O segundo libro do pastor de Hermas, que se chama Os seus mandamentos INTRODUCIÓN 1 Cando rezaba na casa e estaba sentado na cama, entrou a min un home cun aspecto reverente, vestido con traxe de pastor, cunha capa branca, coa súa alforxa ás costas e o seu bastón na man, e saudoume. 2 Devolvínlle a saúda, e inmediatamente sentou ao meu carón e díxome: Son enviado por ese venerable mensaxeiro para que habite contigo todos os días que che quedan da vida. 3 Pero eu pensei que viña para probarme e díxenlle: Quen es ti? Porque sei a quen estou confiado. El preguntoume: Non me coñeces? Eu respondín que non. Son, dixo el, ese pastor ao coidado do cal estás entregado. 4 Mentres aínda falaba, a súa forma cambiou; e cando souben que era el a quen estaba confiada, avergoñeime, e un medo repentino apoderouse de min, e quedei completamente abrumado pola tristeza, porque lle falara tan parvamente. 5 Pero el díxome: Non te avergoñes, senón fortalece a túa mente mediante os mandamentos que che vou dar. Porque —díxome— son enviado para mostrarche de novo todas as cousas que xa viches antes, pero especialmente as que che poidan ser máis útiles. 6 E primeiro de todo escribe os meus Mandamentos e Similitudes, o resto escribirás tal e como che mostrei. Pero, polo tanto, pídoche que primeiro de todo escribas os meus Mandamentos e Similitudes, para que, léndoos a miúdo, poidas memorizalos máis facilmente. 7 Despois diso, escribín os seus Mandatos e Similitudines, tal como me ordenou. 8 Se, despois de escoitar estas cousas, as mantedes por feitas e camiñades segundo elas e vos exercitades nelas con mente pura, recibiredes do Señor as cousas que el vos prometeu. 9 Mais se, despois de escoitalos, non vos arrepentides, senón que seguides agravando os vosos pecados, seredes castigados por el.
10 Todas estas cousas mandoume escribir Pastor, o anxo do arrepentimento. COMANDO 1 1 Primeiro de todo, cre que hai un só Deus que creou e formou todas as cousas do nada nun ser. 2 El comprende todas as cousas, e é só inmenso, imposible de ser comprendido por ninguén. 3 Quen non pode ser definido con ningunha palabra, nin concibido pola mente. 4 Polo tanto, crede nel; e temedeo; e temendoo, abstédevos de todo mal. 5 Garda estas cousas, e bota lonxe de ti toda luxuria e iniquidade, e vístete de xustiza, e vivirás para Deus, se gardas este mandamento. COMANDO 2 1 Díxome: Sé inocente e sen disfraces; así serás coma un neno que non coñece a malicia que destrúe a vida do home. 2 Procura especialmente que ninguén fale mal, nin que escoites de boa gana a ninguén falar mal de ninguén. 3 Porque se non observas isto, ti que o escoitas, participarás tamén no pecado do que fala mal, crendo na calumnia; e ti tamén terás pecado, porque creches no que falou mal do teu irmán. 4 A detracción é algo pernicioso; un espírito inconstante e maligno; que nunca permanece en paz, senón que sempre está en discordia. Polo tanto, absténte dela e mantén a paz para sempre co teu irmán. 5 Revístete dunha santa constancia, na que non hai pecados, senón que todo está cheo de alegría; e fai o ben dos teus traballos. 6 Dá sen distinción a todos os que o precisan, sen dubidar a quen lle das. 7 Pero dádelle a todos, porque Deus quere que deamos a todos de todos os seus propios dons. Polo tanto, os que reciban darán contas a Deus de por que o recibiron e con que fin. 8 E os que reciben sen necesidade, darán contas; pero os que dan quedarán sen culpa.
O Segundo Libro do Pastor de Hermas - Mandatos
9 Porque cumpriu o seu deber tal e como o recibiu de Deus; sen ter que escoller a quen lle daría e a quen non. E fixo este servizo con sinxeleza e para a gloria de Deus. 10 Garda, pois, este mandamento tal e como cho entreguei, para que o teu arrepentimento sexa sincero e o ben chegue á túa casa; e ten un corazón puro. COMANDO 3 1 Ademais, díxome: Ama a verdade, e que toda palabra que saia da túa boca sexa verdadeira. 2 para que o espírito que o Señor deu para habitar na túa carne sexa verdadeiro para todos os homes; e sexa glorificado o Señor, que che deu tal espírito, porque Deus é verdadeiro en todas as súas palabras, e nel non hai mentira. 3 Polo tanto, os que menten, negan ao Señor e convértense en ladróns do Señor, sen devolverlle a Deus o que recibiron del. 4 Porque recibiron o espírito sen mentira. Polo tanto, se o fan mentireiro, contaminan o que lles foi confiado polo Señor e convértense en enganadores. 5 Cando oín isto, chorei amargamente; e cando me viu chorar, díxome: Por que choras? E eu dixen: Porque, señor, dubido de se podo ser salvado. 