Þriðja bók Hermasarhirðisins, sem kallast Líkingar hans SAMBAND 1 1 Og hann sagði við mig: Þér vitið, að þér, sem eruð þjónar Drottins, búið hér eins og í pílagrímsferð, því að borg yðar er langt frá þessari borg. 2 Ef þér þekkið því borgina, þar sem þér ætlið að búa, hví kaupið þér þá landareignir hér og útvegið yður kræsingar, glæsilegar byggingar og óþarfa hús? Því að sá, sem útvegar sér þetta í þessari borg, hugsar ekki til þess að snúa aftur til sinnar eigin borgar. 3 Ó, þú heimski, efablandni og vesalings maður, sem skilur ekki, að allt þetta tilheyrir öðrum mönnum og er undir valdi annarra. Því að herra þessarar borgar segir við þig: Annað hvort hlýðið lögum mínum eða farið úr borginni minni. 4 Hvað skalt þú þá gjöra, þú sem ert undir lögmáli í þinni eigin borg? Getur þú, vegna eigna þinna eða einhvers af því, sem þú hefur séð fyrir, afneitað lögmáli þínu? En ef þú afneitar því og vilt síðan snúa aftur til þinnar eigin borgar, þá verður þú ekki tekinn við, heldur verður þú rekinn þaðan. 5 Gæt því þess, eins og maður í öðru landi, að þú aflar þér ekki meira en það sem nauðsynlegt er og nægilegt fyrir þig. Vertu viðbúinn, þegar Guð eða Drottinn þessarar borgar rekur þig burt úr henni, að þú getir staðið gegn lögum hans og farið inn í þína eigin borg, þar sem þú getur með allri gleði lifað eftir þínum eigin lögum án ranglætis. 6 Þér sem þjónið Guði, hafið gát á honum og hafið hann í hjörtum yðar. Vinnið verk Guðs og verið minnug bæði boðorða hans og fyrirheita, sem hann hefur gefið. Og verið viss um að hann mun uppfylla þau fyrir yður, ef þér haldið boðorð hans. 7 Í stað þess að kaupa eignir, sem þér ella hefðuð keypt, skuluð þér leysa úr nauðþurftum þeirra, eftir því sem hver og einn hefur efni á. Réttlætið ekkjurnar, dæmið málefni munaðarlausra og notið auðæfi ykkar og fjármuni til slíkra verka.
8 Því að til þess hefur Guð auðgað yður, að þér getið framkvæmt slíka þjónustu. Það er miklu betra að gera þetta en að kaupa lönd eða hús, því að allt slíkt mun farast á þessum tíma. 9 En það sem þér gjörið fyrir nafn Drottins, það munuð þér finna í borg yðar og njóta gleði án dapurleika og ótta. Því girnist ekki auðæfi heiðingjanna, því að þau eru skaðleg þjónum Guðs. 10 Verslaðu heldur með auðæfum þínum, sem þér eigið, og með þeim getið þér öðlast eilífa gleði. 11 Drýgðu ekki hór, snertu ekki konu annars manns og girndu hana ekki, heldur girndu það sem þitt er, og þú munt frelsast. Líking 2 1 Þegar ég var að ganga út á akurinn og virti fyrir mér álminn og vínviðinn og hugsaði um ávexti þeirra, birtist mér engill og sagði við mig: Hvað er það, sem þú hefur verið að hugsa um svona lengi með sjálfum þér? 2 Og ég sagði við hann: „Herra, ég hugsa um þennan vínvið og þennan álma vegna þess að ávöxtur þeirra er fagur.“ Og hann sagði við mig: „Þessi tvö tré eru sett sem fyrirmynd fyrir þjóna Guðs.“ 3 Og ég sagði við hann: „Herra, ég vil vita hvernig þessi tré, sem þú nefnir, eru gerð.“ Hlýddu, segir hann, „sérðu þennan vínvið og þennan álmi? Herra,“ sagði ég, „ég sé þau,“ 4 Þessi vínviður, segir hann, ber ávöxt, en álminn er tré án ávaxta. Engu að síður myndi þessi vínviður, nema hann væri settur við þennan álmi og studdur af honum, ekki bera mikinn ávöxt; en liggjandi á jörðinni myndi hann bera illa ávöxt, því hann hékk ekki á álminum; en þar sem hann studdur á álminum ber hann ávöxt bæði fyrir sjálfan sig og fyrir hinn. 5 Sjáðu því hvernig álmur ber ekki minni, heldur meiri ávöxt en vínviðurinn. Hvernig, herra minn, sagði ég, ber hann meiri ávöxt en vínviðurinn? Því, sagði hann, vínviðurinn sem stendur uppi á álmi ber bæði mikinn og góðan ávöxt, en ef hann leggst á jörðina, ber hann aðeins lítinn, og það mjög illa líka. 6 Þessi líking er því sett fram fyrir þjóna Guðs; og hún táknar ríkan og fátækan mann. Ég svaraði: „Herra, gjörðu
Þriðja bók Hermasarhirðisins - Líkingar
mér þetta ljóst. Heyrðu,“ sagði hann, „ríki maðurinn hefur auð, en til Drottins er hann fátækur, því að hann er upptekinn af auðæfum sínum og biður lítið til Drottins, og bænirnar sem hann flytur eru latar og án áreynslu.“ 7 Þegar ríkur maður réttir fátækum það sem hann þarfnast, þá biður fátækur maður til Drottins fyrir hinum ríku, og Guð veitir ríka manninum allt gott, því að fátækur maður er ríkur í bæn, og beiðnir hans hafa mikinn kraft hjá Drottni. 8 Þá veitir ríki maðurinn fátækum allt, því að hann skynjar að Drottinn bænheyrir hann. Og hann gefur honum því fúslega og án efa það sem hann þarfnast og gætir þess að honum skorti ekkert. 9 Og fátækur maður þakkar Drottni fyrir hina ríku, því að báðir vinna þeir verk sitt fyrir Drottin. 10 Menn telja því að álmur beri engan ávöxt, og þeir vita hvorki né skilja að þegar hann bætist við vínviðinn, ber vínviðurinn tvöfaldan ávöxt, bæði fyrir sjálfan sig og álminn. 11 Eins og fátækir, sem biðja til Drottins fyrir hinum ríku, heyra hann, og auður þeirra eykst, af því að þeir þjóna hinum fátæku í auðæfum sínum. Þannig eiga þeir báðir hlutdeild í góðverkum hvors annars. 12 Hver sem því gjörir þetta, mun ekki yfirgefinn verða af Drottni, heldur verður hann skráður í lífsins bók. 13 Sælir eru þeir sem eru ríkir og finna að þeir alast upp, því að sá sem skynjar þetta, mun geta veitt öðrum eitthvað. SAMBAND 3 1 Hann sýndi mér aftur mörg tré sem höfðu fallið lauf og mér fannst þau vera visin, því þau voru öll eins. Og hann sagði við mig: „Sérðu þessi tré?“ Ég sagði: „Herra, ég sé að þau líta út eins og þurr tré.“ 2 Hann svaraði mér og sagði: „Þessi tré eru lík mönnum sem lifa í þessum heimi.“ Ég svaraði: „Herra, hví eru þau lík þurrum trjám? Því,“ sagði hann, „hvorki er þekktur hver frá öðrum réttlátur né ranglátur, heldur eru allir eins í þessum heimi.“ 3 Því að heimurinn er eins og vetur fyrir réttláta menn, því að þeir eru ekki þekktir heldur búa meðal syndara. 4 Eins og öll trén eru eins og þurr tré á veturna, þegar þau hafa misst lauf sín; og ekki verður greint hver eru þurr og hver eru græn, svo er hvorki hægt að greina réttláta né óguðlega í þessum heimi, heldur eru þau öll eins. SAMBAND 4 1 Hann sýndi mér aftur mörg önnur tré, sum höfðu lauf en önnur virtust þurr og visin. Og hann sagði við mig: „Sérðu þessi tré?“ Ég svaraði: „Herra, ég sé þau, sum eru þurr en önnur laufþrungin.“ 2 Þessi tré, segir hann, sem eru græn, eru hinir réttlátu, sem munu eignast komandi heim. Komandi heimur er sumar fyrir hina réttlátu, en fyrir syndarana er vetur. 3 Þegar miskunn Drottins skín, þá munu þeir sem Guði þjóna opinberast og verða öllum ljósir. Því eins og ávöxtur hvers trés birtist og verður opinberaður á sumrin, svo munu verk réttlátra einnig kunngjörð og opinberuð, og þeir munu endurreisast í þeim heimi glaðir og gleðifullir. 4 Því að hin tegund manna, þ.e. hinir óguðlegu, eins og trén sem þú sást þurr, munu einnig finnast þurr og ávaxtalaus í hinum heiminum; og eins og þurr viður mun
brenna; og það mun koma í ljós að þeir hafa gert illt alla ævi sína; 5 Og þeir munu brenna vegna þess að þeir hafa syndgað og ekki iðrast synda sinna. Og einnig allar aðrar þjóðir munu brenna vegna þess að þær hafa ekki viðurkennt Guð, skapara sinn. 6 Ber því góðan ávöxt, svo að ávöxtur þinn verði áberandi á sumrin, og varast þú mikla vinnu, þá hneykslast þú ekki. Því að þeir, sem stunda mikla vinnu, syndga mikið, því að þeir eru uppteknir af málum sínum og þjóna ekki Guði. 7 Og hvernig getur maður, sem ekki þjónar Guði, beðið Guð um nokkuð og fengið það? En þeir, sem þjóna honum, biðja um það, sem þeir þrá, og fá það. 8 En ef maður hefur aðeins eitt að gæta, þá má hann þjóna Guð, því að hugur hans er ekki tekinn frá Guði heldur þjónar hann honum með hreinum huga. 9 Ef þú því gjörir þetta, munt þú bera ávöxt í komandi heimi, og allir sem gjöra slíkt hið sama munu bera ávöxt. SAMBAND 5 1 Þegar ég var að fasta og sat á fjalli og þakkaði Guði fyrir allt sem hann hafði gert mér, sjá, þá sá ég hirðina, sem var vanur að tala við mig, sitja hjá mér og segja við mig: „Hvað hefur fært þig hingað svona snemma morguns?“ Ég svaraði: „Herra, í dag held ég kyrru fyrir.“ 2 Hann svaraði: „Hvað er staða?“ Ég svaraði: „Það er fasta.“ Hann sagði: „Hvað er sú fasta?“ Ég svaraði: „Ég fasta eins og ég hef verið vanur að gera. Þér vitið ekki,“ sagði hann, „hvað það er að fasta fyrir Guði, né heldur er þetta fasta sem þér fastið án þess að gagnast Guði neitt.“ 3 „Herra minn,“ sagði ég, „hvað fær þig til að tala svona?“ Hann svaraði: „Ég segi þetta, því að þetta er ekki hin sanna fasta sem þú heldur að þú fastir, en ég mun sýna þér hvað það er sem er fullkomin fasta og Guði þóknanleg.“ 4 „Hlýðið á,“ sagði hann, „Drottinn þráir ekki slíka óþarfa föstu, því að með því að fasta á þennan hátt eykur þú engu í réttlæti.“ 5 En hin sanna fasta er þessi: Gjörðu ekkert óguðlegt í lífi þínu, heldur þjónaðu Guði með hreinu hugarfari, haltu boðorð hans og lifðu eftir fyrirmælum hans, og leyfðu engum óguðlegum löngunum að komast inn í hugann. 6 Treystu Drottni, því að ef þú gjörir þetta og óttast hann og forðast allt illt verk, þá munt þú lifa Guði. 7 Ef þú gjörir þetta, munt þú fullkomna mikla föstu og Drottni þóknast. 8 Hlýð þú á líkinguna sem ég ætla að leggja fyrir þig varðandi þetta mál. 9 Maður nokkur átti akuryrki og marga þjóna og plantaði víngarð í ákveðinni lóð sinni handa afkomendum sínum. 10 Og hann fór í ferðalag til fjarlægs lands, valdi einn af þjónum sínum, sem hann taldi trúastan og vel þekktan, og fól honum víngarðinn í umsjá sína og bauð honum að taka upp vínviðinn. Ef hann gerði það og framfylgdi skipun hans, lofaði hann að gefa honum frelsi. Hann bauð honum ekki að gera neitt meira og fór því til fjarlægs lands. 11 Og eftir að þjónninn hafði tekið þetta verkefni á sig, gerði hann allt sem herra hans bauð honum. Og er hann hafði sett víngarðinn í geymslu og komist að því að hann
Þriðja bók Hermasarhirðisins - Líkingar
var fullur af illgresi, fór hann að hugsa með sjálfum sér og sagði: 12 Ég hef gert það sem herra minn bauð mér. Ég mun nú grafa upp þennan víngarð, og þegar hann verður grafinn upp mun hann verða fegurri. Þegar illgresið er tínt upp mun það bera meiri ávöxt og ekki kæfast af illgresinu. 13 Hann hóf þá verkið og gróf upp allt illgresið, sem í því var, og þannig varð víngarðurinn mjög fallegur og blómlegur, án þess að illgresið kæfði hann. 14 Eftir nokkurn tíma kom víngarðseigandinn og fór inn í hann. Þegar hann sá að hann var vel grafinn og illgresið tínt upp og vínviðurinn blómstraði, gladdist hann mjög yfir umönnun þjóns síns. 15 Og hann kallar á son sinn, sem hann elskaði og átti að verða erfingi hans, og vini sína, sem hann var vanur að ráðfæra sig við, og segir þeim frá því, hvað hann hafði fyrirskipað þjóni sínum að gera og hvað þjónn hans hafði gert meira. Og þeir óskuðu þjóninum þegar í stað til hamingju með að hafa fengið svo góðan vitnisburð frá herra sínum. 16 Þá sagði hann við þá: „Ég lofaði þessum þjóni frelsi sínu ef hann hlýddi skipun minni, og hann hélt hana og vann þar að auki gott verk í víngarði mínum, sem mér hefur þótt mjög gott.“ 17 Fyrir þetta verk, sem hann hefur unnið, mun ég gjöra hann að erfingja mínum ásamt syni mínum, því að þegar hann sá það sem gott var, vanrækti hann það ekki, heldur framkvæmdi það. 18 Þessi áform herrans samþykktu bæði son hans og vini hans, það er að segja að þjónn hans skyldi erfa ásamt syni sínum. 19 Skömmu síðar kallaði húsbóndinn saman vini sína og sendi þjóninum ýmsar tegundir af mat úr kvöldverði sínu. 20 Og er hann hafði fengið það, tók hann svo mikið sem honum var nóg og skipti afganginum meðal samþjóna sinna. 21 Þegar þeir höfðu fengið það, glöddust þeir og þráðu að hann gæti fundið enn meiri velþóknun hjá herra sínum fyrir það sem hann hafði gert þeim. 22 Þegar herra hans heyrði allt þetta, fylltist hann aftur miklum gleði og kallaði saman vini sína og son sinn og sagði þeim frá því, hvað þjónn hans hafði gjört við matinn, sem hann hafði sent þeim. 23 Þeir samþykktu því enn frekar húsbóndann, og hann á að gera þann þjón að erfingja sínum ásamt syni sínum. 24 Ég sagði við hann: „Herra, ég þekki ekki þessar líkingar og get ekki skilið þær nema þú útskýrir þær fyrir mér. Ég mun,“ sagði hann, útskýra fyrir þér allt sem ég hef talað við þig eða sýnt þér. 25 Varðveittu boðorð Drottins og þú munt velþóknanlegur verða og skráður í tölu þeirra sem halda boðorð hans. En ef þú bætir við einhverju góðu, auk þess sem Drottinn hefur boðið, þá munt þú kaupa þér meiri virðingu og vera í meiri náð hjá Drottni en þú hefðir annars verið. 26 Ef þú því heldur boðorð Drottins og bætir við þau þessum stöðum, þá munt þú fagna, en sérstaklega ef þú heldur þau samkvæmt boðorðum mínum. 27 Ég sagði við hann: „Herra, hvað sem þú býður mér, það mun ég halda, því að ég veit að þú munt vera með mér. Ég mun vera með þér, sem hefur tekið slíka ákvörðun, og ég mun vera með öllum þeim, sem slíkt áforma.“
28 Þessi fasta, segir hann, er afar góð, meðan þú heldur boðorð Drottins. Þannig skalt þú halda hana. 29 Fyrst og fremst skaltu gæta þín og varðveita þig frá öllu vondu verki, frá hverju óhreinu orði og frá hverri skaðlegri girnd, og hreinsa hugann frá öllu hégóma þessa heims. Ef þú heldur þetta, mun þessi fasta vera rétt. 30 Gjörðu því svo. Þegar þú hefur gjört það sem áður er ritað, þá skaltu þann dag sem þú fastar ekkert smakka nema brauð og vatn. Og þegar þú reiknar út magn matarins sem þú ert vanur að borða aðra daga, skaltu leggja til hliðar kostnaðinn sem þú hefðir átt að hafa þann dag og gefa hann ekkjum, munaðarlausum og fátækum. 31 Og þannig munt þú fullkomna auðmýkingu sálar þinnar, svo að sá sem þiggur af því megi seðja sál sína og bæn hans komi upp til Drottins Guðs fyrir þér. 32 Ef þú því framkvæmir föstu þína, eins og ég býð þér, þá mun fórn þín vera Drottni þóknanleg og fasta þín mun rituð verða í bók hans. 33 Þessi staða, þannig framkvæmd, er góð og þóknanleg og Drottni þóknanleg. Ef þú heldur þetta með börnum þínum og öllu heimili þínu, munt þú vera hamingjusamur. 34 Og hver sem heyrir þetta og gjörir það, mun einnig vera hamingjusamur, og hvað sem þeir biðja Drottin um, mun hann öðlast. 35 Og ég bað hann að útskýra fyrir mér líkinguna um býlið og Drottininn og víngarðinn og þjóninn, sem hafði lagt víngarðinn að veði, og um illgresið, sem var tínt úr víngarðinum, og um son hans og vini hans, sem hann hafði ráðfært sig við hann um. Því að ég skil, að þetta var líking. 36 Hann sagði við mig: „Þú ert mjög djarfur að biðja, því að þú ættir ekki að spyrja neins, því að ef það á við að sýna þér það, þá mun það sýnt þér verða.“ 37 Ég svaraði honum: „Herra minn, hvað sem þú sýnir mér án þess að útskýra það fyrir mér, þá mun ég til einskis sjá það, ef ég skil ekki hvað það er. Og ef þú leggur til einhverjar líkingar og útskýrir þær ekki, þá mun ég til einskis hlusta á þær.“ 38. Hann svaraði mér aftur og sagði: Hver sem er þjónn Guðs og hefur Drottin í hjarta sínu, þráir skilning frá honum og meðtekur hann; og hann útskýrir hverja líkingu og skilur orð Drottins sem þarfnast rannsóknar. 39 En þeir sem eru latir og seinir til að biðja, efast um að leita Drottins, þótt Drottinn sé svo einstaklega góðgjarn að hann gefur án afláts allt þeim sem biðja hann. 40 Þú sem hefur fengið styrk frá þessum virðulega sendiboða og hlotið svo öfluga bænagáfu; fyrst þú ert ekki latur, hví biður þú þá ekki Drottin um skilning og færð hann? 41 Ég sagði við hann: Þar sem ég hef þig hér, er nauðsynlegt að ég leiti þess hjá þér og spyrji þig, því að þú sýnir mér allt og talar við mig þegar þú ert hér. 42 En ef ég sæi eða heyri þetta þegar þú værir ekki viðstaddur, þá myndi ég biðja Drottin að sýna mér það. 43 Og hann svaraði: „Ég sagði skömmu áður að þú værir lævís og djarfur í því að spyrja um merkingu þessara líkinga.“ 44 En þar sem þú heldur enn áfram, mun ég útskýra fyrir þér þessa dæmisögu, sem þú vilt, til þess að þú kunngjörir hana öllum mönnum. 45 Heyrið því, sagði hann, og skiljið. Býlið sem áður er nefnt táknar alla jörðina. Drottinn býlisins er sá sem skapaði og fullkomnaði alla hluti og gaf þeim kraft.
