2. Konungabók 1. KAFLI 1 Eftir dauða Akabs gjörðu Móabítar uppreisn gegn Ísrael. 2 Þá féll Ahasía niður um grindverk í loftherbergi sínu í Samaríu og veiktist. Hann sendi þá sendimenn og sagði við þá: „Farið og spyrjið Baal Sebúb, guðinn í Ekron, hvort ég muni ná mér af þessum sjúkdómi.“ 3 En engill Drottins sagði við Elía Tisbíta: „Rís upp og far upp til móts við sendiboða konungsins í Samaríu og seg við þá: Er það ekki af því að enginn Guð er til í Ísrael að þér farið til að leita frétta hjá Baal Sebúb, guðinum í Ekron?“ 4 Fyrir því segir Drottinn svo: Þú munt ekki koma niður úr þeirri rúmi, sem þú ert lagstur í, heldur munt þú vissulega deyja.“ Þá fór Elía burt. 5 Þegar sendiboðarnir sneru aftur til hans, sagði hann við þá: „Hví eruð þér nú snúið aftur?“ 6 Þeir sögðu við hann: „Maður kom á móti okkur og sagði við okkur: Farið og snúið aftur til konungsins, sem sendi ykkur, og segið við hann: Svo segir Drottinn: Er það ekki vegna þess að enginn Guð er til í Ísrael, að þú sendir til að leita frétta hjá Baal Sebúb, guðinum í Ekron? Þess vegna munt þú ekki koma niður úr þeirri rúmi, sem þú ert lagstur í, heldur munt þú vissulega deyja.“ 7 Og hann sagði við þá: „Hvernig var sá maður í bragði, sem kom upp til móts við yður og sagði yður þessi orð?“ 8 Þeir svöruðu honum: „Hann var loðinn maður og gyrtur leðurbelti um lendar sér.“ Hann sagði: „Það er Elía Tisbíti.“ 9 Þá sendi konungur til hans fimmtíumannaforingja með fimmtíu manna liði sínu. Og hann fór upp til hans, og sjá, hann sat efst uppi á hæð. Og hann sagði við hann: "Þú guðsmaður, konungur segir: Komdu niður!" 10 Þá svaraði Elía og sagði við fimmtíumannaforingjann: „Ef ég er guðsmaður, þá falli eldur af himni og eyði þér og þínum fimmtíu mönnum.“ Þá kom eldur af himni og eyddi honum og hans fimmtíu mönnum. 11 Og hann sendi til hans annan fimmtíumannaforingja með fimmtíu manna liði sínu. Hann svaraði og sagði við hann: "Þú guðsmaður, svo segir konungurinn: Komdu niður skjótlega." 12 Þá svaraði Elía og sagði við þá: „Ef ég er guðsmaður, þá falli eldur af himni og eyði þér og þínum fimmtíu mönnum.“ Þá fór eldur Guðs af himni og eyddi honum og hans fimmtíu mönnum. 13 Þá sendi hann aftur þriðja fimmtíumannaforingjann með fimmtíu manna sína. Þá fór þriðji fimmtíumannaforinginn upp, kom og féll á kné fyrir Elía, sárbændi hann og sagði við hann: "Þú guðsmaður, lát líf mitt og líf þessara fimmtíu þjóna þinna vera þér dýrmætt." 14 Sjá, eldur féll af himni og brenndi upp báða fyrri höfuðsmenn fimmtíumanna og fimmtíumanna þeirra. Lát því líf mitt vera dýrmætt í augum þínum. 15 Þá sagði engill Drottins við Elía: „Farðu niður með honum, óttast hann ekki.“ Þá reis hann upp og fór niður með honum til konungs. 16 Og hann sagði við hann: „Svo segir Drottinn: Þar sem þú sendir sendiboða til að leita frétta hjá Baal Sebúb, guðinum í Ekron, er það þá ekki af því að enginn Guð er til í Ísrael, sem leita megi frétta hjá honum? Þess vegna munt