6 Preguntoume: «Por que?». Eu respondín: «Porque, señor, nunca dixen nin unha palabra verdadeira na miña vida; senón que sempre vivín na disimulación e afirmei unha mentira como verdade a todos os homes; e ninguén me contradixo, senón que todos deron crédito ás miñas palabras». Como podo vivir, xa que fixen deste xeito? 7 E díxome: Pensas ben e verdadeiramente. Porque deberías, como servo de Deus, ter camiñado na verdade, e non ter unido unha mala conciencia co espírito da verdade, nin ter entristecido o santo e verdadeiro Espírito de Deus. 8 E eu respondínlle: «Señor, nunca antes escoitara con tanta atención estas cousas». El respondeu: «Agora xa as escoitas. Ten coidado de agora en diante de que mesmo aquelas cousas que antes dixeches falsamente por mor do teu negocio, poidan, pola túa verdade presente, recibir crédito». 9 Porque mesmo esas cousas poden ser acreditadas, se no tempo futuro digas a verdade; e facendo así poderás alcanzar a vida. 10 E calquera que escoite este mandamento e o faga, e se afaste de toda mentira, vivirá para Deus. COMANDO 4 1 Ademais, dixo el: Ordénoche que te manteñas casto; e que non permitas que ningún pensamento doutro matrimonio, ou de fornicación, entre no teu corazón; porque tal pensamento produce un gran pecado. 2 Pero lembra ao Señor en todo momento e nunca pecarás. Porque se tal mal pensamento xurdise no teu corazón, serías culpable dun gran pecado; e os que fan tales cousas seguen o camiño da morte. 3 Coida, polo tanto, de ti mesmo e garda tal pensamento; porque onde a castidade permanece no corazón dun home xusto, alí nunca debería xurdir un mal pensamento. 4 E eu díxenlle: Señor, déixame falarche un pouco. El pediume que seguise dicindo. E eu respondín: Señor, se un
home fiel ao Señor ten muller e a sorprende en adulterio, peca o home que segue vivindo con ela? 5 E díxome: Mentres ignore o pecado dela, non comete ningunha falta vivindo con ela; pero se un home sabe que a súa muller ofendeu, e ela non se arrepente do seu pecado, senón que continúa na súa fornicación, e un home continúa, con todo, vivindo con ela, farase culpable do seu pecado e participará con ela no seu adulterio. 6 E eu pregunteille: Que se debe facer, pois, se a muller persiste no seu pecado? El respondeu: Que o seu marido a repudie, e que el siga só. Pero se repudia á súa muller e casa con outra, tamén comete adulterio. 7 E eu dixen: Que pasa se a muller que é repudiada se arrepente e está disposta a volver co seu marido, non será recibida por el? El respondeume: Si; e se o seu marido non a recibe, pecará e cometerá unha gran ofensa contra si mesmo; pero debe recibir á ofensor, se ela se arrepente; só que non a miúdo. 8 Porque para os servos de Deus só hai un arrepentimento. E por esta causa, o home que repudia á súa muller non debe tomar con outra, para que ela se arrepinta. 9 Este acto é semellante tanto no home como na muller. Agora ben, cometen adulterio non só os que contaminan a súa carne, senón tamén os que fan unha imaxe. Polo tanto, se unha muller persevera en algo deste tipo e non se arrepente, apártate dela e non vivas con ela, se non, ti tamén serás partícipe do seu pecado. 10 Pero, polo tanto, está ordenado que tanto o home como a muller permanezan solteiros para que tales persoas se arrepintan. 11 Nin con isto dou pretexto para facer estas cousas; senón que quen pecou, non o faga máis. 12 Mais polos seus pecados anteriores, Deus, que ten o poder de curar, dará un remedio; porque El ten o poder de todas as cousas. 13 Volvínlle preguntar e dixen: Xa que o Señor consideroume digno de que moras comigo continuamente, dime unhas poucas palabras, porque non entendo nada e o meu corazón está endurecido pola miña conversa anterior; e abre o meu entendemento porque son moi torpe e non aprendo nada en absoluto. 14 E el respondendo díxome: Eu son o ministro do arrepentimento e dou entendemento a todos os que se arrepinten. Non che parece que é moi sabio arrepentirse? Porque quen así o fai adquire un gran entendemento. 15 Porque é consciente de que pecou e fixo maldade aos ollos do Señor, e lembra para si mesmo que ofendeu, e arrepíntese e non fai máis maldade, senón que fai o que é bo, e humilla a súa alma e a aflixe, porque ofendeu. Vedes, polo tanto, que o arrepentimento é gran sabedoría. 16 E díxenlle: Por esta causa, señor, indago con dilixencia en todas as cousas, porque son un pecador, para saber o que debo facer para vivir; porque os meus pecados son moitos. 17 E díxome: Vivirás se gardas estes meus mandamentos. E calquera que escoite e faga estes mandamentos vivirá para Deus. 18 ¶ E díxenlle: Agora mesmo oín de certos mestres que non hai outro arrepentimento ademais do do bautismo; cando baixamos á auga e recibimos o perdón dos nosos pecados; e que despois diso, non debemos pecar máis, senón vivir en pureza.