Þriðja bók Hermasarhirðisins - Líkingar
46 Sonur hans er Heilagur Andi: Þjónninn er Sonur Guðs: Víngarðurinn er fólkið sem hann frelsar. Staurarnir eru sendiboðarnir sem Drottinn hefur sett yfir þá til að styðja fólk hans. Illgresið sem er tínt upp úr víngarðinum eru syndirnar sem þjónar Guðs höfðu drýgt. 47 Maturinn sem hann sendi honum frá kvöldmáltíð sinni eru boðorðin sem hann gaf fólki sínu fyrir milligöngu sonar síns. Vinir þeirra sem hann kallaði til að ráðgast við sig eru hinir heilögu englar sem hann skapaði fyrst. Fjarvera húsbóndans er tíminn sem eftir er til komu hans. 48 Ég sagði við hann: „Herra, allt þetta er afar gott, dásamlegt og gott.“ En hélt ég áfram, hefði ég eða nokkur annar maður, þótt hann hafi aldrei verið jafn vitur, getað skilið þetta? 49 „Segðu mér því nú, herra minn, hvað ég spyr um.“ Hann svaraði: „Spyrðu mig hvað þú vilt.“ „Hvers vegna,“ sagði ég, „er sonur Guðs í þessari dæmisögu settur í þjónsstöðu?“ 50 Hlýðið á, sagði hann; sonur Guðs er ekki settur í stöðu þjóns, heldur í miklum krafti og valdi. Ég sagði við hann: „Hvernig, herra? Ég skil það ekki.“ 51 Því, sagði hann, að sonurinn hefði sett sendiboða sína yfir þá, sem faðirinn hafði falið honum, til að gæta hvers og eins þeirra, en sjálfur hafði hann erfiðað mjög og þjáðst mikið til að afmá afbrot þeirra. 52 Því að enginn víngarður verður grafinn án mikillar vinnu og erfiðis. Þess vegna, eftir að hafa afmáð syndir fólks síns, sýndi hann þeim lífsins vegu og gaf þeim lögmálið sem hann hafði tekið við af föðurnum. 53 Þér sjáið, sagði hann, að hann er Drottinn fólks síns, eftir að hafa fengið allt vald frá föður sínum. En hví Drottinn tók son sinn að ráði um skiptingu arfsins og góðu englana, heyrið nú. 54 Þann Heilagan Anda, sem fyrst var skapaður, setti hann í líkamann sem Guð átti að búa í, það er að segja í útvöldum líkama, eins og honum þóknaðist. Þessi líkami, sem Heilagur Andi var leiddur inn í, þjónaði þessum Anda, gekk rétt og hreinlega í hógværð og vanhelgaði aldrei þann Anda. 55 Þar sem líkaminn hlýddi því heilögum anda ávallt, vann rétt og hreinlega með honum og hikaði aldrei. Líkaminn, sem þreyttist á að vera þrældómsfullur, var þó máttugur hæfur fyrir Guði í heilögum anda og honum tókst vel. 56 Því að slík hugrekki þóknaðist Guði, því að hann saurgaðist ekki á jörðinni og varðveitti heilagan anda. Hann kallaði því son sinn og góðu englana til að ráðleggja þeim, svo að þessum líkama, sem hafði þjónað heilögum anda án áverka, yrði veittur ákveðinn sess, svo að hann skyldi ekki virðast hafa misst laun þjónustu sinnar. 57 Því að sérhver hreinn líkami mun hljóta laun sín, sá sem er óflekkaður og í honum er Heilagur Andi ætlaður að búa. Og þannig hafið þið nú einnig útskýringu þessarar dæmisögu. 58 Herra, sagði ég, ég skil nú hvað þú meinar, þar sem ég hef heyrt þessa útskýringu. Hlýddu enn frekar, sagði hann: haltu líkama þínum hreinum og óspilltum, svo að andinn, sem í honum mun búa, geti borið vitni um hann og talið hafa verið með þér. 59 Gæt þess einnig að þér verði ekki innprentað í hug að þessi líkami forðist og þú notir hann ekki til girndar. Því að ef þú saurgar líkama þinn, þá saurgar þú einnig heilagan anda, og ef þú saurgar heilagan anda, þá munt þú ekki lifa.
60 Og ég sagði: Hvað ef þetta hefði þegar verið framið af fáfræði, áður en maður heyrði þessi orð? Hvernig getur sá sem hefur þannig saurgað líkama sinn náð hjálpræði? 61 Hann svaraði: „Hvað varðar fyrri verk manna, sem þeir hafa framið af fáfræði, þá getur einn Guð veitt þeim bót, því að allt vald er hans.“ 62 En vertu nú á varðbergi; og þar sem Guð er almáttugur og miskunnsamur, mun hann veita bót á því sem þú hefur áður gert rangt, ef þú saurgar ekki líkama þinn og anda um ókomna tíð. 63 Því að þau eru félagar, og annar hvor getur ekki saurgað sig, en hinn verður það líka. Haltu þeim því báðum hreinum, og þú munt lifa Guði. Líking 6 1 Þegar ég sat heima og lofaði Guð fyrir allt það, sem ég hafði séð, og hugsaði um boðorðin, að þau væru einstaklega góð, mikilfengleg, heiðarleg og ljúf, og að þau gætu leitt mann til hjálpræðis, sagði ég með sjálfum mér: Ég verð hamingjusamur, ef ég geng eftir þessum boðorðum, og hver sem gengur eftir þeim mun lifa fyrir Guði. 2 Meðan ég var að tala þetta við sjálfan mig, sá ég þann sem ég hafði áður verið vanur að sjá sitja hjá mér, og hann sagði svo við mig: 3 Hvað efast þú um boðorð mín, sem ég hef gefið þér? Þau eru góð, efast ekki, en treystu Drottni, og þú munt ganga eftir þeim, því að ég mun gefa þér styrk til að framfylgja þeim. 4 Þessi boðorð eru gagnleg þeim sem iðrast þeirra synda sem þeir hafa áður drýgt, ef þeir halda ekki áfram í þeim um ókomna tíð. 5 Hverjir þér því er iðrast, þá varpið frá yður ósiðleika þessa heims og íklæðist allri dyggð og réttlæti, þá getið þér haldið þessi boðorð og ekki framar syndgað. 6 Því ef þér varðveitið yður frá synd héðan í frá, munuð þér afnema margar fyrri syndir yðar. Gangið í boðorðum mínum, og þér munuð lifa Guði. Þetta hef ég talað til yðar. 7 Og er hann hafði þetta mælt, bætti hann við: „Förum út á víðavanginn, og ég mun sýna þér fjárhirða.“ Ég svaraði: „Herra, förum.“ 8 Og við komum inn á ákveðinn akur, og þar sýndi hann mér ungan fjárhirði, fagurlega klæddan í purpuralituðum klæðum. Hann gætti stórra hjarða, og sauðir hans voru glaðir og glaðir, og þeir hlupu hingað og þangað. 9 Og hirðirinn hafði mikla ánægju af hjörð sinni; og svipur hirðisins var kátur, hann gekk fram og til baka á milli hjarðar sinnar. 10 Þá sagði engillinn við mig: „Sér þú þennan hirði?“ Ég svaraði: „Herra, ég sé hann.“ Hann sagði við mig: „Þetta er sendiboði gleðinnar og nautnarinnar.“ Þannig spillir hann hugum þjóna Guðs og snýr þeim frá sannleikanum, veitir þeim margs konar nautn og þeir farast. 11 Því að þeir gleyma boðorðum hins lifandi Guðs og lifa í munaðarleysi og hégóma og láta spillast af hinum vonda engli, sumir þeirra jafnvel til dauða en aðrir til fráhvarfs. 12 Ég svaraði: Ég skil ekki hvað þú átt við með því að segja: „Til dauða og fráhvarfs.“ Heyrðu, segir hann, „allar þessar kindur, sem þú sást afar glaðlegar, eru þær sem hafa að eilífu yfirgefið Guð og gefið sig á vald girnda þessa tíma.“
Þriðja bók Hermasarhirðisins - Líkingar
13 Þessum er því óheimilt að snúa aftur til lífsins með iðrun, því að þeir hafa auk annarra synda sinna lastmælt nafni Drottins. Þessir menn eru dæmdir til dauða. 14 En þessar kindur, sem þú sást ekki stökkva, heldur beita á einum stað, eru þær sem hafa í raun gefið sig upp í unað og gleði, en hafa ekki talað neitt illt gegn Drottni. 15 Þessir hafa því aðeins fallið frá sannleikanum og eiga sér því enn von um iðrun. Því að slíkt fall hefur enn einhverja von um endurnýjun; en þeir sem eru dánir eru algerlega horfnir að eilífu. 16 Aftur gengum við aðeins lengra áfram; og hann sýndi mér mikinn fjárhirði, sem var eins og sveitalegur maður, klæddur hvítum geitaskinn, hélt á tösku sinni á öxlinni og í hendi sér staf fullan af hnútum, mjög harðan, og svipu í hinni hendinni; og svipur hans var strangur og súr; nógu til að hræða mann; slíkt var svipur hans. 17 Hann tók frá þessum unga fjárhirði sauði sem lifðu í gleði en stukku ekki fram og til baka og rak þá á bratta kletta þar sem þyrnir og þistlar voru svo mikið að þeir gátu ekki losnað við þá. 18 En þeir flæktust í þeim og nærðust af þyrnum og þistlum og voru harðlega kvaldir af húðstrýkjum hans. Því að hann rak þá áfram og gaf þeim hvorki rúm né stund til að standa kyrr. 19 Þegar ég sá þá svo grimmilega húðstrýkta og þjáða, þá hryggði mig þá, því að þeir voru mjög kvaldir og höfðu enga hvíld veitt þeim. 20 Og ég sagði við hirðina sem með mér var: „Herra, hver er þessi grimmi og óbilandi hirðir, sem hefur enga samúð með þessum sauðfé?“ Hann svaraði: „Þessi hirðir er vissulega einn af hinum heilögu englum, en er skipaður til að refsa syndurum.“ 21 Honum eru því frelsaðir þeir, sem villst hafa frá Guði og þjónað girndum og nautnum þessa heims. Þess vegna refsar hann hverjum og einum eftir því sem honum ber, með grimmilegum og margs konar kvalum. 22 Herra minn, sagði ég, ég vildi vita hvers konar kvalir það eru sem hver og einn þolir? Hlýðið á, sagði hann; þessar ýmsu kvalir og kvölir eru þær sem menn ganga í gegnum daglega í núverandi lífi sínu. Því sumir þjást af missi; aðrir fátækt; aðrir ýmsa sjúkdóma. Sumir eru órólegir; aðrir þjást af meiðslum af völdum þeirra sem eru óverðugir; aðrir lenda í mörgum öðrum raunum og óþægindum. 23 Því að margir með óvissuáform stefna að mörgu, en það gagnast þeim ekki, og þeir segjast ekki ná árangri í verkefnum sínum. 24 Þeir minnast ekki þess sem þeir hafa gert rangt og kvarta undan Drottni. Þegar þeir hafa því orðið fyrir alls kyns erfiðleikum og óþægindum, þá eru þeir mér afhentir til góðrar fræðslu og eru staðfestir í trú Drottins og þjóna Drottni alla sína ævi með hreinum huga. 25 Og þegar þeir byrja að iðrast synda sinna, þá minnast þeir verka sinna, sem þeir hafa drýgt rangt, og heiðra Guð og segja: „Hann er réttlátur dómari, og þeir hafa verðskuldað að þola allt samkvæmt verkum sínum.“ 26 Það sem eftir er af lífi þeirra þjóna þeir Guði með hreinum huga; og ná árangri í öllu sem þeir taka sér fyrir hendur og taka við frá Drottni hvað sem þeir girnast. 27 Og þá þakka þeir Drottni fyrir að hafa verið mér afhentir; né þola þeir frekari grimmd.
