: 20 Dhuh Yehuwah, kawula badhe tindak, kados ingkang Paduka dhawuhaken dhateng kawula, saha ndhatengaken tiyang-tiyang ingkang wonten ing ngriku, nanging ingkang badhe miyos sasampunipun punika, sapa ingkang badhe paring pitedah? Dadiné jagat dadi peteng ndhedhet, lan wongwong sing manggon ing kono padha ora ana pepadhang. 21 Awit saking punika angger-angger Paduka sampun kaobong Ora ana wong sing ngerti apa sing bakal ditindakake saka sampeyan, utawa karya sing bakal diwiwiti. 22 Nanging manawa aku wis nemu sih-rahmat ana ing ngarepmu, Roh Suci kirimna menyang aku, lan aku bakal nulis kabeh sing wis kelakon ing jagad iki wiwit wiwitan, sing wis ditulis ing angger-anggermu, supaya wong bisa nemokake dalanmu, lan kang bakal urip ing dina pungkasan bisa urip. 23 Panjenengané banjur mangsuli marang aku, pangandikané, "Lungaa, klumpukna wong-wong iku, lan kandhanana, aja nganti patang puluh dina nggolèki kowé." 24 Nanging delengen kowe nyawisake wit-witan akeh, lan njupuka Sarea, Dabria, Selemia, Ecanus lan Asiel, lima wong sing wis siap nulis kanthi cepet; 25 Mrenea, Ingsun bakal nyumed obor pangerten ing atimu, kang ora bakal dipateni, nganti kelakon apa kang bakal kok tulis. 26 Lan nèk kowé wis rampung, sawetara prekara sing bakal kokwartakaké, lan sawetara prekara sing diwènèhaké marang wong wicaksana: sesuk jam iki kowé bakal miwiti nulis. 27 Aku banjur metu, kaya sing didhawuhaké, lan ngumpulaké wong kabèh lan ngandika: 28 Rungokna tembung iki, he Israèl!
29 Para leluhur kita biyèn padha manca ana ing tanah Mesir, saka ngendi padha diluwari. 30 Lan padha nampani angger-anggering urip, kang padha ora netepi, kang uga padha koktindakake sawuse mangkono. 31 Ing wektu iku, tanah Sion, tanah Sion, diedum-edum ana ing antaramu kanthi undhi, nanging para leluhurmu lan kowe dhewe padha nglakoni piala lan ora netepi dalan kang didhawuhake dening Kang Mahaluhur marang kowe. 32 Lan marga Panjenengané iku hakim kang adil, Panjenengané mundhut saka kowé apa kang wis diparingaké marang kowé. 33 Lan saiki kowé padha ana ing kéné, lan para sadulurmu ana ing antaramu. 34 Mulané, manawa kowé bakal nguwasani pangertènmu dhéwé, lan ndandani atimu, kowé bakal tetep urip lan sawisé mati kowé bakal oleh welas asih. 35 Sawisé pati bakal ana paukuman, nalika kita bakal urip manèh, banjur jenengé para wong mursid bakal dicethakaké, lan panggawéné wong duraka bakal diwulangaké. 36 Mulané, aja nganti ana wong siji waé sing marani Aku lan aja nganti nggolèki Aku ing patang puluh dina iki. 37 Aku banjur njupuk wong lima mau, kaya sing dipréntahaké marang aku, lan aku padha menyang ing ara-ara, lan tetep ana ing kono. 38 Esuke, ana swara kang nyeluk aku, pangandikane: “Esdras, bukak cangkemmu lan ngombea, kang dakwenehake marang kowe.” 39 Aku banjur mbuka cangkemku, lah Panjenengané ngusungi tuwung kebak, isiné kaya banyu, nanging warnané kaya geni. 40 Aku banjur njupuk lan ngombé, lan nalika aku ngombe saka iku, atiku ngucapake pangerten, lan kawicaksanan tuwuh ing dhadhaku, amarga semangatku nggegirisi aku. 41 Lan cangkemku kabuka lan ora ditutup maneh. 42 Kang Mahaluhur paring pangerten marang wong lima mau, lan padha nulis wahyu kang nggumunake ing wayah bengi, kang ora diweruhi, lan padha lungguh patang puluh dina, lan nulis ing wayah awan, lan ing wayah bengi padha mangan roti. 43 Dene kula. Ing wayah awan Ingsun ngucap, lan ing wayah bengi ora nahan ilat. 44 Ing patang puluh dina padha nulis buku rong atus papat. 45 Lan nalika patang puluh dina wis kebak, Ingkang Mahaluhur ngandika mengkéné, "Sing pisanan sing wis sampeyan tulis, undhangna kanthi terang, supaya wong sing pantes lan sing ora pantes bisa maca. 46 Nanging wong pitung puluh iku tetepa, supaya mung wong sing wicaksana ing antarané wong-wong mau. 47 Awit ing kono ana sumbering pangerten, sumbering kawicaksanan, lan sumbering kawruh. 48 Aku banjur nglakoni. BAB 15 1 Lah, sira ndhawuhana ing kupinge umatingSun apa kang bakal Sunparingake ing cangkemira, mangkono pangandikane Sang Yehuwah: 2 Lan supaya padha ditulis ing kertas, amarga padha setya lan bener. 3 Aja wedi marang angen-angenmu, lan wong-wong kang padha nglawan marang kowé aja nganti ngganggu kowé. 4 Amarga kabeh wong kang ora setya bakal mati marga saka anggone ora setya. 5 Lah, pangandikane Sang Yehuwah: Ingsun bakal nekakake pageblug marang jagad; pedhang, pailan, pati, lan karusakan. 6 Awitdene wong duraka wis najisake salumahing bumi, lan panggawene kang gawe cilaka iku kelakon.
