CAIBIDIL 1 1 Bíodh grá agat don fhíréantacht, sibhse a bhreitheamhna an domhain: smaoinigh ar an Tiarna le dea (croí) agus i simplíocht croí bígí ag lorg é. 2Oir beidh sé le fáil acu siúd nach bhfuil sé cath; agus taispeánann sé é féin don tsórt nach gcuireann aon iontaoibh air. 3Oir scarann smaointe froward ó Dhia: agus nuair a thriailtear é, déanann a chumhacht do dhaoine neamhghlic a chromadh. 4 Le haghaidh isteach i anam mailíseach eagna ní isteach; ná fan sa chorp atá faoi réir an pheaca. 5Oir teichidh spiorad naomh na smachta ó chealg, agus bainfidh sé de smaointe atá gan tuiscint, agus ní fhanfaidh sé nuair a thagann an t-éagórais isteach. 6 Oir is spiorad grámhar í an eagna; agus ní ghéillfidh blasphemer dá bhriathra: óir is finné ar a rincí é Dia, agus is fíor-fheicseoir ar a chroí, agus ina éisteoir ar a theanga. 7Oir líonann Spiorad an Tiarna an domhan: agus an té ina bhfuil gach ní bíonn eolas aige ar an nguth. 8 Dá bhrí sin an té a labhraíonn rudaí éagórach ní féidir é a chur i bhfolach: agus ní bheidh vengeance, nuair a pionós, pas a fháil aige. 9Oir déanfar fiosrúchán ar chomhairle na n‑ungodly: agus tiocfaidh fuaim a bhriathar chun an Tiarna mar léiriú ar a dhrochghníomhartha. 10 Oir éisteann cluas an éad gach ní: agus ní fholuíonn torann na murmurings. 11 Uime sin bígí ar bhur n-airdeall ó chnámhaireacht, atá gan tairbhe; agus staon do theanga ó bheith ag gabháil droma: óir níl focal ar bith cho rúnda, nach rachaidh gan aon ní; agus an béal a chreideann, maraíonn sé an t‑anam. 12 Ná hiarr bás d’earráid bhur mbeatha: agus ná tarraing díbh féin le hoibreacha bhur lámha. 13Oir ní dhearna Dia bás: agus ní lúcháir sé i ndíothú na mbeo. 14 Oir chruthaigh sé na huile neithe, ionnus go mbíd a mbeith aca : agus do bhí glúnta an domhain slan; agus níl nimh scriosta ann, ná ríocht an bháis ar an talamh: 15 (Oir tá fíréantacht neamhbhásmhar :) 16 Ach do ghlaoidh daoine mí-dhiadh- acha a noibreacha agus a bhfocal chuca é: óir ar ndul do mheasadar a gcarad do bheith aca, do itheadar go neafaiseach, agus do rinneadar coimhcheangal ris, do bhrígh gurab fiú iad páirt do ghlacadh ann. CAIBIDIL 2 1Oir a dúirt na héagoithe, ag réasúnú leo féin, ach níl siad ceart, Tá ár saol gearr agus tuirseach, agus i mbás duine níl aon leigheas ann: ní raibh a fhios ag aon duine go ndeachaigh sé ar ais ón uaigh. 2Oir rugadh sinn ar gach eachtra: agus beidh muid ina dhiaidh seo mar nach raibh muid riamh: óir tá an anáil inár gcuinne mar dheatach, agus spréach beag i ngluaiseacht ár gcroí:
3 Ar mhúchadh ár gcorp, iompófar go luaithreach é, agus éagfaidh ár spiorad mar an t-aer bog, 4 Agus déanfar dearmad ar ár n-ainm i n-am, agus ní bheidh ár n-oibreacha i gcuimhne ag aon duine, agus rachaidh ár mbeatha mar rian scamaill, agus beidh sé scaipthe mar cheo, a bheidh tiomáinte ar shiúl le léasacha an ghrian, agus a shárú lena teas. 5 Is scáth an-mhór é ár n-am a ritheann; agus dár néirghe ní'l pilleadh ar ais: óir atá sé fuasgailte go mear, ionnas nach dtiocfaidh aon duine ar ais. 6 Ar aghaidh uime sin, déanaimis taitneamh as na nithe maithe atá i láthair: agus déanaimis úsáid go tapa as na créatúir mar atá san óige. 7 Líonaimis sinn féin le fíon agus le hola costasach: agus ná lig bláth an earraigh thart orainn. 8 Déanaimis sinn féin a choróin le bachlóga rósaí, sula n-ídíonn siad: 9 Ná imthigh aon neach dhúinn gan a chuid d'ár niomchar: fágfamuid comhara ár n-áthais i ngach áit: óir is é so ár gcuid, agus is é seo ár gcrannchur. 10 Déanaimis an fíréan bocht a choisreacan, ná spárálaimis an bhaintreach, ná tabhair urraim do sheanribí liatha na sean. 11 Bíodh ár neart mar dhlí an chirt: óir faightear nach fiú an ní atá lag. 12 Déanaimis, dá bhrí sin, fanacht ar na cearta; óir níl sé ar ár seal, agus tá sé glan contrártha dár ngníomhartha: maíonn sé sinn lenár gcionta a dhéanamh ar an dlí, agus cuireann sé i gcoinne ár n-aimhleas sáruithe ár gcuid oideachais. 13 Admhaíonn sé eolas Dé a bheith aige: agus adeir sé gur leanbh don Tighearna é. 14 Rinneadh é chun ár gcuid smaointe a athmhúscailt. 15 Is mór an trua dúinne fiú féachaint air: óir ní cosmhail a bheatha le daoine eile, is ar shlí eile atá a slite. 16 Glactar leis sinn mar ghóchumtha: staonann sé ó ár slite amhail ón salachar: fógraíonn sé críoch na bhfíréan go beannaithe, agus déanann sé a mhisneach gurb é Dia a athair. 17 Féachaimís an bhfuil a bhriathra fíor: agus dearbhaimís cad a tharlóidh sa deireadh. 18Oir más mac Dé é an duine cóir, cuideoidh sé leis, agus saorfaidh sé ó láimh a naimhde é. 19 Déanaimis é a scrúdú le héirim agus le céasadh, chun go n-aithneoimis a mhacántacht, agus go gcruthóimid a fhoighne. 20 Le bás náireach do dhaoradh dhúinn é: óir tréna rádh féin do bheirthear urraim. 21 Na nithe sin do shamhlaigh siad, agus do mhealladar iad: óir do dhall a n-aingidheacht féin iad. 22 Maidir le rúndiamhra Dé, ní raibh aithne acu orthu: ní raibh súil acu le tuarastal na bhfíréantacht, agus níor thuigeadar luach saothair d’anam gan choir. 23 Oir chruthaigh Dia an duine le bheith neamhbhásmhar, agus rinne sé é ina íomhá dá shíoraíocht féin. 24 Mar sin féin is tré fharmad an diabhail a tháinig bás ar an saol: agus an dream a ghabhann ina thaobh, faigheann siad é.
CAIBIDIL 3 1Ach tá anamacha na bhfíréan i láimh Dé, agus ní bhainfidh crá leo. 2 I bhfianaise na n-éagcóra ba chosúil go bhfuair siad bás: agus gabhtar a n-imeacht mar ainnis, 3 Agus a n-imeacht uainn a bheith ina scrios iomlán: ach tá siad i síocháin. 4Oir cé go ngearrtar pionós orthu i bhfianaise na bhfear, tá a ndóchas lán de neamhbhásmhaireacht. 5 Agus ar mbeith beagán do chathughadh dhóibh, do gheárradar go mór iad : óir do chruthuigh Dia iad, agus fuair sé iad do dheunamh dhó féin. 6 Mar ór sa bhfoirnéis a thriail sé iad, agus ghlac sé iad mar íobairt dhóite. 7 Agus le linn a gcuairt beidh siad ag lonrú, agus ag rith anonn is anall ar nós splancacha i measc an chonnlaigh. 8 Tabharfaidh siad breithiúnas ar na náisiúin, agus beidh tiarnas acu ar na daoine, agus beidh a dTiarna i gceannas go deo. 9 Tuigfidh an dream a chuireas a n-iontaoibh annsan an fhírinne: agus an dream a bheidh dílis sa ghrá, fanoidh siad leis: óir is grásta agus trócaire dá naoimh, agus tá cúram aige dá thoghtha. 10 Ach gearrfar pionós ar na héagoithe de réir a samhlaíochta féin, a rinne faillí ar na cearta, agus a thréig an Tiarna. 11Oir an té a dhéanann díspeagadh ar an eagna agus ar an gcothú, is truagh é, agus is díomhain a ndóchas, a saothar gan toradh, agus a n-oibreacha gan tairbhe: 12 Is amaideach a mná céile, agus a gclann olc: 13 Tá mallacht ar a sliocht. Ar an adhbhar sin is beannaithe an t-é atá neamhthruaillithe, nár aithnigh an leaba pheacach: beidh toradh aici i gcuairt na n-anam. 14 Agus is beannaithe an t-eunuch, nár oibrigh lena lámha aon aingle, ná a shamhlú droch-rudaí i gcoinne Dé: óir dó a bheidh bronntanas speisialta an chreidimh, agus oidhreacht i dteampall an Tiarna níos mó ná sásta a intinn. 15 Oir is glórmhar toradh an dea-shaothair: agus ní thitfidh fréamh na heagna amach choíche. 16 Maidir le clann na n-adhaltranach, ní thiocfaidh siad chun a foirfeachta, agus déanfar an síol leaba neamhfhíréan a fhréamhú. 17 Oir cé go mairid siad i bhfad, ní mheasfar iad go léir: agus beidh a n-aois dheiridh gan onóir. 18 Nó, má fhaigheann siad bás go tapa, níl aon dóchas acu, ná sólás i lá na trialach. 19 Óir is uafásach deireadh na giniúna éagórach. CAIBIDIL 4 1 Is fearr gan chlann a bheith aige, agus buadh a bheith aige: óir atá a chuimhne neamhbhásmhar: óir atá aithne ag Dia agus ag daoinibh air. 2 Nuair a bhíonn sé i láthair, glacann fir sampla air; agus nuair a bheidh sé imithe, is mian leo é: caitheann sé coróin, agus bua go deo, tar éis an bua a fháil, ag déanamh díchill ar luach saothair neamhshaillte.