28 Ég sagði við hann: „Herra, ég bið þig enn að sýna mér eitt. Hvað,“ sagði hann, „ertu að spyrja?“ Ég sagði við hann: „Eru þeir, sem yfirgefa ótta Guðs, kvaldir um sama tíma og þeir nutu falskrar unaðar og ánægju sinnar?“ Hann svaraði mér: „Þeir eru kvaldir um sama tíma.“ 29 Og ég sagði við hann: Þeir eru þá aðeins lítt kvaldir, en þeir sem njóta ánægju sinnar svo að þeir gleyma Guði ættu að þola sjöfalt meiri refsingu. 30 Hann svaraði mér: „Þú ert heimskur og skilur ekki heldur áhrif þessarar refsingar.“ Ég sagði við hann: „Herra, ef ég skildi þetta, þá vildi ég ekki að þú segðir mér það.“ 31 Hlýðið á, sagði hann, og lærið hvaða gildi bæði ánægjunnar og refsingarinnar hafa. Ein klukkustund ánægjunnar lýkur innan síns eigin tímaramma, en ein klukkustund refsingar hefur gildi þrjátíu daga. Sá sem því nýtur falskrar ánægju sinnar í einn dag og er kvalinn einn dag, sá eini dagur refsingar jafngildir heilu ári. 32 Sjáðu því hversu marga daga einhver eltir lystir sínar, svo mörg ár er hann refsaður fyrir þær. Þú sérð því að tími veraldlegrar ánægju er stuttur, en tími kvala og kvala miklu lengri. 33 Ég svaraði: Herra minn, fyrst ég skil alls ekki þessar stundir ánægju og sársauka; Ég bið þig að útskýra þetta betur. Hann svaraði mér og sagði: „Heimsku þín loðir enn við þig.“ 34 Ættir þú ekki heldur að hreinsa hugann og þjóna Guði? Gæt þín, að þú verðir ekki enn vitrari, þegar tíminn er liðinn. Hlýð því eins og þú vilt, til þess að þú getir skilið betur. 35 Sá sem einn daginn gefur sig lysti og yndi og gerir allt sem sál hans girnist, er fullur mikillar heimsku og skilur ekki hvað hann gerir, en daginn eftir gleymir hann því sem hann gerði daginn áður. 36 Því að gleði og veraldleg nautn eru ekki geymd í minningunni, vegna heimsku sem er rótgróin í þeim. En þegar kvöl og kvalir dynja yfir mann á degi, þá er hann í raun órólegur allt árið eftir, því að refsing hans er ótvíræð í minningunni. 37 Þess vegna minnist hann þess með sorg allt árið; og síðan minnist hann á hégómlega ánægju sína og yndi og áttar sig á því að fyrir það var honum refsað. 38 Þeir sem því hafa gefið sig slíkum lystisemdum á vald, eru refsaðir á þennan hátt, því að þótt þeir hefðu lífið, gerðu sig sjálfa dauðaskylda. 39 Ég sagði við hann: „Herra, hvaða ánægju er skaðleg?“ Hann svaraði: „Það er ánægja hvers manns sem hann gjörir af fúsum og frjálsum vilja.“ 40 Því að reiður maður, sem seðjar girnd sína, hefur ánægju af henni, og eins hórkarl og drykkjumaður, rógberi og lygari, ágjarn maður og svikari; og hver sem fremur eitthvað slíkt, vegna þess að hann fylgir illri skapgerð sinni, hann fær fullnægingu fyrir það. 41 Allar þessar ánægjur og unaðsstundir eru skaðlegar þjónum Guðs. Fyrir þetta eru þeir kvaldir og þola refsingu. 42 Það eru líka gleðistundir sem veita mönnunum hjálpræði. Því að margir, þegar þeir gjöra það sem gott er, hafa ánægju af því og laðast að gleði þess. 43 Þessi ánægja er gagnleg þjónum Guðs og veitir slíkum mönnum líf, en þær skaðlegu ánægjur, sem áður voru nefndar, færa kvöl og refsingu. 44 Og hver sem heldur áfram í þeim og iðrast ekki gjörða sinna, mun leiða yfir sig dauða.
Þriðja bók Hermasarhirðisins - Líkingar
SAMBAND 7
SAMBAND 8
1 Eftir fáeina daga sá ég sama manninn sem áður talaði við mig, á sama akri og ég hafði séð þessa fjárhirða. Og hann sagði við mig: „Hvað leitar þú?“ 2 Herra, sagði ég, ég kom til að biðja þig um að bjóða hirðinum, sem er þjónn refsinganna, að fara úr húsi mínu, því að hann hrjáir mig mjög. 3 Og hann svaraði: „Það er nauðsynlegt fyrir þig að þola óþægindi og pirring, því að góði engillinn hefur gefið þér fyrirmæli til þess að reyna þig.“ 4 Herra, sagði ég; Hvaða stóra synd hef ég framið, að ég skuli vera framseldur þessum sendiboða? Hlýðið á, sagði hann: Þú ert vissulega sekur um margar syndir, en ekki svo margar að þú skuli vera framseldur þessum sendiboða. 5 En hús þitt hefur drýgt margar syndir og afbrot, og þess vegna bauð góði sendiboðinn, hryggur yfir verkum þeirra, að þú skyldir þola þjáningar um tíma, svo að þau gætu bæði iðrast gjörða sinna og þvegið sig af öllum girndum þessa heims. 6 Þegar þeir hafa iðrast og verið hreinsaðir, þá mun sá sendiboði, sem settur er yfir refsingu þína, fara frá þér. 7 Ég sagði við hann: „Herra, ef þeir hafa hagað sér þannig að þeir reiti þennan góða engil, hvað hef ég þá gert?“ Hann svaraði: „Þeir geta ekki annað en þjáðst nema þú, sem ert höfuð fjölskyldunnar, þjáist.“ 8 Því að hvað sem þú munt þola, þá munu þeir finna fyrir því, en svo lengi sem þú stendur stöðugur, þá geta þeir ekki fundið fyrir neinu kvalarefni. 9 Ég svaraði: En herra minn, sjá, þeir iðrast nú líka af öllu hjarta. Ég veit, segir hann, að þeir iðrast af öllu hjarta; en heldur þú því að þeir sem iðrast séu þegar í stað afmáðir? 10 Nei, það eru þeir ekki núna; en sá sem iðrast verður að auðmýkja sálu sína og sýna auðmýkt í öllu sem hann gerir og þola margar og margvíslegar kvalir. 11 Og þegar hann hefur þolað allt sem honum var ætlað, þá kann sá sem skapaði hann og mótaði allt að auki að finna til samúðar með honum og veita honum einhverja lækningu, sérstaklega ef hann skynjar að hjarta hans, sem iðrast, er hreint frá öllu illu verki. 12 En nú er þér og fjölskyldu þinni ráðlegt að hryggjast, og þú þarft að þola mikla angist, eins og engill Drottins, sem mér hefur falið þig, hefur boðið. 13 Þakkið heldur Drottni fyrir að vita hvað koma skal og taldi þig verðugan þess að boða fyrir þig, sem fær er um að bera hana, að þrenging væri yfirvofandi. 14 Ég sagði við hann: „Herra, vertu þú líka með mér, og ég mun auðveldlega þola hvaða vandræði sem er. Ég mun,“ sagði hann, „vera með þér, og ég mun biðja sendiboðann, sem settur er yfir refsingu þína, að milda þjáningar sínar gagnvart þér.“ 15 Og enn fremur munt þú aðeins þola mótlæti um stutta stund, og þá munt þú aftur verða aftur í fyrra ástand þitt; haltu aðeins áfram í auðmýkt hugar þinnar. 16 Hlýð þú Drottni af hreinu hjarta, þú, hús þitt og börn þín, og lifðu eftir þeim boðorðum, sem ég hef gefið þér, og þá mun iðrun þín vera staðföst og hrein. 17 Og ef þú geymir þetta hjá þér, þá munu óþægindi þín hverfa frá þér. 18 Og öll gremja mun á sama hátt hverfa frá öllum þeim, sem fylgja þessum boðum.
1 Hann sýndi mér aftur lægð sem huldi akra og fjöll, og undir skugga hennar komu allir þeir sem nefndir voru eftir nafni Drottins. 2 Og við þennan víði stóð engill Drottins, mjög veglegur og hátignlegur; og hjó niður greinar af þessum víði með stórum krók; og rétti út höndina til fólksins sem var í skugga þessa víðis, litlu stafina, um það bil fet á lengd. 3 Og þegar allir höfðu tekið þær, lagði hann krókinn frá sér og tréð stóð óbreytt, eins og ég hafði áður séð það. Það furðaði mig og velti fyrir mér. 4 Þá sagði fjárhirðirinn við mig: Láttu það ógert að tréð haldist heilt, þrátt fyrir að svo margar greinar hafi verið höggnar af því, en bíddu aðeins, því nú mun þér sýnt verða hvað engillinn á við, sem gaf fólkinu þessa stafi. 5 Þá krafðist hann aftur stafanna af þeim, og í sömu röð og hver og einn hafði fengið þá, var hann kallaður til hans og fékk honum staf sinn aftur; og er hann hafði fengið hann, skoðaði hann þá. 6 Frá sumum tók hann þær þurrar og fúnar, eins og þær væru snert af mölflugum; þá bauð hann að aðgreina frá hinum og setja þá út fyrir sig. Aðrir gáfu frá sér stafina sína þurra, en án mölflugu, og þá einnig bauð hann að setja út fyrir sig. 7 Aðrir gáfu inn stafina sína, hálfan þurran, en þeir voru einnig settir til hliðar. Aðrir gáfu inn stafina sína, hálfan þurran og klofinn, en þeir voru einnig settir til hliðar. Aðrir komu með stafina sína, hálfan þurran og hálfan grænan, og þeir voru á sama hátt settir til hliðar. 8 Aðrir komu með stafina sína, tvo hluta græna og þriðja hluta þurra, og þeir voru einnig settir út fyrir sig. Aðrir komu með stafina sína, tvo hluta þurra, og þriðja hluta græna, og voru einnig settir út fyrir sig. 9 Aðrir skiluðu stafunum sínum, sem voru ekki alveg þurrir, því að þeir voru fáir, þ.e. topparnir þurrir, en þeir höfðu klofnar og þeir voru settir til hliðar einir og sér. Í stöngum annarra var aðeins lítið eitt grænt og hinir þurrir og þeir voru settir til hliðar einir og sér. 10 Aðrir komu og komu með stafina sína græna eins og þeir höfðu fengið þá, og megnið af fólkinu kom með stafina sína þannig; og sendiboðinn fagnaði þessu mjög, og þeir voru einnig settir í sundur fyrir sig. 11 Aðrir komu með stafina sína, ekki aðeins græna, heldur einnig fulla af greinum, og þær voru lagðar til hliðar og engillinn tók við þeim með mikilli gleði. Aðrir komu með stafina sína, græna með greinum, og ávexti á þeim. 12 Þeir sem höfðu slíka stafina voru mjög kátir, og engillinn sjálfur gladdist mjög yfir þeim, og hirðirinn, sem stóð með mér, var ekki síður ánægður með þá. 13 Þá bauð engill Drottins að sækja krónur, og voru sóttar pálmakrónur, og engillinn krýndi þá menn, sem hann fann í köflunum ungar greinar með ávöxtum, og bauð þeim að ganga inn í turninn. 14 Hann sendi einnig þá inn í turninn, þar sem hann fann greinar án ávaxta, og innsiglaði þá. Því að þeir höfðu sama klæðið, hvítt sem snjór, og með því bauð hann þeim að fara inn í turninn. Og eins gerði hann við þá sem skiluðu grænum kerfum sínum, eins og hann hafði fengið þau. Hann gaf þeim hvítt klæði og sendi þá þannig burt til að fara inn í turninn.
Þriðja bók Hermasarhirðisins - Líkingar
15 Þegar hann hafði gert þetta sagði hann við hirðina, sem með mér var: „Ég fer leiðar minnar, en sendið þér þessa innan múranna, hvern og einn á þann stað, sem hann á skilið að búa á. Rannsakið fyrst stafina þeirra, en reynið þá vandlega, svo að enginn blekki ykkur. En ef einhver kemst undan ykkur, þá mun ég reyna þá á altarinu.“ Og þegar hann hafði sagt þetta við hirðina, fór hann. 16 Eftir að hann var farinn sagði fjárhirðirinn við mig: „Við skulum taka stafina af þeim og gróðursetja þá; ef þeir mega kannski grænka aftur.“ Ég sagði við hann: „Herra, hvernig geta þessir þurru stafir nokkurn tímann grænkað aftur?“ 17 Hann svaraði mér: Þetta tré er víðir og elskar alltaf að lifa. Ef þessar greinar verða gróðursettar og fá smá raka, munu margar þeirra ná sér. 18 Þess vegna mun ég reyna og hella vatni yfir þá, og ef einhver þeirra lifir af, mun ég fagna með honum; en ef ekki, þá mun að minnsta kosti á þennan hátt koma í ljós að ég hef ekki vanrækt mitt hlutverk. 19 Þá bauð hann mér að kalla þá til sín; og þeir komu allir til hans, hver og einn í þeirri röð sem hann gegndi, og gáfu honum stafina sína; og er hann hafði tekið við þeim, plantaði hann þeim hverjum og einum í sína röð. 20 Og eftir að hann hafði gróðursett þau öll, hellti hann miklu vatni yfir þau, svo að þau voru þakin vatni og sáust ekki fyrir ofan þau. Þegar hann hafði vökvað þau, sagði hann við mig: Förum, og eftir smá stund munum við snúa aftur og heimsækja þau. 21 Því að sá sem skapaði þetta tré vildi að allir þeir lifðu sem fengu stafina af því. Og ég vona að nú þegar þessir stafir eru vökvaðir á þennan hátt, muni margir þeirra sem taka við rakanum, ná sér. 22 Ég sagði við hann: „Herra, segðu mér hvað þetta tré táknar? Því að ég er mjög undrandi yfir því að eftir að svo margar greinar hafa verið höggnar af, virðist það samt vera heilt, og ekkert minna af því virðist eftir, og það furðar mig mjög.“ 23 Hann svaraði: „Hlýðið á. Þetta mikla tré, sem hylur slétturnar, fjöllin og alla jörðina, er lögmál Guðs, birt um alla jörðina.“ 24 Þetta lögmál er sonur Guðs, sem prédikaður er til allra endimarka jarðarinnar. Fólkið, sem stendur í skugga þess, er það, sem hefur heyrt prédikun hans og tekið trú. 25 Hinn mikli og virðulegi engill, sem þú sást, var Míkael, sem hefur vald yfir fólki sínu og stjórnar því. Því að hann hefur gróðursett lögmálið í hjörtu þeirra sem trúa, og þess vegna heimsækir hann þá sem hann hefur gefið lögmálið til að sjá hvort þeir hafi haldið það. 26 Og hann rannsakar staf hvers og eins, og meðal þeirra eru margir sem eru veikir, því að þessir stafir eru lögmál Drottins. Þá greinir hann alla þá sem ekki hafa haldið lögmálið, þar sem hann þekkir stöðu hvers og eins þeirra. 27 Ég sagði við hann: „Herra, hvers vegna sendi hann suma í turninn en lét aðra eftir hjá þér?“ Hann svaraði: „Þeir sem hafa brotið lögmálið, sem þeir fengu frá honum, eru í mínu valdi, svo að þeir geti iðrast synda sinna, en þeir sem uppfylltu lögmálið og héldu það, eru undir hans valdi.“ 28 En hverjir eru þá, sagði ég, þeir sem gengu krýndir inn í turninn? Hann svaraði: „Allir þeir sem hafa barist við djöfulinn og sigrað hann eru krýndir, og það eru þeir sem hafa þolað erfiðleika til þess að geta haldið lögmálið.“
29 En þeir sem gáfu upp grænar greinar sínar, en án ávaxta, hafa vissulega þolað erfiðleika fyrir sama lögmálið, en ekki þolað dauða; né hafa þeir afneitað hinu heilaga lögmáli sínu. 30 Þeir sem skiluðu stafunum sínum grænum eins og þeir tóku við þeim, eru þeir sem voru hógværir og réttlátir og hafa lifað með mjög hreinum huga og haldið boðorð Guðs. 31 Þú munt vita meira þegar ég hef íhugað þær kvistir sem ég hef gróðursett og vökvað. 32 Eftir nokkra daga komum við aftur og á sama stað stóð þessi dýrlegi engill og ég stóð hjá honum. Þá sagði hann við mig: Gyrð þig með handklæði og þjóna mér. 33 Og ég gyrti mig hreinu handklæði úr grófu efni. Og þegar hann sá mig gyrtan og reiðubúinn að þjóna honum, sagði hann: „Kallaðu á þá menn, sem hafa gróðursett kvistina sína, hvern og einn í sinni röð, eins og hann gaf þeim.“ 34 Og hann leiddi mig út á akurinn, og ég kallaði á þá alla, og þeir stóðu allir tilbúnir í sínum röðum. Þá sagði hann við þá: „Sérhver skal taka upp sinn staf og færa mér hann.“ Og fyrst afhentu þeir sína, en stafirnir höfðu verið þurrir og rotnir. 35 Og þeir sem höfðu enn verið rotnir, skipaði hann að standa í sundur. Þá komu þeir sem höfðu verið þurrir en ekki rotnir. Sumir þeirra voru grænir, aðrir þurrir og rotnir, eins og mölfluga hefði snert þá. 36 Þeim sem höfðu skilað grænum stöfum sínum bauð hann að standa frá, en þeim sem höfðu þurrar og fúnar stöfur lét hann standa með hinum fyrri. Þá komu þeir sem höfðu verið hálfþurrar og klofnar stöfur, og margir þeirra höfðu skilað grænum og ófögnum stöfum sínum. 37 Aðrir skiluðu þeim grænum greinum og ávöxtum á greinunum, eins og þeir sem gengu krýndir inn í turninn. Aðrir skiluðu þeim þurrum en ekki fúnum, og sumir skiluðu þeim eins og þau voru áður, hálfþurr og klofin. 38 Hann skipaði hverjum og einum þessara að standa fyrir sig, suma út fyrir sig, aðra í sínum röðum. 39 Þá komu þeir sem höfðu verið grænir en klofnir. Þessir skiluðu stafunum sínum grænum og stóðu í sinni röð. Og hirðirinn fagnaði þeim, því að þeir voru allir breyttir og lausir við klofnun sína. 40 Þá gáfu þeir upp stafina sína, sem voru hálfgrænir og hálfþurrir. Sumir þeirra reyndust algrænir, aðrir hálfþurrir og aðrir grænir með ungum sprotum. Og allir þessir voru sendir burt, hver í sína röð. 41 Þá gáfu þeir frá sér stafina sína, en þeir sem höfðu áður tvo hluta græna og þriðja þurra. Margir þeirra gáfu frá sér stafina sína græna, margar hálfþurra, hinar þurrar en ekki fúnar. Þess vegna voru þær sendar burt, hver á sinn stað. 42 Þá komu þeir sem höfðu fyrir framan stafina sína tvo hluta þurra og þriðja græna. Margir þeirra skiluðu stafunum sínum hálfþurrum, öðrum þurrum og fúnum, öðrum hálfþurrum og klofnum, en fáum grænum. Og allir þessir voru settir, hver í sína röð. 43 Þá greipuðu þeir í stafina sína, en í þeim var áður aðeins lítið eitt grænt, en restin þurr. Stafir þeirra voru að mestu leyti grænir með litlum greinum með ávöxtum, en restin alveg græn. 44 Og þegar hirðirinn sá þetta fagnaði hann ákaft því að hann hafði fundið þau þannig; og þau fóru einnig í sínar raðir.
