Jósúa 1. KAFLI 1 Eftir dauða Móse, þjóns Drottins, bar svo við, að Drottinn talaði við Jósúa Núnsson, þjón Móse, og sagði: 2 Móse þjónn minn er dáinn. Taktu nú upp og far yfir Jórdan þessa, þú og allur þessi lýður, til landsins, sem ég gef þeim, Ísraelsmönnum. 3 Hvern þann stað, sem ilinn þinn skal stíga á, hef ég gefið þér, eins og ég sagði við Móse. 4 Frá eyðimörkinni og þessum Líbanon og allt til fljótsins mikla, Efratfljótsins, allt Hetítaland og til sjávarins mikla, í átt að sólarlagi, skal vera landsvæði þitt. 5 Enginn maður mun geta staðist frammi fyrir þér alla ævidaga þína, eins og ég var með Móse, svo mun ég vera með þér. Ég mun ekki bregðast þér og ekki yfirgefa þig. 6 Verið sterkir og hugrökkir, því að þessum lýð skalt þú skipta landinu til eignar, sem ég sór feðrum þeirra að gefa þeim. 7 Vertu aðeins sterkur og mjög hugrakkur, svo að þú gætir þess að fara eftir öllu lögmálinu, sem Móse, þjónn minn, bauð þér. 8 Þessi lögmálsbók skal ekki víkja af munni þínum. en þú skalt hugleiða það dag og nótt, svo að þú gætir gæta þess að gjöra eftir öllu því, sem þar er ritað, því að þá munt þú gera veg þinn farsælan, og þá mun þér farnast vel. 9 Hef ég ekki boðið þér? Vertu sterkur og hugrakkur; Vertu ekki hræddur og óttast ekki, því að Drottinn Guð þinn er með þér hvert sem þú ferð. 10 Þá bauð Jósúa liðsforingjum og sagði: 11 Farið í gegnum herinn og bjóðið lýðnum og segið: Gerið yður til vistar. Því að innan þriggja daga skuluð þér fara yfir Jórdan þessa til þess að fara inn til þess að taka landið til eignar, sem Drottinn Guð yðar gefur yður til eignar. 12 Og við Rúbeníta og Gadíta og hálfa ættkvísl Manasse talaði Jósúa og sagði: 13 Minnstu þess orðs, sem Móse, þjónn Drottins, bauð þér, er hann sagði: Drottinn Guð þinn hefir veitt þér hvíld og gefið þér þetta land. 14 Konur yðar, börn yðar og fénaður yðar skulu vera eftir í landinu, sem Móse gaf þér hinumegin Jórdanar. En þér skuluð fara fram fyrir bræður yðar vopnaðir, allir kappar, og hjálpa þeim. 15 Þar til Drottinn hefur veitt bræðrum yðar hvíld, eins og hann hefur gefið yður, og þeir hafa einnig tekið landið til eignar, sem Drottinn Guð yðar gefur þeim, þá skuluð þér hverfa aftur til eignarlands yðar og njóta þess, sem Móse, þjónn Drottins, gaf yður hinumegin Jórdanar í mót sólarupprásar. 16 Þeir svöruðu Jósúa og sögðu: ,,Allt sem þú býður oss munum vér gjöra, og hvert sem þú sendir oss, munum vér fara. 17 Eins og vér hlýddum á Móse í öllu, svo munum vér hlýða á þig. Einn Drottinn Guð þinn sé með þér, eins og hann var með Móse. 18 Hver sá sem er uppreisn gegn boðorði þínu og hlýðir ekki orðum þínum í öllu því sem þú býður honum, hann skal líflátinn. Vertu aðeins sterkur og hugrakkur.
2. KAFLI 1 Þá sendi Jósúa Núnsson tvo menn frá Sittím til að njósna á laun og sagði: Farið og skoðið landið, Jeríkó. Og þeir fóru og komu inn í hús skækju, sem Rahab hét, og gistu þar. 2 Og konungi í Jeríkó var sagt: ,,Sjá, menn komu hingað í nótt af Ísraelsmönnum til að kanna landið. 3 Konungur í Jeríkó sendi til Rahab og sagði: "Færðu þá menn, sem til þín eru komnir, sem eru komnir inn í hús þitt, því að þeir eru komnir til að kanna allt landið." 4 Og konan tók mennina tvo og faldi þá og sagði svo: "Það komu menn til mín, en ég vissi ekki hvaðan þeir voru. 5 Og um það leyti sem hliðinu var lokað, þegar myrkur var kominn, gengu mennirnir út. Hvert mennirnir fóru, vissi ég ekki. því að þér skuluð ná þeim. 6 En hún hafði fært þá upp á þak hússins og falið þá með hörstönglum, sem hún hafði lagt á þakið. 7 Og mennirnir ráku eftir þeim leiðina til Jórdanar að viðunum, og þegar þeir, sem á eftir þeim fylgdu, voru farnir út, lokuðu þeir hliðinu. 8 Og áður en þeir voru lagðir, kom hún upp til þeirra á þakið. 9 Og hún sagði við mennina: ,,Ég veit, að Drottinn hefur gefið yður landið, og að skelfing yðar er komin yfir oss, og að allir íbúar landsins þreytast vegna yðar. 10 Því að vér höfum heyrt, hvernig Drottinn þurrkaði vatnið í Rauðahafinu fyrir yður, þegar þér fóruð út af Egyptalandi. og það sem þér hafið gjört við tvo konunga Amoríta, sem voru hinumegin Jórdanar, Síhon og Óg, sem þér gjöreyddu með öllu. 11 Og jafnskjótt sem vér höfðum heyrt þetta, bráðnaði hjörtu vor, og enginn hugrekki var lengur eftir hjá neinum vegna þín, því að Drottinn, Guð þinn, er Guð á himni uppi og á jörðu niðri. 12 Því bið ég yður að sverja mér við Drottin, þar sem ég hef sýnt yður miskunn, að þér munuð einnig sýna húsi föður míns miskunn og gefa mér sannan merki. 13 Og að þér munuð bjarga föður mínum og móður, og bræðrum mínum og systur og allt, sem þær eiga, og frelsa líf okkar frá dauða. 14 Og mennirnir svöruðu henni: ,,Líf vort fyrir þitt líf, ef þér segið ekki þetta erindi okkar. Og þegar Drottinn gefur oss landið, munum vér sýna þér miskunnsemi og trú. 15 Síðan hleypti hún þeim niður með snúru inn um gluggann, því að hús hennar var á bæjarmúrnum, og hún bjó á veggnum. 16 Og hún sagði við þá: ,,Farið upp á fjallið, svo að eltingarmennirnir hitti yður ekki. og felið yður þar í þrjá daga, uns ofsækjendurnir snúa aftur. Síðan megið þér fara leiðar sinnar. 17 Og mennirnir sögðu við hana: ,,Vér munum vera lýtalausir af þessum eið þinni, sem þú hefur látið okkur sverja. 18 Sjá, þegar við komum inn í landið, þá skalt þú binda þessa skarlatsröð í gluggann, sem þú hleyptir okkur niður um, og þú skalt leiða föður þinn og móður þína og bræður þína og allt heimili föður þíns heim til þín. 19 Og hver sá sem gengur út um dyr húss þíns út á götuna, hans blóð skal vera á höfði hans, og vér munum vera saklausir. 20 Og ef þú segir þetta okkar mál, þá munum vér sleppa eið þínum, sem þú hefur látið okkur sverja.