Annað bréfið Klemens til Korintubréfsins 1. KAFLI 1 Bræður, vér ættum að hugsa um Jesú Krist eins og hann sé Guð, eins og hann sé dómari lifenda og dauðra, og ekki ættum vér að hugsa síður um hjálpræði okkar. 2 Því að ef vér hugsum lítils um hann, þá vonumst vér aðeins til að fá frá honum smáatriði. 3 En ef vér gjörum það, þá syndgum vér, án þess að hugsa um, hvaðan vér erum kallaðir, af hverjum, hvert og hversu mikið Jesús Kristur lofaði að þjást fyrir vér. 4 Hvaða umbun eigum vér þá að gjalda honum? Eða hvaða ávöxt er verðugur þess sem hann hefur gefið oss? 5 Því hversu miklar eru þær yfirburðir sem við eigum honum í tengslum við heilagleika okkar? Hann hefur lýst upp okkur: sem faðir hefur hann kallað okkur börn sín; hann hefur frelsað okkur sem vorum týnd og ósigruð. 6 Hvaða lof eigum við að gefa honum, eða hvaða umbun eigum við að fá fyrir það sem við höfum þegið? 7 Við vorum gölluð í skilningi okkar; við tilbáðum steina og tré, gull, silfur og eir, verk handa manna, og allt okkar líf var ekkert annað en dauði. 8 Þar sem við erum umkringd myrkri og höfum slíka þoku fyrir augum okkar, höfum við litið upp og fyrir vilja hans lagt frá okkur skýið sem umlukti okkur. 9 Því að hann kenndi okkur í brjósti og hrærðist í hjarta sínu gagnvart okkur og frelsaði okkur. Hann sá í okkur mikla villu og tortímingu og sá að við höfðum enga von um hjálpræði nema fyrir tilstilli hans. 10 Því að hann kallaði okkur, sem ekki vorum til, og þóknaðist að gefa okkur til af engu. 2. KAFLI 1 Fagna þú, óbyrja, sem ekki hefur barn, hefst upp og kvein þú, sem ekki hefur fæðingu, því að sú sem er yfirgefin á fleiri börn en sú sem á eiginmann. 2 Þegar hann sagði: „Gleð þig, ófrjóa, sem ekki ber,“ talaði hann um okkur, því að kirkja okkar var ófrjó áður en henni voru gefin börn. 3 Og aftur, þegar hann sagði: „Hrópa þú, sem ekki hefur fæðingu,“ gaf hann í skyn að við ættum, eins og konur í fæðingu, ekki að hætta að bera fram bænir okkar til Guðs innilega. 4 Og það sem á eftir kemur, af því að sú sem er einmana á fleiri börn en sú sem á eiginmann: því var bætt við, af því að fólk okkar, sem virðist hafa verið yfirgefið af Guði, trúir nú á hann, er orðið meira en þau sem virtust eiga Guð. 5 Og önnur ritningargrein segir: „Ég kom ekki til að kalla réttláta heldur syndara til iðrunar.“ Merking hennar er þessi: Þeir sem glatast eiga að frelsast. 6 Því að það er sannarlega mikið og undursamlegt, að staðfesta ekki það sem enn stendur, heldur það sem er að falla.
7 Þannig ákvað Kristi að frelsa það sem týnt var. Og þegar hann kom í heiminn frelsaði hann marga og kallaði okkur sem þegar voru týnd. 8 Þar sem hann hefur nú auðsýnt oss svo mikla miskunn, þá fórnum vér, sem lifum, ekki framar dauðum guðum né tilbiðjum þá, heldur höfum hann leitt okkur til þekkingar á föður sannleikans. 9 Með hverju eigum vér að sýna, að vér þekkjum hann, nema með því að afneita ekki þeim, sem hefur veitt oss þekkingu á honum? 10 Því að hann segir sjálfur: „Hver sem játar mig fyrir mönnum, hann mun ég játa fyrir föður mínum.“ Þetta eru laun okkar, ef við játum þann, sem frelsar okkur. 11 En hvað eigum við að játa hann? Með því að gjöra það sem hann segir og ekki óhlýðnast boðorðum hans, með því að tilbiðja hann ekki aðeins með vörum okkar, heldur af öllu hjarta okkar og öllum huga okkar. Því að hann segir í Jesaja: Þessi lýður heiðrar mig með vörum sínum, en hjarta þeirra er langt frá mér. 12 Köllum hann því ekki aðeins Drottin, því að það mun ekki frelsa okkur. Því að hann segir: „Ekki mun hver sá, sem við mig segir: Drottinn, Drottinn,“ frelsast, heldur sá, sem iðkar réttlætið.“ 13 Þess vegna, bræður, játum hann með verkum vorum, með því að elska hver annan, með því að drýgja ekki hór, ekki tala illa hver um annan, ekki öfunda hver annan, heldur vera hófsamir, miskunnsamir, góðir. 14 Verum einnig sammála um þjáningar hvers annars og ekki fégjarnir, heldur játum Guð með góðverkum okkar, en ekki með þeim sem eru öðruvísi. 15 Óttumst ekki heldur menn, heldur Guð. Þess vegna, ef vér fremjum slíka illskuverk, hefur Drottinn sagt: Þótt þér væruð mér sameinuð, jafnvel í brjósti mínu, og hélduð ekki boðorð mín, þá myndi ég hafna yður og segja við yður: Farið frá mér! Ég veit ekki hvaðan þér eruð, þér ranglætismenn. 3. KAFLI 1 Þess vegna, bræður, skulum vér fúslega yfirgefa dvöl vora í þessum heimi, samviskusamlega, og gjöra vilja hans, sem oss hefur kallað, og ekki óttast að fara burt úr þessum heimi. 2 Því að Drottinn segir: Þér munuð vera sem sauðir meðal úlfa. Pétur svaraði og sagði: Hvað ef úlfarnir rífa sauðina í sundur? Jesús sagði við Pétur: „Sauðirnar skulu ekki óttast úlfana eftir dauðann. Og þér óttist ekki þá, sem yður deyða og geta síðan ekki meira við yður gjört, heldur óttist þann, sem eftir dauðann yður hefur vald til að varpa bæði sálu og líkama í helvíti.“ 3 Því að hugleiðið, bræður, að dvöl þessa holds í þessum heimi er lítil og varanleg, en fyrirheit Krists er mikið og undursamlegt, jafnvel hvíld hins komandi ríkis og eilíft líf. 4 Hvað verðum við þá að gera til að ná því? — Við verðum að haga samskiptum okkar heilögum og réttlátum og líta á alla hluti þessa heims sem ekkert okkar og ekki þrá þá. Því ef við þráum að eignast þá föllum við af vegi réttlætisins. 5 Því að svo segir Drottinn: Enginn þjónn getur þjónað tveimur herrum. Ef vér því viljum þjóna Guði og Mammon, þá gagnast það oss ekki. Því að hvað gagnast það, þótt einn vinnist allan heiminn og glati sálu sinni? 6 Þessi heimur og sá komandi eru tveir óvinir. Þessi talar um hórdóm og spillingu, ágirnd og svik, en hafnar þessu.