Þriðja bók Hermasarhirðisins - Líkingar
45 Eftir að hann hafði skoðað allar stafina þeirra sagði hann við mig: „Ég sagði þér að þetta tré elskaði lífið. Þú sérð hversu margir hafa iðrast og náð hjálpræði.“ „Herra,“ sagði ég, „ég sé það.“ 46 Svo að þú vitir, segir hann, að gæska og miskunn Drottins er mikil og verðug til heiðurs, hann sem gaf anda sinn þeim sem reyndust verðugir iðrunar. 47 Ég svaraði: „Herra, hví iðruðust þeir þá ekki allir?“ Hann svaraði: „Þeim sem Drottinn hafði séð fyrir að yrðu hreinir og myndu þjóna honum af öllu hjarta, þeim gaf hann iðrun.“ 48 En þeim sem hann sá sviksemi sína og illsku og skynjaði að þeir myndu ekki sannarlega snúa sér til hans, þeim neitaði hann um að snúa sér aftur til iðrunar, svo að þeir myndu ekki aftur lastmæla lögmáli hans með illum orðum. 49 Ég sagði við hann: Nú, herra, láttu mig vita, hver staða hvers og eins þeirra er, sem hefur gefið upp staf sinn, og hver hlutdeild þeirra er, svo að þegar þeir hafa ekki haldið innsigli sínu öllu, heldur sóað því innsigli sem þeir fengu, þá heyri þeir og trúi þessu, viðurkenni ill verk sín og iðrist. 50 Og með því að taka við innsigli þeirra frá ykkur, megið þið gefa Guði dýrð, því að hann kenndi þeim samúð og sendi ykkur til að endurnýja anda þeirra. 51 Hlýðið, sagði hann: þeir sem hafa fundið stafina sína þurra og rotna, eins og þeir væru snertir af möl, eru yfirgefin og svikarar kirkjunnar. 52 Þeir hafa, ásamt öðrum glæpum sínum, einnig lastmælt Drottni og afneitað nafni hans, sem nefnt var yfir þá. Þess vegna eru allir þessir dauðir Guði, og þú sérð að enginn þeirra hefur iðrast, þótt þeir hafi hlustað á boðorð mín, sem þú hefur gefið þeim. Þess vegna er lífið langt frá þessum mönnum. 53 Þeir sem hafa gefið upp stafina sína þurra en ekki rotna hafa ekki verið fjarri þeim. Því að þeir hafa verið falsarar og komið með vondar kenningar og rangfært þjóna Guðs, en sérstaklega þá sem höfðu syndgað. Þeir hafa ekki leyft þeim að snúa aftur til iðrunar heldur haldið þeim aftur með fölskum kenningum sínum. 54 Þessir hafa því von; og þú sérð að margir þeirra hafa iðrast, frá þeim tíma sem þú lagðir fyrir þá boðorð mín; og margir fleiri munu iðrast. En þeir sem ekki iðrast munu missa bæði iðrun og líf. 55 En þeir sem iðrast hafa, þeirra staður er byrjaður að vera innan fyrstu múranna, og sumir þeirra eru jafnvel farnir inn í turninn. Þú sérð því, sagði hann, að í iðrun syndara er líf; en fyrir þá sem ekki iðrast er dauðinn búinn. 56 Heyrið nú um þá sem gáfu eftir stafina sína hálfþurra og sprungna. Þeir sem aðeins höfðu stafina hálfþurra eru efasemdarmenn, því þeir eru hvorki lifandi né dauðir. 57 En þeir sem stóðu við köflum sínum, ekki aðeins hálfþurrum heldur einnig fullum af klofnum, eru bæði efasemdarfullir og illmælandi; þeir draga úr augum þeirra sem eru fjarverandi og hafa aldrei frið sín á milli og öfunda hver annan. 58 En þeim er einnig boðin iðrun, því að þú sérð að sumir þeirra hafa iðrast. 59 Nú skulu allir þeir af þessu tagi, sem iðrast skjótt, fá stað í turninum, en þeir, sem hafa verið seinni í iðrun sinni, skulu búa innan múranna, en þeir, sem ekki iðrast, heldur halda áfram í illskuverkum sínum, skulu deyja dauðanum.
60 Hvað varðar þá sem höfðu græna stafina sína en samt klofna, þá eru þeir sem alltaf voru trúir og góðir, en þeir öfunduðu og áttu í deilum sín á milli um reisn og yfirburði. 61 Allir slíkir eru hégómlegir og skilningslausir, sem deila hver við annan um þetta. 62 Engu að síður, þar sem þeir eru að öðru leyti góðir, ef þeir bæta sig þegar þeir heyra þessi boðorð og iðrast skyndilega að fortölu minni, munu þeir að lokum búa í turninum, eins og þeir sem hafa sannarlega og verðuglega iðrast. 63 En ef einhver snýr aftur til sundrungar sinnar, þá skal honum útilokað frá turninum og missa líf sitt. Því að líf þeirra sem halda boðorð Drottins felst í því að gera það sem þeim er boðið, ekki í tign eða neinum öðrum tignum. 64 Því að með þolinmæði og auðmýkt munu menn öðlast líf, en með uppreisnum og fyrirlitningu á lögmálinu munu þeir kaupa sér dauðann. 65 Þeir sem höfðu hálfan þurran og hálfan grænan í köflum sínum, eru þeir sem fást við mörg heimsins mál og eru ekki tengdir hinum heilögu. Þess vegna lifir helmingur þeirra og helmingur er dauður. 66 Þess vegna hafa margir þessara iðrast og byrjað að dvelja í turninum, frá þeim tíma sem þeir heyrðu boðorð mín. En sumir þeirra hafa alveg fallið frá; fyrir þá er ekkert pláss fyrir iðrun lengur. 67 Því að vegna núverandi hagsmuna sinna hafa þeir lastmælt Guði og afneitað honum, og fyrir þessa illsku hafa þeir misst lífið. Og margir þeirra eru enn í vafa; þessir kunna enn að snúa aftur, og ef þeir iðrast skjótt, munu þeir fá stað í turninum, en ef þeir eru hægari, munu þeir búa innan múranna, en ef þeir iðrast ekki, munu þeir deyja. 68 Þeir sem höfðu tvo hluta af staf sínum græna og þriðja þurran, þeir hafa afneitað Drottni á marga vegu. Margir þeirra hafa iðrast og fundið sér stað í turninum, og margir hafa algerlega snúið baki við Guði. Þessir hafa gjörsamlega misst lífið. 69 Og sumir, sem eru í vafa, hafa vakið sundrungu. Þessir geta enn snúið aftur, ef þeir iðrast skyndilega og halda ekki áfram í girndum sínum, en ef þeir halda áfram í illsku sinni munu þeir deyja. 70 Þeir sem gáfu frá sér stafina sína tvo hluta þurra og hinn græna; eru þeir sem hafa sannarlega verið trúir, en samt ríkir og fullir af gæðum; og hafa síðan þráð að verða frægir meðal heiðingjanna sem eru úti, og hafa þar með fallið í mikinn dramb og byrjað að stefna að háleitum málum og yfirgefa sannleikann. 71 Þeir voru ekki heldur meðal hinna heilögu, heldur lifðu þeir með heiðingjum, og þetta líf virtist þeim enn ánægjulegra. Þó hafa þeir ekki yfirgefið Guð, heldur haldið áfram í trúnni, en þeir hafa ekki unnið verk trúarinnar. 72 Margir þessara hafa því iðrast og byrjað að búa í turninum. En aðrir, sem enn búa meðal heiðingjanna og hafa upphefst yfir hégóma sínum, hafa algerlega fallið frá Guði og fylgt verkum og illsku heiðingjanna. Þessir menn eru því taldir meðal ókunnugra fagnaðarerindisins. 73 Aðrir þeirra fóru að efast í huga sínum; örvæntingarfullir vegna illra verka sinna um að ná nokkurn tíma hjálpræði. Aðrir, sem þannig voru gerðir efasemdir um, köstuðu auk þess sundrungu. 74 Þessum og þeim sem vegna gjörða sinna eru orðnir efablandnir er enn von um að snúa aftur, en þeir verða að iðrast skjótt, svo að þeir geti verið í turninum. En þeir sem
Þriðja bók Hermasarhirðisins - Líkingar
ekki iðrast, heldur halda áfram í lystisemdum sínum, eru dauðanum nærri. 75 Þeir sem gáfu eftir grænar stafina sína, nema ef þeir voru þurrir og með klofnar rendur, voru alltaf góðir, trúfastir og réttsýnir frammi fyrir Guði. Engu að síður syndguðu þeir aðeins vegna innantómra munaða sinna og smámuna sem þeir höfðu með sér. 76 Margir þeirra iðruðust þegar í stað, þegar þeir heyrðu orð mín, og tóku að dvelja í turninum. Engu að síður urðu sumir efasemdir og aðrir bættu sundrungu við efasemdir sínar. Þessum er því enn von um að snúa aftur, því þeir voru alltaf góðir; en þeir munu varla hrærast. 77 Hvað varðar þá sem loksins gáfu upp þurrkaðar stafina sína, aðeins toppana að undanskildum, sem voru grænir, þá eru þeir sem hafa trúað á Guð en lifað í illsku, en án þess að yfirgefa Guð: hafa alltaf borið nafn Drottins fúslega og tekið fúslega á móti þjónum Guðs í hús sín. 78 Þegar þeir heyrðu þetta sneru þeir aftur, iðruðust án tafar og lifðu í öllu réttlæti. Sumir þeirra dóu, aðrir gengust auðveldlega undir margar raunir, þar sem þeir minntust illra verka sinna. 79 Og þegar hann hafði lokið útskýringum sínum á öllum köflunum, sagði hann við mig: Far og seg öllum mönnum, að þeir iðrist, svo að þeir lifi fyrir Guði. Því að Drottinn, knúinn mikilli miskunn, hefur sent mig til að prédika iðrun öllum. 80 Jafnvel þeim sem vegna illra verka sinna eiga ekki skilið að öðlast hjálpræði. En Drottinn mun vera þolinmóður og varðveita boðið sem sonur hans gaf. 81 Ég sagði við hann: „Herra minn, ég vona að allir iðrist þegar þeir heyra þetta. Því að ég treysti því að hver sem viðurkennir glæpi sína og óttast Drottin muni snúa sér til iðrunar.“ 82 Hann sagði við mig: Hver sem iðrast af öllu hjarta og hreinsar sig frá öllu því illsku, sem ég hef áður nefnt, og bætir engu við syndir sínar, mun hljóta lækningu frá Drottni fyrir fyrri misgjörðir sínar, ef þeir efast ekki um þessi boðorð og munu lifa fyrir Guði. 83 En þeir sem halda áfram að bæta við afbrot sín og halda áfram að umgangast girndir þessa heims, munu dæma sig til dauða. En lifðu eftir þessum boðorðum, og hver sem lifir eftir þeim og iðkar þau réttilega, mun lifa fyrir Guði. 84 Og er hann hafði sýnt mér allt þetta, sagði hann: Ég mun sýna þér restina eftir fáeina daga. SAMBAND 9 1 Eftir að ég hafði skrifað boðorð og líkingar hirðisins, iðrunarengilsins, kom hann til mín og sagði við mig: „Ég mun sýna þér allt það, sem andinn talaði við þig í mynd kirkjunnar.“ Því að sá andi er sonur Guðs. 2 Og þar sem þú varst veikur að líkama, boðaði engillinn þér það ekki fyrr en andinn styrkti þig og þú jókst í krafti, svo að þú gast einnig séð engilinn. 3 Því að þá sýndi kirkjan þér sannarlega byggingu turnsins mjög vel og dýrlega, en samt sást þér allt sýnt eins og mey væri það. 4 En nú ert þú upplýstur af englinum, en samt af sama anda. En þú verður að íhuga allt vandlega, því að þess vegna er ég sendur heim til þín af þessum virðulega sendiboða, svo að þegar þú hefur séð allt kröftuglega, þá þurfir þú ekki að óttast eins og áður.
5 Og hann leiddi mig upp á fjallstind í Arkadíu, og við settumst á tindinn. Og hann sýndi mér mikla sléttu og í kringum hana tólf fjöll í mismunandi myndum. 6 Hið fyrsta var svart eins og sót. Hið annað var slétt, án jurta. Hið þriðja var fullt af þyrnum og þistlum. Hið fjórða hafði hálfþornuð jurtir; efri hlutinn var grænn, en rótin var þurr; og sumar jurtirnar þornuðu þegar sólin brenndi. 7 Fimmta fjallið var mjög hrjúft en þó grænt. Sjötta fjallið var fullt af gjám, sumar minni og sumar stærri, og í þessum gjám óx gras, sem ekki blómstraði en virtist vera að visna. 8 Sjöunda fjallið hafði unaðslega haga og var alfrjósamt, og alls kyns fénaður og fuglar himinsins bjuggu þar, og því meira sem þeir nærðust af því, því meira og betur óx grasið. 9 Áttunda fjallið var fullt af uppsprettum, og úr þessum uppsprettum vökvuðust alls kyns verur Guðs. Níunda fjallið hafði ekkert vatn, heldur var algerlega vatnslaust; og nærði banvæna höggorma og skaðlega menn. 10 Tíunda fjallið var fullt af háum trjám og allt í skugga, og í skugga þeirra lágu nautgripir og hvíldu sig og jórtraðu. 11 Ellefta fjallið var fullt af þéttum trjám; og þessi tré virtust vera þrungin alls kyns ávöxtum; hver sem sá þau gat ekki annað en viljað eta af ávöxtum þeirra. 12 Tólfta fjallið var alhvítt og afar fagurt ásýndum og sjálft veitti það sér einstaklega fallegan svip. 13 ¶ Í miðri sléttunni sýndi hann mér risavaxinn hvítan kletta, sem reis upp úr sléttunni, og kletturinn var hærri en fjöllin og ferkantaður; svo að hann virtist geta borið allan heiminn. 14 Mér fannst það gamalt, en samt var í því nýtt hlið, sem virtist nýhöggvið. Nú var þetta hlið bjartara en sólin sjálf, svo að ég dáðist mjög að birtu þess. 15 Umhverfis hliðið stóðu tólf meyjar, og mér fannst fjórar þeirra, sem stóðu á hornum hliðsins, vera fremstar, þótt hinar væru einnig verðugar, og þær stóðu á fjórum stöðum hliðsins. 16 Það jók einnig náð þessara meyja að þær stóðu tvær og tvær, klæddar línklæðum og sæmilega gyrtar, með hægri arma sína lausa, eins og þær væru að fara að lyfta einhverju; því þannig voru þær skreyttar og voru afar kátar og viðbúnar. 17 Þegar ég sá þetta, undraðist ég með sjálfum mér að sjá slíka stórkostlega og göfuga hluti. Og aftur dáðist ég að þessum meyjameyjam, hversu fagrar og fínlegar þær voru og stóðu með slíkri festu og stöðugleika, eins og þær myndu bera allan himininn. 18 Og er ég var að hugsa þetta með mér, sagði hirðirinn við mig: Hvað er það sem þú hugsar með þér, ert órólegur og fyllist áhyggjum? 19 Láttu ekki eins og þú sért vitur um það sem þú skilur ekki, heldur bið til Drottins að þú megir skilja það. Það sem koma skal, skilur þú ekki, en þú sérð það sem er framundan. 20 Ver því ekki hræddur við það, sem þú sérð ekki, heldur skil það, sem þú sérð. 21 Vertu forvitinn, og ég mun sýna þér allt sem ég á að segja þér, en hugleiddu fyrst það sem eftir er. 22 ¶ Og þegar hann hafði sagt þetta við mig, leit ég upp og sjá, ég sá sex hávaxna og virðulega menn koma; andlit þeirra var allir eins; og þeir kölluðu á ákveðinn fjölda manna; og þeir sem komu við kall þeirra voru einnig háir og þreklegir.