O Segundo Libro do Pastor de Hermas - Mandatos
19 E el díxome: Ben che informaron. Non obstante, xa que agora indagas con dilixencia en todas as cousas, tamén che manifestarei isto, pero non de xeito que dea ocasión de pecado nin aos que crerán no futuro nin aos que xa creron no Señor. 20 Pois nin os que acaban de crer, nin os que crerán despois, terán arrepentimento dos pecados, senón o perdón dos mesmos. 21 Mais en canto aos que foron chamados á fe, e xa que caeron en algún pecado grave, o Señor designou o arrepentimento, porque Deus coñece os pensamentos dos corazóns de todos os homes, e as súas debilidades, e a multiforme maldade do demo, que sempre está tramando algo contra os servos de Deus, e maliciosamente lles tende trampas. 22 Polo tanto, o noso Señor misericordioso tivo compaixón da súa criatura, e designou ese arrepentimento, e deume o seu poder. E, polo tanto, dígovos que se alguén despois desa grande e santa vocación é tentado polo demo e peca, ten un arrepentimento. Pero se peca e se arrepinte a miúdo, non lle beneficiará; porque dificilmente vivirá para Deus. 23 E eu dixen: Señor, recuperei a vida xa que escoitei con tanta dilixencia estes mandamentos. Porque entendo que se non engado máis aos meus pecados de agora en diante, serei salvo. 24 E el dixo: Ti serás salvo, e así serán todos os que observen estes mandamentos. 25 E volvín dicirlle: Señor, xa que me escoitas con paciencia, móstrame aínda unha cousa máis. Dime, dixo el, cal é. 26 E eu dixen: Se morre un home ou unha muller, e o que sobrevive volve casar, peca o home ao facelo? O que casa, di, non peca; porén, se permanece solteiro, gañará para si unha gran honra diante do Señor. 27 Garda, polo tanto, a túa castidade e modestia, e vivirás para Deus. Garda de agora en diante as cousas que che digo e che ordeno que observes, desde o momento en que fun entregado a ti e habito na túa casa. 28 Así serán perdoados os teus pecados anteriores, se gardas estes meus mandamentos. E do mesmo xeito serán perdoados todos os demais que observen estes meus mandamentos. COMANDO 5 1 Ten paciencia —di el— e longanimidade; así terás dominio sobre todas as obras malvadas e cumprirás toda xustiza. 2 Porque se fores paciente, o Espírito Santo que habita en ti será puro e non será escurecido por ningún espírito maligno; senón que, cheo de alegría, ampliarase e festexará no corpo no que habita, e servirá ao Señor con alegría e en gran paz. 3 Mais se algunha ira te invade, axiña o Espírito Santo que está en ti endereitarase e procurará apartarse de ti. 4 Porque está afogado polo espírito maligno e non ten a liberdade de servir ao Señor como faría, porque está aflixido pola ira. Polo tanto, cando ambos espíritos habitan xuntos, é destrutivo para o home. 5 Coma se alguén collese un pouco de absinto e o metese nun recipiente de mel, todo o mel estragaríase; e unha gran cantidade de mel corrómpese con moi pouco absinto, e
perde a dozura do mel, e xa non é aceptable para o seu Señor porque todo o mel se volve amargo e perde o seu uso. 6 Mais se non se lle engade absinto ao mel, é doce e proveitosa ao seu Señor. Así é a paciencia máis doce que o mel e proveitosa ao Señor que habita nela. 7 Mais a ira non serve de nada. Polo tanto, se a ira se mestura coa paciencia, a alma angustiarase e a súa oración non lle servirá de nada a Deus. 8 E eu díxenlle: Señor, quero coñecer o pecado da ira, para poder gardarme dela. E el díxome: Ti o coñecerás; e se non te gardas dela, perderás a túa esperanza con toda a túa casa. Polo tanto, apártate dela. 9 Porque eu, o mensaxeiro da xustiza, estou contigo; e todos os que se aparten dela, cantos se arrepintan de todo corazón, vivirán para Deus; e eu estarei con eles e gardareinos a todos. 10 Porque todos os que se arrepentiron foron xustificados polo mensaxeiro máis santo, que é un ministro de salvación. 11 E agora —di el—, escoitade a maldade da ira; o malvada e prexudicial que é, e como derroca os servos de Deus; porque non pode prexudicar aos que están cheos de fe porque o poder de Deus está con eles; pero derroca aos dubidosos e aos que carecen de fe. 12 Pois cada vez que ve homes así, bótase nos seus corazóns; e así un home ou unha muller se amargan por nada, polas cousas da vida, ou polo sustento, ou por unha palabra vana, se algunha lle caese por casualidade; ou por mor dun amigo, ou por unha débeda, ou por calquera outra cousa superflua de natureza semellante. 13 Porque estas cousas son tolas, superfluas e vanas para os servos de Deus. Mais a ecuanimidade é forte e vigorosa; e de gran poder, e aséntase nun gran espazo; é alegre, regocíxase na paz; e glorifica a Deus en todo momento con mansedume. 14 E esta longanimidade habita nos que están cheos de fe. Mais a ira é tola, lixeira e baleira. Agora ben, a amargura xorde da loucura; da amargura, da ira; da ira, da furia. E esta furia que xorde de tantos principios malvados, produce un pecado grande e incurable. 15 Porque cando todas estas cousas están no mesmo home no que habita o Espírito Santo, o recipiente non pode contelas, senón que desborda; e como o Espírito, sendo manso, non pode permanecer co maligno, marcha e habita co manso. 16 Polo tanto, cando se aparta do home no que habitaba, ese home queda desprovisto do Espírito Santo e, despois, énchese de espíritos malignos e cegándolle pensamentos malvados. Así lles ocorre a todos os homes enfadados. 17 Polo tanto, aparta a ira e vístete de ecuanimidade, e resiste a ira; así serás atopado con modestia e castidade por Deus. Ten coidado, polo tanto, de non descoidar este mandamento. 18 Porque se obedeces este mandamento, poderás tamén observar os outros mandamentos que che darei. 19 Polo tanto, fortalécete agora nestes mandamentos, para que vivas para Deus. E quen os observe, vivirá para Deus. COMANDO 6 1 Ordeneiche —dixo el— nos meus primeiros mandamentos que gardases fe, temor e arrepentimento. Si, señor —dixen eu.
