Η παραβολή του σπορέα Ματθαίος 13:1-23 1 Ἐκεῖνη ἡμέρα ἐξῆλθεν ὁ Ἰησοῦς ἐκ τοῦ οἴκου καὶ ἐκάθισε ἐπὶ τῆς θάλασσας. 2 Και συγκεντρώθηκαν κοντά του πολλά πλήθη, ώστε μπήκε σε ένα πλοίο και κάθισε, και όλο το πλήθος στάθηκε στην ακτή. 3 Και πολλά τους είπε με παραβολές, λέγοντας: « Ιδού, ένας σπορέας βγήκε να σπείρει». 4 Και όταν έσπειρε, μερικοί σπόροι έπεσαν κοντά στον δρόμο, και ήρθαν τα πουλιά και τους κατέφαγαν. 5 Άλλα έπεσαν σε πετρώδη μέρη, όπου δεν υπήρχε πολλή γη· και αμέσως φύτρωσαν, επειδή δεν είχαν βάθος γης· 6 Και όταν ανέτειλε ο ήλιος, κάηκαν· και επειδή δεν είχαν ρίζα, ξεράθηκαν. 7 Και άλλα έπεσαν ανάμεσα σε αγκάθια, και τα αγκάθια φύτρωσαν και τα έπνιξαν. 8 Άλλα όμως έπεσαν σε καλή γη και έδωσαν καρπό, άλλο εκατό, άλλο εξήντα και άλλο τριάντα. 9 Όποιος έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούσει. 10 Και προσήλθαν οι μαθητές και του είπαν: «Γιατί τους μιλάς με παραβολές;» 11 Απεκρίθη και είπε προς αυτούς· Διότι εις εσάς εδόθη να γνωρίσετε τα μυστήρια της βασιλείας των ουρανών, εις αυτούς δε ουκ εδόθη. 12 Διότι όποιος έχει, θα του δοθεί, και θα έχει περίσσεια· όποιος όμως δεν έχει, θα του αφαιρεθεί και αυτό που έχει. 13 Γι' αυτό τους μιλάω με παραβολές· επειδή, βλέποντας δεν βλέπουν, και ακούγοντας δεν ακούν, ούτε καταλαβαίνουν. 14 Και εν αυτοίς εκπληρώνεται η προφητεία του Ησαΐα, η οποία λέγει· Ακούοντες ακούσετε και δεν θα εννοήσετε· και βλέποντες δείτε και δεν θα αντιληφθείτε· 15 Διότι η καρδιά αυτού του λαού σκληρύνθηκε, και τα αυτιά τους βαριάκουσαν, και τα μάτια τους έκλεισαν, για να μην δουν ποτέ με τα μάτια τους, και ακούσουν με τα αυτιά τους, και καταλάβουν με την καρδιά τους, και επιστρέψουν, και τους θεραπεύσω. 16 μακαρία δε τα μάτια σας, ότι βλέπουν, και τα αυτιά σας, ότι ακούν.
1
17 Διότι αληθώς σας λέγω, ότι πολλοί προφήτες και δίκαιοι επιθύμησαν να δουν αυτά που βλέπετε εσείς, και δεν τα είδαν· και να ακούσουν αυτά που ακούτε εσείς, και δεν τα άκουσαν. 18 Ακούστε λοιπόν την παραβολή του σπορέα. 19 Ὅταν τις ἀκούει τὸν λόγον τῆς βασιλείας καὶ οὐ νοεῖ, ἔρχεται ὁ πονηρὸς καὶ ἁρπάζει τὸ σπάρθηκεν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ. Οὗτός ἐστιν ὁ σπάρθηκε παρά τῇ ὁδῷ. 20 Ὅστις δὲ ἐσπείρωσεν εἰς πετρώδης τόπους, οὗτός ἐστιν ὁ ἀκούων τὸν λόγον καὶ ἀμέσως μετὰ χαρᾶς δεχόμενος αὐτόν. 21 ἀλλὰ οὐχὶ ἔχει ρίζα ἐν ἑαυτῷ, ἀλλὰ μένει ὡς πρόσκαιρος· ὅταν γὰρ γείνει θλίψη ἢ διωγμός ἐξ αὐτοῦ τοῦ λόγου, ἀμέσως σκανδαλίζεται. 22 καὶ ὁ σπάρθηκεν ἐν τῷ ἀκάνθασιν ἐκεῖνος ἀκούων τὸν λόγον καὶ ἡ μέριμνα τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου πνίγουν τὸν λόγον, καὶ γίνεται ἄκαρπος. 23 Ὁ δὲ σπάρθηκεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθὴν, ἐκεῖνος ὁ ἀκούων τὸν λόγον καὶ νοεῖν αὐτόν, ὁ ὁποῖος καὶ καρποφορεῖ καὶ φέρῃ, ἕνας ἑκατονταπλάσιον, ἕνας ἑξήκοντα καὶ ἕνας τριάκοντα.