Þriðja bók Hermasarhirðisins - Líkingar
23 Og þessir sex skipuðu þeim að reisa turn yfir hliðið. Og þegar í stað hófst mikill hávaði af þessum mönnum sem hlupu hingað og þangað umhverfis hliðið, þeir sem voru saman komnir til að byggja turninn. 24 En meyjarnar, sem stóðu við hliðið, vissu að þær áttu að flýta fyrir byggingu turnsins og réttu út hendur sínar, eins og þær ætluðu að fá eitthvað frá þeim að gera. 25 Þá buðu þessir sex menn að þeir skyldu lyfta upp steinum úr djúpi nokkru og undirbúa þá til að reisa turninn. Og þar voru lyftir upp tíu hvítir steinar, ferkantaðir og ekki hnífaðir. 26 Þá kölluðu þessir sex menn til sín meyjarnar tíu og skipuðu þeim að bera alla steinana sem áttu að fara í bygginguna og bera þá gegnum hliðið til að afhenda þá þeim sem ætluðu að byggja turninn. 27 Jafnskjótt tóku meyjarnar allar saman að lyfta upp steinum þeim, sem áður höfðu verið teknir upp úr djúpinu. 28 Og þeir sem einnig stóðu við hliðið báru steina á þann hátt að þeir steinar sem virtust sterkastir voru lagðir í hornin, en hinir voru settir í hliðarnar. 29 Þannig báru þeir alla steinana og komu með þá inn um hliðið og afhentu þá byggingarmönnunum, eins og þeim hafði verið fyrirskipað. Þeir tóku við þeim af þeim og byggðu með þeim. 30 En þessi bygging var reist á þessum mikla kletti og yfir hliðinu, og á þeim var allur turninn studdur. En byggingin af tíu steinum fyllti allt hliðið, sem byrjað var að byggja sem undirstaða þess turns. 31 Eftir þessa tíu steina risu tuttugu og fimm aðrir upp úr djúpinu; og þeir voru settir í byggingu sama turnsins; þessar meyjar lyftu þeim upp, eins og hinir höfðu verið áður. 32 Eftir þá reistu þrjátíu og fimm aðrir, og þeir voru einnig settir í sama verkið. Síðan voru fjörutíu aðrir steinar bornir upp, og allir þessir voru bætt við byggingu turnsins. 33 Þannig tóku fjórar raðir að myndast í grunni turnsins, og steinarnir hættu að rísa upp úr djúpinu, og þeir sem byggðu hvíldust einnig um stund. 34 Þessir sex menn buðu aftur mannfjöldanum að færa steina úr þessum tólf fjöllum til að byggja sama turninn. 35 Þeir hjuggu þá út steina af öllum fjöllunum, alls konar litum, og komu með þá og gáfu meyjunum. Þegar þeir höfðu tekið við þeim báru þeir þá og færðu þá inn í turnbygginguna. 36 Þegar þau voru byggð urðu þau hvít og ólík því sem þau voru áður, því að þau voru öll eins og breyttu fyrri litum sínum. Og sum þeirra náðu mennirnir sjálfir upp, og þegar þeir komu inn í bygginguna héldu þau áfram eins og þau voru sett í. 37 Þessir steinar urðu hvorki hvítir né ólíkir því sem þeir voru áður, því að meyjarnar báru þá ekki inn um hliðið. Þess vegna voru þessir steinar óþægilegir í byggingunni. Þegar þessir sex menn sáu þá fyrir skipuðu þeir að fjarlægja þá og setja þá aftur á sinn stað, þaðan sem þeir voru fluttir. 38 Og þeir sögðu við þá sem komu með þessa steina: Réttið okkur ekki neina steina til þessarar byggingar, heldur leggið þá niður við turninn, og þessar meyjar geta borið þá og rétt okkur þá. 39 Því nema þessar meyjar beri þær gegnum þetta hlið, geta þær ekki breytt um lit; erfiðið því ekki til einskis.
40 ¶ Byggingunni var lokið þann dag, en turninn var ekki fullgerður, því að hann átti að byggjast síðar, og því var því nú einnig frestað. 41 Og þessir sex menn skipuðu þeim sem byggðu að fara og hvíla sig um stund, en þeir skipuðu þessum meyjum að fara ekki frá turninum; nú fannst mér þeir vera skildir eftir til að gæta hans. 42 Þegar allir voru farnir, sagði ég við þann fjárhirði: Herra, hví er bygging turnsins ekki lokið? Því að hann getur ekki verið kláraður, sagði hann, fyrr en Drottinn hans kemur og samþykkir bygginguna; svo að ef hann finnur einhverja steina í honum sem eru ekki góðar, þá má skipta þeim út, því að þessi turn er byggður samkvæmt hans vilja. 43 Herra minn, sagði ég, ég vil vita hvað bygging þessa turns þýðir; og ég vil einnig vita um þennan klett og þetta hlið. 44 Og varðandi fjöllin og meyjarnar og steinana sem risu upp úr djúpinu og voru ekki höggnir heldur settir í bygginguna eins og þeir komu fram; og hvers vegna voru tíu steinarnir fyrst lagðir í grunninn; síðan tuttugu og fimm; síðan þrjátíu og fimm; síðan fjörutíu? 45 Einnig varðandi þessa steina sem voru settir í bygginguna og teknir út aftur og bornir aftur á sinn stað? Uppfyllið, bið ég, þrá sálar minnar varðandi allt þetta og opinberið mér allt. 46 Og hann sagði við mig: Ef þú verður ekki leiðinlegur, þá munt þú vita allt og sjá allt annað sem mun gerast í þessum turni og skilja vandlega allar þessar líkingar. 47 Og eftir fáeina daga komum við á sama stað þar sem við höfðum setið áður, og hann sagði við mig: „Förum að turninum, því að Drottinn hans mun koma og skoða hann.“ 48 Við komum þangað og fundum engar nema þessar meyjar þar. Og hann spurði þá hvort herra turnsins væri þangað kominn? Og þeir svöruðu að hann myndi koma þar bráðlega til að skoða bygginguna. 49 ¶ Eftir mjög skamma stund sá ég mikinn mannfjölda koma, og mitt á meðal þeirra mann svo hávaxinn að hann var á hæð yfir turninn. 50 Umkringdur honum voru þeir sex, sem áður höfðu stjórnað byggingunni, og allir hinir, sem höfðu byggt turninn, og margir aðrir mikils metnir menn. Meyjarnar, sem gættu turnsins, hlupu til móts við hann, kysstu hann og gengu að honum. 51 En hann skoðaði bygginguna svo vandlega að hann tók í hvern stein og sló hvern og einn með staf sem hann hélt í hendi sér. 52 Sum þeirra urðu svört eins og sót þegar þau voru högguð þannig; önnur voru hrjúf; sum litu út eins og sprungur væru í þeim; önnur virtust skadduð; sum hvorki svört né hvít; sum litu út fyrir að vera hvass og samræmdust ekki hinum steinunum, og önnur voru full af blettum. 53 Þetta voru hinar ýmsu tegundir steina sem ekki fundust viðeigandi í byggingunni; alla þá hafði Drottinn fyrirskipað að taka úr turninum og leggja nálægt honum, og aðra steina skyldi færa og setja á sinn stað. 54 Og þeir sem byggðu spurðu hann úr hvaða fjöllum hann vildi láta sækja steina til að setja í stað þeirra sem höfðu verið lagðir til hliðar. En hann bannaði þeim að sækja neina af fjöllunum og bauð að þeir skyldu sækja af ákveðnum akri sem var í nágrenninu.
Þriðja bók Hermasarhirðisins - Líkingar
55 Þeir grófu þá á akrinum og fundu marga gljáandi ferkantaða steina og einnig nokkra kringlótta. En allar þær sem fundust á þeim akri voru teknar burt og bornar inn um hliðið af meyjanum, og þær sem voru ferkantaðar voru settar í stað þeirra sem dregnar voru upp. 56 En þær kringlóttu voru ekki settar í bygginguna, því þær voru harðar og það hefði tekið of langan tíma að skera þær; heldur voru þær settar umhverfis turninn, eins og þær ættu síðar að vera skornar ferkantaðar, og settar í bygginguna; því þær voru mjög hvítar. 57 ¶ Þegar sá sem var æðstur í tign og yfirmaður alls turnsins sá þetta, kallaði hann til sín hirðina sem var með mér og gaf honum steinana sem höfðu verið hafnað og lagðir umhverfis turninn og sagði við hann: Hreinsaðu þessa steina vandlega og settu þá inn í byggingu turnsins, svo að þeir passi við hina, en þeim sem ekki passa við hina skaltu varpa frá turninum. 58 Og er hann hafði boðið honum þetta, fór hann af stað ásamt öllum þeim, sem með honum komu til turnsins, en meyjarnar stóðu enn umhverfis turninn til að gæta hans. 59 Og ég sagði við þann hirði: „Hvernig geta þessir steinar, þar sem þeim hefur verið hafnað, snúið aftur inn í byggingu þessa turns?“ Hann svaraði: „Ég mun höggva stærsta hluta þessara steina og bæta þeim við bygginguna, og þeir munu passa við restina.“ 60 Og ég sagði: „Herra, hvernig eiga þeir að geta fyllt sama rýmið þegar svo margir þeirra verða fjarlægðir?“ Hann svaraði: „Þeir sem reynast of fáir skulu settir í miðja bygginguna, en þeir sem eru of fáir skulu settir fyrir utan og geymdir inni.“ 61 Þegar hann hafði sagt þetta við mig bætti hann við: „Förum, og eftir þrjá daga munum við snúa aftur, og ég mun setja þessa steina, hreinsaða, inn í turninn.“ 62 Því að allir þessir, sem eru í kringum turninn, verða að vera hreinsaðir, svo að húsbóndinn rekist ekki skyndilega á þá, sem eru í kringum turninn, óhreina og verði svo pirraður, að þessir steinar verði aldrei settir í byggingu þessa turns, og ég verði talinn vanrækinn af skipunum húsbónda míns. 63 Þegar við komum að turninum þremur dögum síðar, sagði hann við mig: „Við skulum skoða alla þessa steina og sjá hverjir þeirra megi fara inn í bygginguna.“ Ég svaraði: „Herra, við skulum sjá.“ 64 ¶ Og fyrst af öllu byrjuðum við að skoða þá sem höfðu verið svartir; því þeir reyndust nákvæmlega eins og þeir voru þegar þeir voru dregnir út úr turninum: þess vegna skipaði hann að fjarlægja þá úr turninum og setja þá út af fyrir sig. 65 Þá skoðaði hann þær sem höfðu verið grófar og bauð að skera margar þeirra í hring og láta meyjarnar setja þær inn í turnbygginguna; þær tóku þær og settu þær inn í miðja bygginguna og hann bauð að leggja restina til hliðar með þeim svörtu, því þær voru líka orðnar svartar. 66 Næst skoðaði hann þær sem voru fullar af sprungum og fyrirskipaði einnig að margar þeirra yrðu skafnar burt og sömu meyjar skyldu bæta þeim við restina af byggingunni. 67 Þessum var komið fyrir utan vegna þess að þeir reyndust heilir; en ekki var hægt að endurbyggja leifarnar vegna fjölda sprungna og því var þeim hent úr byggingu turnsins. 68 Þá leit hann á þá sem höfðu verið lamaðir; margir þeirra voru með sprungur og voru orðnir svartir; aðrir voru stórir
klofnar; þessum skipaði hann að koma fyrir hjá þeim sem höfðu verið hafnað. 69 En hinir voru hreinsaðir og siðaðir og bauð hann að setja þá inn í húsið. Þessar meyjar tóku þær upp og settu inn í miðja húsið, því að þær voru enn veikar. 70 Eftir þetta skoðaði hann þá sem reyndust vera hálfir hvítir og hálfir svartir; og margir þeirra voru nú svartir; þá einnig skipaði hann að leggja meðal þeirra sem höfðu verið kastað burt. 71 Hinir reyndust hvítir að öllu leyti; þá tóku meyjarnar upp og settu í sama turninn, og þessir voru settir út, því að þeir reyndust heilir, svo að þeir gætu haldið inni þeim sem settir voru í miðjuna, því að ekkert var skorið af þeim. 72 Næst leit hann á þær sem höfðu verið harðar og hvassar; en fáar þeirra voru notaðar, því ekki var hægt að skera þær, því þær reyndust mjög harðar: en hinar voru mótaðar og settar af meyjarnar inn í miðja bygginguna, því þær voru veikari. 73 Þá leit hann á þá sem höfðu bletti; af þeim reyndust fáeinir svartir og þeir voru bornir til annarra. Hinir voru hvítir og heilir; og meyjarnar settu þá inn í bygginguna og settu þá út fyrir, vegna styrks þeirra. 74 ¶ Eftir þetta fór hann að virða fyrir sér steinana sem voru hvítir og kringlóttir og sagði við mig: „Hvað eigum við að gera við þessa steina?“ Ég svaraði: „Herra minn, ég veit það ekki.“ 75 Hann svaraði: „Geturðu þá ekki hugsað þér neitt um þetta?“ Ég svaraði: „Herra minn, ég skil ekki þessa list, ég er hvorki steinhöggvari né get ég sagt neitt.“ 76 Og hann sagði: „Sérðu ekki að þær eru mjög kringlóttar? Til að gera þær ferkantaðar verð ég að höggva mikið af þeim, en þó er nauðsynlegt að eitthvað af þessu fari í byggingu turnsins.“ 77 Ég svaraði: Ef það er nauðsynlegt, hví eruð þið þá að velta ykkur fyrir ykkur og velja ekki heldur, ef þið hafið einhvern kost á milli þeirra, og koma þeim fyrir í byggingunni. 78 Síðan valdi hann út þau stærstu og björtustu og lagði þau í ferhyrninga; og þegar hann hafði lokið því tóku meyjarnar þau upp og settu þau fyrir utan húsið. 79 Og hinir sem eftir voru voru fluttir aftur á sama akur og þeir voru teknir af; þó voru þeir ekki reknir burt; því, sagði hann, það vantar ekki lítið á þennan turn, sem á að byggja; og kannski mun Drottinn láta setja þessa steina í þessa byggingu, því þeir eru mjög hvítir. 80 Þá voru kallaðar til tólf mjög virðulegar konur, klæddar svörtum klæðum, gyrtar, með lausar herðar og laust hár. Mér fannst þetta vera sveitakonur. 81 Og hirðirinn bauð þeim að taka upp þá steina, sem höfðu verið kastaðir úr byggingunni, og bera þá aftur til fjallanna, þaðan sem þeir voru teknir. 82 Og þeir tóku þá alla upp fagnandi og báru þá aftur til þeirra staða sem þeir höfðu verið teknir frá. 83 Þegar ekki einn steinn var eftir frá turninum, sagði hann við mig: „Göngum umhverfis þennan turn og sjáum hvort nokkuð vantar í hann.“ 84 Við fórum því að ganga í kringum það; og þegar hann sá að það var fagurlega smíðað, varð hann mjög ánægður; því það var svo fallega innrammað að hver sem hafði séð það hlýtur að hafa verið ástfanginn af byggingunni:
Þriðja bók Hermasarhirðisins - Líkingar
85 Því að þetta virtist allt vera einn steinn, og enginn samskeyt sást neins staðar, heldur leit það út eins og það hefði allt verið höggvið úr einum klett. 86 ¶ Og þegar ég hugleiddi vandlega hvílíkur turn þetta var, varð ég afar ánægður. Og hann sagði við mig: „Komdu hingað með kalk og litlar skeljar, svo að ég geti fyllt upp í eyðurnar í steinunum sem teknir voru úr byggingunni og sett aftur inn, því að allt í kringum turninn verður að vera jafnt.“ 87 Og ég gjörði eins og hann bauð mér, og hann sagði við mig: Vertu reiðubúinn að hjálpa mér, og þessu verki mun skjótt ljúka. 88 Hann fyllti því upp í eyðurnar í steinunum og skipaði að hreinsa skyldi staðinn í kringum turninn. 89 Þá tóku þessar meyjar kúst og hreinsuðu allt umhverfið og tóku burt allt ruslið og helltu vatni yfir; og að því loknu varð staðurinn yndislegur og turninn fagur. 90 Þá sagði hann við mig: „Nú er allt hreint. Ef Drottinn kemur til að fullgera turninn, þá finnur hann ekkert til að kvarta yfir okkur.“ 91 Þegar hann hafði þetta sagt ætlaði hann að fara. En ég greip tösku hans og bað hann, fyrir Drottins sakir, að útskýra fyrir mér allt sem hann hafði sýnt mér. 92 Hann sagði við mig: „Ég á nú örlítið erindi, en ég mun skýra þér allt frá því í skyndi. Vertu hér hjá mér þangað til ég kem.“ 93 Ég sagði við hann: „Herra, hvað á ég að gera hér einn?“ Hann svaraði: „Þú ert ekki einn, þar sem allar þessar meyjar eru með þér.“ 94 Ég sagði: „Herra, framsel mig þeim.“ Þá kallaði hann þá til sín og sagði við þá: „Ég mæli með þessum manni yður, þangað til ég kem aftur.“ 95 Svo ég varð eftir hjá þessum meyjum: nú voru þær glaðlegar og kurteisar við mig, sérstaklega þær fjórar, sem virtust vera fremstar meðal þeirra. 96 ¶ Þá sögðu meyjarnar við mig: „Þessi hirðir kemur ekki hingað aftur í dag.“ Ég sagði við þær: „Hvað á ég þá að gera?“ Þær svöruðu: „Bíðið hjá honum til kvölds, ef hann gæti komið og talað við ykkur, en ef ekki, þá verðið þið hjá okkur þar til hann fellur í dá.“ 97 Ég sagði við þá: Ég mun bíða eftir honum til kvölds, en ef hann kemur ekki fyrir þann tíma, þá fer ég heim og kem aftur hingað morguninn eftir. 98 Þeir svöruðu mér: „Þú ert oss gefinn í hendur, þú mátt ekki fara frá okkur.“ Ég spurði: „Hvar á ég að dvelja?“ 99 Þeir svöruðu: „Þú skalt sofa hjá okkur eins og bróðir, ekki eins og eiginmaður, því að þú ert bróðir okkar og við erum reiðubúnir að búa hjá þér héðan í frá, því að þú ert okkur mjög kær.“ 100 Þó skammaðist ég mín fyrir að vera áfram með þeim. En hún, sem virtist vera fremst meðal þeirra, faðmaði mig og byrjaði að kyssa mig. Og hinir, þegar þeir sáu að hún kyssti mig, byrjuðu einnig að kyssa mig eins og bróður; og leiddu mig um turninn og léku sér að mér. 101 Sumir þeirra sungu líka sálma, aðrir söngu með þeim kórinn. En ég gekk um turninn með þeim, fagnaði hljóðlega og fannst mér vera orðinn ungur aftur. 102 Þegar kvöldaði ætlaði ég að fara heim þegar í stað, en þeir héldu mér frá og leyfðu mér ekki að fara. Þess vegna var ég með þeim þessa nótt nálægt sama turninum. 103 Þeir breiddu þá línklæði sín á jörðina og settu mig þar á milli. Þeir gerðu ekkert annað, aðeins báðu þeir.