3 Ach ní rathóidh ál iolraithe na n-éagotha, ná ní bhainfidh fréamhú domhain as sciorrthaí bastaird, ná ní leagfaidh sé aon bhunús tapa. 4 Le haghaidh cé go bhfuil siad faoi bhláth i gcraobhacha ar feadh tamaill; ach gan seasamh ina dhiaidh, croithfear iad leis an ngaoth, agus trí fhórsa na ngaoth déanfar iad a fhréamhú. 5 Brisfear na craobhacha neamhfhoirfe, a dtorthaí gan bhrabús, ní aibí le hithe, sea, le chéile gan aon ní. 6Oir is finnéithe na haingidhe i gcoinne a dtuismitheoirí ina dtriail iad leanaí a ghintear de leapacha neamhdhleathacha. 7 Ach ge do choiscfear na fíréan le bás, fós féin beidh sé i bhfosamh. 8 Ní hí aois onórach an aois a sheasann fad ama, ná a thomhaistear do réir líon na mblianta. 9 Ach is í an eagna an ghruaig liath do na fir, agus is seanaois é an saol gan spot. 10 Thaitin sé le Dia, agus bhí grá aige dó: ionas gur aistríodh é i measc na bpeacach. 11 Seadh do tógadh uaidh go tapaidh é, ar eagla go nathródh aingidheachd a thuigse, nó go meallfadh cealg a anam. 12 Oir do fholuíonn lucht na neimhe nithe macánta; agus déanann fánaíocht na comhghabhála an bonn don intinn shimplí. 13 Agus é déanta foirfe i mbeagán ama, do chomhlíon sé tamall fada: 14Oir thoiligh a anam an Tiarna: dá bhrí sin rinne sé deifir é a chur as measc na n-aingidh. 15 Chonaic an pobal é seo, agus níor thuig siad é, níor chuir siad suas é seo ina n-intinn, Go bhfuil a ghrásta agus a thrócaire lena naoimh, agus go bhfuil meas aige ar a rogha féin. 16 Mar sin cáinfidh an fíréan atá marbh na h-éagoí atá beo; agus an óige go bhfuil perfected go luath na blianta fada agus seanaoise an unrighteous. 17 Oir feicfidh siad deireadh na ciallmhar, agus ní thuigfidh siad cad a d'ordaigh Dia ina chomhairle dó, agus cad chuige a chuir an Tiarna slán é. 18 Feicfidh siad é, agus déanfaidh siad despior air; ach déanfaidh Dia gáirí le magadh orthu: agus beidh siad ina dhiaidh seo ina gconablach borb, agus ina n-údar magadh i measc na marbh go brách. 19 Oir raghaidh sé iad, agus tilgfidh sé síos iad a cheann, go mbeidh siad gan chaint; agus croithfidh sé iad ón bhfondúireacht; agus beidh siad leagtha Utterly dramhaíola, agus a bheith i mbrón; agus raghaidh a cuimhneachán bás. 20 Agus an tan tógfas siad cuntais a bpeacaí, tigid eagla orrtha : agus a n-eucearta féin cuirfid ina n-aghaidh iad. CAIBIDIL 5 1Ansin seasfaidh an fíréan go mór-dána os comhair na ndaoine a chuir isteach air, agus nach ndearna cuntas ar a shaothar. 2 Nuair a fheiceann siad é, beidh siad buartha faoi eagla uafásach, agus beidh iontas orthu faoi aimhreas a shlánaithe, chomh fada thar gach rud a bhí á lorg acu.
3 Agus ag déanamh aithrí agus ag osnaíl mar gheall ar anró spioraid, déarfaidh siad ann féin, B'é so an té do bhí orainn uaireanta a' magadh, agus seanfhocal magaidh: 4 Thugamar faoi deara go raibh amaidí ar a mheabhair, agus a chríoch gan onóir: 5 Conas a líontar é i measc chlann Dé, agus a chrannchur i measc na naomh! 6 Uime sin d’earramar ó shlí na fírinne, agus níor shoillsigh solas na fíréantachta dhúinn, agus níor eirigh grian na fíréantachta orainn. 7 Caitheamar sinn féin ar shlí na haingise agus na scriosa: seadh, chuaigh muid trí fhásach, gan aon slí ann: ach maidir le bealach an Tiarna, níorbh eol dúinn í. 8 Cén tairbhe a bhain bród dúinn? nó cad é an deashaibhreas a thug ár n-uafás orainn? 9 Gabhtar na nithe sin go léir ar shiúl mar scáth, agus mar phost a hasted by; 10 Agus mar long a théann thar thonnta an uisce, agus nuair a bheidh sí ag dul thart, ní féidir a rian a fháil, ná cosán na cíle sna tonnta; 11 Nó mar a d’eitil éan tríd an aer, níl aon chomhartha ar a bealach le fáil, ach an t-aer éadrom á bhualadh le stróc a sciatháin agus a scaradh le torann agus le gluaiseacht foréigneach, téann sé tríd, agus ina dhiaidh sin ní bhfaighfear aon chomhartha cá ndeachaigh sí; 12 Nó mar nuair a lámhaightear saighead ar mharc, scarann sí an t-aer, a thagann le chéile arís láithreach, ionas nach mbeadh a fhios ag duine cá ndeachaigh sé: 13 Mar sin féin sinne mar an gcéanna, a luaithe a rugadh sinn, thosaigh a tharraingt chun ár críche, agus ní raibh aon chomhartha de bhua a thaispeáint; ach caitheadh iad inár n-aingidheacht féin. 14Oir tá dóchas na n‑ungadh mar dheannach a séideadh leis an ngaoth; cosúil le froth tanaí atá tiomáinte ar shiúl leis an stoirm; mar an deatach atá scaipthe anseo agus ansiúd le stoirm, agus a théann ar shiúl mar chuimhní ar aoi nach maireann ach lá. 15 Ach maireann na fíréan go brách; is leis an Tiarna freisin a luach saothair, agus is leis an té is Airde a thugann aire dóibh. 16 Mar sin gheobhaidh siad ríocht ghlórmhar, agus coróin álainn ó láimh an Tiarna: óir clúdóidh sé lena lámh dheas iad, agus lena lámh coimirceann sé iad. 17 Glacfaidh sé chuige a éad mar armúr iomlán, agus déanfaidh sé an créatúr a arm chun díoltas a naimhde. 18 Cuirfidh sé air fíréantacht mar uchd, agus breithiúnas fíor in ionad clogad. 19 Glacfaidh sé beannaitheacht mar sciath dobhraite. 20 Déanfaidh sé a wrath ghéar ar son claíomh, agus beidh an domhan troid leis i gcoinne an unwise. 21 Ansin rachaidh na toirní cearta thar lear; agus ó na scamaill, mar ó bhogha dea-tharraingt, beidh siad ag eitilt go dtí an marc. 22 Agus beidh clocha sneachta lán de wrath a chaitheamh mar as bogha cloiche , agus beidh an uisce na farraige rage ina gcoinne , agus na tuilte báthadh go cruelly iad . 23 Sea , seasfaidh gaoth láidir ina n-aghaidh , agus mar stoirme séidfidh siad iad : dá bhrí sin leagfaidh iniquity
an domhan ar fad amú , agus scriosfaidh drochghníomhartha ríchathaoireacha na gcumhachtaí . CAIBIDIL 6 1 Éist, dá bhrí sin, a ríthe, agus tuig; foghluim, sibhse a bhreitheamhna ar chríochaibh an domhain. 2 Éistigí, a rialaíonn an pobal, agus glóir i líon na náisiún. 3Oir tá cumhacht tugtha daoibh ón Tiarna, agus ceannasacht ón té is Airde, a dhéanfaidh do ghníomhartha a thriail, agus a chuardóidh do chomhairle. 4 Toisc, mar airí ar a ríocht, níor thug sibh breith cheart, ná choinnigh sibh an dlí, agus níor shiúil sibh de réir chomhairle Dé; 5 Tiocfaidh sé oraibh go h-uafasach agus go gasta: óir is ar na hardaibh a bheidh breith ghéar. 6 Mar gheall ar an trócaire beidh maithiúnas go luath ar an meantóir: ach beidh daoine cumhachtacha cráite go láidir. 7Oir an té atá ina Thiarna ar chách, ní bheidh eagla air roimh dhuine ar bith, agus ní bheidh eagla air ar mhóráltacht aon duine: óir rinne sé an beag agus an mór, agus tá cúram air de chách. 8 Ach tiocfaidh triail ghoirt ar na cumhachtaí. 9 Raibhse dá bhrí sin, a ríthe, a labhraím, chun go bhfoghlaimeoidh sibh eagna, agus nach dtitfidh sibh. 10 Oir iadsan a choinníonn naofa, tabharfar breithiúnas naofa orthu: agus gheobhaidh siadsan a d'fhoghlaim na nithe sin freagra a thabhairt. 11 Uime sin cuir do ghean ar mo bhriathra; mian leo, agus beidh sibh a theagasc. 12 Is glórmhar í an eagna, agus ní shéimhítear choíche: seadh, is furasta í a fheiceáil ag an dream a thugann grá di, agus faightear í dá lorg. 13 Coscann sí iad siúd ar mian leo í, chun í féin a chur in iúl dóibh ar dtús. 14 An té a lorgaíonn go luath í, ní bheidh aon tsaothar aige: óir gheobhaidh sé ina suí ag a dhoirse í. 15 Dá bhrí sin smaoineamh uirthi is foirfeacht eagna é: agus an té a fhéachfaidh ar a son, beidh sé gan chúram go tapa. 16 Oir imíonn sí ar thóir a leithéide is fiú í, taispeánann sí í féin go fabharach dóibh ar na slite, agus buaileann sí iad i ngach smaoineamh. 17 Oir is é an t-uath-fhíor-thosach í toil na smachta; agus is é cúram na smachta grá; 18 Agus is é grá a dhlíthe a choimeád; agus is é an aird a thabhairt ar a dlíthe an dearbhú éilliú; 19 Agus cuireann an éilliú cóngarach do Dhia sinn: 20 Dá bhrí sin tugann dúil na heagna go ríocht. 21 Más aoibhinn libh mar sin i ríchathaoireacha agus i dtaibhrí, a ríthe na ndaoine, tabhair onóir don eagna, chun go mbeidh sibh i réim go brách. 22 Maidir leis an eagna, cad atá inti, agus cén chaoi ar tháinig sí aníos, déarfaidh mé leat, agus ní cheilfidh mé rúndiamhra uait: ach lorgóidh sí amach í ó thús a breithe, agus tabharfaidh mé chun solais a heolas, agus ní rachaidh thar an fhírinne.
