მეორე ეპისტოლე კლიმენტის კორინთელთა მიმართ თავი 1 1 ძმებო, იესო ქრისტე ისე უნდა ვიფიქროთ, როგორც ღმერთზე, როგორც ცოცხლებისა და მკვდრების მსაჯულზე; და არც ჩვენი ხსნის შესახებ უნდა ვიფიქროთ უგულებელყოფით. 2 რადგან თუ მასზე ცუდად ვფიქრობთ, მხოლოდ მცირედს ვიმედოვნებთ, რომ მისგან მივიღებთ. 3 და თუ ასე მოვიქცევით, შევცოდავთ, რადგან არ ვფიქრობთ, საიდან, ვის მიერ და სად ვართ მოწოდებულნი და რამდენი იწვნია იესო ქრისტემ ჩვენთვის ტანჯვა. 4. მაშ, რა საზღაური მივცეთ მას ან რა ნაყოფი იქნება იმის ღირსი, რაც მოგვცა? 5 რადგან მართლაც, რამდენად დიდია ის უპირატესობები, რომლებიც მას ჩვენს სიწმინდესთან მიმართებაში გვაქვს? მან გაგვანათა: როგორც მამამ, მან თავისი შვილები გვიწოდა; მან გვიხსნა დაკარგულები და დაღუპულები. 6. რითი ვაქებთ მას ან რა ჯილდო გვერგება იმის სანაცვლოდ, რაც მივიღეთ? 7 ჩვენი გაგება არასრულყოფილი იყო; თაყვანს ვცემდით ქვებსა და ხეს, ოქროს, ვერცხლსა და სპილენძს, ადამიანის ხელთქმნილებებს; და მთელი ჩვენი სიცოცხლე სხვა არაფერი იყო, თუ არა სიკვდილი. 8 ამიტომ, სიბნელით გარშემორტყმულებმა და თვალწინ ასეთი ნისლი გვქონდა, ავიხედეთ და მისი ნებით გადავაგდეთ ღრუბელი, რომლითაც ვიყავით გარშემორტყმულნი. 9 რადგან შეგვიწყალა და გულში ჩაგვირბინა, გვიხსნა; დაინახა ჩვენში მრავალი შეცდომა და განადგურება და დაინახა, რომ ხსნის იმედი არ გვქონდა, გარდა მისი მეშვეობით. 10 რადგან მან მოგვიწოდა ჩვენ, ვინც არ ვიყავით; და არაფრისგან მოისურვა ჩვენთვის არსებობის მოცემა.
თავი 2 1 გიხაროდენ, უნაყოფო, არაშობელო, იყვირე და იყვირე, არამშობიარეო, რადგან მიტოვებულს გაცილებით მეტი შვილი ჰყავს, ვიდრე ქმარმოსანს. 2. როდესაც თქვა: „გიხაროდეს, უნაყოფო, რომელიც არ შობს“, ჩვენზე ლაპარაკობდა, რადგან ჩვენი ეკლესია უნაყოფო იყო, სანამ შვილები მიეცა. 3 და კიდევ; როდესაც მან თქვა: „იყვირე, ვინც არ იმშობიარებს“, მან ეს იგულისხმა: რათა მშობიარე ქალების მსგავსად, ჩვენც არ შევწყვიტოთ ღვთისადმი უხვად ლოცვების აღვლენა. 4 და რაც შემდეგ მოდის, რადგან მიტოვებულს მეტი შვილი ჰყავს, ვიდრე ქმარი ჰყავს; ამიტომ დაემატა, რადგან ჩვენი ხალხი, რომელიც თითქოს ღმერთმა მიატოვა, ახლა მას სწამს და უფრო მეტი გახდა, ვიდრე ის, ვისაც თითქოს ღმერთი ჰყავდა. 5. სხვა წერილიც ამბობს: „მოვედი არა მართალთა, არამედ ცოდვილთა მოსახმობად სინანულისაკენ“. ეს კი ნიშნავს, რომ დაღუპულნი უნდა გადარჩნენ. 6 რადგან ეს, ჭეშმარიტად, დიდი და საოცარია, არა იმის დასადასტურებლად, რაც ჯერ კიდევ დგას, არამედ იმის დასადასტურებლად, რაც ეცემა. 7 ასევე ქრისტესაც მოეჩვენა კარგი დაკარგულის გადარჩენა; და როდესაც მოვიდა ქვეყნიერებაში, მან მრავალი იხსნა და ჩვენც მოგვიწოდა, ვინც უკვე დაკარგულები ვიყავით. 8 რადგან მან ასეთი დიდი წყალობა გამოავლინა ჩვენს მიმართ და უპირველეს ყოვლისა, ჩვენ, ცოცხლები, აღარ ვწირავთ მსხვერპლს მკვდარ ღმერთებს და აღარც ვცემთ თაყვანს მათ, არამედ მისი მეშვეობით მივედით ჭეშმარიტების მამის შეცნობამდე. 9 რითი ვაჩვენოთ, რომ ნამდვილად ვიცნობთ მას, თუ არა იმით, რომ არ უარვყოთ იგი, ვისი მეშვეობითაც შევიცანით იგი? 10 რადგან თვითონაც ამბობს: ვინც მაღიარებს ადამიანთა წინაშე, მეც ვაღიარებ მას ჩემი მამის წინაშე. ამიტომ, ეს არის ჩვენი საზღაური, თუ ვაღიარებთ მას, ვისი მეშვეობითაც გადავრჩით. 11 მაგრამ, რით უნდა ვაღიაროთ იგი? კერძოდ, მისი ნათქვამის კეთებით და მისი მცნებების დაუმორჩილებლობით, თაყვანისცემით არა მხოლოდ ჩვენი ბაგეებით, არამედ მთელი გულითა და მთელი გონებით. რადგან ესაიაში