Μάρκος 4:1-20 1 Και άρχισε πάλι να διδάσκει κοντά στη θάλασσα· και συγκεντρώθηκε κοντά του ένα μεγάλο πλήθος, ώστε μπήκε σε ένα πλοίο και κάθισε στη θάλασσα· και όλο το πλήθος ήταν κοντά στη θάλασσα, στη στεριά. 2 Και πολλά τους δίδασκε με παραβολές, και έλεγε προς αυτούς στη διδασκαλία του: 3 Ακούστε· ιδού, βγήκε σπορέας για να σπείρει· 4 Και καθώς έσπερνε, άλλο έπεσε κοντά στον δρόμο, και ήρθαν τα πουλιά του ουρανού και το κατέφαγαν. 5 Καὶ ἄλλο ἔπεσεν ἐπὶ πετρὸν ὅπου οὐκ ἔχει γῆν πολλήν, καὶ ἀμέσως φύτρωσεν, ὅτι οὐκ ἔχει βάθος γῆς. 6 Όταν όμως ανέτειλε ο ήλιος, κάηκε και επειδή δεν είχε ρίζα, ξεράθηκε. 7 Και άλλο έπεσε ανάμεσα σε αγκάθια, και τα αγκάθια μεγάλωσαν και το έπνιξαν, και δεν έδωσε καρπό. 8 Άλλα δε έπεσαν σε γόνιμη γη, και απέδωσαν καρπό που φύτρωσε και αυξήθηκε, και έφεραν, άλλο τριάντα, άλλο εξήντα και άλλο εκατό. 9 Και είπε προς αυτούς· Όστις έχει αυτιά να ακούει, ας ακούει. 10 Και όταν έμεινε μόνος, οι γύρω του μαζί με τους δώδεκα τον ρώτησαν για την παραβολή. 11 Και τους είπε: « Σας έχει δοθεί να γνωρίσετε το μυστήριο της βασιλείας του Θεού· σε αυτούς όμως που είναι έξω, όλα αυτά γίνονται με παραβολές. 12 ἵνα βλέποντες ὑπὸ τῶν ἄρτων καὶ οὐχὶ ἀντιληφθοῦσιν, καὶ ἀκούοντες ἀκούοντες καὶ οὐχὶ νοήσωσιν, ἵνα μὴ ἀποστρατεύσωσιν ὁποτεδήποτε καὶ συγχωρηθῶσιν τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. 13 Και τους είπε: Δεν ξέρετε αυτή την παραβολή; Και πώς θα ξέρετε όλες τις παραβολές; 14 Ο σπορέας σπείρει τον λόγο. 15 Και ούτοι είναι οι παρά την οδόν, όπου σπέρνεται ο λόγος· όταν όμως ακούσουν, αμέσως έρχεται ο Σατανάς και αφαιρεί τον λόγο που σπάρθηκε στις καρδιές τους. 16 Οὕτοι οὕτως οἱ σπαρμένοι εἰσιν οἱ ἐπὶ τὸ πετρώδες ἔδαφος, οἱ ὁποῖοι, ἀκούοντες τὸν λόγον, ἀμέσως μετὰ χαρᾶς τὸν δέχονται. 17 και δεν έχουν ρίζα μέσα τους, και διαρκούν μόνο για λίγο καιρό· ύστερα, όταν γίνει θλίψη ή διωγμός εξαιτίας του λόγου, αμέσως σκανδαλίζονται. 