7 Mulané Pangéran ngandika, 8 Ingsun ora bakal nahan ilat maneh bab pialane, kang padha katindakake kanthi najis, lan Ingsun ora bakal nandhang sangsara marga saka tumindak kang ala, kang padha tumindak ala; mung sambat terus. 9 Mulané, pangandikané Pangéran, "Aku mesthi bakal males wong-wong mau, lan bakal nampa Aku kabèh getih sing ora luput saka ing antarané wong-wong mau." 10 Lah, umatingSun kaya wedhus katuntun menyang ing pasembelehan; 11 Nanging Ingsun bakal nekakake wong-wong mau kalawan asta kang rosa lan lengen kang kacungake, sarta Ingsun bakal nggebag Mesir kalawan wewelak kaya kang uwis-uwis, sarta tanahe bakal Sunsirnakake kabeh. 12 Mesir bakal sedhih, lan dhasare bakal digempur karo pageblug lan paukuman sing bakal ditimbulake dening Gusti Allah. 13 Wong-wong sing nggarap lemah bakal sedhih, amarga wiji bakal ilang amarga bledosan lan udan es, lan rasi lintang sing medeni. 14 Bilai jagat lan wong-wong sing manggon ana ing kono! 15 Amarga pedhang lan karusakane wis cedhak, siji bangsa bakal ngadeg lan nglawan. t liyane, lan pedhang ing tangané. 16 Amarga bakal ana komplotan ing antarane manungsa lan padha nyerang; padha ora bakal nggatekake para ratu lan para panggedhene, lan tumindake bakal tetep ana ing panguwasane. 17 Ana wong kepéngin lumebu ing sawijining kutha, nanging ora bisa. 18 Amarga saka gumunggunge, kutha-kutha bakal padha geger, omah-omah bakal dirusak, lan wong-wong padha wedi. 19 Wong ora bakal welas marang pepadhané, nanging omahomahé dirusak klawan pedhang lan ngrampas barang-barangé, merga kekurangan roti lan kasangsaran gedhé. 20 Lah, pangandikane Gusti Allah: Ingsun bakal nimbali sakehe ratu ing bumi supaya padha ngabekti marang Ingsun, kang saka srengéngé, saka kidul, wétan, lan Libanus; supaya padha nglawan marang sapadha-padha, lan males apa kang wus padha ditindakake. 21 Kaya kang isih padha ditindakake ing dina iki marang wong-wong pilihaningSun, iya mangkono uga Ingsun bakal nindakake, sarta bakal Sunparingi piwales ana ing pangkone. Mangkene pangandikane Pangeran Yehuwah; 22 TanganingSun tengen ora bakal ngéman marang wong dosa, lan pedhangingSun ora bakal kendhat tumrap wong kang ngwutahake getih kang ora luput ana ing bumi. 23 Latu metu saka bebendune, lan ngobong dhasaring bumi, lan wong-wong dosa, kaya dene jerami sing murub. 24 Bilai wong kang padha nglakoni dosa lan ora netepi pepakoningSun! pangandikane Sang Yehuwah. 25 Aku ora bakal ngéman wong-wong mau: he, anak-anak, lungaa saka panguwasa, aja najisaké pasuceningSun. 26 Amarga Pangeran Yehuwah pirsa marang kabeh wong kang padha gawe dosa marang Panjenengane, mulane padha diulungake marang pati lan katumpes. 27 Awit saiki wewelak bakal teka ing salumahing bumi, lan kowé bakal tetep ana ing kono, awit Gusti Allah ora bakal ngluwari kowé, merga kowé wis nglakoni dosa marang Panjenengané. 28 Lah ana wahyu sing nggegirisi lan katon saka sisih wétan. 29 Ing kono bangsa-bangsa naga ing Arab bakal padha metu karo kréta-kréta kang akèh, lan wong-wong mau bakal padha kaobah ing bumi kaya angin, temah wong-wong kang padha krungu padha wedi lan gumeter. 30 Lan wong Karman sing nepsu banget bakal padha metu kaya celeng ing alas, lan bakal teka kanthi kekuwatan gedhe,