23 Ní rachaidh mé ach oiread le éad íditheach; óir ní bheidh comhaltacht ar bith ag an bhfear sin leis an eagna. 24 Ach is é leas an domhain líon na n-eagna: agus is é rí críonna cothú na ndaoine. 25 Glacaigí mar sin teagasc trí mo bhriathra, agus déanfaidh sé maitheas duit. CAIBIDIL 7 1Is duine marfach mé féin freisin, cosúil le cách, agus sliocht an té a rinneadh den talamh ar dtús, 2 Agus do ceapadh i mbroinn mo mháthar feoil a bheith i n-aimsir na ndeich mí, agus í comhdhlúite san fhuil, de shíol an duine, agus an tsólás a tháinig le codladh. 3 Agus nuair a rugadh mé, tharraing mé san aer coitianta, agus thit mé ar an talamh, atá cosúil leis an dúlra, agus an chéad guth a dúirt mé ag caoineadh, mar a dhéanann gach duine eile. 4 Bhí mé i mo bhanaltra i éadaí swaddling, agus sin le cares. 5 Oir níl rí ar bith ann a raibh aon tosach breithe eile aige. 6 Óir tá bealach isteach amháin ag gach fear isteach sa bheatha, agus a leithéid ag dul amach. 7 Uime sin do ghuidh mé, agus do tugadh tuigse dhom: do ghlaoidh mé ar Dhía, agus do tháinic spiorad na heagna chugam. 8 B’fhearr liom í i láthair na ndreamanna agus na ríchathaoireacha, agus ní raibh meas ar bith ar shaibhreas i gcomparáid léi. 9Níor chuir mé aon chloch lómhar i gcomparáid léi ach an oiread, mar tá an t-ór go léir ina leith mar ghaineamh beag, agus déanfar airgead a áireamh mar chré os a comhair. 10 Bhí grá agam di thar sláinte agus áilleacht, agus roghnaigh mé í a bheith aici in ionad an tsolais: mar ní théann an solas a thagann uaithi amach. 11 Tháinig gach ní maith le chéile chugam léi, agus saibhreas gan líon ina lámha. 12 Agus do ghabh mé lúcháir orra uile, do bhrígh go ndeachaidh an eagna roimhe: agus ní raibh fhios agam gurab í máthair dhóibh. 13 D’fhoghlaim mé go dúthrachtach, agus déanaim í a chur in iúl go liobrálach: ní cheilim a saibhreas. 14 Oir is taisce í do dhaoinibh nach dteipfidh choíche: a dhéanann siadsan a bhaineann úsáid as cairde Dé, á moladh as na bronntanais a thagann ó fhoghlaim. 15 Dheonaigh Dia dom labhairt mar ba mhaith liom, agus breith mar is cuí ar na rudaí a thugtar dom: óir is é an té a threoraíonn chun eagna, agus a threoraíonn na ciallmhar. 16 Oir ina láimh féin atá sinne agus ár mbriathra; gach eagna freisin, agus eolas ar cheardaíocht. 17Oir thug sé eolas áirithe dom ar na nithe atá ann, eadhon, fios a bheith agam conas a rinneadh an domhan, agus oibriú na ndúl: 18 Tús, deireadh, agus lár na n-amanna: athruithe casadh na gréine, agus athrú séasúir: 19 Ciorcaid na mblianta, agus suíomhanna na réalta:
20 Nádúr na gcréatúr beo, agus furies na n-ainmhithe fiáine: foréigean na gaoithe, agus réasúnaíocht na bhfear: éagsúlachtaí plandaí agus buanna fréamhacha: 21 Agus gach ní atá rúnda nó follasach, is eol dom iad. 22 Ar son an eagna, atá mar oibrí gach ní, a mhúin dom: óir inti atá spiorad tuisceanach naofa, aon ní amháin, iomadúil, suaimhneach, bríomhar, soiléir, neamhthruaillithe, soiléir, gan dochar, grámhar don ní is maith. tapaidh, nach féidir a ligean ar cíos, réidh le maith a dhéanamh, 23 Maith an duine, diongbháilte, cinnte, saor ón gcúram, an uile chumhacht aige, ag maoirsiú gach ní, agus ag dul tríd an uile spiorad tuisceanach, glan agus suarach. 24Oir is mó an eagna ná aon rún: gabhann sí agus téann sí trí gach ní de bharr a híonachta. 25 Oir is í anáil chumhachta Dé í, agus tionchar íonghlan ag sileadh ó ghlóir an Uilechumhachtaigh: mar sin ní féidir le haon ní salach titim isteach inti. 26 Oir is í gile an tsolais shíoraí í, scáthán neamhshonraithe chumhacht Dé, agus íomhá a mhaitheasa. 27 Agus gan í ach aon duine, is féidir léi gach ní a dhéanamh: agus ag fanacht inti féin, déanann sí gach ní nua: agus gach ré ag dul isteach in anamacha naofa, déanann sí cairde Dé dóibh, agus fáithe. 28Oir ní thugann Dia grá do dhuine ar bith ach don té a chónaíonn san eagna. 29 Oir is áille í ná an ghrian, agus os cionn ord na réalta go léir: á comparáid leis an solas, faightear í os a chomhair. 30 Oir tar éis an oíche seo a thagann: ach ní bheidh leas i réim i gcoinne eagna. CAIBIDIL 8 1 Sroicheann an eagna go tréan ó cheann ceann go ceann: agus go binn ordaíonn sí gach ní. 2 Thug mé grá di, is d'iarr mé í ó m'óige, ba mhian liom í a dhéanamh i mo chéile, is mé i mo leannán dá háilleacht. 3 Ar an gcuma san ar Dhia, go n-arduigheann sí a uaisleacht: seadh, do ghrádhuigh Tighearna na n-uile ní féin í. 4Oir tá sí ionraic i rúndiamhra eolas Dé, agus ina lover ar a oibreacha. 5 Más seilbh le n-iarraidh saidhbhreas sa bheatha so; cad is saibhre ná eagna, a oibríonn gach ní? 6 Agus má oibríonn críonnacht; cé de na daoine go léir atá ina oibrí níos seiftiúla ná í? 7 Agus más breá le fear an fhíréantacht is buanna í a saothair: óir múineann sí meon agus stuamacht, ceartas agus daingne: is iad na nithe sin nach féidir le fir aon ní is tairbhí a bheith acu ina saol. 8 Más mian le fear mórán taithí, tuigeann sí seannósanna, agus tuigeann sí go ceart cad atá le teacht: tuigeann sí subtilities na n-óráidí, agus is féidir léi abairtí dorcha a mhíniú: déanann sí comharthaí agus iontais, agus imeachtaí na séasúr agus na n-amanna a thuar.
9 Uime sin bheartaigh mé í a ghlacadh chugam chun cónaí liom, a fhios agam go mbeadh sí ina comhairleoir ar rudaí maithe, agus ina sólás i gcúram agus i mbrón. 10 Ar a son beidh meas agam i measc an tslua, agus onóir leis na seanóirí, cé mé óg. 11 Gheobhfar me go mear i mbreithiúnas, agus beidh meas ag daoine móra orm. 12 Nuair a bheidh mo theanga agam, fanfaidh siad mo shuaimhneas, agus nuair a labhraím, tabharfaidh siad cluas mhaith dom: má labhraím go mór, leagfaidh siad a lámha ar a mbéal. 13 Ina theannta sin gheobhaidh mé neamhbhásmhaireacht as a cuid, agus fágfaidh mé i mo dhiaidh cuimhneachán síoraí dóibh siúd a thagann i mo dhiaidh. 14 Cuirfidh mé na daoine in ord, agus beidh na náisiúin faoi réir dom. 15 Beidh eagla ar na tíoránaigh uafásacha, nuair nach gcloiseann siad fúm; Gheobhfar mé go maith i measc an t-sluaigh, agus cróga sa chogadh. 16 Tar éis dom teacht isteach i mo theach, déanfaidh mé mo shuaimhneas léi: óir ní bhíonn searbhas ar a comhrá; agus a bheith ag maireachtáil léi gan brón, ach áthas agus áthas. 17 Anois nuair a bhreathnaigh mé ar na nithe seo ionam féin, agus a ndearna mé machnamh orthu i mo chroí, gur neamhbhásmhaireacht é sin le bheith comhcheangailte leis an eagna; 18 Agus is mór an t-ádhbhar cairdeas a bheith aici; agus i n-oibreacha a lámha go bhfuil saibhreas gan teorainn; agus i bhfeidhmiú na comhdhála léi, stuamacht; agus ag caint léi, tuairisc mhaith; Chuaigh mé ag lorg conas í a thabhairt chugam. 19Oir ba leanbh cumasach mé, agus bhí spiorad maith agam. 20 Seadh, a bheith go maith, tháinig mé isteach i gcorp neamhthruaillithe. 21 Mar sin féin, nuair a thuig mé nach bhféadfainn ar shlí eile í a fháil, mura dtug Dia dom í; agus go raibh pointe eagna freisin go mbeadh a fhios a bronntanas a bhí sí; Ghuigh mé chun an Tiarna, agus ghuigh mé air, agus le mo chroí go léir dúirt mé, CAIBIDIL 9 1 A Dhia m’aithreacha, agus a Thiarna na trócaire, a rinne gach ní le d’fhocal, 2 Agus d'ordaigh an duine trí d'eagna, go mbeadh ceannas aige ar na créatúir a rinne tú, 3 Agus ordaigh an domhan de réir cothromais agus fíréantachta, agus déan breithiúnas le croí díreach: 4 Tabhair dom eagna, a shuíonn ar do ríchathaoir; agus ná diúltaigh mé as measc do leanaí: 5Oir is duine lag mé do sheirbhíseach agus do mhac do bhanoglach ar feadh tamaill ghearr, agus ró-óg chun breithiúnas agus dlíthe a thuiscint. 6Oir bíodh nach bhfuil an duine chomh foirfe i measc chlann na ndaoine, ach mura mbeidh d'eagna leis, ní mheasfar é.