O Segundo Libro do Pastor de Hermas - Mandatos
2 Continuou: Pero agora mostraréiche as virtudes destes mandamentos, para que coñezas os seus efectos; como se lles prescriben tanto aos xustos como aos inxustos. 3 Cre, pois, no xusto, pero non lle deas crédito ao inxusto. Porque a xustiza garda o camiño recto, pero a inxustiza o camiño perverso. 4 Ti, polo tanto, garda o camiño correcto e deixa o malo. Porque o mal camiño non ten bo fin, senón que ten moitos tropezos; é escarpado e cheo de espiñas, e leva á destrución; e é prexudicial para todos os que andan por el. 5 Mais os que andan polo camiño correcto, andan con rectitude e sen tropezar; porque non é áspero nin espiñento. 6 Ves, polo tanto, como é mellor andar por este camiño. Irás, polo tanto, di el, e todos os demais, cantos crean en Deus con todo o seu corazón, pasarán por el. 7 E agora —di el—, comprende primeiro de todo o que pertence á fe. Hai dous anxos co home: un da xustiza e o outro da iniquidade. 8 E eu díxenlle: Señor, como saberei que hai dous anxos semellantes co home? Escoita, dixo el, e comprende. 9 O anxo da xustiza é manso e modesto, xentil e tranquilo. Polo tanto, cando entra no teu corazón, inmediatamente fala contigo de xustiza, de modestia, de castidade, de munificencia, de perdón, de caridade e de piedade. 10 Cando todas estas cousas cheguen ao teu corazón, sabe entón que o anxo da xustiza está contigo. Polo tanto, escoita a este anxo e ás súas obras. 11 Aprende tamén as obras do anxo da iniquidade. El é ante todo amargado, iracundo e tolo; e as súas obras son perniciosas e derrocan os servos de Deus. Polo tanto, cando estas cousas cheguen ao teu corazón, coñecerás polas súas obras que este é o anxo da iniquidade. 12 E eu díxenlle: Señor, como entenderei estas cousas? Escoita, dixo el, e comprende. Cando te invada a ira ou a amargura, sabe que el está en ti. 13 Así como cando chegan sobre ti as ganas de moitas cousas, dos mellores manxares e da embriaguez; cando che vén o amor aos demais, a soberbia, a palabrería, a ambición e outras cousas semellantes. 14 Cando estas cousas che xurdan no corazón, sabe que o anxo da iniquidade está contigo. Coñecendo, pois, as súas obras, apártate de todas elas e non lle des crédito, porque as súas obras son malas e non son propias dos servos de Deus. 15 Velaquí, polo tanto, as obras destes dous anxos. Entende agora e cre no anxo da xustiza, porque a súa instrución é boa. 16 Por moi feliz que sexa un home, se os pensamentos do outro anxo xorden no seu corazón, ese home ou esa muller ten por que pecar. 17 Pero sexa home ou muller tan malvado, se as obras do anxo da xustiza entran no seu corazón, ese home ou muller precisa facer algo ben. 18 Ves, polo tanto, o bo que é seguir o anxo da xustiza. Polo tanto, se o segues e te sometes ás súas obras, vivirás para Deus. E cantos se sometan ás súas obras, vivirán tamén para Deus. COMANDO 7 1 Teme a Deus —di el— e garda os seus mandamentos. Porque se gardas os seus mandamentos, serás poderoso en
toda obra, e todas as túas obras serán excelentes. Porque temendo a Deus, farás todo ben. 2 Este é o medo que debes ter para que sexas salvo. Pero non temas ao demo, porque se temes ao Señor, terás dominio sobre el, porque non hai poder nel. 3 Agora ben, se non hai poder nel, tampouco é de ser temido. Pero aquel en quen hai un poder excepcional, é de ser temido, porque todo aquel que ten poder é de ser temido. Pero o que non ten poder é desprezado por todos. 4 Teme as obras do demo, porque son malas. Porque temendo ao Señor, temerás e non farás as obras do demo, senón que te gardarás delas. 5 Polo tanto, hai un dobre temor; se non queres facer o mal, teme ao Señor e non o farás. Pero se queres facer o ben, o temor ao Señor é forte, grande e glorioso. 6 Polo tanto, teme a Deus e vivirás; e calquera que o tema e garde os seus mandamentos, a súa vida está co Señor. Mais os que non os gardan, tampouco teñen vida neles. COMANDO 8 1 Díxenche —dixo el— que hai dúas clases de criaturas do Señor e que existe unha dobre abstinencia. Polo tanto, dalgunhas cousas debes absterte e doutras non. 2 Eu respondín: «Dígame, señor, de que debo absterme e de que non». Escoita, dixo el. «Gárdate do mal e non o fagas; pero non te absteñas do ben, senón faino. Porque se te absteñas do ben e non o fas, pecarás. Abstéñete, polo tanto, de todo mal e coñecerás toda a xustiza». 3 Eu dixen: «De que cousas malas debo absterme?». Escoitade —dixo el—: do adulterio, da embriaguez, dos tumultos, do exceso de comida, da exquisiteza e da deshonestidade, do orgullo, da fraude, da mentira, da detracción, da hipocrisía, da lembranza de inxurias e de toda maledicencia. 4 Porque estas son as obras de iniquidade, das que o servo de Deus debe absterse. Porque quen non pode gardarse destas cousas, non pode vivir para Deus. 5 Pero escoita —dixo el— o que segue destas cousas: porque hai moitas máis das que o servo de Deus debe absterse. Do roubo e da estafa; do falso testemuño, da cobiza, da gabanza e de todas as outras cousas semellantes. 6 Parécenche estas cousas malas ou non? De feito, son moi malas para os servos de Deus. Polo tanto, o servo de Deus debe absterse de todas estas obras. 7 Garda, polo tanto, delas, para que vivas para Deus e sexas incluído entre os que se absteñen delas. E así che mostrei as cousas que debes evitar: agora aprende do que non debes absterte. 8 Non te absteñas de ningunha boa obra, senón fainas. Escoita —dixo el— cal é a virtude desas boas obras que debes facer para ser salvo. O primeiro de todo é a fe, o temor do Señor, a caridade, a concordia, a equidade, a verdade, a paciencia e a castidade. 9 Non hai nada mellor ca estas cousas na vida do home; quen as gardará e fará na súa vida. Escoita a continuación o que segue a estas. 10 Axudar ás viúvas; non desprezar os orfos e os pobres; redimir os servos de Deus da necesidade; ser hospitalarios; (porque na hospitalidade ás veces hai grandes froitos) non ser contenciosos, senón estar calados.
