Fyrsta bréfið Klemens til Korintubréfsins 1. KAFLI 1 Kirkja Guðs í Róm til kirkju Guðs í Korintu, hinni útvöldu, helgaðri að vilja Guðs fyrir Jesú Krist, Drottin vorn. Náð og friður frá almáttugum Guði margfaldist yður til handa fyrir Jesú Krist. 2 Bræður, við óttumst að skyndilegar og óvæntar hættur og hörmungar, sem yfir okkur hafa dunið, hafi gert okkur enn hægari í að íhuga það sem þið spurðuð okkur að. 3 Eins og einnig um þá vondu og viðurstyggilegu uppreisn, svo óviðeigandi Guðs útvöldu, sem fáeinir þrjóskir og eigingjarnir menn hafa kynt undir svo miklu brjálæði að þitt virðulega og fræga nafn, sem allir menn verðskulda að elska, er þar með mjög lastmælt. 4 Því að hver hefur nokkurn tímann verið meðal ykkar og reynt staðfestu trúar ykkar og ávöxt hennar í öllu góðu verki, dáðst að skaplyndi og hófsemi trúar ykkar í Kristi, kunngjört mikilfengleika gestrisni ykkar og talið ykkur hamingjusama í fullkominni og öruggri þekkingu á fagnaðarerindinu? 5 Því að þér gjörðuð allt án manngreinarálits og lifðuð eftir lögmálum Guðs. Þér voruð undirgefnir höfðingjum yðar og veittuð öldruðum yðar þann heiður sem hæfir. 6 Þið buðuð ungu mönnunum að hugsa um það sem væri hógvært og alvarlegt. 7 Þér hvöttuð konurnar til að gjöra allt með óaðfinnanlegri, siðsamlegri og hreinni samvisku, elska eiginmenn sína eins og sómar, og halda sig innan marka tilhlýðilegrar hlýðni, skipuleggja heimili sín vandlega og með allri hyggindum. 8 Þér voruð allir auðmjúkir, ekki stórfenglegir. Þér vilduð fremur vera undirgefnir en drottna, gefa en þiggja og voruð ánægðir með þann hlut sem Guð hefur úthlutað yður. 9 Og er þér hlýdduð orði hans vandlega, urðuð þér ríkari í hjarta yðar, og hafið þjáningar hans stöðugt fyrir augum yðar. 10 Þannig var ykkur gefinn traustur, blessaður og gagnlegur friður og óseðjandi löngun til að gjöra gott og ríkuleg úthelling heilags anda var yfir ykkur öllum. 11 Og fullir góðra ásetninga gjörðuð þér það af mikilli fúsleika og með trúarlegri trú réttið þér hendur yðar til Guðs hins almáttuga og báðuð hann að miskunna yður, ef þér hafið í einhverju syndgað gegn honum af ásettu ráði. 12 Þér barðist dag og nótt fyrir allt bræðralagið, til þess að fjöldi hans útvöldu mætti frelsast með samúð og góðri samvisku. 13 Þér voruð einlægir og án áreitni hver við annan, minnugir ekki á meiðsli. Öll uppreisn og sundrunga var yður andstyggileg. 14 Þér harmuðuð hver og einn syndir náunga síns og álituð syndir þeirra vera yðar eigin. 15 Þér voruð góðviljaðir hver við annan án þess að mögla, reiðubúnir til alls góðs verks. Þér voruð prýddir
dyggðugum og guðræknum hegðum og gjörðuð allt í ótta Guðs, en boðorð hans eru rituð á hjartnatöflur yðar. 2. KAFLI 1 Þér var gefin öll heiður og víðátta, og þannig rættist það sem ritað er: „Unnusti minn át og drakk, hann stækkaði og varð feitur og hann sparkaði.“ 2 Þaðan kom æði, öfund, deilur og uppreisn, ofsóknir, óeirðir, stríð og herleiðingar. 3 Þeir sem ekki voru frægir risu upp gegn hinum heiðursömu, hinir óþekktu gegn hinum virðulegu, hinir fáfróðu gegn hinum vitru, hinir ungu gegn hinum öldruðu. 4 Þess vegna er réttlæti og friður horfinn frá yður, því að hver maður hefur yfirgefið ótta Guðs og er blindur í trú sinni, hann lifir ekki eftir boðorðum Guðs né lifir eins og sómar í Kristi. 5 En hver og einn eltir sínar eigin vondu girndir og hefur tekið upp rangláta og vonda öfund, sem leiddi til þess að dauðinn kom fyrst inn í heiminn. 3. KAFLI 1 Því að svo er ritað: „Að tíðum liðnum bar svo við, að Kain færði Drottni fórn af ávexti jarðarinnar.“ Og Abel færði einnig af frumburðum hjarðar sinnar og af feiti þeirra. 2 Og Drottinn leit til Abels og fórnar hans, en til Kains og fórnar hans leit hann ekki. Þá varð Kain mjög hryggur og svipur hans féll. 3 Þá sagði Drottinn við Kain: „Hví ert þú hryggur? Og hví ert þú dapur? Ef þú færðir rétt en skiptir ekki rétt, hefur þú þá ekki syndgað? Ver þú hljóður! Þrá hans er þér, og þú munt ríkja yfir honum.“ 4 Þá sagði Kain við Abel bróður sinn: „Förum niður á akurinn.“ Og er þeir voru úti á akrinum, réðst Kain á Abel bróður sinn og drap hann. 5 Þér sjáið, bræður, hvernig öfund og eftirlíking ollu dauða bróður. Fyrir þetta flýði Jakob faðir vor frá Esaú bróður sínum. 6 Þetta var það sem olli því að Jósef var ofsóttur allt til dauða og settur í þrældóm. Öfund neyddi Móse til að flýja frá Faraó, konungi Egyptalands, þegar hann heyrði samlanda sína spyrja hann: „Hver hefur skipað þig dómara og stjórnanda yfir okkur? Ætlar þú að drepa mig eins og þú gerðir við Egyptann í gær?“ 7 Vegna öfundar voru Aron og Mirjam lokuð inni í sjö daga fyrir utan herbúðirnar, fyrir öðrum söfnuðinum. 8 Fyrir þolgæði sendi Datan og Abíram skjótlega til grafar því að þeir höfðu upphafið uppreisn gegn Móse, þjóni Guðs. 9 Því að Davíð var ekki aðeins hataður af ókunnugum heldur ofsóttur af Sál, Ísraelskonungi. 10 En til að ekki leggjum áherslu á forn dæmi, skulum við snúa okkur að þeim verðugum sem hafa staðið okkur næst og taka hugrökk dæmi okkar tíma. 11 Vegna ákafa og öfundar hafa trúfastustu og réttlátustu stoðir kirkjunnar verið ofsóttir, jafnvel til hins alvarlegasta dauða. 12 Við skulum láta hina heilögu postula sjást; Pétur þoldi ekki eina eða tvær þjáningar af óréttmætri öfund, heldur margar, þar til hann að lokum varð píslarvottur og gekk til þeirrar dýrðar sem honum bar.