7Roghnaigh tú mé le bheith i do rí ar do phobal, agus i mo bhreitheamh ar do chlann mhac agus iníonacha: 8 D’ordaigh tú dom teampall a thógáil ar do shliabh naofa, agus altóir sa chathair ina bhfuil tú i do chónaí, cosúlacht leis an tabernacle naofa, a d’ullmhaigh tú ón tús. 9 Agus bhí an eagna leat: a bhfuil aithne aige ar do oibreacha, agus a bhí i láthair nuair a rinne tú an domhan, agus bhí a fhios cad a bhí inghlactha i do radharc, agus ceart i do commandments. 10 Cuir amach í ó do neamh naofa, agus ó ríchathaoir do ghlóire, chun go n-oibreoidh sí liom i láthair, chun go mbeidh a fhios agam cad is maith leat. 11Oir tá a fhios aici agus a thuigeann gach ní, agus treoróidh sí mé go stuama i mo ghníomhartha, agus caomhnóidh sí mé ina cumhacht. 12 Mar sin beidh mo oibreacha inghlactha, agus ansin tabharfaidh mé breithiúnas ceart ar do phobal, agus is fiú suí i suí m’athar. 13Oir cad é an duine a thuigeann comhairle Dé? nó cé a cheapann cad é toil an Tiarna? 14 Óir is truagh smaointe na mbásanna, agus níl ach ár ngléasanna neamhchinnte. 15Oir brúnn an corp éillitheach an t‑anam, agus déanann an taibearnacal talmhaí an aigne a dhéanann machnamh ar a lán rudaí a mheá. 16 Agus ar éigean go ndéanaimid tomhas ceart ar na nithe atá ar talamh, agus le saothair an bhfaighimid na nithe atá romhainn: ach na nithe atá ar neamh, an té a chuardaigh amach? 17 Agus do chomhairle a bhfuil aithne aige, ach amháin tú a thabhairt eagna, agus a sheoladh do Spiorad Naomh ó thuas? 18 Oir is mar sin a leasaíodh bealaí na ndaoine a bhí ina gcónaí ar an talamh, agus múineadh do na fir na nithe a thaitníonn leat, agus sábháladh iad tríd an eagna. CAIBIDIL 10 1 Chaomhnaigh sí céad athair cruthanta an domhain, a cruthaíodh leis féin, agus thug as a thitim é, 2 Agus thug sé cumhacht dó gach ní a rialú. 3 Ach nuair a d’imigh an t-éagórach uaithi ina fhearg, cailleadh é freisin sa chorraíl lenar mharaigh sé a dheartháir. 4 Ar a gcúis ar báthadh an talamh leis an tuile, do chaomhnaigh an eagna arís é, agus d’ordaigh sí cúrsa na bhfíréan i bpíosa adhmaid ar bheagán luach. 5 Agus na náisiúin ina gcomhcheilg dhíograiseach á gcruachás, fuair sí amach na cearta, agus chaomhnaigh sé gan locht do Dhia, agus choinnigh sé go láidir é i gcoinne a thrócaireach thrócaireach i leith a mhic. 6 Nuair a cailleadh an t‑ungadh, thug sí slán don fhíréan, a theith ón tine a thit anuas ar na cúig chathair. 7 Ar a n-aingidheacht go dtí an lá atá inniu ann is fianaise é an talamh díothach a deatach, agus plandaí a iompraíonn torthaí nach dtagann chun aibíochta go brách: agus is séadchomhartha d’anam gan chreidiúint é colún salainn ina sheasamh.
8 Maidir leis an eagna, ní hé amháin go bhfuair siad an díobháil seo, nárbh eol dóibh na nithe ba mhaith; ach mar an gcéanna d'fhág siad ina ndiaidh don domhan cuimhneachán ar a n-amaideacht: ionnas nach bhféadfadh siad oiread agus a bheith i bhfolach sna nithe inar chiontaigh siad. 9 Ach thug an eagna slán ó phian dóibh siúd a d’fhreastail uirthi. 10 Nuair a theith na fíréan ó fheirg a dhearthár threoraigh sí é ar bhealaí cearta, thaisbeáin sé ríocht Dé dó, agus thug eolas dó ar nithe naofa, rinne saibhir é ina shiubhal, agus mhéadaigh sí toradh a shaothair. 11 I sannt na ndaoine a bhí faoi chois, sheas sí taobh leis, agus rinne sí saibhir é. 12 Chosain sí óna naimhde é, agus choinnigh sí slán é uathu siúd a bhí ina luí, agus i gcoimhlint ghéar thug sí an bua dó; go mbeadh a fhios aige gur treise an mhaitheas ná cách. 13 Nuair a díoladh an fíréan, níor thréig sí é, ach saoradh sí ón bpeaca é: chuaigh sí síos in éineacht leis sa chlais, 14 Agus níor fhág sé i ngéibheann é, go dtug sí dó scepter na ríochta, agus cumhacht i n-aghaidh na ndaoine a chuir faoi chois é: i dtaobh na ndaoine a chúisigh é, nocht sí liars iad, agus thug sí glóir shíoraí dó. 15 Shaor sí na daoine cearta agus síol gan mhilleán ón náisiún a rinne brú orthu. 16 Chuaigh sí isteach in anam seirbhíseach an Tiarna, agus sheas sí in aghaidh ríthe uafásacha in iontais agus i gcomharthaí; 17 Thugadar luach saothair a saothair do na fíréan, agus threoraigh sé iad ar bhealach iontach, agus bhí sé dóibh mar chumhdach i rith an lae, agus mar sholas na réalta i séasúr na hoíche; 18 Thug sé tríd an Muir Ruaidh iad, agus threoraigh trí mhórán uisce iad: 19 Ach báthadh sí a naimhde, agus theilg sí suas iad as íochtar na doimhne. 20 Uime sin do chreach na fíréan na haingidh, agus do mholadar d'ainm naofa, a Thighearna, agus d'árduigh d'aon ghuth do láimh a throid ar a son. 21Oir d’oscail an eagna béal na balbh, agus rinne sé teanga na ndaoine nach bhfuil in ann labhairt go deas. CAIBIDIL 11 1 D’éirigh léi a n-oibreacha a dhéanamh i láimh an fháidh naofa. 2 Chuaigh siad tríd an bhfásach nach raibh daoine ina gcónaí ann, agus shuíodar a bpubaill in áiteanna nach raibh aon slí iontu. 3 Sheas siad i gcoinne a ngalar, agus bhí siad dhíoghail ar a naimhdibh. 4 Nuair a bhí tart orthu, ghlaoigh siad ort, agus tugadh uisce dóibh as an gcarraig breochloiche, agus múchadh a tart as an gcloch chrua. 5Oir is iad na nithe ar cuireadh pionós ar a naimhde, mar an gcéanna do baineadh tairbhe dóibh ina ngáir. 6Oir in ionad abhann síor-reáchtáil atá buailte le fuil bhréan,
7 Mar chumhdach soiléir ar an ordú sin, trínar maraíodh na naíonáin, thug tú flúirse uisce dóibh ar mhodh nach raibh súil acu leis: 8 Ag cur in iúl mar sin leis an tart sin conas a rinne tú pionós a ghearradh ar a n-naimhdibh. 9Oir nuair a cuireadh ar a dtriail iad, ach ar a gcathú le trócaire, bhí a fhios acu conas a tugadh breithiúnas ar na héagoithe le feirge agus le crá, agus iad tart ar shlí eile seachas na cóir. 10 Ar a son seo rinne tú admháil agus a thriail, mar athair: ach an ceann eile, mar rí dian, rinne tú daoradh agus pionós. 11 Cibé acu a bhí siad as láthair nó i láthair, bhí siad cráite araon. 12 Oir tháinig doilíos faoi dhó orthu, agus osna mar chuimhní ar na rudaí a chuaigh thart. 13Oir nuair a chuala siad a bpionós féin an duine eile chun tairbhe dóibh, bhí mothú éigin acu ar an Tiarna. 14 Mar gheall ar a raibh meas acu le magadh, nuair a bhí sé i bhfad roimhe sin caite amach ag caitheamh amach na naíonán, é sa deireadh, nuair a chonaic siad cad a tharla, admir siad. 15 Ach mar gheall ar ghairis amaideach a naingidheachta, agus iad á mealladh ina n-adhradh do nathracha ar neamhní cúise, agus beithígh borb, chuir tú an iliomad beithígh míréasúnta chucu mar dhíoltas; 16 Chun go mbeadh a fhios acu, leis an méid a pheacaíonn duine, go ngearrfar pionós air mar an gcéanna. 17 Óir níor theastaigh ó do lámh uilechumhachtach, a rinne an saol lán d’ábhar gan cruth, acmhainn chun an iliomad béar nó leoin bhréige a chur ina measc; 18 Nó beithigh fhiáine anaithnide, lán de fhearg, nuachruthaithe, ag análú gal tine, nó boladh salach deataigh scaipthe, nó ag cur spréach uafásach as a súile: 19 Ní hé amháin go bhféadfadh an dochar iad a sheoladh láithreach, ach freisin go scriosfadh an radharc uafásach iad go hiomlán. 20 Sea , agus d'uireasa iad seo d'fhéadfadh siad a bheith tar éis titim síos le haon soinneáin , á géarleanúint an bhfeice , agus scaipthe thar lear trí anáil do chumhacht : ach d'ordaigh tú gach ní i tomhas agus líon agus meáchan . 21 Oir is féidir leat do neart mór a thaispeáint i gcónaí nuair is toil leat; agus cé a fhéadfaidh seasamh le cumhacht do láimhe? 22Oir tá an domhan uile romhat mar ghráinne beag den mheá, seadh, mar bhraon de dhrúcht na maidne a thiteann anuas ar an talamh. 23 Ach dean trócaire ar chách ; óir is féidir leat gach ní a dhéanamh, agus peacaí na bhfear a bhuanú, mar ba chóir dóibh a leasú. 24 Oir is breá leat gach ní atá ann, agus ní fuath leat aon ní a rinne tú: óir ní dhéanfá aon ní riamh, dá mbeadh fuath agat dó. 25 Agus conas a d’fhéadfadh aon ní a bheith caite, mura mbeadh sé do thoil? nó a bheith caomhnaithe, mura nglaofar ort? 26 Ach spáráil tú gach uile dhuine: óir is leatsa iad, a Thiarna, a leannán anamacha.