lan perang karo wong-wong mau, lan ngrusak bagean saka tanah Asyur. 31 Lan banjur naga bakal duwe tangan ndhuwur, ngelingi alam sing; lan yen padha bali, padha sekuthon karo daya gedhe kanggo nganiaya wong-wong mau, 32 Wong-wong mau bakal padha gumeter lan meneng marga saka pangwasané, banjur padha lumayu. 33 Lan saka ing tanah Asyur bakal ngepung wong-wong mau lan numpes sawetara saka wong-wong mau, lan ing wadyabalane bakal wedi lan giris lan padudon ing antarane para ratune. 34 Lah mendhung saka wetan lan saka lor tekan kidul, nggegirisi banget dideleng, kebak bebendu lan prahara. 35 Wong-wong mau bakal padha nggebugi siji lan sijiné, lan bakal numpes lintang-lintang akèh banget ing bumi, malah lintangé dhéwé; lan getih bakal dadi saka pedhang nganti weteng, 36 Lan reregeding manungsa nganti tekan ing wadhah unta. 37 Ing bumi bakal ana rasa wedi lan gumeter, lan wong-wong sing weruh bebendune bakal padha wedi lan gumeter. 38 Lan banjur bakal teka prahara gedhe saka kidul, lan saka lor, lan bagean liyane saka kulon. 39 Lan angin banter bakal metu saka wétan lan mbukak; lan mega kang diumbulaké marga saka bebendu, lan lintang sing diojok-ojoki kanggo njalari wedi marang angin wétan lan kulon, bakal sirna. 40 Mendhung kang gedhe lan gagah prakosa bakal padha mumbul-mumbul kebak ing bebendu lan lintang, supaya salumahing bumi dalah para kang manggon ing kono padha giris; lan bakal padha ngetokaké lintang sing nggegirisi ing saben panggonan sing dhuwur lan dhuwur. 41 Geni, udan es, pedhang mabur, lan banyu akeh, supaya sakehing pategalan kebak, lan sakehing kali-kali, kanthi banyu kang akeh banget. 42 Kutha-kutha lan bètèng-bètèngé, gunung-gunung lan tengger-tenggeré, wit-witan ing alas, suket ing ara-ara lan gandumé bakal dirusak. 43 Wong-wong mau bakal padha marani Babil kanthi mantep lan padha wedi. 44 Wong-wong mau bakal padha sowan lan ngepung, lintang lan sakehing bebendune bakal padha diwutahake marang dheweke, banjur lebu lan kumelun bakal munggah ing langit, lan sakehe wong ing sakubenge bakal padha sesambat. 45 Lan wong-wong sing isih ana ing sangisoré dheweke bakal ngladeni wong-wong sing wis wedi marang dheweke. 46 Lan kowé, Asia, sing wis nampa pangarep-arep bab Babil, lan dadi kamulyan pribadine. 47 Bilai kowé, hé wong cilaka, merga kowé wis nganggep awakmu kaya wong wadon kuwi; lan anak-anakmu wadon wis padha laku jina, supaya bisa nyenengna lan ngegungegungake para kekasihmu, sing tansah kepéngin laku jina karo kowé. 48 Kowé wis ngetutaké wong sing disengiti ing sakehing panggawé lan panggawéné, mulané Gusti Allah ngandika: 49 Ingsun bakal nekakaké wewelak marang sira; randha, mlarat, pailan, pedhang lan pageblug, kanggo ngrusak omahmu kanthi karusakan lan pati. 50 Lan kamulyan saka Pangwaos Paduka bakal garing kaya kembang, panas sing dikirim liwat sampeyan. 51 Kowé bakal dadi ringkih kaya wong wadon mlarat sing lara-larané, lan kaya wong sing disiksa nganggo tatu, satemah para prawira lan para kekasih ora bisa nampani. kowe. 52 Apa Ingsun bakal nglawan marang sira, mangkono pangandikane Sang Yehuwah,