O Segundo Libro do Pastor de Hermas - Mandatos
11 Ser humilde por riba de todos os homes; reverenciar os anciáns; esforzarse por ser xusto; respectar a irmandade; soportar as afrontas; ser paciente; non rexeitar os que caeron da fe, senón convertelos e animalos; amonestar os pecadores; non oprimir os que nos son debedores; e todas as outras cousas semellantes. 12 Parécenche boas ou non estas cousas? Eu dixen: «Que pode haber mellor ca estas palabras? Vive, pois —dixo el— nestes mandamentos e non te desvíes deles. Porque se gardas todos estes mandamentos, vivirás para Deus. E todos os que garden estes mandamentos, vivirán para Deus». COMANDO 9 1 Díxome de novo: Quita de ti toda dúbida; e non cuestiones nada en absoluto, cando lle pidas algo ao Señor; dicindo para ti mesmo: como poderei pedir algo ao Señor e recibilo, xa que pequei tanto contra el? 2 Non penses así, senón convértete ao Señor con todo o teu corazón e pídelle sen dubidar, e coñecerás a misericordia do Señor; como el non te abandonará, senón que cumprirá a petición da túa alma. 3 Porque Deus non é coma os homes, consciente das inxurias que recibiu; senón que esquece as inxurias e ten compaixón da súa criatura. 4 Polo tanto, purifica o teu corazón de todos os vicios deste mundo presente; e observa os mandamentos que che entreguei de Deus; e recibirás todas as cousas boas que pidas, e nada che faltará de todas as túas peticións; se lle pides ao Señor sen dubidar. 5 Mais os que non son así, non obterán nada do que piden. Porque os que están cheos de fe piden todo con confianza e reciben do Señor, porque piden sen dubidar. Mais o que dubida, dificilmente vivirá para Deus, se non se arrepente. 6 Polo tanto, purifica o teu corazón de dúbidas e pon fe e confianza en Deus, e recibirás todo o que pidas. Mais se chegas a pedir algo e non o recibes (de inmediato), non dubides por iso, porque non recibiches de inmediato a petición da túa alma. 7 Pois pode ser que non o recibas axiña pola túa proba, ou por algún pecado que descoñeces. Pero non deixes de pedir, e entón recibirás. Se non, se deixas de pedir, terás que queixarte de ti mesmo, e non de Deus, de que non che deu o que desexabas. 8 Considera, polo tanto, esta dúbida, o cruel e perniciosa que é; e como desarraiga por completo da fe a moitos que eran moi fieis e firmes. Porque esta dúbida é filla do demo e trata moi malvadamente cos servos de Deus. 9 Desprézaa, polo tanto, e gobernarás sobre ela en toda ocasión. Ponte unha fe firme e poderosa: porque a fe promete todas as cousas e perfecciona todas as cousas. Pero a dúbida non crerá que obterá nada con todo o que pode facer. 10 —Ves, pois —dixo el— que a fe vén de arriba, de Deus, e ten un gran poder. Mais a dúbida é un espírito terreal, procede do demo e non ten forza. 11 Garda, pois, a virtude da fe e aparta a dúbida, na que non hai virtude, e vivirás para Deus. E todos os que fan estas cousas vivirán para Deus.