þú ekki koma niður úr þeirri rúmi, sem þú ert lagstur upp í, heldur munt þú vissulega deyja.“ 17 Og hann dó eftir orði Drottins, því er Elía hafði talað. Og Jóram tók ríki eftir hann á öðru ríkisári Jórams Jósafatssonar, konungs í Júda, því að hann átti engan son. 18 Það sem meira er að segja um Ahasía og hann gjörði, það er ritað í Árbókum Ísraelskonunga. 2. KAFLI 1 Þegar Drottinn ætlaði að taka Elía upp til himins í hvirfilvindi, fór Elía með Elísa frá Gilgal. 2 Þá sagði Elía við Elísa: „Vertu hér kyrr, því að Drottinn hefur sent mig til Betel.“ Elísa sagði við hann: „Svo sannarlega sem Drottinn lifir og svo sannarlega sem þú lifir, mun ég ekki yfirgefa þig.“ Þeir fóru þá ofan til Betel. 3 Þá gengu spámannasveinarnir, sem voru í Betel, út til Elísa og sögðu við hann: „Veistu að Drottinn ætlar að taka herra þinn yfir höfði þér í dag?“ Hann svaraði: „Jú, ég veit það, ver þú hljóður.“ 4 Þá sagði Elía við hann: „Elísa, vertu hér kyrr, því að Drottinn hefur sent mig til Jeríkó.“ Hann svaraði: „Svo sannarlega sem Drottinn lifir og svo sannarlega sem þú lifir, mun ég ekki yfirgefa þig.“ Þeir komu síðan til Jeríkó. 5 Spámannasveinarnir, sem voru í Jeríkó, komu til Elísa og sögðu við hann: „Veistu að Drottinn ætlar að taka herra þinn yfir höfði þér í dag?“ Hann svaraði: „Jú, ég veit það, ver þú hljóður.“ 6 Þá sagði Elía við hann: „Vertu hér kyrr, því að Drottinn hefir sent mig til Jórdanar.“ Hann svaraði: „Svo sannarlega sem Drottinn lifir og svo sannarlega sem þú lifir, mun ég ekki yfirgefa þig.“ Og þeir fóru báðir áfram. 7 Fimmtíu menn af spámannasveinunum gengu og stóðu álengdar og horfðu á, en þeir tveir stóðu við Jórdan. 8 Þá tók Elía mötull sinn, vafði honum saman og sló vatnið, og það skiptist í sundur, svo að þeir gengu báðir yfir á þurru. 9 Þegar þeir voru farnir yfir, sagði Elía við Elísa: „Bið mig, hvað ég vil gjöra fyrir þig, áður en ég verð tekinn frá þér.“ Elísa sagði: „Ég bið þig, lát tvöfaldan hlut af anda þínum koma yfir mig.“ 10 Og hann sagði: „Þú hefur beðið um erfiða hluti. En ef þú sérð mig, þegar ég verð tekinn frá þér, þá skal þér svo fara, en ella skal þér svo ekki fara.“ 11 Og svo bar við, er þeir héldu áfram og töluðu saman, að sjá, þá birtist eldvagn og eldhestar og skildu þá að, og Elía fór upp í hvirfilvindi til himins. 12 Elísa sá það og hrópaði: „Faðir minn, faðir minn, þú Ísraelsvagn og riddarar!“ Og hann sá hann ekki framar og greip í klæði sín og reif þau í tvennt. 13 Hann tók upp skikkju Elía, sem fallið hafði af honum, sneri aftur og nam staðar við bakka Jórdanar. 14 Þá tók hann mötull Elía, sem hafði fallið af honum, sló vatnið og sagði: „Hvar er Drottinn, Guð Elía?“ Og er hann hafði slegið vatnið, kvíslaði það sér í sundur, og Elísa fór yfir um. 15 Þegar spámannasveinarnir, sem voru í Jeríkó, sáu hann og sögðu: „Andi Elía hvílir yfir Elísa.“ Þeir gengu þá til móts við hann og lutu honum til jarðar. 16 Og þeir sögðu við hann: „Sjá, fimmtíu hraustir menn eru með þjónum þínum. Leyf þeim að fara og leita að herra þínum, ef andi Drottins gæti tekið hann upp og varpað