53 Saupama kowé ora tansah matèni wong-wong sing wis Dakpeksa, lan kowé padha ngegung-egungaké tanganmu, lan ngucap marang wong mati, nalika kowé mendem, 54 Paduka mugi karsaa nguningani kaendahaning pasuryan Paduka? 55 Upahmu laku jina iku ana ing pangkomu, mulané kowé bakal tampa piwales. 56 Kaya sing wis koktindakké marang wong sing dipilih-Ku, mangkono pangandikané Pangéran, mangkono uga Gusti Allah bakal nindakaké kowé, lan bakal ngulungaké kowé ing bilai. 57 Anak-anakmu bakal padha mati kaliren, lan kowe bakal tiwas ing pedhang; 58 Wong-wong sing ana ing gunung bakal mati kaliren, mangan dagingé dhéwé lan ngombé getihé dhéwé, merga ngelak banget roti lan ngelak. 59 Kowé bakal teka liwat segara lan bakal nampa pageblug menèh. 60 Lan ing dalan bakal padha mlayu menyang kutha nganggur, lan bakal nyirnakake sawetara bagéan saka negaramu, lan ngrusak bagéan saka kamulyanmu, lan bakal bali menyang Babil sing wis dirusak. 61 Lan kowé bakal dibuwang déning wong-wong mau kaya tunggul, lan kanggo kowé kaya geni; 62 Lan bakal ngrusak kowé lan kutha-kuthamu, tanahmu lan gunung-gunungmu; sakèhé alasmu lan wit-witanmu sing wohwohanmu bakal diobong ing geni. 63 Anak-anakmu bakal padha diboyong, lan apa sing darbé kowé bakal dijarah-rayah lan ngrusak kaendahaning pasuryanmu. BAB 16 1 Bilai kowé, Babil lan Asia! bilai kowé, Mesir lan Siria! 2 Sira padha sandhanga bagor lan wulu, tangisana anakanakmu, lan padha sedhih; amarga karusakanmu wis cedhak. 3 Pedhang diutus marang kowé, lan sapa sing bisa mbalèkaké? 4 Ana geni kang kadhawuhake ana ing tengahira, lan sapa kang bisa mateni? 5 Wewelak bakal dikirim menyang sampeyan, lan sapa sing bisa nundhung? 6 Apa ana wong sing bisa nundhung singa sing keluwen ing alas? utawa ana wong sing bisa mateni geni ing tunggul, yen wis wiwit kobong? 7 Apa ana wong sing bisa nguripake maneh panah sing ditembakake dening pemanah sing kuwat? 8 Pangéran kang Mahakwasa nekakaké wewelak, lan sapa kang bisa nundhungi? 9 Ing bebendune bakal metu geni, lan sapa kang bisa mateni? 10 Panjenengane bakal ndhatengake kilat, lan sapa kang ora wedi? bakal gludhug, lan sapa kang ora wedi? 11 Pangéran bakal ngancam, lan sapa sing ora bakal digebugi babar blas ana ing ngarsané? 12 Bumi gonjang-ganjing lan dhasare; segara njedhul karo ombak saka jero, lan ombake padha goyah, lan iwak-iwak ing ngarepe Pangeran Yehuwah, lan sadurunge kamulyaning pangwasane. 13 Sabab tangane tengen kang mbengkongake panah iku kuwat, lan panahe kang njejegake iku landhepe, lan ora bakal luput, manawa wiwit katempuh ing pojok-pojoking jagad. 14 Lah, wewelak iku dikirim, lan ora bakal bali maneh, nganti tumeka ing bumi. 15 Geni iku murub lan ora bakal dipateni, nganti ngobong dhasaring bumi.