CAIBIDIL 12 1Oir tá do Spiorad do-thruaillithe i ngach ní. 2 Trom-chonnairc tú mar sin iad ar bheagán agus ar bheagán a chiontaíonn, agus ag tabhairt foláirimh dóibh á gcur i gcuimhne ar a ndearna siad ciontóir, ionas go bhfágfaidís a n-aingidheacht go gcreidfidh siad ionat, a Thiarna. 3Oir b’é do thoil féin seanáitritheoirí do thíre naofa a scrios le lámha ár n-aithreacha; 4 An té is fuath leat as oibreacha fuatha is mó a dhéanamh de dhraíocht, agus na híobairtí olca; 5 Agus mar an gcéanna na dúnmharfóirí neamhthrócaireach leanaí sin, agus a itheann feoil an duine, agus féastaí na fola, 6Le n-a sagairt as lár a gcriú iodhal-adhradhach, agus na tuismitheóirí a mharbh le n-a lámhaibh féin anamacha a raibh cabhair acu: 7 Chun go bhfaigheadh an talamh a raibh meas agat air thar aon ní eile, coilíneacht fhiúntach de chlann Dé. 8 Mar sin féin iad siúd a chosain tú mar fhir, agus chuir tú foichí, réamhtheachtaí do shluaite, chun iad a mhilleadh ar bheagán agus ar bheagán. 9 Nárbh fhéidir leat na héagcóra a thabhairt faoi láimh na bhfíréan sa chath, nó iad a scrios láithreach le hainmhithe cruálach, nó le haon fhocal garbh: 10 Ach ag déanamh do bhreithiúnais orthu ar bheagán agus ar bheagán, thug tú áit aithrí dóibh, gan a bheith aineolach gur glúin dána iad, agus gur póraíodh a mailís iontu, agus nach n-athrófaí go deo ar a n-aithrí. 11 Oir bhí sé ina shíol mallaithe ó thús; ni thug tusa ar eagla aon duine pardún dhóibh ar na neithe inar pheacaigh siad. 12 Oir cé a déarfaidh, Cad atá déanta agat? nó cé a sheasfaidh do bhreithiúnas? nó cé a dhéanfaidh tú a chúiseamh ar son na náisiúin a cailleadh, a rinne tú? nó cé a thiocfadh chun seasamh i do choinne, chun díoghalais a dhéanamh ar na daoine éagóracha? 13Oir níl aon Dia ann ach tusa a thugann aire do chách, dá bhféadfá a thaispeáint dó nach bhfuil do bhreithiúnas éagórach. 14 Ní bheidh rí ná anfhlaith in ann a aghaidh a chur i do choinne mar gheall ar an té a ndearna tú pionós air. 15 Mar sin, mar is ionraic thú féin, ordaíonn tú gach ní go hionraic: ag ceapadh nach bhfuil sé sásta le do chumhacht an té nach raibh tuillte aige a dhaoradh. 16 Óir is é do chumhacht tús na fíréantachta, agus toisc gur tusa Tiarna na n-uile, déanann sé thú a bheith trócaireach do chách. 17 Mar nuair nach gcreidfidh daoine go bhfuil tú lánchumhachtach, taispeánann tú do neart, agus i measc na ndaoine a bhfuil a fhios acu é, léireoidh tú a ndána. 18 Ach tú, ag déanamh máistreacht ar do chumhacht, breithiúnas go cothrom, agus ordaíonn tú sinn go mór; mar is féidir leat cumhacht a úsáid nuair is toil leat. 19 Ach tré n-a n-oibreachaibh sin do theagaisg tú do shluagh an fhir chóir a bheith trócaireach, agus go ndearna tú súil mhaith ar do chlann go ndéanfá aithrí ar son peacaí.
20Oir dá ndearna tú pionós ar naimhde do leanaí, agus ar na daoine a daoradh chun báis, le cibé plé, ag tabhairt am agus áite dóibh, trína bhféadfaidís iad a sheachadadh óna mailís: 21 Cé chomh mór agus a rinne tú timpeallghearradh ar do chlann mhac féin, ar mhionnaigh tú dá n-aithreacha, agus a ndearna tú cúnaint na ndea-gheallta? 22 Dá bhrí sin, cé go ndéanann tú sinn a ruaigeadh, déanann tú ár naimhde a sciúrsáil míle uair níos mó, chun an rún, nuair a dhéanaimid breithiúnas, go ndéanfaimis machnamh cúramach ar do mhaitheas, agus nuair a thugtar breith orainn féin, go mbeimis ag lorg trócaire. 23 Ar an ábhar sin, cé gur mhair daoine go míshásta agus go héagórach, rinne tú iad a chéasadh lena naindiachas féin. 24Oir chuaigh siad i bhfad ar seachrán ar shlite na hearráide, agus shealbhaigh siad iad mar dhéithe, a bhí díspeagadh fiú i measc ainmhithe a naimhde, á mealladh mar leanaí gan tuiscint. 25 Ar an ábhar sin dóibh, maidir le leanaí gan chúis, chuir tú breithiúnas chun magadh a dhéanamh orthu. 26 Ach an dream nach n-athleasuigheadh leis an gceartughadh sin, a ndearna sé comhrádh leo, mothóidh siad breithiúnas fiúntach ó Dhia. 27Oir, féach, cad iad na nithe a ndearna siad grudge orthu, nuair a cuireadh pionós orthu, is é sin, dóibh siúd ar cheap siad gur déithe iad; á phionósú anois iontu, nuair a chonaic siad é, d'admhaigh siad é a bheith ar an Dia fíor, a roimh shéan siad a fhios: agus dá bhrí sin tháinig damnation mhór orthu. CAIBIDIL 13 1 Is ar neamhní atá na fir go léir ag nádúr, atá aineolach ar Dhia, agus nach bhféadfadh a fhios a bheith acu as na rudaí maithe atá le feiceáil air sin: ná trí bhreithniú a dhéanamh ar na hoibreacha níor admhaigh siad an máistir oibre; 2 Ach meastar gurb iad tine, nó gaoth, nó aer mear, nó ciorcal na réalta, nó an t-uisce foréigneach, nó soilse na bhflaitheas, na déithe a rialaíonn an domhan. 3 Ar a n-áilleacht má bhí áthas orthu ba dhia iad; go bhfios dóibh gur fearr an Tighearna iad: óir is é céad ughdar na háille do chruthaigh iad. 4 Ach má bhí iongantas ortha as a gcumhacht agus as a mbua, go dtuigfidís rompa, cia mór is tréine do rinne iad. 5 Óir is tré mhóráltacht agus áilleacht na gcréatúr go comhréireach a fheictear an déantóir iad. 6 Ach ar a shon sin is lúgha iad a bheidh le milleán: óir b’fhéidir go deifríonn siad earráid, ag lorg Dé, agus gur mian leo é a fháil. 7 Chun a bheith eolach ar a oibreacha cuardaigh siad é go dúthrachtach, agus creideann siad a radharc: mar go bhfuil na rudaí a fheictear. 8 Ní thabharfar pardún dóibh ach an oiread. 9Oir dá mbeadh a fhios acu an oiread sin, go bhféadfadh siad aidhm an domhain; conas nár luaithe a fuair siad amach an Tiarna de?
