Sailm Sholaimh RÉAMHRÁ Is bronntanas ó scríbhneoir ársa Seimíteach an bailiúchán seo d’ocht n-amhrán cogaidh déag. Tá an lámhscríbhinn bhunaidh imithe i léig ach ar ámharaí an tsaoil tá aistriúcháin Ghréagacha caomhnaithe, agus le déanaí tá leagan Siriach de na hamhráin chéanna tagtha chun solais agus foilsíodh i mBéarla é den chéad uair i 1909 ag an Dr. Rendel Harris. Is féidir dáta na scríbhneoireachta a bhunú i lár an Chéad Aois R.Ch. mar is é téama na n-amhrán seo gníomhartha Phoimpéis sa Phalaistín agus a bhás san Éigipt sa bhliain 48 R.Ch. Bhí áit thábhachtach ag na sailm seo agus scaipeadh go forleathan iad san Eaglais luath. Is minic a luaitear iad i gCóidéacsanna agus i staireanna éagsúla na chéad chúpla céad bliain den Ré Chríostaí. Ina dhiaidh sin, cailleadh iad ar chúiseanna dothuigthe; agus níor aimsíodh iad le húsáid againn ach amháin tar éis go leor céadta bliain. Chomh maith le luach liteartha rithim cosúil le trumpa na véarsaí seo, tá caibidil againn anseo faoi stair ársa corraitheach scríofa ag finné súl. Tagann Pompey as an Iarthar. Úsáideann sé reithe buailte ar na daingnithe. Truaillíonn a shaighdiúirí an altóir. Maraítear é san Éigipt tar éis gairm bheatha scanrúil. I "fíréan" na sailm seo feicimid na Fairisínigh; sna "peacaigh" feicimid na Sadúcaigh. Is eipic é faoi phobal mór atá i ngreim géarchéime móire. CAIBIDIL 1 Ghlaoigh mé ar an Tiarna nuair a bhí mé i mo bhrúid, Chun Dé nuair a ionsaíonn peacaigh. Go tobann chualathas aláram cogaidh os mo chomhair; Dúirt mé, Éistfidh sé liom óir táim lán den fhíréantacht. Shíl mé i mo chroí go raibh mé lán den fhíréantacht, Mar bhí mé saibhir as agus bhí mé tar éis éirí saibhir i gclann. Scaip a saibhreas ar fud an domhain ar fad, Agus a nglóir go deireadh an domhain. Ardaíodh iad go dtí na réaltaí; Dúirt siad nach mbeadh siad riamh ina lucht leanúna. Ach d’éirigh siad míshásta ina rathúnas,
Agus bhí siad gan tuiscint, Bhí a gcuid peacaí i rún, Agus ní raibh aon eolas agamsa fúthu fiú. Chuaigh a gcuid cionta níos faide ná cionta na bpágánach rompu; Thruaill siad rudaí naofa an Tiarna go hiomlán. CAIBIDIL 2 Nuair a d’fhás an peacach uaibhreach, le reithe buailte chaith sé ballaí daingne, Agus níor chuir tú bac air. Chuaigh náisiúin eachtrannach suas ar d’altóir, Shiúil siad go bródúil air lena sandals; Óir gur thruailligh clann Iarúsailéim rudaí naofa an Tiarna, Bhí ofrálacha Dé truaillithe aige le héagóra. Dá bhrí sin dúirt sé: Caith iad i bhfad uaim; Cuireadh neamhní air i láthair Dé, Rinneadh masla go hiomlán air; Bhí na mic agus na hiníonacha i mbraighdeanas trom, Séalaithe a bhí a muineál, brandáilte i measc na náisiún a bhí sé. De réir a bpeacaí a rinne Sé leo, Óir d’fhág sé iad i lámha na ndaoine a bhuaigh. Chas sé a aghaidh ar shiúl ó thrua a bheith aige dóibh, Óg agus aosta agus a bpáistí le chéile; Óir rinne siad olc gach duine, gan éisteacht. Agus bhí fearg ar na flaithis, Agus bhí fuath ag an talamh dóibh; Óir ní dhearna aon fhear air an rud a rinne siad, Agus d’aithin an talamh gach rud Do bhreithiúnais chearta, a Dhia. Chuir siad clann Iarúsailéim faoi gheasa mar mhalairt ar na striapaigh inti; Tháinig gach taistealaí isteach i solas iomlán an lae. Rinne siad magadh faoina gcionta, mar a bhíodh siad féin ag déanamh; I solas iomlán an lae nocht siad a gcuid cionta. Agus truaillíodh iníonacha Iarúsailéim de réir do bhreithiúnais, Mar gur thruailligh siad iad féin le caidreamh collaí mínádúrtha. Tá pianta i mo bholg agus i mo chroí istigh mar gheall ar na rudaí seo. Agus fós réadóidh mé thú, a Dhia, le croí ionraic, Óir i do bhreithiúnais léirítear do fhíréantacht, a Dhia. Óir d’íoc tú leis na peacaigh de réir a ngníomhartha, Sea, de réir a bpeacaí, a bhí an-olc.