104 Ég baðst einnig með þeim án afláts, né síður en þeir. Þegar þeir sáu mig biðja þannig, urðu þeir mjög glaðir og ég var þar með þeim til næsta dags. 105 Og er við höfðum tilbeðið Guð, kom hirðirinn og sagði við þá: „Þið hafið ekki gert þessum manni neitt mein.“ Þeir svöruðu: „Spyrjið hann.“ Ég sagði við hann: „Herra, ég hef notið mikillar ánægju af því að hafa dvalið hjá þeim.“ 106 Og hann sagði við mig: „Hvernig borðar þú kvöldverðinn?“ Ég svaraði: „Herra, ég naut orða Drottins alla nóttina.“ Þeir tóku þér þá vel, sagði hann. Ég sagði: „Herra, mjög vel.“ 107 Hann svaraði: „Viltu nú vita það sem þú baðst um?“ Ég svaraði: „Herra minn, það vil ég, og fyrst bið ég þig að sýna mér allt í þeirri röð sem ég spurði um það.“ 108 Hann svaraði: „Ég mun gera allt sem þú vilt og ég mun ekki leyna neinu fyrir þér.“ 109 ¶ Fyrst og fremst, herra minn, sagði ég, segðu mér hvað þessi klettur og þetta hlið tákna? Hlýðið á, sagði hann, þessi klettur og þetta hlið eru sonur Guðs. Ég svaraði, herra minn, hvernig getur það verið? Kletturinn er gamall en hliðið nýtt. 110 Heyr, sagði hann, ó, þú heimski maður, og skil. Sonur Guðs er vissulega eldri en nokkur önnur skepna, svo að hann var í ráði með föður sínum við sköpun allra hluta. 111 En hliðið er því nýtt, því að það birtist á síðustu dögum í fyllingu tímans, svo að þeir sem öðlast hjálpræði, megi inn ganga inn í Guðs ríki fyrir það. 112 Þér hafið séð, sagði hann, þá steina sem bornir voru gegnum hliðið, hvernig þeir voru settir í turnbygginguna; en að þeir sem ekki voru bornir gegnum hliðið voru sendir burt á sinn stað? 113 Ég svaraði: „Herra, ég sá það.“ Þannig, sagði hann, mun enginn maður komast inn í Guðs ríki nema sá sem tekur á sig nafn Guðs sonar. 114 Því ef þér vilduð ganga inn í einhverja borg, og sú borg væri umkringd múr og hefði aðeins eitt hlið, gætuð þér þá ekki gengið inn í þá borg nema um það hlið? 115 Ég svaraði: „Herra, hvernig gæti ég gert annað? Þar sem því,“ sagði hann, væri engin önnur leið til að komast inn í þessa borg en um hlið hennar, svo getur enginn komist inn í Guðs ríki nema í nafni sonar hans, sem er honum kærastur.“ 116 Og hann sagði við mig: „Sástu fjölda þeirra sem reistu þennan turn? Herra minn, ég sá það.“ Hann svaraði: „Allir þessir eru englarnir, virðulegir í reisn sinni.“ 117 Með þeim er Drottinn umkringdur eins og múr, en hliðið er sonur Guðs, sem er eina leiðin til að komast til Guðs. Því að enginn maður mun komast til Guðs nema fyrir son hans. 118 Þú sást líka, sagði hann, mennina sex, og mitt á meðal þeirra þann virðulega mikla mann, sem gekk umhverfis turninn og hafnaði steinunum úr turninum? 119 „Herra,“ sagði ég, „ég sá þá.“ Hann svaraði: „Þessi hávaxni maður var sonur Guðs, og þessir sex voru hans englar, hinir mestu virðuleikarar, sem standa umhverfis hann til hægri og vinstri.“ 120 Af þessum ágætu englum kemur enginn inn til Guðs án hans. Hann bætti við: „Hver sem ekki tekur á sig nafn hans, mun aldrei komast inn í Guðs ríki.“ 121 ¶ Þá sagði ég: „Hvað er þessi turn? Þetta,“ sagði hann, „er kirkjan.“ Og hvað, herra minn, eru þessar meyjar? Hann sagði við mig: „Þetta eru heilagir andar, því að
Þriðja bók Hermasarhirðisins - Líkingar
enginn getur komist inn í Guðs ríki, nema þessir klæði hann í klæði sín.“ 122 Því að það mun ekki gagnast þér að taka upp nafn Guðssonarins, nema þú takir einnig við klæðum þeirra frá þeim. Því að þessar meyjar eru kraftar Guðssonarins. Þannig mun maður bera nafn sitt til einskis, nema hann verði einnig gæddur krafti hans. 123 Og hann sagði við mig: Sástu þessa steina sem voru kastaðir burt? Þeir báru vissulega nafnið en klæddust ekki klæddum sínum. Ég sagði: Herra, hver er klæði þeirra? Sjálf nöfn þeirra, sagði hann, eru klæði þeirra. 124 Þess vegna ætti hver sem ber nafn Guðs sonar að bera einnig nöfn þeirra, því að Guðs sonur ber sjálfur nöfn þeirra. 125 Hvað varðar þessa steina, hélt hann áfram, sem þú sást vera eftir í byggingunni þegar þeir voru afhentir þeim, og þeir voru huldir krafti þeirra; þess vegna sérðu allan turninn vera í sama lit og kletturinn og gerðan eins og úr einum steini. 126 Þannig hafa einnig þeir sem trúa á Guð fyrir son hans íklæðst anda hans. Sjá, það mun vera einn andi og einn líkami og einn litur á klæðum þeirra; og allir þeir sem bera nöfn þessara meyja munu öðlast þetta. 127 Og ég sagði: „Herra, hvers vegna voru þá steinarnir, sem hafnað var, kastað burt, þar sem þessar meyjar báru þá einnig inn um hliðið og komu þeim til byggingar þessa turns?“ 128 Hann sagði: „Þú gætir þess að rannsaka allt vandlega og hlustar einnig á þá steina sem voru hafnað.“ Allir þessir tóku við nafni Guðssonarins og þar með krafti þessara meyja. 129 Þegar þeir höfðu því meðtekið þessa anda, urðu þeir fullkomnaðir og teknir með í hóp þjóna Guðs; og þeir tóku að vera einn líkami og bera einn klæði, því að þeir voru 3 íklæddir sama réttlæti, sem þeir báðir iðkuðu. 130 En eftir það voru þær konur, sem þú sást klæddar svörtum klæðum, með lausar herðar og laust hár, haldnar; þær festu girndir sínar á þær, freistaðar af fegurð þeirra, og voru klæddar krafti þeirra og köstuðu af sér klæðum meyjanna. 131 Þess vegna voru þær reknar út úr húsi Guðs og gefnar þessum konum. En þær sem ekki voru spilltar af fegurð sinni, dvöldu í húsi Guðs. Þetta, sagði hann, er merki þessara steina sem voru hafnað. 132 ¶ Og ég sagði: „Herra, hvað ef einhver þessara manna iðrast og hafnar girnd sinni til þessara kvenna og snýr sér við og snýr aftur til þessara meyja og íklæðist dyggð sinni á ný?“ 133 Þeir munu ganga inn, sagði hann, ef þeir leggja til hliðar öll verk þessara kvenna og taka aftur við völdum þessara meyja og ganga í verkum þeirra. 134 Og af þessari ástæðu er byggingunni hætt, svo að ef þeir iðrast, megi bæta þeim við byggingu þessa turns, en ef þeir iðrast ekki, megi byggja aðra í þeirra stað og þannig megi algerlega hafna þeim. 135 Fyrir allt þetta þakkaði ég Drottni, því að hann, sem var snortinn miskunn öllum þeim, sem nafn hans er nefnt yfir, sendi okkur iðrunarengil til að gæta okkar, sem höfum syndgað gegn honum, og að hann hefur hresst anda okkar, sem var næstum horfinn og höfðu enga von um hjálpræði, en eru nú hressir til endurnýjunar lífs.
136 Þá sagði ég: „Sýn mér nú, herra, hvers vegna þessi turn er ekki byggður á jörðinni, heldur á kletti og á hliðinu?“ Hann svaraði: „Þú ert heimskur og skilningslaus, þess vegna spyrðu þessa.“ 137 Og ég sagði: „Herra, ég verð að spyrja þig alls, því ég skil alls ekki neitt. Öll svör þín eru frábær og afburða og varla skiljanleg fyrir mann.“ 138 Heyrið, sagði hann: Nafn sonar Guðs er stórt og óendanlegt, og allur heimurinn er borinn uppi af því. Ef því, sagði ég, sérhver sköpun Guðs er borin uppi af syni hans, hví ætti hann þá ekki einnig að styðja þá sem hann hefur boðið og bera nafn hans og ganga eftir boðorðum hans? 139 Sérðu ekki, sagði hann, að hann styður þá sem bera nafn hans af öllu hjarta? Hann er því undirstaða þeirra og styður fúslega þá sem ekki afneita nafni hans heldur bera það fúslega. 140 ¶ Og ég sagði: Herra, segðu mér nöfn þessara meyja og þeirra kvenna sem klæddar voru svörtu klæðunum. 141 Heyrið, sagði hann, nöfn þeirra meyja sem eru voldugri og standið við horn hliðsins. Þetta eru nöfn þeirra: 142 Hið fyrsta kallast Trú; annað Þol; þriðja Kraftur; fjórða Þolinmæði; hin sem standa undir þessu eru Einfaldleiki, Sakleysi, Hreinleiki, Gleði, Sannleikur, Skilningur, Samlyndi, Kærleikur. 143 Hver sem ber þessi nöfn og nöfn Guðs sonar, mun ganga inn í Guðs ríki. 144 Heyrið nú, sagði hann, nöfn þessara kvenna, sem klæddar voru svörtu klæðunum. Af þessum eru fjórar helstu: sú fyrsta er sviksemi; önnur, þvagleki; þriðja, ótrúmennska; fjórða, ánægja. 145 Og hin sem á eftir fylgja kallast þannig: Sorg, Illska, Girnd, Reiði, Lygar, Heimska, Dramb og Hatur. Þjónn Guðs, sem ber þessa anda, mun vissulega sjá Guðs ríki, en hann mun ekki ganga inn í það. 146 En herra minn, hvað eru þessir steinar sem teknir voru úr djúpinu og settir í bygginguna? Þeir tíu, sagði hann, sem lagðir voru við grunninn, eru fyrsta öldin; sú næsta tuttugu og fimm, sú önnur, réttlátu manna. 147 Næstu þrjátíu og fimm eru spámenn og þjónar Drottins. Og hinir fjörutíu eru postularnir og þeir sem kenna prédikun Guðs sonar. 148 Og ég sagði: „Herra, hvers vegna lögðu meyjarnar jafnvel þessa steina inn í bygginguna eftir að þeir voru bornir inn um hliðið?“ Og hann sagði: „Vegna þess að þessir fyrst báru þessa anda og þeir yfirgáfu hvorki einn frá öðrum né mennirnir frá öndunum né andarnir frá mönnunum.“ 149 En andarnir voru tengdir þessum mönnum allt til dauðadags; og ef þeir hefðu ekki haft þessa anda með sér, hefðu þeir ekki getað orðið að gagni við byggingu þessa turns. 150 Og ég sagði: „Herra, sýndu mér þetta nánar.“ Hann svaraði: „Hvað spyrðu? Hvers vegna komu þessir steinar upp úr djúpinu og voru settir í byggingu þessa turns, þar sem þeir báru fyrir löngu síðan þessa heilögu anda.“ 151 Það var nauðsynlegt, sagði hann, að þeir stigu upp vatnið til að geta fundið hvíld. Því þeir gætu ekki komist inn í Guðs ríki á annan hátt en með því að leggja til hliðar dauðleika fyrra lífs síns. 152 Þar sem þeir voru dánir, voru þeir samt sem áður innsiglaðir með innsigli Guðssonarins og gengu þannig inn í Guðs ríki.