10 Ach is truagh iad, agus i neithibh marbha atá a ndóchas, a ghlaoidh déithe orra, is iad oibreacha lámh na bhfear, ór agus airgead, chun ealadhain do thaisbeáint, agus cosúlachtaí beithígh, nó cloch mhaith d'aon ní san obair. de lámh ársa. 11 Anois siúinéir a leag adhmad, tar éis dó crann a shábhadh go cuí chun críche, agus an choirt go léir a bhaint de go sciliúil ina thimpeall, agus a d'oibrigh go dathúil, agus a rinne soitheach de a bhí oiriúnach do sheirbhís shaol an duine; 12 Agus tar éis diulta a shaothair do chaitheamh chum a fheoil a chóiriú, do líonadh é féin; 13 Agus ag glacadh an bhruslaigh i measc na ndaoine nach raibh aon úsáid ag baint leo, agus é ina phíosa adhmaid cam, agus snaidhmeanna, snoite go dícheallach é, nuair nach raibh aon rud eile le déanamh aige, agus rinne sé é de réir scile a thuiscint, agus rinne sé é chun íomhá fear; 14 Nó rinne sé cosúil le beithíoch borb éigin é, á leagan os cionn le vermilion, agus le péint á dathú dearg, agus ag clúdach gach spota ann; 15 Agus nuair a bhí seomra oiriúnach déanta aige dó, leag de bhalla é, agus rinne sé troscadh le iarann: 16 Oir d’fhoráil sé chuige nach dtitfeadh sé, a fhios aige nach raibh sé in ann cabhrú leis féin; óir is íomhá í, agus tá cabhair aige: 17 Ansin déanann sé guí ar son a chuid earraí, ar son a mhná céile agus a leanaí, agus gan náire labhairt leis an té nach bhfuil aon bheatha aige. 18 Ar son na sláinte adeir sé ar an té atá lag: óir guidhidh an bheatha ris an té atá marbh; mar chabhair iarrann sé go humhal ar an nídh is lúgha chun cabhair a thabhairt: agus ar feadh aistir mhaith iarrann sé air an ní nach féidir cos a chur ar aghaidh: 19 Agus ar fháil agus ar fháil, agus ar mhaithe le rath a lámha, iarrann sé cumas a dhéanamh air, is é sin nach bhfuil ar a gcumas aon ní a dhéanamh. CAIBIDIL 14 1 Arís, an té atá á ullmhú féin le seoladh, agus ar tí dul trí na tonnta ragairne, do ghlaoidh sé ar phíosa adhmaid atá níos lofa ná an soitheach a iompraíonn é. 2 Ar son go fírinneach dúil an tsochair a cheap é sin, agus thóg an oibrí é trína scil. 3 Ach is é do sholáthraí, a Athair, a rialaíonn é: óir rinne tú bealach san fharraige, agus cosán slán sna tonnta; 4 Ag cur i gcéill gur féidir leat saoradh ó gach baol: seadh, cé go ndeachaigh fear chun farraige gan ealaín. 5 Mar sin féin ní dhéanfá saothair d’eagna a bheith díomhaoin, agus mar sin déanann daoine a mbeatha a chaitheamh ar phíosa beag adhmaid, agus an fharraige gharbh a rith i soitheach lag slán. 6Oir sa tseanaimsir freisin, nuair a cailleadh na fathaigh uaibhreach, d’éalaigh dóchas an domhain faoi do láimh i soitheach lag, agus d’fhág síol giniúna do gach aois. 7 Oir is beannaithe an t-adhmad trína dtagann fíréantacht. 8 Ach an rud a dhéantar leis na lámha a bheith mallaithe, chomh maith é, mar an té a rinne é: sé, mar a rinne sé é;
agus é, do bhrígh, ar mbeith do-thruaillithe dhó, do gairthí dia. 9Oir is fuath mar an gcéanna do Dhia na héagóra agus a mhídhiadhachta. 10 Oir an méid a dhéanfar, gearrfar pionós air mar aon leis an té a rinne é. 11 Mar sin, fiú amháin ar íol na nGintlithe beidh cuairt: mar go bhfuil siad i créatúr Dé a bheith ina abomination, agus bacainní ar an anamacha na ndaoine, agus ribe do chosa an unwise. 12 Oir ba é ceapadh na n-íol tús le striapachas spioradálta, agus éilliú na beatha dá n-aireagán. 13 Oir ní raibh siad ó thús, agus ní bheidh siad go deo. 14Oir is tré ghlóir dhíomhain na bhfear a chuadar isteach sa domhan, agus mar sin tiocfaidh siad gan mhoill. 15 Mar athair cráite le caoineadh anabaí, nuair a rinne sé íomhá dá leanbh a tógadh go luath ar shiúl, anois onóir dó mar dhia, a bhí an uair sin ina fhear marbh, agus a sheachadadh dóibh siúd a bhí faoi dó searmanais agus íobairtí. 16 Mar sin le himeacht aimsire coinníodh mar dhlí nós mídhleathach a d’fhás láidir, agus deineadh adhradh de réir orduithe na ríthe ar íomhánna snaidhte. 17 Nárbh fhéidir le daoine onóir a thabhairt ina láthair, toisc go raibh cónaí orthu i bhfad amach, ghlac siad góchumadh a fheiceála i gcéin, agus rinne siad íomhá sainráite de rí ar thug siad ómós dó, chun na críche go ndéanfaidís a n-airdeall air sin a dhéanamh suas. as láthair, amhail is dá mbeadh sé i láthair. 18 Chomh maith leis sin chuidigh dúthracht uatha an cheardaí leis an dream aineolach a chur ar aghaidh chuig piseog. 19 Óir, b’fhéidir go raibh sé toilteanach duine in údarás a thoiliú, chuir sé iallach air a scil go léir a bheith cosúil leis an nós ab fhearr. 20 Agus mar sin ghlac an t-uathbhás, arna n-aire ag grásta na hoibre, é anois mar dhia, rud nár tugadh ómós beagán roimhe sin. 21 Agus ba ócáid í seo chun an domhan a mhealladh: óir do chuir fir, ag freastal ar thubaiste nó ar tíorántacht, an t-ainm neamhtheagmhálach ar chlocha agus ar stoic. 22 Ina theannta sin níor leor é seo dóibh, go ndearna siad earráid in eolas Dé; ach de bhrí gur mhaireadar i gcogadh mór an aineolais, thug na pláigh chomh mór sin síocháin orthu. 23 Mar ar marbhadh siad a gclann in íobairtí, nó ag úsáid searmanais rúnda, nó ag déanamh aithrise ar dheasghnátha aisteacha; 24 Níor shealbhaigh siad saolta ná póstaí gan truamhilleadh a thuilleadh: ach mharaigh ceachtar acu duine eile go fealltach, nó chuir siad brón air trí adhaltranas. 25 Ionas go raibh fuil, dúnorgain, gadaíocht, agus dímheas, éilliú, míchreideamh, suaitheadh, mionnú éithigh, i réim i ngach uile dhuine, 26 Drochshuaimhneas ar dhaoine maithe, dearmad ar dhea-iompaithe, daoine a thruailliú, athrú cineáil, mí-ord i bpóstaí, adhaltranas, agus neamhghlan neamhghlan.
27 Chun adhradh na n-íol nach n-ainmnítear é, tús, cúis, agus deireadh gach uilc. 28 Óir bíonn siad ar buile nuair a bhíonn áthas orthu, nó nuair a bhíonn siad ag déanamh bréaga, nó ag maireachtáil go héagórach, nó ag géilleadh go héadrom dóibh féin. 29Oir sa mhéid go bhfuil a muinín in íol, nach bhfuil aon bheatha acu; cé go mionníonn siad go bréagach, fós ní dóigh leo a bheith gortaithe. 30 Ar an dá chúis, áfach, gearrfar pionós cóir orthu: an dá toisc nár mheasadar go maith ar Dhia, aird a thabhairt ar íol, agus mar an gcéanna gur mhionnaigh siad go héagórach sa chealg, ag déanamh díspeagadh ar bheannacht. 31Oir ní hé cumhacht na ndaoine a mhionnaíonn siad: ach is é díoltas cóir na bpeacach a ghearrann pionós i gcónaí ar chionta na n-éago. CAIBIDIL 15 1Ach tá tusa, a Dhia, grásta agus fíor, fadfhulangach, agus tú ag ordú gach ní, 2Oir má pheacaímid, is leatsa sinn, a bhfuil a fhios agat do chumhacht: ach ní dhéanfaimid peaca, ar an eolas gur leatsa a dhéantar sinn a áireamh. 3 Le haithne a bheith ort is fíréantacht foirfe é: is é a fhios gurab é do chumhacht fréamh na neamhbhásmhaireachta. 4Oir ní dhearna an t‑aireagán míthrócaireach daoine sinn a mhealladh, ná íomhá le dath éagsúil uirthi, saothar gan toradh an phéintéir; 5 Meallann an radharc uaidh na h-amadáin chun anamhéine ina dhiaidh, agus mar sin is mian leo cruth íomhá mhairbh nach bhfuil aon anáil acu. 6 An bheirt a dhéanann iad, an dream a mhian leo, agus an dream a adhradh iad, is leannán na n-olc iad araon, agus is fiú iad a bheith ina n‑iontaoibh. 7 Ar son an chréatúir atá ag fagháil na talmhan bog, cruthuigheann sé gach árthach le mór-chuid saothair chun ár seirbhíse: seadh, de'n chré céadna déanann sé na h-árthaighe do fhreastala d'úsáidibh glana, agus mar an gcéadna gach uile ní dá mhalairt: ach cad é. úsáid ceachtar den dá shórt, is é an potaire féin an breitheamh. 8 Agus ag cur a shaothair go suairc air, do dhéunann sé dia díomhaoine den chré céadna, eadhon an té do rinneadh é féin beagán roimhe sin de thalamh, agus i gcionn tamaill bhig tar éis filleadh chuige, amach an uair a bheirthear a bheatha ar iasacht dó. éilítear. 9 D’ainneoin a chúraim, ní hé go mbeidh mórán saothair aige, ná go mbeidh a shaol gearr: ach déanann sé a dhícheall barr feabhais a chur ar ór gaibhne agus gaibhne geala, agus iarracht a dhéanamh ar nós na noibrithe práis, agus a áireamh ina ghlóir chun rudaí góchumtha a dhéanamh. 10 Is luaithreach a chroí, is gáir a dhóchas ná an talamh, agus is lú luach a bheatha ná cré: 11 Más rud é nach raibh aithne aige ar a Chruthaitheoir, agus ar an té a spreag anam gníomhach ann, agus a d’anáil de mheon beo.
