Nehemía 1. KAFLI 1 Orð Nehemía Hakaljasonar. Í kislevánuði tuttugasta árið, er ég var í Súsa höll, 2 Hananí, einn af bræðrum mínum, kom ásamt nokkrum mönnum frá Júda, og ég spurði þá um Gyðingana, sem flúið höfðu og eftir voru úr herleiðingunni, og um Jerúsalem. 3 Og þeir sögðu við mig: „Leifar þeirra, sem eftir eru af herleiðingunni þar í skattlandinu, eru í mikilli eymd og háðung. Múrar Jerúsalem eru brotnir niður og hlið hennar brennd í eldi.“ 4 Og er ég heyrði þessi orð, settist ég niður og grét, harmaði nokkra daga, fastaði og bað fyrir Guði himnanna. 5 og sagði: „Ég bið þig, Drottinn, Guð himnanna, þú mikli og ógurlegi Guð, sem heldur sáttmála og miskunn við þá, sem elska hann og varðveita boðorð hans, 6 Lát eyra þitt vera gaumgæft og augu þín opin, svo að þú heyrir bæn þjóns þíns, sem ég bið nú fyrir þér dag og nótt fyrir Ísraelsbörn, þjóna þína, og játa syndir Ísraelsbarna, sem vér höfum syndgað gegn þér. Bæði ég og ættliður föður míns höfum syndgað. 7 Vér höfum breytt mjög illa við þig og ekki haldið boðorðin, lögin né ákvæðin, sem þú lagðir fyrir þjón þinn Móse. 8 Mundu, ég bið þig, orðið sem þú bauðst þjóni þínum Móse og sagðir: Ef þér brjótið gegn reglum mínum mun ég dreifa yður meðal þjóðanna. 9 En ef þér snúið yður til mín og haldið boðorð mín og haldið þau, þá mun ég, þótt yður sé úthýst til himins endimarka, safna þeim þaðan og leiða þá til þess staðar, sem ég hefi valið til að láta nafn mitt búa þar. 10 Þetta eru þjónar þínir og lýður þinn, sem þú hefur frelsað með miklum mætti þínum og sterkri hendi. 11 Drottinn, ég bið þig, lát eyra þitt vera gaumgæft við bæn þjóns þíns og bæn þjóna þinna, sem þrá að óttast nafn þitt. Lát þjóni þínum farsælan í dag og veit honum miskunn í augum þessa manns, því að ég var byrlari konungs. 2. KAFLI 1 Í nísanmánuði, á tuttugasta ríkisári Artaxerxesar konungs, bar svo til, að vín var fyrir framan konunginn. Ég tók vínið og gaf það konunginum. Ég hafði aldrei áður verið dapur í návist hans. 2 Þá sagði konungurinn við mig: „Hví ert þú dapur í bragði, þar sem þú ert þó ekki veikur? Þetta er ekkert annað en hjartasorg.“ Þá varð ég mjög hræddur. 3 og sagði við konung: „Konungurinn lifi að eilífu! Hví skyldi ég ekki vera dapur í bragði, þar sem borgin, þar sem grafir feðra minna eru, liggur í rúst og hlið hennar brennd upp í eldi?“ 4 Þá sagði konungurinn við mig: „Hvers biður þú?“ Ég bað þá til Guðs himnanna. 5 Og ég sagði við konunginn: „Ef konunginum þóknast svo og ef þjónn þinn hefur fundið náð í augum þínum, þá sendir þú mig til Júda, til borgar þeirrar þar sem feður mínir eru grafnir, svo að ég geti endurbyggt hana.“
6 Þá sagði konungur við mig, en drottningin sat hjá honum: „Hversu löng verður ferð þín og hvenær kemur þú aftur?“ Konungi þóknaðist að senda mig, og ég setti honum tíma. 7 Ég sagði og við konung: „Ef konunginum þóknast svo, þá skal gefa mér bréf til landstjóranna hinumegin fljóts, svo að þeir geti flutt mig yfir, þar til ég kem til Júda.“ 8 og bréf til Asafs, skógarvarðar konungs, til þess að hann láti mig fá við til að búa til bjálka í hlið hallarinnar, sem tilheyra húsinu, og í borgarmúrinn og í hús það, sem ég mun ganga inn í. Og konungurinn veitti mér það, þar sem Guð minn hafði náð yfir mér. 9 Þá kom ég til landstjóranna hinumegin fljótsins og fékk þeim bréf konungs. Konungurinn hafði sent með mér hershöfðingja og riddara. 10 Þegar Sanballat Hóroníti og Tobía, þjónn Ammóníti, heyrðu þetta, hryggðust þeir mjög að maður skyldi koma til að annast hagsmuni Ísraelsmanna. 11 Ég kom þá til Jerúsalem og var þar í þrjá daga. 12 Ég reis upp um nóttina og nokkrir fáir menn með mér. Ég sagði engum manni frá því, hvað Guð minn hafði gefið mér í brjóst að gjöra í Jerúsalem. Engin skepna var með mér nema skepnan, sem ég reið á. 13 Og ég fór út um dalshliðið um nóttina, fyrir framan drekabrunninn og að mykjuhöfninni, og skoðaði múra Jerúsalem, sem voru brotnir niður og hlið hennar brunnu í eldi. 14 Þá gekk ég að lindarhliðinu og að konungstjörninni, en þar var ekkert pláss fyrir dýrið, sem var undir mér, til að komast fram hjá. 15 Þá fór ég upp að læknum um nóttina og skoðaði múrinn, sneri við og gekk inn um dalshliðið og sneri svo aftur. 16 Og höfðingjarnir vissu ekki hvert ég fór eða hvað ég gerði, og ég hafði ekki enn sagt það Gyðingum né prestunum né tignarmönnum né höfðingjunum né hinum, sem verkið unnu. 17 Þá sagði ég við þá: „Þér sjáið í hvaða neyð vér erum staddir, hversu Jerúsalem liggur í rúst og hlið hennar brennd í eldi. Komið, vér skulum reisa múra Jerúsalem, svo að vér verðum ekki lengur til háðungar.“ 18 Þá sagði ég þeim frá þeirri góðu hendi Guðs míns sem hafði verið yfir mér, og einnig frá orðum konungsins sem hann hafði talað til mín. Og þeir sögðu: „Vér skulum taka okkur upp og byggja.“ Þannig styrktu þeir hendur sínar til þessa góða verks. 19 En er Sanballat Hóroníti, Tobía þjónn, Ammóníti, og Gesem Arabi heyrðu þetta, hlógu þeir að okkur, fyrirlitu okkur og sögðu: „Hvað er þetta, sem þér gjörið? Ætlið þér að gera uppreisn gegn konunginum?“ 20 Þá svaraði ég þeim og sagði við þá: Guð himnanna, hann mun gjöra oss farsælan. Þess vegna munum vér, þjónar hans, rísa upp og byggja. En þér eigið enga hlutdeild né rétt né minningu í Jerúsalem. 3. KAFLI 1 Þá reis Eljasíb æðstiprestur og bræður hans, prestarnir, og þeir byggðu Sauðahliðið. Þeir vígðu það og settu upp dyrnar í því. Þeir vígðu það allt að Mea-turni, allt að Hananeel-turni. 2 Næst á honum byggðu menn frá Jeríkó, og næst þeim byggði Sakkúr, sonur Imrí.