COMANDO 10 1 Aparta de ti toda tristeza; porque é irmá da dúbida e da ira. Como, señor, dixen eu, é irmá destas? Porque a tristeza, a ira e a dúbida parécenme moi diferentes entre si. 2 E el respondeu: Es ti que non tes sentido para non entendelo? Porque a tristeza é o máis prexudicial de todos os espíritos e o peor para os servos de Deus: destrúe os espíritos de todos os homes e atormenta o Espírito Santo; e tamén salva. 3 Señor —dixen eu—, son moi tolo e non entendo estas cousas. Non podo comprender como pode atormentar e, con todo, salvar. Escoita —dixo el— e comprende. Aqueles que nunca buscaron a verdade nin preguntaron pola maxestade de Deus, senón que só creron, están involucrados nos asuntos dos pagáns. 4 E hai outro profeta mentireiro que destrúe as mentes dos servos de Deus; é dicir, dos que dubidan, non dos que confían plenamente no Señor. Agora, esas persoas dubidosas acoden a el, coma a un espírito divino, e pregúntanlle que lles acontecerá. 5 E este profeta mentireiro, ao non ter nel o poder do Espírito divino, respóndelles segundo as súas esixencias e enche as súas almas con promesas segundo desexan. Con todo, ese profeta é van e responde cousas vanas a aqueles que eles mesmos son vanos. 6 E todo o que lle preguntan os homes vanidosos, el respóndelles en van. Non obstante, algunhas cousas di a verdade. Porque o demo éncheo co seu espírito para derrocar a algúns dos xustos. 7 Polo tanto, aqueles que son fortes na fe do Señor e se revestiron da verdade non se unen a tales espíritos, senón que se afastan deles. Mais os que dubidan e se arrepinten a miúdo coma os pagáns, consúltanos e acumulan para si grandes pecados, servindo a ídolos. 8 Polo tanto, cantos sexan tales, consultade con eles en toda ocasión; adoran ídolos; e son parvos e carentes da verdade. 9 Porque non hai que pedirlle a ningún espírito que sexa dado por Deus; pero o que ten o poder da divindade fala todo por si mesmo, porque vén de arriba, do poder de Deus. 10 Mais aquel ao que lle preguntan fala segundo os desexos dos homes e sobre moitos outros asuntos do mundo presente, non entende as cousas que teñen que ver con Deus, porque estes espíritos están escurecidos por mor de tales asuntos, corrompidos e quebrantados. 11 Do mesmo xeito que as boas vides, se son descoidadas, son oprimidas por herbas daniñas e espiñas, e finalmente mortas por elas; así son os homes que cren en tales espíritos. 12 Caen en moitas accións e negocios, e están desprovistos de sentido, e cando pensan en cousas pertencentes a Deus, non entenden nada en absoluto; pero se algunha vez escoitan algo sobre o Señor, os seus pensamentos están nos seus negocios. 13 Mais os que teñen temor do Señor e buscan a verdade concernente a Deus, tendo todos os seus pensamentos para o Señor, comprenden todo o que se lles di e o entenden de inmediato, porque teñen o temor do Señor dentro deles. 14 Porque onde habita o espírito do Señor, alí tamén hai moito entendemento. Polo tanto, únete ao Señor e comprenderás todas as cousas.
O Segundo Libro do Pastor de Hermas - Mandatos
15 Aprende agora, oh home insensato! como a tristeza atormenta o Espírito Santo e como salva. Cando un home dubidoso está involucrado en calquera asunto e non o consegue por mor da súa dúbida, esta tristeza entra nel, entristece o Espírito Santo e entristeceo. 16 De novo, cando a ira se apodera de calquera home por calquera asunto, conmóvese moito; e logo de novo a tristeza entra no corazón daquel que foi movido pola ira, e afúndese polo que fixo, e arrepíntese, porque fixo mal. 17 Polo tanto, esta tristeza parece traer salvación, porque se arrepente da súa mala acción. Pero as outras dúas cousas, é dicir, a dúbida e a tristeza, como as que se mencionaron antes, atormentan o espírito: a dúbida, porque a súa obra non prosperou; e a tristeza, porque irritou o Espírito Santo. 18 Aparta, polo tanto, a tristeza de ti mesmo e non aflixas o Espírito Santo que habita en ti, non sexa que lle suplique a Deus e se aparte de ti. Porque o espírito do Señor, que foi dado para habitar na carne, non soporta tal tristeza. 19 Polo tanto, vístete de alegría, que sempre goza do favor do Señor, e alegraraste dela. Porque todo home alegre fai o ben; e goza das cousas boas, e despreza a tristeza. 20 Mais o home triste sempre fai a maldade. Primeiro, fai a maldade, porque entristece o Espírito Santo, que lle foi dado ao home, sendo de natureza alegre. E tamén fai o mal, porque ora con tristeza ao Señor, e non lle fai un primeiro recoñecemento agradecido polas misericordias anteriores, e non obtén de Deus o que pide. 21 Pois a oración dun home triste non sempre ten eficacia para subir ao altar de Deus. E eu díxenlle: Señor, por que non ten a oración dun home triste virtude para subir ao altar de Deus? Porque, dixo el, esa tristeza permanece no seu corazón. 22 Polo tanto, cando a oración dun home vai acompañada de tristeza, non permitirá que as súas peticións suban puras ao altar de Deus. Pois así como o viño, mesturado con vinagre, non ten a dozura que tiña antes, así a tristeza, mesturada co Espírito Santo, non permite que a oración dun home sexa a mesma que sería doutro xeito. 23 Polo tanto, límprate da tristeza, que é mala, e vivirás para Deus. E todos os demais vivirán para Deus, cantos deixen de lado a tristeza e se vistan de alegría. COMANDO 11 1 Mostroume uns homes sentados en bancos e un sentado nunha cadeira, e preguntoume: «Ves os que están sentados nos bancos?». «Señor», dixen eu, «Véxoos». Respondeu: «Son os fieis, e o que está sentado na cadeira é un espírito terreal». 2 Pois non entra na asemblea dos fieis, senón que a evita. Senón que se une aos dubidosos e baleiros; e profetiza para eles en recunchos e lugares agochados; e compráceos falando segundo todos os desexos dos seus corazóns. 3 Porque quen se coloca entre vasos baleiros non se rompe, senón que un se adapta ao outro. Pero cando entra na compañía de homes xustos, que están cheos do espírito de Deus, e oran ao Señor, ese home queda baleiro porque ese espírito terreal foxe del, e queda mudo e non pode falar nada. 4 Coma se nun almacén gardas viño ou aceite, e entre eses recipientes colocas unha tinaja baleira; e despois vés a abrila e a atoparás baleira como a tapaches: así eses