18 Και ούτοι είναι οι σπαρμένοι ανάμεσα στα αγκάθια, όσοι ακούν τον λόγο, 19 καὶ οἱ φροντίδες τοῦ αἰῶνος τούτου καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου καὶ ἡ ἐπιθυμία τῶν ἄλλων πραγμάτων, ὅταν εἰσερχόμενοι, πνίγουν τὸν λόγον καὶ γίνεται ἄκαρπος. 20 Και ούτοι είναι οι σπαρμένοι επί της καλής γης, οι ακούοντες τον λόγον και δέχονται αυτόν, και καρποφορούν, εις τριακονταπλάσιον, εις εξήντα και εις εκατόν. 2
Λουκάς 8:4-15 4 Και όταν συγκεντρώθηκε πολύς λαός και έρχονταν προς αυτόν από κάθε πόλη, μίλησε με παραβολή: 5 Ἐξῆλθεν ὁ σπορεὺς ἵνα σπείρῃ τὸν σπόρον αὐτοῦ· καὶ ὅταν ἔσπειρεν, ἕνα ἀπό τό σπόρον ἔπεσεν παρὰ τὸν δρόμον, καὶ πατήθησαν, καὶ ἔφαγον αὐτὸν τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ. 6 Και άλλο έπεσε πάνω σε βράχο, και μόλις φύτρωσε, ξεράθηκε, επειδή δεν είχε υγρασία. 7 Και άλλο έπεσε ανάμεσα σε αγκάθια, και τα αγκάθια φύτρωσαν μαζί του και το έπνιξαν. 8 Άλλα δε έπεσαν επί γης καλής γης, και φύτρωσαν, και έδωσαν καρπό εκατονταπλάσιο. Και αφού είπε αυτά, φώναξε: Όστις έχει αυτιά για να ακούει, ας ακούει. 9 Και οι μαθητές του τον ερώτησαν, λέγοντας: Τι σημαίνει αυτή η παραβολή; 10 καὶ εἶπεν· Σὲ ὑμῖν ἔδωκεν ἡ γνῆσις τῶν μυστηρίων τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ ἄλλοις διὰ παραβολῶν, ἵνα βλέποντες μὴ ἴδουσιν καὶ ἀκούοντες μὴ νοῦσιν. 11 Ἡ δὲ παραβολή ἔχει ἕναν τρόπον τινά· ὁ σπόρος ἐστιν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. 12 Όσοι είναι δίπλα στην οδό είναι αυτοί που ακούν· έπειτα έρχεται ο διάβολος και αφαιρεί τον λόγο από την καρδιά τους, για να μην πιστέψουν και σωθούν. 13 Ἐκεῖνοι οἱ ἐπὶ τῆς πετρῆς εἶναι οἱ ὁποῖοι, ἀκούοντες, δέχονται τὸν λόγον μετὰ χαρᾶς· οὗτοι δὲ οὐχ ἔχουσι ρίζα, οἱ ὁποῖοι πρὸς ὅρον πιστεύουσιν, ἐν καιρῷ δὲ πειρασμῷ ἀποστατοῦσιν. 14 Και όσα έπεσαν ανάμεσα στα αγκάθια είναι εκείνοι που, όταν ακούσουν, εξέρχονται και πνίγονται από φροντίδες και πλούτο και ηδονές της ζωής αυτής, και δεν φέρνουν καρπό σε τελειότητα. 15 ἀλλὰ ἐπὶ τὴν γῆν τῆς ἀγαθῆς εἶναι οἱ ἐν καρδίᾳ ἀκούσασιν τὸν λόγον καὶ φυλάττουσιν αὐτὸν καὶ καρποφοροῦσιν μετὰ ὑπομονής.
3