Fyrsta bókin um Adam og Evu
4 Og vegna þess að á þeim tíma voru þeir fullir náðar bjartrar náttúru og höfðu ekki hjörtu sem snérust að jarðneskum hlutum. 5 Þess vegna kenndi Guð í brjósti um þá; og þegar hann sá þá fallna fyrir hliði garðsins, sendi hann orð sitt til föður Adams og Evu og reisti þá upp úr föllnu ástandi þeirra.
1. KAFLI
3. KAFLI
1 Á þriðja degi gróðursetti Guð aldingarðinn í austri á jörðinni, á mörkum veraldar í austri. Handan við hann, við sólarupprás, finnur maður ekkert nema vatn, sem umlykur allan heiminn og nær til himins. 2 Og norðan við garðinn er haf af oblátum, tært og hreint á bragðið, ólíkt engu öðru; svo að í gegnum tærleika þess má skyggnast niður í djúp jarðar. 3 Og þegar maður þvær sér í því, verður hann hreinn af hreinleika þess og hvítur af hvítleika þess - jafnvel þótt hann sé dökkur. 4 Og Guð skapaði þetta haf að eigin velþóknun, því að hann vissi hvað myndi koma úr manninum sem hann myndi skapa; svo að eftir að hann hefði yfirgefið garðinn, vegna syndar sinnar, skyldu menn fæðast á jörðinni, og úr þeim myndu réttlátir deyja, og Guð myndi reisa sálir þeirra upp á efsta degi; þegar þeir myndu snúa aftur til holds síns; þeir myndu baða sig í vatni þess hafs og allir iðrast synda sinna. 5 En þegar Guð lét Adam fara út úr garðinum, setti hann hann ekki á norðurjaðar hans, svo að hann kæmist ekki nærri vatninu og hann og Eva þvoðu sér í því, hreinsuðust af syndum sínum, gleymdu þeirri afbroti sem þau höfðu drýgt, og hann minnti það ekki lengur á þegar hann hugsaði um refsingu þeirra. 6 Hvað varðar suðurhlið garðsins, þá þóknaðist Guði ekki að láta Adam búa þar, því að þegar vindurinn blés úr norðri, bar hann honum, á þeirri suðurhlið, ljúfan ilm trjánna í garðinum. 7 Þess vegna setti Guð ekki Adam þar, svo að hann skyldi ekki finna sætan ilm þessara trjáa, gleyma synd sinni og finna huggun fyrir það sem hann hafði gert, njóta ilmsins af trjánum og ekki hreinsast af synd sinni. 8 Og þar sem Guð er miskunnsamur og mjög meðaumkunarsamur og stjórnar öllu á þann hátt sem hann einn þekkir – lét hann föður okkar, Adam, búa við vesturjaðar garðsins, því að þeim megin er jörðin mjög víðfeðm. 9 Og Guð bauð honum að búa þar í helli í klettinum – fjársjóðshellinum fyrir neðan garðinn.
1 Guð sagði við Adam: „Ég hef ákveðið daga og ár á þessari jörð, og þú og niðjar þínir skuluð búa og ganga á henni, uns dagar og ár eru liðin. Þá sendi ég Orðið, sem skapaði þig og sem þú braut gegn, Orðið, sem lét þig koma úr aldingarðinum og reisti þig upp, þegar þú varst fallinn. 2 Já, orðið sem mun frelsa þig aftur þegar fimm og hálfur dagur er liðinn.“ 3 En þegar Adam heyrði þessi orð frá Guði og um hina miklu fimm og hálfa daga, skildi hann ekki merkingu þeirra. 4 Því að Adam hugsaði, að hann myndi aðeins eftir fimm daga og hálfan, þar til veraldar endi. 5 Og Adam grét og bað Guð að útskýra þetta fyrir sér. 6 Þá útskýrði Guð, í miskunn sinni við Adam, sem var skapaður eftir sinni eigin mynd og líkingu, fyrir honum að þetta væru 5.000 og 500 ár; og hvernig einn myndi þá koma og frelsa hann og niðja hans. 7 En Guð hafði áður gert þennan sáttmála við föður okkar, Adam, með sömu skilmálum, áður en hann kom út úr garðinum, þegar hann var við tréð sem Eva tók ávöxtinn af og gaf honum að eta. 8 Þegar faðir okkar, Adam, kom út úr aldingarðinum, gekk hann fram hjá trénu og sá hvernig Guð hafði breytt því í aðra mynd og hvernig það visnaði. 9 Og er Adam gekk að því óttaðist hann, skalf og féll niður; en Guð í miskunn sinni reisti hann upp og gerði síðan þennan sáttmála við hann. 10 Og aftur, þegar Adam var við hlið garðsins og sá kerúbinn með logandi eldsverð í hendi sér, og kerúbinn reiddist og gretti sig á hann, urðu bæði Adam og Eva hrædd við hann og héldu að hann ætlaði að deyða þau. Þannig féllu þau fram á ásjónur sínar og skjálfuðu af ótta. 11 En hann kenndi í brjósti um þá og sýndi þeim miskunn, sneri sér frá þeim, fór upp til himins, bað til Drottins og sagði: 12 „Drottinn, þú sendir mig til að gæta við hlið garðsins með eldsverði. 13 „En þegar þjónar þínir, Adam og Eva, sáu mig, féllu þau fram á ásjónur sínar og voru eins og þau væru dauð. Ó, Drottinn minn, hvað eigum við að gera við þjóna þína?“ 14 Þá kenndi Guð í brjósti um þá og sýndi þeim miskunn og sendi engil sinn til að gæta garðsins. 15 Og orð Drottins kom til Adams og Evu og reisti þau upp. 16 Og Drottinn sagði við Adam: „Ég sagði þér að að liðnum fimm og hálfum degi mun ég senda orð mitt og frelsa þig. 17 „Styrk því hjarta þitt og vertu í fjársjóðshellinum, sem ég hef áður talað við þig um.“ 18 Og er Adam heyrði þetta orð frá Guði, huggaðist hann við það, sem Guð hafði sagt honum, því að hann hafði sagt honum, hvernig hann myndi frelsa hann.
2. KAFLI 1 En þegar faðir okkar, Adam og Eva, gengu út úr garðinum, tróðu þau jörðina með fótum sér, án þess að vita að þau voru að stíga. 2 Og þegar þeir komu að dyrum garðhliðsins og sáu víðáttumikla jörðina, þakta stórum og smáum steinum og sandi, hræddust þeir og skjálfuðu og féllu fram á ásjónur sínar af óttanum sem kom yfir þá; og þeir voru eins og dauðir. 3 Því að – þótt þau hefðu hingað til verið í garðinum, fagurlega gróðursettum alls kyns trjám – sáu þau sig nú í ókunnu landi, sem þau þekktu ekki og höfðu aldrei séð.