profetas baleiros, cando chegan entre os espíritos dos xustos, son como viñeron. 5 Eu dixen: Entón, como poderá un home discernilos? Considera o que vou dicir considerando ambas clases de homes; e mentres che fale, así demostrarás o profeta de Deus e o falso profeta. 6 E probade primeiro ao home que ten o espírito de Deus; porque o espírito que vén de arriba é humilde e tranquilo; e apártase de toda maldade e dos vans desexos do mundo presente; e faise máis humilde que todos os homes; e non responde a ninguén cando se lle pregunta; nin a cada un en particular; porque o Espírito de Deus non fala ao home cando quere, senón cando lle agrada a Deus. 7 Polo tanto, cando un home que ten o Espírito de Deus entra na igrexa dos xustos, que teñen a fe de Deus, e oran ao Señor, entón o santo anxo de Deus enche a ese home co bendito Espírito, e fala na congregación segundo é movido por Deus. 8 Así, polo tanto, coñécese o espírito de Deus, porque quen fala polo Espírito de Deus, fala como o Señor quere. 9 Escoita agora sobre o espírito terreal, que é baleiro e tolo, e sen virtude. E en primeiro lugar, o home que se supón que ten o Espírito (cando que en realidade non o ten) exáltase e desexa ter o primeiro asento, e é malvado e cheo de palabras. 10 E pasa o seu tempo no pracer e en toda sorte de voluptuosidade; e recibe a recompensa da súa adiviñación; a cal se non a recibe, non adiviña. 11 Debería o Espírito de Deus recibir recompensa e divinación? Non lle corresponde a un profeta de Deus facelo así. 12 Así vedes a vida de cada un destes tipos de profetas. Polo tanto, probade pola súa vida e obras a ese home que di que ten o Espírito Santo. E crede no Espírito que vén de Deus e ten poder como tal. Pero non credes no espírito terreal e baleiro, que vén do demo, no que non hai fe nin virtude. 13 Escoita agora a similitude que che vou dicir. Colle unha pedra e tíraa cara ao ceo; ou colle un chorro de auga e súbeo cara alí; e mira se podes alcanzar o ceo. 14 Señor —preguntei—, como se pode facer isto? Pois ningunha das cousas que mencionaches é posible. E el respondeu: Polo tanto, como estas cousas non se poden facer, o espírito terreal está sen virtude e sen efecto. 15 Comprende aínda máis o poder que vén de arriba, nesta semellanza. Os grans de sarabia que caen son extremadamente pequenos; e con todo, cando caen sobre a cabeza dun home, como lle causan dor? 16 E de novo; considerade os excrementos dunha casa: como as pequenas pingas que caen na terra fan un oco nas pedras. 17 Do mesmo xeito, as cousas máis pequenas que veñen do alto e caen na terra teñen unha gran forza. Polo tanto, únete a este espírito, que ten o poder; e apártate do outro que é baleiro. COMANDO 12 1 Díxome de novo: aparta de ti todos os malos desexos e vístete de bos e santos desexos. Porque tendo posto un bo desexo, odiarás o que é malo e o frearás como queiras. Mais un mal desexo é terrible e difícil de domar.
O Segundo Libro do Pastor de Hermas - Mandatos
2 É moi horrible e salvaxe: e pola súa natureza salvaxe consome os homes. E especialmente se un servo de Deus cae nel por casualidade, a menos que sexa moi sabio, arruínase por el. Porque destrúe aqueles que non teñen o vestido dun bo desexo: e están ocupados nos asuntos deste mundo presente; e entrégaos á morte. 3 Señor —preguntei—, cales son as obras dun mal desexo que levan aos homes á morte? Móstramas para que me afaste delas. Escoita, dixo el, con que obras un mal desexo leva á morte os servos de Deus. 4 En primeiro lugar, é un desexo malvado cobizar a muller doutro home; ou que unha muller cobize o marido doutra; como tamén desexar as delicias das riquezas: e multitude de comidas superfluas; e embriaguez; e moitas delicias. 5 Porque en moita delicadeza hai loucura; e moitos praceres son innecesarios para os servos de Deus. Polo tanto, tal cobiza é mala e perniciosa, que leva á morte os servos de Deus. Porque toda cobiza deste tipo vén do demo. 6 Polo tanto, quen se afaste de todos os malos desexos, vivirá para Deus; pero os que se someten a eles morrerán para sempre. Porque esta cobiza malvada é mortal. Polo tanto, vístete do desexo da xustiza e, armado co temor do Señor, resiste a toda cobiza malvada. 7 Porque este medo habita nos bos desexos; e cando a cobiza malvada te vexa armado co temor do Señor e resistíndoo, fuxirá lonxe de ti e non aparecerá diante de ti, senón que terás medo da túa armadura. 8 E terás a vitoria, e serás coroado por ela; e alcanzarás ese desexo que é bo; e darás a Deus a vitoria que obtiveches, e serviráslle facendo o que ti mesmo farías. 9 Porque se serves os bos desexos e te sometes a eles, poderás obter o dominio sobre as túas cobizas malvadas; e elas estarán suxeitas a ti como ti queiras. 10 E eu dixen: Señor, eu quero saber como servir ese desexo que é bo? Escoita, dixo el, teme a Deus e pon a túa confianza nel, e ama a verdade e a xustiza, e fai o que é bo. 11 Se fas estas cousas, serás un servo aprobado de Deus; e serviráslle; e todos os demais que sirvan do mesmo xeito un bo desexo vivirán para Deus. 12 E cando cumpriu estes doce mandamentos, díxome: Agora tes estes mandamentos, camiña neles; e exhorta aos que escoitan aos que se arrepinten, e a que manteñan puro o seu arrepentimento todos os días restantes das súas vidas. 13 E cumpre con dilixencia este ministerio que che confío, e obterás un gran proveito del; e atoparás favor con todos os que se arrepintan e crean nas túas palabras. Porque eu estou contigo e os obrigarei a crer. 14 E eu díxenlle: Señor, eses mandamentos son grandes e excelentes, e capaces de alegrar o corazón daquel home que sexa capaz de gardalos. Pero, señor, non podo dicir se poden ser observados por alguén? 15 Respondeu el: «Facilmente cumprirás estes mandamentos e non serán difíciles; porén, se deixas que che entre unha vez no corazón que ninguén os pode cumprir, non os cumprirás». 16 Mais agora dígoche que se non observas estes mandamentos, senón que os descoidas, non serás salvo, nin ti, nin os teus fillos, nin a túa casa; porque xulgaches que estes non poden ser gardados polo home. 17 Faloume estas cousas con moita rabia, de tal xeito que me asustou moito. E cambiou o seu rostro, de xeito que non puido soportar a súa ira.