Þriðja bók Hermasarhirðisins - Líkingar
153 Því að áður en maður tekur við nafni Guðssonarins, er hann vígður til dauða; en þegar hann tekur við því innsigli, er hann leystur frá dauðanum og úthlutaður lífinu. 154 Þetta innsigli er skírnarvatnið, sem menn fara niður í undir skuldbindingu til dauða, en koma upp til lífsins. 155 Þess vegna var einnig þeim þetta innsigli prédikað, og þeir notuðu það til að geta gengið inn í Guðs ríki. 156 Og ég sagði: Hvers vegna, herra minn, komu þessir fjörutíu steinar einnig upp með þeim úr djúpinu, eftir að hafa þegar fengið þetta innsigli? 157 Hann svaraði: „Þessir postular og kennarar, sem prédikuðu nafn Guðssonarins, dóu eftir að hafa meðtekið trú hans og kraft, og prédikuðu fyrir þeim sem áður voru dánir, og þeir gáfu þeim þetta innsigli.“ 158 Þeir fóru því niður í vatnið með þeim og komu aftur upp. En þessir fóru niður á meðan þeir voru lifandi og komu lifandi upp aftur. Þeir sem áður voru dauðir fóru dauðir niður en komu lifandi upp. 159 Fyrir þetta fengu þeir líf og þekktu son Guðs. Þess vegna komu þeir upp með þeim og voru hæfir að ganga inn í turnbygginguna. Þeir voru ekki höggnir niður heldur settir í heilu lagi, því að þeir dóu í réttlæti og miklum hreinleika. Aðeins þetta innsigli vantaði þeim. 160 Þannig hefur þú skýringu á þessu. 161 ¶ Ég svaraði: Herra, segðu mér nú hvað varðar þessi fjöll, hvers vegna þau eru svo ólík; sum af einni mynd og önnur af annarri. 162 Heyrðu, sagði hann; þessi tólf fjöll, sem þú sérð, eru tólf þjóðir, sem mynda allan heiminn. Þess vegna prédikar þeim Guðs sonur af þeim, sem hann sendi til þeirra. 163 En hvers vegna, sagði ég, eru þeir ólíkir, og hver og einn af sömu mynd? Hann svaraði: „Hlýðið á. Þessar tólf þjóðir sem eiga allan heiminn eru tólf manneskjur.“ 164 Og eins og þú hefur séð þessi fjöll ólík, svo eru þau líka ólík. Ég mun því opna fyrir þér merkingu og verk hvers fjalls. 165 En fyrst, herra minn, sagði ég, sýndu mér þetta; þar sem þessi fjöll eru svo ólík, hvernig hafa þau þá fallið saman í byggingu þessa turns; og orðið að einum lit; og eru ekki síður björt en þau sem komu upp úr djúpinu? 166 Því, svaraði hann, allar þjóðir undir himninum hafa heyrt og trúað á sama nafn sonar Guðs, sem þær eru nefndar með. 167 Þegar þeir hafa því meðtekið innsigli hans hafa þeir allir fengið hlutdeild í sama 1 skilningi og 2 þekkingu; og trú þeirra og kærleikur hefur verið sá sami; og þeir hafa borið anda þessara meyja ásamt nafni hans. 168 Og þess vegna virtist bygging þessa turns vera í sama lit og skein eins og birta sólarinnar. 169 En eftir að þeir höfðu komið sér saman um þetta eitt, tóku þeir allir að verða einn hópur; þó saurguðust sumir þeirra og voru útskúfaðir frá réttlátum mönnum og sneru aftur til fyrra ástands síns og urðu enn verri en þeir voru áður. 170 ¶ „Hvernig,“ sagði ég, „voru þeir verri sem þekktu Drottin?“ Hann svaraði: „Ef sá sem ekki þekkir Drottin lifir óguðlega, þá hlýtur hann refsingu fyrir óguðleika sinn.“ 171 En sá sem þekkir Drottin, ætti að halda sig algjörlega frá öllu illsku og enn fremur vera þjónn réttlætisins. 172 Og virðist þér þá ekki sá syndga meira sem ætti að elta góðleikann, ef hann kýs frekar hlut syndarinnar, heldur en sá sem misgjörir án þess að þekkja mátt Guðs?
173 Þess vegna eru þessir vissulega dæmdir til dauða, en þeir sem hafa þekkt Drottin og séð undurverk hans, ef þeir lifa óguðlega, munu tvöfaldlega refsað og deyja að eilífu. 174 Eins og þú hefur því séð að eftir að steinarnir voru kastaðir úr turninum, sem höfðu verið hafnað, voru þeir afhentir illum og grimmum öndum; og þú sást turninn hreinsaðan eins og hann væri allur úr einum steini. 175 Þannig mun kirkja Guðs, þegar hún verður hreinsuð: (hinir óguðlegu og falsarar, hinir illgjarnu og efasemdarmenn og allir sem hafa hagað sér óguðlega í henni og drýgt ýmis konar syndir, verða útskúfaðir) verða einn líkami og þar mun vera einn skilningur, ein skoðun, ein trú og sama kærleikurinn. 176 Og þá mun sonur Guðs fagna meðal þeirra og taka á móti fólki sínu með hreinum vilja. 177 Og ég sagði: Herra, allt þetta er mikið og virðulegt, en sýn mér nú áhrif og kraft hvers fjalls, svo að hver sál, sem treystir Drottni, þegar hún heyrir þetta, megi heiðra hans mikla, undursamlega og heilaga nafn. 178 Heyrið, sagði hann, fjölbreytileika þessara fjalla, það er að segja, tólf þjóða. 179 ¶ Þeir sem trúa á fyrsta fjallið, sem er svart, eru þeir sem hafa snúist frá trúnni og talað illt gegn Drottni og svikið þjóna Guðs. 180 Þessir eru dæmdir til dauða, þeir iðrast ekki: og þess vegna eru þeir svartir, því að tegund þeirra er vond. 181 Af öðru fjallinu, sem var slétt, eru hræsnararnir, sem trúa, og illskukennararnir. Og þessir eru næstir hinum fyrri, sem ekki hafa í sér ávöxt réttlætisins. 182 Því eins og fjall þeirra er hrjóstrugt og ávaxtalaust, svo bera slíkir menn nafnið kristnir en eru trúlausir; né heldur er neinn ávöxtur sannleikans í þeim. 183 Engu að síður er þeim svigrúm til iðrunar, ef þeir stunda hana skyndilega. En ef þeir dragast á langinn, munu þeir einnig verða hluttakendur í dauðanum ásamt hinum fyrri. 184 Ég sagði: „Herra minn, hvers vegna er svigrúm eftir fyrir þá sem iðrast en ekki fyrir þá sem áður hafa verið nefndir, þar sem syndir þeirra eru nánast þær sömu?“ 185 Því er, sagði hann við þessa, heimkoma til lífsins með iðrun, því að þeir hafa ekki lastmælt Drottni sínum né svikið þjóna Guðs, heldur hafa þeir blekkt menn með ávinningsþrá sinni og leitt þá eftir girndum syndara; þess vegna munu þeir þjást fyrir þetta. 186 Þó er þeim enn svigrúm til iðrunar, því að þeir hafa ekki talað neitt illt gegn Drottni. 187 ¶ Þeir sem eru af þriðja fjallinu, sem hafði þyrna og þyrnir, eru þeir sem trúðu, en sumir þeirra voru ríkir, aðrir uppteknir af mörgum málum: þyrnir eru auðæfi þeirra: þyrnarnir, þau mál sem þeir voru að fást við. 188 Þeir sem flækjast í miklum málum og alls kyns málum ganga ekki til liðs við þjóna Guðs, heldur reika þeir afvega og láta þá kæfa sig í þeim málum. 189 Og þannig gefast hinir ríku erfiðlega upp í samfélag þjóna Guðs, af ótta við að nokkuð verði beðið um af þeim. Þess vegna munu þeir varla komast inn í Guðs ríki. 190 Því að eins og menn ganga berfættir yfir þyrna, svo munu þessir menn varla komast inn í Guðs ríki. 191 Engu að síður er öllum þessum gefin snúningur til iðrunar; ef þeir snúa sér fljótt til hennar; svo að vegna þess að þeir hafa vanrækt að vinna á fyrri dögum, geti þeir á þeim tíma sem koma skal gert eitthvað gott.
Þriðja bók Hermasarhirðisins - Líkingar
192 Ef þeir því iðrast og vinna réttlætisverk, munu þeir lifa, en ef þeir halda áfram á illri vegferð sinni, munu þeir framseldir verða þeim konum sem vilja taka líf þeirra. 193 ¶ Hvað varðar fjórða fjallið, sem hafði margar jurtir, þar sem efri hluti þeirra er grænn, en ræturnar þornar, og sumar þeirra visna þegar sólin snertir hita þeirra; 194 Það táknar þá sem eru efins og hafa trúað, og suma aðra sem bera Drottin á tungum sínum en hafa hann ekki í hjarta sínu. Þess vegna er gras þeirra þurrt og rótlaust, því að þeir lifa aðeins í orðum en verk þeirra eru dauð. 195 Þessir eru því hvorki dauðir né lifandi, og eru jafnframt vafasömir. Því að hinir vafasömu eru hvorki grænir né þurrir; það er að segja, hvorki dauðir né lifandi. 196 Því eins og jurtirnar visna við sólarsýn, svo snúa hinir efasemdarfullu, um leið og þeir heyra af ofsóknum og óttast óþægindi, aftur til skurðgoða sinna, þjóna þeim á ný og skammast sín fyrir að bera nafn Drottins síns. 197 Þessi tegund manna er þá hvorki dauður né lifandi; engu að síður geta þessir einnig lifað, ef þeir iðrast þegar í stað; en ella verða þeir afhentir þessum konum, sem munu taka líf þeirra. 198 ¶ Hvað varðar fimmta fjallið, sem er hrjúft en hefur samt grænt gras, þá eru þeir af þessari tegund, sem hafa trúað og eru vissulega trúaðir, en trúa með erfiðismunum; og eru djarfir og sjálfumglaðir; sem myndu teljast vita allt, en vita í raun ekkert. 199 Þess vegna, vegna þessa trausts, hverfur þekking frá þeim; og þeir verða fyrir fljótfærni. 200 En þeir bera sig hátt upp og vera skynsamir menn; og þótt þeir séu heimskir, þá virðast þeir samt vera kennarar. 201 Nú vegna þessarar heimsku eru margir þeirra, þótt þeir upphefji sig, orðnir hégómlegir og innantómir. Því að djörfung og hégómlegt traust er mjög vondur andi. 202 Þess vegna eru margir þessara hafnað; en aðrir, sem viðurkenna villu sína, hafa iðrast og gefið sig þeim, sem vita. 203 Og öllum hinum af þessu tagi er iðrun leyfð; því að þeir voru ekki svo mikið vondir heldur heimskir, eins og skilningslausir. 204 Ef þessir iðrast þess vegna, munu þeir lifa fyrir Guði; en ella munu þeir búa með þeim konum, sem beita illsku sinni á þá. 205 ¶ Hvað varðar sjötta fjallið, sem hefur stærri og minni kvið, þá eru það þeir sem hafa trúað, en þeir sem hafa haft minni kvið, eru þeir sem hafa átt í deilum sín á milli og vegna deilna sinna dvína í trúnni. 206 Engu að síður hafa margir þessara iðrast, og það munu hinir einnig gera þegar þeir heyra boðorð mín, því að deilur þeirra eru aðeins litlar, og þeir munu auðveldlega snúa aftur til iðrunar. 207 En þeir sem eru í meiri klofningi verða eins og harðir steinar, meðvitaðir um gremju og afbrot, fullir reiði sín á milli. Þessum er því kastað úr turninum og neitað að setja í byggingu hans, því að slíkir menn munu varla lifa af. 208 Guð okkar og Drottinn, sem ræður yfir öllu og hefur vald yfir öllum sköpunum sínum, mun ekki minnast misgjörða okkar, heldur lætur hann auðveldlega friða sig með þeim sem játa syndir sínar. En maðurinn, sem er latur, dauðlegur, veikburða og fullur synda, heldur áfram í reiði sinni gegn manninum, eins og það væri í hans valdi að bjarga honum eða tortíma honum.
209 En ég, sem engillinn sem settur er yfir iðrun ykkar, áminni ykkur um að hver sem er meðal ykkar sem hefur slíkt áform, skuli leggja það til hliðar og snúa sér til iðrunar. Og Drottinn mun lækna fyrri syndir ykkar, ef þið hreinsið ykkur af þessum illa anda. En ef þið gerið það ekki, munuð þið verða honum framseldir til dauða. 210 ¶ Hvað varðar sjöunda fjallið, þar sem grasið var grænt og blómlegt og allt fjallið trúfast, og alls kyns nautgripir át gras þess, og því meira sem grasið var étið, því meira blómstraði það. 211 Þeir eru þeir sem trúaðir voru og voru alltaf góðir og réttsýnir; og án nokkurrar ágreinings sín á milli, en fögnuðu samt sem áður þjónum Guðs, þar sem þeir höfðu íklæðst anda þessara meyja; og voru alltaf reiðubúnir að sýna öllum mönnum miskunn, og gáfu öllum mönnum fúslega af erfiði sínu án ávítna og án umhugsunar. 212 Þar sem Drottinn hefur séð einfaldleika þeirra og sakleysi, hefur hann aukið þá í handaverkum þeirra og veitt þeim náð í öllum verkum þeirra. 213 En ég, sem er engillinn sem skipaður er yfir iðrun þína, hvet þig til að allir sem eru af þessu tagi haldi áfram í sama tilgangi, svo að sæði þitt verði ekki upprætt að eilífu. 214 Því að Drottinn hefur reynt yður og skráð yður í okkar tölu, og allir niðjar yðar munu búa með syni Guðs, því að þér eruð allir andi hans. 215 ¶ Hvað varðar áttunda fjallið, þar sem voru margar uppsprettur, sem vökvuðu alls kyns skepnur Guðs, þá eru það þeir sem trúðu postulunum sem Drottinn sendi út um allan heim til að prédika; 216 Og sumir þeirra, sem eru kennarar, hafa prédikað og kennt hreint og einlægt og hafa ekki á nokkurn hátt látið undan neinum illum girndum heldur hafa stöðugt gengið í réttlæti og sannleika. 217 Þessir eiga því samræður sínar meðal englanna. 218 ¶ Hvað varðar níunda fjallið, sem er eyðimörk og fullt af höggormum, þá eru það þeir sem trúðu en höfðu marga bletti. 219 Þetta eru þeir þjónar sem gegna þjónustu sinni á rangan hátt, ræna eigum ekkna og föðurlausra og þjóna sjálfum sér, ekki öðrum, með því sem þeir hafa þegið. 220 Þessir, ef þeir halda áfram í þessari ágirnd, hafa gefið sig dauðanum, og þeim mun engin lífsvon vera. En ef þeir snúa sér við og gegna þjónustu sinni af einlægni, geta þeir lifað. 221 Þeir sem reyndust harðir, þá eru þeir sem hafa afneitað nafni Drottins og ekki snúið sér aftur til Drottins, heldur orðið villtir og grimmir; ekki helgað sig þjónum Guðs; heldur hafa verið aðskildir frá þeim og fyrir stutta gáleysi glatað lífi sínu. 222 Því eins og vínviður sem er yfirgefinn í limgerði og aldrei snyrtur, deyr og kæfist af illgresi, verður með tímanum villtur og hættir að vera gagnlegur herra sínum, þannig hafa þessir menn, sem örvænta um sjálfa sig og verða súrir, byrjað að vera óarðbærir Drottni sínum. 223 Hins vegar er þessum iðrun heimil, ef þeir reynast ekki hafa afneitað Kristi af hjarta sínu; en ef einhver þessara reynist hafa afneitað honum af hjarta sínu, get ég ekki sagt hvort slíkur maður geti öðlast líf. 224 Ég segi því, að ef einhver hefur neitað, þá ætti hann á þessum dögum að snúa sér til iðrunar, því að það er ekki hægt, að sá sem nú afneitar Drottni geti síðar öðlast
Þriðja bók Hermasarhirðisins - Líkingar
hjálpræði. Engu að síður er iðrun boðin þeim, sem áður hafa afneitað. 225 En sá sem iðrast verður að flýta sér að iðrast áður en bygging þessa turns er lokið: ella verða hann framseldir af þessum konum til dauða. 226 En þeir sem eru lamaðir eru svikular, og þeir sem blandast hver við annan, þetta eru höggormarnir sem þú sást blandast saman á því fjalli. 227 Því eins og eitur höggorma er banvænt fyrir menn, svo smita orð slíkra manna menn og tortíma þeim. Þeir eru því lamaðir í trú sinni vegna þess lífs sem þeir lifa. 228 Hins vegar hafa sumir þeirra, sem iðrast hafa, verið frelsaðir, og svo munu aðrir af sama tagi einnig frelsaðir verða, ef þeir iðrast; en ef ekki, þá munu þeir deyja fyrir hönd þeirra kvenna sem þeir búa yfir krafti og krafti. 229 ¶ Hvað varðar tíunda fjallið, þar sem trén huldu nautgripina, þá eru það þeir sem hafa trúað, og sumir þeirra hafa verið biskupar, það er að segja stjórnendur kirknanna. 230 Aðrir eru slíkir steinar sem hafa ekki látið eins og þeir hafi verið, heldur skemmt þjóna Guðs með glöðu geði. 231 Þeir sem settir hafa verið yfir lægri þjónustu og hafa verndað fátæka og ekkjur og alltaf haldið hreinum lífsstíl, þess vegna eru þeir einnig verndaðir af Drottni. 232 Hver sem gerir á þennan hátt er heiðraður af Drottni; og staða þeirra er meðal englanna, ef þeir halda áfram að hlýða Drottni allt til enda. 233 ¶ Hvað varðar ellefta fjallið, þar sem tré voru hlaðin ýmsum ávöxtum, þá eru það þeir sem hafa trúað og þolað dauða fyrir nafn Drottins, og hafa þolað með fúsum huga og gefið líf sitt af öllu hjarta. 234 Og ég sagði: Hvers vegna, herra minn, hafið þér þá alla þessa ávexti, en sumir samt fegurri en aðrir? 235 „Hlýðið,“ sagði hann: „Hver sem hefur þjáðst fyrir nafn Drottins er metinn heiðursverð(ur) af Drottni; og öll afbrot þeirra eru afmáð, því að þeir hafa þolað dauðann fyrir nafn Guðs sonar.“ 236 Heyrið nú, hvers vegna ávextir þeirra eru ólíkir og sumir þeirra skara fram úr öðrum. Þeir sem voru leiddir fyrir dómara og spurðir, neituðu ekki Drottni heldur þoldu með fúsum hug. Þessir eru heiðraðir hjá Drottni. Þessir eru því fegurstu ávextirnir. 237 En þeir sem voru hræddir og efasemdarfullir og höfðu ráðið því með sjálfum sér hvort þeir ættu að játa Krist eða afneita honum, og samt hafa þjáðst, ávöxtur þeirra er minni vegna þess að þessi hugsun kom upp í hjörtu þeirra. 238 Því að það er vond og ill hugsun fyrir þjón að ráða í því hvort hann eigi að afneita húsbónda sínum. Gætið því, þér sem hafið slíkar hugsanir, að þessi hugsun haldist ekki í yður og þér deyið Guði. 239 En þér, sem líðið dauðann fyrir nafn hans, berið að heiðra Drottin, því að hann hefur metið yður verðuga til að bera nafn hans og að þér frelsist frá öllum syndum yðar. 240 Og hví teljið þér yður þá ekki heldur hamingjusama? Já, haldið þér sannarlega, að ef einhver yðar þjáist, þá vinni hann mikið verk? Því að Drottinn gefur yður líf, en þér skiljið það ekki. Því að afbrot yðar kúguðu yður, og ef þér hefðuð ekki þjáðst fyrir nafn hans, væruð þér nú dánir Drottni. 241 Þess vegna segi ég þetta við yður, sem ráðið í ráðum, hvort þér játið hann eða afneitið: Játið, að þér hafið Drottin að Guði yðar, svo að þér verðið ekki nokkurn tímann, þegar þér afneitið honum, látnir fjötra yður.