16 Kayadene panah kang ditembakake dening pamanah kang gagah prakosa, ora bakal mundur maneh, mangkono uga pageblug kang bakal katempuh ing bumi ora bakal bali maneh. 17 Bilai aku! woy aku! sapa kang bakal ngluwari aku ing wektu iku? 18 Wiwitane kasusahan lan kasusahan sing gedhe; wiwitane pailan lan pati gedhe; wiwitaning perang, lan para panguwasa bakal wedi; wiwitane ala! apa kang kudu daktindakake nalika piala iki bakal teka? 19 Lah, pailan lan pageblug, kasangsaran lan kasusahan, dikirim minangka pecut kanggo owah-owahan. 20 Nanging ing bab iku kabèh, wong-wong mau ora bakal ninggal pialané, lan ora ngéling-éling marang wewelak. 21 Lah, pangan bakal murah banget ing bumi, sing bakal padha nganggep awake dhewe ing kahanan sing apik, lan banjur bakal tuwuh piala ing bumi, pedhang, pailan lan kebingungan gedhe. 22 Awit akèh wong sing manggon ing bumi bakal mati pailan; lan liyane, sing oncat saka keluwen, bakal numpes pedhang. 23 Wong mati bakal dibuwang kaya bledug, lan ora ana sing bisa nglipur, amarga bumi bakal rusak lan kutha-kutha bakal dibubrahake. 24 Ora bakal ana wong siji waé sing bisa ngolah bumi lan nyebar 25 Wit-witan bakal ngetokké woh, lan sapa sing nglumpukké? 26 Wiji anggur bakal mateng, lan sapa sing bakal ngidak-idak? kanggo kabeh panggonan bakal sepi sepi manungsa. 27 Dadiné wong siji kepéngin weruh wong liya lan ngrungokké swarané. 28 Amarga ing sawijining kutha bakal kari sepuluh, lan loro ing pategalan, kang ndhelik ana ing alas-alas kang kandel lan ana ing sela-selaning parang. 29 Kaya ing kebon zaitun ing saben wit, isih ana wit zaitun telu utawa papat; 30 Utawa kayadene nalika nglumpukake pakebonan anggur, wong-wong kang padha sregep ngupayakake pakebonan anggur isih kari. 31 Mangkono uga ing dina-dina iku bakal ana wong telu utawa papat kang isih padha nggolèki omahé nganggo pedhang. 32 Lan bumi bakal rusak, lan pategalane bakal dadi tuwa, lan dalane lan kabeh dalane bakal kebak eri, amarga ora ana wong sing bisa ngliwati. 33 Para prawan bakal sedhih, ora duwe mantèn; wong wadon bakal sedhih, ora duwe bojo; padha anak wadon bakal padha sedhih, ora duwe pambiyantu. 34 Ing perang, mantèn lanang bakal sirna, lan bojoné bakal mati pailan. 35 Rungokna prekara-prekara iki lan ngertia, hé para abdiné Gusti. 36 Lah, pangandikané Pangéran, tampanana! 37 Lah, wewelak wis saya cedhak, lan ora kendho. 38 Kayadene wong wadon kang mbobot ing sasi kasanga nglairake anak lanang, rong utawa telung jam anggone nglairake wetenge ngebaki lara banget; 39 Mangkono uga wewelak bakal ora kendho teka ing bumi, lan jagad bakal sedhih, lan kasusahan bakal nekani kabeh. 40 Hé umatingSun, rungokna pangandikaningSun; 41 Sing sapa adol, dadia kaya wong sing mlayu, lan sing tuku, kudu kaya wong sing kelangan. 42 Sing sapa ngedol barang dagangan, kaya wong sing ora duwe bathi, lan sing mbangun kaya wong sing ora manggon ing kono. 43 Sing sapa nyebar, kaya-kaya ora panen, lan sing nandur kebon anggur kaya wong sing ora ngetokké woh anggur.