18 E cando me viu totalmente turbado e confuso, comezou a falar con máis moderación e alegría, dicindo: ¡Oh, parvo e sen entendemento! 19 Inconstante, sen coñecer a maxestade de Deus, o grande e marabilloso que é; que creou o mundo para o home e someteu a el toda criatura, e deulle todo poder para cumprir todos estes mandamentos. 20 —Quen ten o Señor no corazón pode cumprir todos estes mandamentos —dixo el—; pero os que só teñen o Señor na boca, e o seu corazón está endurecido e están lonxe do Señor, para tales persoas estes mandamentos son duros e difíciles. 21 Poñede, polo tanto, vós que estades baleiros e lixeiros na fe, o Señor o voso Deus nos vosos corazóns e percibiredes que nada hai máis doado que estes mandamentos, nin máis agradable, nin máis doce e santo. 22 E volvédevos ao Señor, o voso Deus, e abandonade o demo e os seus praceres, porque son malvados, amargos e impuros. E non temades o demo, porque non ten poder sobre vós. 23 Porque eu estou contigo, o mensaxeiro do arrepentimento, que teño o dominio sobre el. O demo, en verdade, asusta aos homes, pero o seu terror é en van. Polo tanto, non o temades, e fuxirá de vós. 24 E eu díxenlle: Señor, escoita que che digo unhas poucas palabras. El respondeu: Continúa dicindo: Un home desexa gardar os mandamentos de Deus; e non hai ninguén que non rece a Deus para poder gardar os seus mandamentos. 25 Mais o demo é duro e, co seu poder, goberna sobre os servos de Deus. E dixo que non pode gobernar sobre os servos de Deus que confían nel con todo o seu corazón. 26 O demo pode loitar, pero non pode vencelos. 27 Porque se lle resistides, fuxirá de vós cheo de confusión. Mais os que non están cheos de fe, temen ao demo, coma se tivese un gran poder. Porque o demo pon a proba os servos de Deus e, se os atopa baleiros, destrúeos. 28 Pois así como o home, cando enche vasos con bo viño e pon entre eles uns poucos vasos medio cheos e vén probalos, non proba os que están cheos, porque sabe que son bos; senón que proba os que están medio cheos para que non se agrien (porque os vasos medio cheos agréanse axiña e perden o sabor do viño), así o demo vén aos servos de Deus para probalos. 29 Os que están cheos de fe resístenlle firmemente, e el apártase deles, porque non atopa lugar onde entrar neles: entón vai cara aos que non están cheos de fe, e como ten lugar de entrada, entra neles e fai o que quere con eles, e eles convértense nos seus servos. 30 Mais eu, o mensaxeiro do arrepentimento, dígovos: Non temades ao demo, porque son enviado a vós para estar convosco con cantos se arrepintan de todo corazón, e para que eu vos confirme na fe. 31 Crede, polo tanto, vós que por mor das vosas transgresións esquecéstesvos de Deus e da vosa propia salvación; e engadindo aos vosos pecados, fixéstesvos a vida moi pesada. 32 Que se vos convertedes ao Señor con todo o voso corazón e o servides segundo a súa vontade, el curaravos dos vosos pecados anteriores e teredes dominio sobre todas as obras do demo. 33 Non teñas medo, pois, nin sequera das súas ameazas, porque carecen de forza coma os nervios dun morto.
O Segundo Libro do Pastor de Hermas - Mandatos
Escoitádeme, pero temede o Señor Todopoderoso, que pode salvarvos e destruírvos; gardade os seus mandamentos, para que vivades para Deus. 34 E díxenlle: Señor, agora estou confirmado en todos os mandamentos do Señor mentres estás comigo, e sei que quebrarás todo o poder do demo. 35 E nós tamén o venceremos, se somos capaces, coa axuda do Señor, de gardar estes mandamentos que nos entregaches. 36 Gardarás os, dixo el, se purificas o teu corazón para co Señor. E gardarán tamén todos os que limpen os seus corazóns dos desexos vans do mundo presente e vivan para Deus.