12 Ach mheasadar ár mbeatha mar chaitheamh aimsire, agus ár n-aimsire mar mhargadh ar son tairbhe: óir, a deir siad, ní foláir dúinn a bheith ag gabháil ar gach slí, cé gur tré olc é. 13Oir is eol don fhear seo, an t‑ábhar talmhaí a dhéanann soithigh gheala agus íomhánna snaidhte, é féin a chiontú thar chách. 14 Agus naimhde do phobail go léir, a chuireann faoi smacht iad, is amaí iad, agus is truagh iad ná na leanaí. 15 Le haghaidh chomhaireamh siad go léir idols na cinneach a bheith déithe : a bhfuil ní úsáid súl a fheiceáil , ná srón a tharraingt anáil , ná cluasa chun éisteacht , ná mhéara na lámha a láimhseáil ; agus maidir lena gcosa, tá siad mall chun dul. 16 Oir rinne an duine iad, agus an té a fuair ar iasacht a spiorad féin, rinne sé iad: ach ní féidir le duine ar bith dia cosúil leis féin a dhéanamh. 17 Ar son a bheith básmhar, déanann sé rud marbh leis na lámha aingidh: óir is fearr é féin ná na rudaí a adhradh dó: de bhrí gur mhair sé aon uair amháin, ach níor mhair siad riamh. 18 Seadh, thug siad adhradh freisin do na hainmhithe is fuathaí: mar a chur i gcomparáid le chéile, tá cuid acu níos measa ná a chéile. 19 Níl siad go hálainn ach an oiread, an oiread sin a bheith inmhianaithe i leith na n-ainmhithe: ach chuaigh siad gan moladh Dé agus a bheannacht. CAIBIDIL 16 1 Ar a leithéidí dá bhrí sin rinneadh pionós a ghearradh orthu go fiúntach, agus ag an iliomad beithígh cráite. 2 In ionad an phionóis sin, ag plé go grástúil le do mhuintir féin, d’ullmhaigh tú dóibh feoil de bhlas aisteach, fiú gearga chun a ngoile a mhúscailt: 3 Go n-éirí an t-ádh leo siúd, agus iad ag iarraidh bia, do radharc gránna na n-ainmhithe a sheoltar ina measc, fiú an méid sin nach mór dóibh; ach d'fhéadfadh go ndéanfaí iad seo, agus iad ag fulaingt pingin ar feadh spás gearr, ina rannpháirtithe de bhlas aisteach. 4Oir ba éigean dóibh aithrí a theacht orthu agus an tíorántacht á gcleachtadh acu, rud nach bhféadfadh siad a sheachaint: ach níor mhór a thaispeáint dóibh seo ach conas a bhí a naimhde cráite. 5Oir nuair a tháinig fearg uafásach na n‑ainmhithe orthu seo, agus a d’éag siad le gathanna na nathair cam, níor mhair d’fhearg go deo; 6 Ach bhí siad buartha ar feadh séasúr bhig, go mbeadh siad rabhadh, a bhfuil comhartha an tslánaithe, chun iad a chur i gcuimhne ar ordú do dhlí. 7Oir an té a d’iompaigh chuige ní hí an ní a chonaic sé a shábháil, ach thusa, is é sin Slánaitheoir na n-uile. 8 Agus seo rinne tú do naimhde a admháil, go bhfuil tú a shaoradh ó gach olc: 9 Do marbhadh an tsíodán giolcach agus cuileog dhóibh, agus ní bhfuaireas leigheas ar a mbeatha: óir b'fhiú iad do chur fé phionós dá leithéid. 10 Ach níor sháraigh do chlann fiacla an-dragon nimhe: mar go raibh do thrócaire i gcónaí acu, agus leighis sé iad.
11Oir do phriocadar iad , go gcuimhnidís ar d'fhocail; agus sábháladh go tapa iad, chun nach dtitfeadh dearmad domhain orthu, go mb'fhéidir go mbeidís ag cuimhneamh go leanúnach ar do mhaitheas. 12 Oir ní luibh, ná meisge molltach, a d'athchóirigh sláinte iad: ach do bhriatharsa, a Thighearna, a leighis gach ní. 13 Oir tá cumhacht na beatha agus an bháis agat: treoraíonn tú go geataí ifreann, agus iompaíonn tú arís. 14 Maraíonn duine go deimhin trína mhailís: agus an spiorad, nuair a bheidh sé imithe, ní thagann ar ais; ní thagann an t-anam suas arís. 15 Ach ní féidir éalú ó do lámh. 16Oir do sciúradh na héagóra, a shéan aithne ort, le neart do láimhe: le báisteach aisteach, clocha sneachta, agus cithfholcadh, rinneadh géarleanúint orthu, nárbh fhéidir iad a sheachaint, agus trí thine do caitheadh iad. 17Oir, rud is mó atá le hiontas, go raibh níos mó fórsa ag an tine san uisce, a mhúch gach ní: óir troideann an domhan ar son na bhfíréan. 18 Ar feadh tamaill maolaíodh an lasair, chun nach loisgfeadh sé suas na beithígh a cuireadh i gcoinne na n‑ungadh; ach b'fhéidir go bhfeicfeadh siad féin agus go bhfeicfeadh siad go ndearnadh géarleanúint orthu le breithiúnas Dé. 19 Agus uair eile dódh sé i lár an uisce os cionn chumhacht na tine, go scriosfadh sé torthaí na talún éagórach. 20 Ina ionad sin do chuimnigh tú do mhuintir féin le bia na n-aingeal, agus chuir tú ó neamh iad arán ullmhaithe gan a gcuid saothair, a d’fhéadfadh sásamh gach duine a shásamh, agus aontú le gach uile bhlas. 21 Óir do dhearbh do chothabháil do mhilis do do chloinn, agus do fhreastal do goile an itheacháin, do mheasg sé é féin do chách. 22 Ach d’fhulaing sneachta agus oighear an tine, agus níor leáigh siad, chun go mbeadh a fhios acu gur scrios tine ar lasadh sa chlocha agus sa bháisteach toradh na naimhde. 23 Ach rinne sé seo arís dearmad fiú a neart féin, chun go gcothófaí an righteous. 24 Mar an créatúr a dhéanann seirbhís duit, is é an Déantóir méadaíonn sé a neart i gcoinne na n-éagórach chun a bpionós, agus laghdóidh a neart ar mhaithe leis na daoine a chuireann a muinín ionat. 25 Uime sin fiú an uair sin do athraíodh i ngach uile chruth, agus bhí sé umhal do do ghrásta, a chothaíonn gach ní de réir toil na ndaoine a raibh gá acu; 26 Chun go mbeadh a fhios ag do chlann, a Thiarna, is áil leat, nach fás na dtorthaí a chothaíonn an duine: ach gurb é do bhriatharsa a chaomhnaíonn an dream a chuir a muinín ionat. 27 Chun an méid nár scriosadh as an tine, agus é á théamh le beagán gréine, leáigh sé go luath: 28 Chun go mbeadh a fhios, nach mór dúinn cosc a chur ar an ghrian buíochas a ghabháil leat, agus ag an earrach guí ort. 29 Oir leáidh dóchas na ndaoine gan buidheachas mar sholus an gheimhridh, agus rithfidh sé mar uisce gan tairbhe.
CAIBIDIL 17 1Oir is mór iad do bhreithiúnais, agus ní féidir iad a chur in iúl: dá bhrí sin tá anamacha neamhchothaithe tar éis dul amú. 2 Le haghaidh nuair a cheap fir éagórach a oppress an náisiún naofa; á ndúnadh ina dtithe, na príosúnaigh dorchadais, agus faoi cheangail oíche fhada, ina luí ansin ar deoraíocht ón deoraíocht shíoraí. 3 Le linn dóibh a bheith ag ceapadh go luíonn siad faoi cheilt ina bpeacaí rúnda, bhí siad scaipthe faoi scáthlán dorcha na dearmadta, á n-iontas go h-uafásach, agus iad buartha faoi dhearcadh aisteach. 4 Ní fhéadfadh an cúinne a bhí ina seilbh iad a choinneáil ón eagla: ach bhí fuaimeanna mar uiscí ag titim síos fúthu, agus bhí radhairc bhrónacha le feiceáil orthu le gnúis throma. 5 Ní fhéadfadh cumhacht na tine solas a thabhairt dóibh: agus níorbh fhéidir le lasracha geala na réalta maireachtáil chun an oíche uafásach sin a lasadh. 6 Ach do thaisbeánadh dhóibh teine do lasadh í féin, anuafásach: óir ar mbeith mór-eagla dhóibh, do mheasadar na neithe do chonaiceadar do bheith nios measa ná an radharc ní fhacadar. 7 Maidir le seachmaill draíochta na healaíne, cuireadh síos iad, agus baineadh geit as a stuaim san eagna. 8Oir bhí siadsan, a gheall uafás agus trioblóidí a chur ar shiúl ó anam tinn, iad féin tinn d’eagla, ar fiú go mór gáire a dhéanamh díobh. 9 Oir cé nach raibh aon rud uafásach eagla orthu; fós faitíos ar beithígh a bhí ag dul thart, agus sáirsint nathair, 10 Fuair siad bás ar eagla na heagla, á shéanadh go bhfaca siad an t-aer, nach bhféadfaí a sheachaint. 11 Óir bíonn an aingil, arna cáineadh ag a finné féin, antimorous, agus a bheith brúite le coinsiasa, réamhaisnéisí i gcónaí rudaí uafásach. 12 Ar eagla nach é an t‑eagla é ach feall ar na daoine a dhéanann foráil. 13 Agus is lú an t-ionchas ón taobh istigh, an t-aineolas is mó ná an chúis a thugann an crá. 14 Ach an codladh céanna a chodlaíonn siad an oíche sin, rud a bhí dofhulaingthe go deimhin, agus a tháinig orthu as íochtair ifreann dosheachanta, 15 Bhí cuid cráite acu le hairm uafásacha, agus cuid de lagaithe, ag cliseadh a gcroí orthu: óir tháinig eagla tobann, agus gan a bheith á lorg, orthu. 16 Mar sin, cibé duine a thit síos ann coinníodh go teann é, dúnta suas i bpríosún gan barraí iarainn, 17Oir pé acu a bhí sé ina fhear céile, nó ina aoire, nó ina oibrí sa ghort, do gabhadh é, agus d’fhulaing sé an riachtanas sin nárbh fhéidir a sheachaint: óir bhí siad go léir ceangailte le slabhra amháin dorchadais. 18 Cibé an ngaoth feadóg a bhí ann, nó an torann binn éan i measc na gcraobhacha ag leathadh, nó titim thaitneamhach uisce ag rith go foréigneach, 19 Nó fuaim uafásach clocha á chaitheamh anuas, nó rith nárbh fhéidir beithígh ag scipeáil a fheiceáil, nó guth bréige na n-ainmhithe fiáine is géire, nó macalla rebounding ó na sléibhte cuas; chuir na nithe seo isteach orthu faoi eagla.