242 Því að allar þjóðir refsa þjónum sínum, sem afneita húsbændum sínum. Hvað haldið þér að Drottinn muni gjöra við yður, sem hefur vald yfir öllu? 243 Fjarlægið því úr hjörtum þessar efasemdir, svo að þér megið lifa að eilífu fyrir Guði. 244 Hvað varðar tólfta fjallið, sem var hvítt, þá eru þeir þeir sem hafa trúað eins og einlæg börn, í hugum þeirra kom aldrei nein illska, né hafa þeir nokkurn tíma vitað hvað synd er, heldur hafa þeir alltaf haldið áfram að vera ráðvandir. 245 Þess vegna munu þessir menn án efa erfa Guðs ríki, því að þeir hafa aldrei í neinu vanhelgað boðorð Guðs, heldur hafa þeir einlæglega haldið sér við sama ástand alla ævidaga sína. 246 Hver sem því, sagði hann, heldur áfram að vera börn án illsku, mun vera heiðraður en allir þeir sem ég hef enn talað um, því að öll slík börn eru heiðruð af Drottni og metin fremst af öllum. 247 Sælir eruð þér því, sem afklæðist öllu illsku og íklæðist sakleysi, því að þér munuð fyrst sjá Drottin. 248 Og eftir að hann hafði lokið útskýringu sinni á öllum fjöllunum, sagði ég við hann: „Herra, sýn mér nú einnig hvað varðar steinana sem voru teknir úr sléttunni og settir í turninn í stað þeirra sem voru hafnað.“ 249 Eins og við á um þá hringlaga steina sem bætt var við byggingu turnsins: og einnig þá sem enn voru hringlaga. 250 ¶ Heyrið nú, segir hann, um þá steina sem voru færðir úr sléttunni í byggingu turnsins og settir í stað þeirra sem voru hafnað; þeir eru rætur þessa hvíta fjalls. 251 Þar sem þeir sem trúðu á þetta fjall voru mjög saklausir, bauð herra þessa turns að þeir sem voru af rótum þessa fjalls skyldu settir í bygginguna. 252 Því að hann vissi að ef þeim yrði komið fyrir í þessari byggingu myndu þeir halda áfram að vera bjartir; né myndi neinn þeirra framar verða svartur. 253 En ef hann hefði bætt við þessum hætti frá hinum fjöllunum, hefði hann næstum þurft að heimsækja turninn aftur og hreinsa hann. 254 Nú eru allir þessir hvítu steinar ungu mennirnir sem hafa trúað eða munu trúa, því þeir eru allir af sömu tegund. Sæl er þessi tegund, því hún er saklaus. 255 Heyrið nú einnig um þessa kringlóttu og björtu steina: allir þessir eru af þessu hvíta fjalli. En þeir eru því kringlóttir, vegna þess að auðæfi þeirra hafa örlítið myrkt þá frá sannleikanum og blindað augu þeirra: 256 Þó hafa þeir aldrei vikið frá Drottni, né hefur neitt illt orð komið út af munni þeirra, heldur allt réttlæti, dyggð og sannleikur. 257 Þegar Drottinn sá hug þeirra og að þeir skyldu prýða sannleikann, bauð hann þeim að halda áfram að lifa góðu lífi og að auðæfi þeirra skyldu skorin niður. 258 Því að hann vildi ekki að þau yrðu tekin alveg burt, svo að þau gætu gert eitthvað gott við það sem eftir var og lifað Guði; því að þau eru líka af góðri tegund. 259 Þess vegna var lítill hluti af þeim skorinn og því voru þeir settir í byggingu þessa turns. 260 ¶ Hvað varðar hinar, sem enn voru kringlóttar og ekki reyndust hæfar til byggingar þessa turns, því þær höfðu ekki enn fengið innsiglið; þær voru fluttar aftur á sinn stað, því þær reyndust mjög kringlóttar. 261 En þessi heimur verður að vera burtskorinn frá þeim og hégómi auðs þeirra, og þá verða þeir hæfir fyrir Guðs
Þriðja bók Hermasarhirðisins - Líkingar
ríki. Því að þeir verða að ganga inn í Guðs ríki, því að Guð hefur blessað þessa saklausu tegund. 262 Því mun enginn af þessu tagi hrasa, því að þótt einhver þeirra falli, er djöfullinn freistar, mun hann fljótt snúa sér til Drottins Guðs síns. 263 Ég, engill iðrunar, tel yður sæla, hver sem er saklaus eins og lítil börn, því að hlutskipti yðar er gott og heiðarlegt hjá Drottni. 264 Og ég segi öllum yður, sem hafið móttekið þetta innsigli: Varðveitið einfaldleika og munið ekki þau brot, sem gegn yður eru framin, né haldið áfram í illsku eða beiskju með því að minnast brotanna. 265 Verðið einn andi og sjáið um lækningu við þessum illu röngum málum og fjarlægið þau frá yður, svo að húsbóndi sauðanna megi fagna því, því að hann mun fagna, ef hann finnur allt heilt. 266 En ef einhverjir þessara sauða finnast tvístraðir, vei hljóta hirðarnir; en ef hirðarnir sjálfir tvístrast, hverju munu þeir þá svara herra sauðabyrgisins? Munu þeir segja að sauðirnir hafi angrað þá? En þeim verður ekki trúað. 267 Því að það er ótrúlegt að hirðirinn skuli þjást af hendi hjarðar sinnar; og hann mun þyngra refsað verða fyrir lygi sína. 268 Nú er ég hirðirinn; og sérstaklega verð ég að gera ykkur grein fyrir því. 269 ¶ Gætið því að ykkur meðan turninn er enn í byggingu. Drottinn býr meðal þeirra sem frið elska, því að friðurinn er elskaður, en hann er fjarri þrætusömum og illgjörnum. 270 Gefðu honum því andann heilan, eins og þú tókst við honum. Því að ef þú gefur fyllingarmanni klæði nýtt og heilt, þá væntir þú þess að fá það heilt aftur. Ef fyllingarmaðurinn því gefur þér það rifið, myndir þú þá taka við því? 271 Ætlarðu ekki að reiðast honum strax og ávíta hann og segja: „Ég gaf þér klæði mitt heilt, hví reifstu það og gerði það mér að engu? Nú er það mér að engu vegna rifunnar sem þú hefur gert á því.“ Ætlarðu ekki að segja allt þetta við fyllingarmann vegna rifunnar sem hann gerði á klæði þínu? 272 Ef þú því hefur áhyggjur af klæðum þínum og kvartar yfir því að þú hafir ekki fengið þau heil, hvað heldur þú þá að Drottinn muni gera, sem gaf þér anda sinn allan og þú hefur gert hann algerlega gagnslausan, svo að hann geti ekki verið Drottni sínum til neins gagns? Því að þar sem hann hefur verið spilltur af þér er hann ekki lengur honum gagnlegur. 273 Mun Drottinn því ekki gera slíkt hið sama varðandi anda sinn vegna verks þíns? Án efa, sagði ég, mun hann gera slíkt hið sama við alla þá sem hann finnur halda áfram að minnast meiðsla. 274 Stígið þá ekki undir fæti miskunnar hans, sagði hann, heldur heiðrið hann, því að hann er svo þolinmóður gagnvart misgjörðum ykkar og ekki eins og einn af ykkur, heldur iðrist, því að það mun verða ykkur til góðs. 275 ¶ Allt þetta, sem ritað er að ofan, hef ég, hirðirinn, engill iðrunar, sýnt og talað til þjóna Guðs. 276 Ef þér því trúið þessum orðum og hlýðið þeim, gangið eftir þeim og leiðréttið vegu yðar, þá munuð þér lifa. En ef þér haldið áfram í illsku og minnist á illvirki, þá munu engir slíkir syndarar lifa fyrir Guði.
277 Allt þetta, sem ég átti að segja, hef ég þannig afhent þér. Þá sagði hirðirinn við mig: „Hefur þú beðið mig um allt?“ Ég svaraði: „Herra, það hef ég.“ 278 Hvers vegna, sagði hann, hefur þú þá ekki spurt um bilið á þessum steinum sem voru settir í bygginguna, svo að ég geti útskýrt það líka fyrir þér? Ég svaraði, herra minn, ég gleymdi því. Heyrðu þá, sagði hann, einnig um þetta. 279 Þeir eru þeir sem nú hafa heyrt þessi boðorð og iðrast af öllu hjarta; 280 Og þegar Drottinn sá að iðrun þeirra var góð og hrein og að þeir gætu haldið áfram í henni, bauð hann að fyrri syndir þeirra yrðu afmáðar. Því að þessir tímar voru syndir þeirra og því eru þeir gerðir svo að þeir mættu ekki birtast. SAMBAND 10 1 Eftir að ég hafði skrifað þessa bók, kom engillinn, sem hafði afhent mig fjárhirðinum, inn í húsið þar sem ég var og settist í rúmið, og fjárhirðirinn stóð honum til hægri handar. 2 Þá kallaði hann á mig og sagði við mig: „Ég gaf þig og hús þitt þessum hirði í hendur, svo að hann gæti verndað þig.“ Ég sagði: „Já, Drottinn.“ 3 Ef þú því, sagði hann, vilt vera varinn fyrir allri gremju og allri grimmd og náir árangri í hverju góðu orði og verki; og hefur alla dyggð og réttlæti, þá gangðu eftir þeim boðum sem hann hefur gefið þér, og þú munt ráða yfir allri synd. 4 Því ef þú heldur þessi boðorð, þá mun öll girnd og nautn þessa heims vera þér undirgefin, og velgengni mun fylgja þér í öllu góðu verki. 5 Taktu því tillit til alvöru hans og hógværðar gagnvart þér og segðu öllum að hann sé í mikilli heiðri og frægð hjá Guði og sé höfðingi með mikið vald og voldugur í embætti sínu. 6 Honum einum er falið mátt iðrunar um allan heim. Finnst þér hann ekki hafa mikið vald? 7 En þér fyrirlítið gæsku hans og hógværð sem hann sýnir yður. 8 Ég sagði við hann: „Herra, spyrðu hann, frá þeim tíma sem hann kom inn í hús mitt, hvort ég hafi gert nokkuð ósiðlegt eða móðgað hann í einhverju?“ 9 Ég veit, sagði hann, að þú hefur ekkert ósiðlegt aðhafst og munt heldur ekki gera neitt slíkt héðan í frá. Þess vegna tala ég þetta við þig til þess að þú getir haldið áfram, því að hann hefur gefið mér góða skýrslu um þig. 10 En þú skalt mæla þetta til annarra, svo að þeir, sem annað hvort hafa iðrast eða munu iðrast, verði þér samhugsaðir. Og hann geti gefið mér jafngóða skýrslu um þá og ég get gert slíkt hið sama við Drottin. 11 Ég svaraði: Herra minn, ég kunngjöri öllum mönnum undursamleg verk Guðs og ég vona að allir sem elska þau og hafa áður syndgað, þegar þeir heyra þetta, muni iðrast og endurheimta lífið. 12 „Haltu því áfram,“ sagði hann, „í þessari þjónustu og uppfylltu hana. Og hver sem gjörir eftir boðum þessa hirðis, hann mun lifa og hljóta mikla heiður bæði hér og hjá Drottni.“ 13 En þeir sem ekki halda boðorð hans flýja líf sitt og verða andstæðingar þess. Og þeir sem ekki fylgja boðorðum hans munu gefa sig fram í dauða og verða hver og einn sekur um sitt eigið blóð.
Þriðja bók Hermasarhirðisins - Líkingar
14 En ég segi þér: Hald þú þessi boðorð, og þú munt finna lækningu við öllum syndum þínum. 15 ¶ Ég hef einnig sent þessar meyjar til að dvelja hjá þér, því að ég hef séð að þær eru mjög góðar við þig. Þú skalt því hafa þær þér til aðstoðar, svo að þú getir betur haldið þau boðorð, sem hann hefur gefið þér, því að þessum boðorðum er ekki hægt að halda án þessara meyja. 16 Og ég sé hversu fúsir þeir eru til að vera með þér; og ég mun einnig bjóða þeim að þeir skuli ekki allir fara frá húsi þínu. 17 Hreinsaðu aðeins hús þitt, því að þau munu fúslega búa í hreinu húsi. Því að þau eru hrein, skírlíf og iðjusöm, og öll hafa þau náð hjá Drottni. 18 Ef þú heldur því húsi þínu hreinu, munu þau vera hjá þér. En ef það verður aldrei svo lítið saurgað, munu þau þegar í stað yfirgefa hús þitt, því að þessar meyjar þola enga saurgun. 19 Ég sagði við hann: „Herra minn, ég vona að ég megi þóknast þeim svo að þeir muni alltaf njóta þess að dvelja í húsi mínu.“ Og eins og sá sem þú hefur falið mér kvartar ekki yfir mér, svo munu þeir heldur ekki kvarta. 20 Þá sagði hann við þann hirði: Ég sé að þjónn Guðs mun lifa og halda þessi boðorð og setja þessar meyjur í hreint bústað. 21 Þegar hann hafði þetta sagt, afhenti hann mig aftur fjárhirðinum, kallaði á meyjarnar og sagði við þær: „Þar sem ég sé að þið viljið fúslega búa í húsi þessa manns, þá mæli ég með honum og húsi hans til ykkar, svo að þið farið alls ekki frá húsi hans.“ Og þeir hlýddu fúslega á þessi orð. 22 Þá sagði hann við mig: „Ga þú karlmannlega fram í þjónustu þinni og kunngjör öllum mönnum stórmerki Guðs, og þú munt finna náð í þessari þjónustu.“ 23 Og hver sem fylgir þessum boðorðum mun lifa og vera hamingjusamur í lífi sínu. En sá sem vanrækir þau mun ekki lifa og mun vera óhamingjusamur í lífi sínu. 24 Segið öllum að hver sem getur gert gott, hætti ekki að iðka góðverk, því að það er þeim gagnlegt. Því að ég vil að allir menn frelsist frá þeim óþægindum sem þeir eru undir. 25 Því að sá sem skortir og þolir óþægindi í daglegu lífi sínu, er í mikilli kvöl og neyð. Sá sem frelsar slíka sál frá neyð, hlýtur mikla gleði. 26 Því að sá sem hryggist af slíkum óþægindum er jafn kvalinn eins og hann væri í fjötrum. Og margir vegna slíkra hörmunga, þar sem þeir geta ekki þolað þær, hafa kosið að tortíma sér sjálfum. 27 Sá sem því þekkir ógæfu slíks manns og frelsar hann ekki frá henni, drýgir mikla synd og er sekur um blóð sitt. 28 Leggið því stund á góð verk, allir þeir sem hafa fengið hæfni frá Drottni, svo að bygging turnsins verði ekki fullgerð, þótt þér frestið að vinna þau. Því að vegna yðar stöðvast byggingin. 29 Nema þér flýtið yður að gjöra vel, þá mun turninn fullgerður verða og þér munuð útilokaðir frá honum. 30 Og eftir að hann hafði þetta talað við mig, reis hann upp úr rúminu og fór og tók hirðina og meyjarnar með sér. 31 En hann sagði mér að hann myndi senda hirðina og meyjarnar heim til mín. Amen.