44 Wong sing omah-omah kaya wong sing ora bakal duwé anak; lan sing ora omah-omah, padha kaya wong randha. 45 Mulané wong-wong sing nyambutgawé tanpa guna. 46 Amarga wong-wong manca bakal ngenèni wohé, ngrampas barang darbéné, ngrusak omahé, lan nggawa anak-anake dadi tawanan, amarga ing panangkaran lan pailan bakal padha oleh anak. 47 Lan wong-wong sing padha ngrampas barang dagangane, kutha-kuthane, omah-omahé, barang-darbèké lan barangbarangé dhéwé. 48 Ingsun bakal nesu marang wong-wong mau marga saka dosane, mangkono pangandikane Sang Yehuwah. 49 Kayadene wanita tuna-susila meri marang wong wadon kang jujur lan mursid; 50 Mangkono uga kabeneran bakal sengit marang piala, manawa wong wadon iku nglalekake awake dhewe, lan bakal nudhuh marang dheweke ana ing ngarepe, nalika rawuhe, sing bakal mbela wong sing neliti sakehing dosa ing bumi. 51 Mulané kowé aja nganti kaya ngono, utawa tumindaké. 52 Amarga mung sadhela, piala bakal sirna saka ing bumi, lan kabeneran bakal jumeneng ana ing antaramu. 53 Wong dosa aja nganti kandha nèk dhèwèké ora gawé dosa, merga Gusti Allah bakal ngobong geni ing sirahé, sing ngucap ana ing ngarsané Pangéran Allah lan kamulyané: Aku ora gawé dosa. 54 Lah, Yéhuwah nguningani sakehing panggawéné manungsa, angen-angené, pikirané lan atiné. 55 Kang ngandika mung pangandikane: Bumi dadia! lan iku digawe: Ayo swarga digawe; lan iku digawe. 56 Ing pangandikané, lintang-lintang digawé, lan Panjenengané pirsa cacahé. 57 Panjenengané nggolèki teleng lan bandhané; Panjenengané wis ngukur segara lan apa isine. 58 Panjenengané nutup segara ana ing satengahé banyu, lan kanthi pangandikané Panjenengané nggantung bumi ing sandhuwuré banyu. 59 Panjenengané mbeber langit kaya kubah; ing sandhuwuré banyu iku didegaké. 60 Ing ara-ara samun Panjenengané ndadèkaké sumber banyu, lan blumbang ing pucaking gunung, supaya kali-kali padha njeblug saka ing watu-watu sing dhuwur kanggo mbanyoni bumi. 61 Panjenengane nitahake manungsa, lan nglebokaké atiné ana ing satengahing badan, sarta maringi ambegan, urip lan pangertèn. 62 Lan Rohé Gusti Allah sing Mahakwasa, sing nitahké samubarang kabèh, lan nitèni sakèhé barang sing ndhelik ing bumi, 63 Sayekti Panjenengané iku nguningani anggonmu padha gawé, lan apa kang kokpikir ing sajroning atimu, malah wongwong kang padha nglakoni dosa, sarta padha ndhelikake dosané. 64 Mulané Pangéran nliti sakèhé panggawému, temah kowé kabèh bakal kawirangan. 65 Lan samangsa dosa-dosamu padha digawa metu, kowé bakal padha isin ana ing ngarsané manungsa, lan dosa-dosamu dhéwé bakal dadi pandakwamu ing dina iku. 66 Punapa ingkang badhe panjenengan tindakaken? utawa kepriyé anggonmu ndhelikake dosamu ana ing ngarsané Allah lan para malaékat? 67 Lah Gusti Allah piyambak kang jumeneng hakim, padha wedia marang Panjenengane, ninggal dosamu lan lali marang kaluputanmu, lan aja nganti campur-campur maneh karo iku ing salawas-lawase.
68 Lah, bebenduné wong akèh banget padha murub marang kowé, lan bakal padha nyirnakaké sawenèhing panunggalanmu, lan kowé padha nganggur, padha dipakani nganggo barang-barang kang disaosaké marang brahala. 69 Lan para kang padha sarujuk marang wong-wong mau bakal dipoyoki lan dipoyoki, sarta diidak-idak. 70 Amarga ing saben panggonan lan ing kutha-kutha sabanjuré bakal ana pambrontakan gedhé marang wong-wong sing padha wedi marang Pangéran. 71 Wong-wong mau bakal kaya wong edan, ora ngéman sapasapa, nanging bakal ngrusak lan nyirnakaké wong-wong sing ngabekti marang Pangéran. 72 Awit bakal padha ngoyak-oyak lan ngrampas barangbarangé, sarta dibuwang metu saka omahé. 73 Banjur bakal padha dikenal, sing pilihan-Ku; lan padha bakal diuji kaya emas ing geni. 74 Rungokna, he para kekasihku, pangandikane Sang Yehuwah: Lah, dina-dina karubedan wis cedhak, nanging Ingsun bakal ngluwari sira saka iku. 75 Aja wedi lan aja mangu-mangu; awit Gusti Allah iku tuntunanmu, 76 Lan tuntunan wong-wong kang padha netepi dhawuhdhawuh lan dhawuh-dhawuhingSun, mangkono pangandikane Pangeran Yehuwah: Aja nganti dosa-dosamu mbebani kowe, lan aja nganti durakamu mundhak-mundhak. 77 Bilai wong-wong kang padha kawengku ing dosa-dosané, lan katutupan kalawan dosané quities kaya pategalan ditutupi grumbul, lan dalane ditutupi eri, supaya ora ana wong liwat. 78 Iku ditinggal tanpa busana, banjur dibuwang ing geni supaya diobong.