20Oir shoillsigh an domhan uile le solas glan, agus níor bhac aon duine ar a saothar: 21 Ní raibh ach oíche throm leathadh os a gcionn, íomhá den dorchadas sin ba cheart dóibh a ghlacadh ina dhiaidh sin: ach fós féin ba mhó go mór an dorchadas iad féin ná an dorchadas. CAIBIDIL 18 1 Mar sin féin bhí solas an-mhór ag do naoimh, a raibh a nguth ag éisteacht leo, agus gan féachaint ar a gcruth, toisc nár fhulaing siad freisin na rudaí céanna, chomhaireamh siad sásta iad. 2 Ach ar a shon sin ní dhearna siad dochar dóibh anois, a ndearnadh éagóir orthu roimhe seo, ghabh siad buíochas leo, agus d’iarr siad pardún orthu as ucht gur naimhde iad. 3 Ina ionad sin thug tú colún tine dhóibh dóibh, iad araon mar threoir don turas anaithnid, agus ina ghrian neamhdhíobhálach le siamsaíocht ionraic a thabhairt dóibh. 4Oir b’fhiú iad a bhaint den tsolas agus iad a chur i bpríosún sa dorchadas, a choinnigh do chlann mhac dúnta, ag a raibh solas neamhthruaillithe an dlí le tabhairt don domhan. 5 Agus nuair a bhí rún acu leanaí na naomh a mharú, leanbh amháin á chaitheamh amach, agus á shábháil, chun iad a chronú, thóg tú ar shiúl an iliomad leanaí, agus scrios tú iad go hiomlán in uisce láidir. 6 An oíche sin do deimhníodh ár n-aithreacha roimh ré, go bhfios dóibh go cinnte cad iad na mionna do thugadar creidiomh, go mbeidís ina dhiaidh sin go bráth. 7 Glacadh le do mhuintir mar sin slánú na bhfíréan agus scrios na naimhde. 8Oir leis an ndearna tú pionós ar ár naimhde, mar an gcéanna thug tú glóir dúinne, a ghlaoigh tú. 9Oir rinne clann fíréan na ndea-dhuine íobairt faoi rún, agus d’aon toil rinne siad dlí naofa, go mbeadh na naoimh mar chomhpháirtithe den mhaith agus den olc céanna, agus na haithreacha ag canadh na n-amhrán molta anois. 10 Ach ar an taobh eile d’fhuaim tinn de réir caoineadh na ngasúr, agus iompaíodh torann uaigneach thar lear ar son na leanaí a bhí faoi caoineadh. 11 Cuireadh pionós ar an máistir agus ar an seirbhíseach ar aon slí; agus amhail an rí, is amhlaidh a d'fhulaing an duine coitianta. 12 Mar sin bhí siad go léir le chéile marbh gan líon le haon chineál báis; níor leor an beithíoch chun iad a adhlacadh: óir i gceann nóiméad scriosadh an sliocht ba uaisle díobh. 13Oir de bhrí nach gcreidfeadh siad aon ní de bharr na ndraíocht; ar léirscriosadh na gcéadghin, d'admhuigheadar gur mic Dé an sluagh so. 14Oir fad is a bhí gach ní ina thost, agus an oíche sin i lár a cúrsa mear, 15 Léim do bhriathar Uilechumhachtach anuas ó neamh amach as do ríchathaoir, mar fhear cogaidh fíochmhar i lár tíre scriosta,
16 Agus thug tú d'ordú unfeigned mar claíomh géar, agus seasamh suas líonadh gach rud le bás; agus bhain sé leis an spéir, ach sheas sé ar an talamh. 17 Ansin go tobann chuir fís aislingí uafásacha imní mhór orthu, agus tháinig uafás orthu gan lorg. 18 Agus duine amháin a caitheadh anseo, agus ceann eile ansiúd, leath marbh, léirigh cúis a bháis. 19Oir do thaisbeáin na haislingí a chuir trioblóid orthu é sin, ar eagla go gclisfí orthu, agus gan a fhios acu cén fáth go raibh siad faoi bhrú. 20 Seadh, bhain blaiseadh an bháis leis na fíréan freisin, agus rinneadh scrios ar an iliomad san fhásach: ach níor mhair an fhearg i bhfad. 21 Mar sin rinne an fear gan locht deifir, agus sheas sé chun iad a chosaint; agus ag tabhairt sciath a mhinistreacht chuí, eadhon urnaí, agus lóistín na tuise, chuir sé é féin i gcoinne na feirge, agus mar sin thug sé deireadh leis an tubaiste, á dhearbhú gurbh é do sheirbhíseach é. 22 Mar sin thug sé an lámh in uachtar ar an scriostóir, ní le neart coirp ná le fórsa arm, ach le briathar a chuir an té a rinne pionós i leith na mionn agus na gconarthaí a rinneadh leis na haithreacha. 23 Oir nuair a bhí na mairbh anois tar éis titim i gcarn ar a chéile, agus iad ina seasamh eatarthu, d'fhan sé ina fhearg, agus scar sé an bealach chun na mbeo. 24Oir san éadaigh fhada a bhí an domhan go léir, agus i gceithre sraitheanna na gcloch a bhí glóir na n‑aithreacha gearrtha, agus do Mhórgacht ar chrainn a chinn. 25 Thug an milltear áit dóibh seo, agus bhí eagla orthu rompu: óir ba leor gur bhlais siad an fhearg. CAIBIDIL 19 1 Maidir leis na neamhdha, tháinig fearg orra gan trócaire go dtí an deireadh: óir bhí a fhios aige roimh ré cad a dhéanfaidís; 2 Ar an dóigh, tar éis dóibh cead imeacht a thabhairt dóibh, agus iad a chur ar shiúl go pras, dhéanfaidís aithrí agus leanúint orthu. 3Oir agus iad fós ag caoineadh agus ag déanamh caoineadh ar uaigheanna na marbh, chuir siad gléas amaideach eile leis, agus chuaigh siad sa tóir orthu mar theifeach, ar ghuigh siad orthu imeacht. 4 Ar son na cinniúna dá raibh siad fiúntach, tharraing sé chuige seo iad, agus rinne siad dearmad ar na nithe a tharla cheana féin, ionas go gcomhlíonfaidís an pionós a bhí ag iarraidh a gcráite: 5 Agus go dtabharfadh do phobal slí iontach: ach go bhfaighidís bás aisteach. 6Oir rinneadh an créatúr iomlán dá chineál ceart arís as an nua, ag freastal ar na haitheanta sainiúla a tugadh dóibh, chun do leanaí a choinneáil gan díobháil: 7 Mar atá, scamall ag scáthú an champa; agus nuair a sheas uisce roimh, bhí an chuma talamh tirim; is amach ón Muir Ruaidh bealach gan bhac; agus as an sruth foréigneach páirc glas: 8 Tríd a ndeachaigh na daoine go léir a bhí cosanta le do lámh, ag féachaint do iontach aisteach aisteach.
9 Le haghaidh chuaigh siad go mór mar capaill , agus léim mar uain , ag moladh duit , a Thiarna , a bhí a sheachadadh orthu . 10Oir bhí siad fós ar aon intinn faoi na rudaí a rinneadh agus iad ar chuairt sa tír choimhthíoch, mar a thug an talamh amach cuileoga in ionad eallaigh, agus mar a chuir an abhainn suas an iliomad frog in ionad iasc. 11 Ach ina dhiaidh sin chonaic siad glúin nua éanlaith, agus iad á dtreorú lena ngoile, agus d’iarr siad feoil mhíle. 12 Le haghaidh tháinig gearga aníos ón bhfarraige chun a n-sásta. 13 Agus tháinig pionóis ar na peacaigh ní gan comharthaí roimhe seo trí chumhacht na toirneach: óir d'fhulaing siad cóir de réir a n-aingidhe féin, i dtreo gur ghníomhaigh siad iompar ní ba chrua agus fuatha i dtreo strainséirí. 14Oir ní bhfuair na Sodomítigh an dream sin nach raibh a fhios acu cathain a tháinig siad: ach thug siad seo cairde i ngéibheann a bhí tuillte go maith acu. 15 Agus ní hamháin sin, ach b’fhéidir go mbeadh meas éigin acu orthu sin, mar gur bhain siad úsáid as strainséirí nach raibh cairdiúil leo: 16 Ach chuir siad seo isteach go mór orthu, a fuair siad le féastaí, agus cheana féin bhí siad ina gcomhpháirtithe de na dlíthe céanna leo. 17 Mar sin, fiú amháin faoi dhaille bhí na daoine seo buailte, faoi mar a bhí siad ag doirse an fhir fhíréin: nuair, agus é á chuimsiú le mór-dorchadas uafásach, d'iarr gach duine pasáiste a dhoirse féin. 18 Oir athraíodh na heilimintí iontu féin le comhréiteach, amhail mar a dhéantar i nótaí psaltery a athrú ar ainm an fhoinn, agus fós fuaimeanna a bhíonn i gcónaí; a d'fhéadfadh go maith a bhrath ag an radharc na rudaí atá déanta. 19 Do bhí rudaí earthly iompú isteach i uisceach , agus na rudaí , a chuaigh roimh snámh san uisce , anois ar an talamh . 20 Bhí cumhacht ag an tine san uisce, ag déanamh dearmad ar a bhua féin: agus an t-uisce dearmad ar a nádúr múchadh féin. 21 Ar an taobh eile de, níor chuir na lasracha feoil na nainmhithe truaillithe amú, cé gur shiúil siad ann; ní leáigh siad an cineál oighreata d'fheoil neamhaí a bhí de nádúr oiriúnach leá. 22 Oir i ngach ní, a Thiarna, d'ardaigh tú do phobal, agus thug tú glóir dóibh, agus níor thug tú aird éadrom orthu: ach thug tú cúnamh dóibh i ngach aimsir agus i ngach áit.