Epístola de Ignacio a Policarpo CAPÍTULO 1 1 Ignacio, que tamén se chama Teóforo, a Policarpo, bispo da igrexa que está en Esmirna; o seu superintendente, senón máis ben el mesmo ignorado por Deus Pai e polo Señor Xesucristo: toda felicidade. 2 Sabendo que a túa mente cara a Deus está fixada como nunha rocha inamovible; Agradezo enormemente que fun considerado digno de contemplar o teu rostro bendito, no que sempre me alegra en Deus. 3 Por iso, pídoche pola graza de Deus coa que estás revestido, que avances no teu camiño e que exhorte a todos os demais para que se salven. 4 Mantén o teu lugar con todo coidado tanto da carne como do espírito: fai o teu esforzo por preservar a unidade, que nada é mellor. Soporta todos os homes, como o Señor contigo. 5 Apoia a todos no amor, como ti tamén. Reza sen parar: pide máis comprensión do que xa tes. Estade atentos, tendo o teu espírito sempre esperto. 6 Fálalle a cada quen como Deus che permita. Soporta as enfermidades de todos, como un combatente perfecto; onde o traballo é grande, a ganancia é máis. 7 Se amas aos bos discípulos, que agradecemento? Pero, máis ben, somete a ti os malvados, con mansedume. 8 Toda ferida non se cura co mesmo xeso: se as afeccións da enfermidade son vehementes, modifícaas con remedios suaves: sexa sabio en todo coma unha serpe, pero inofensivo coma unha pomba. 9 Por iso estás composto de carne e espírito; para que modifiques as cousas que aparecen diante do teu rostro. 10 E en canto aos que non se ven, rógalle a Deus que llos revele, para que non falte de nada, senón que abunde en todo don. 11 Os tempos che esixen, como os pilotos os ventos; e o que se bota nunha tempestade, o refuxio onde estaría; para que poidas chegar a Deus. 12 Sé sobrio coma o combatente de Deus: a coroa que che propón é a inmortalidade e a vida eterna; do que tamén estás plenamente convencido. Serei o teu fiador en todas as cousas, e os meus vínculos que amaches. 13 Non te molesten os que parecen merecedores de crédito, senón que ensinan outras doutrinas. Mantéñase firme e inmóbil, como o yunque cando se bate. 14 É a parte dun combatente valente ser ferido e, con todo, vencido. Pero sobre todo debemos soportar todas as cousas por amor de Deus, para que el poida soportar connosco. 15 Sexa cada día mellor que outros: considera os tempos; e agardade a el, que é por riba de todo o tempo, eterno, invisible, aínda que por nós se fai visible: impalpable e infranqueable, aínda que para nós sometido a sufrimentos; soportando todo tipo de camiños para a nosa salvación. CAPÍTULO 2 1 Non se descoiden as viúvas: segue a Deus, o seu gardián. 2 Que non se faga nada sen o teu coñecemento e consentimento; tampouco fai nada senón conforme á vontade de Deus; como tamén o fas ti, con toda constancia. 3 Que as túas asembleas sexan máis cheas: indagade a todos polo seu nome. 4 Non pases por alto os homes e as criadas; nin se enfaren, senón que se sometan máis á gloria de Deus, para que obteñan del unha mellor liberdade.
5 Que non desexen ser liberados a costa do público, para non ser escravos das súas propias concupiscencias. 6 Fuxe das malas artes; ou mellor dito, non facer ningunha mención deles. 7 Dille ás miñas irmás que aman ao Señor; e estar satisfeitos cos seus propios maridos, tanto na carne como no espírito. 8 Do mesmo xeito, exhorta aos meus irmáns, no nome de Xesucristo, que amen ás súas mulleres, como o Señor a Igrexa. 9 Se alguén pode permanecer en estado de virxe, para honra da carne de Cristo, que quede sen gabarse; pero se se gaba, desfeita. E se quere ser máis visto que o bispo, está corrompido. 10 Pero todos os que están casados, sexan homes ou mulleres, convértese en reunirse co consentimento do bispo, para que o seu matrimonio sexa conforme á piedad, e non á luxuria. 11 Que se faga todo para honra de Deus. 12 Escoitade ao bispo, para que tamén Deus vos escoite. A miña alma sexa seguridade para os que se someten ao seu bispo, cos seus presbíteros e diáconos. E que a miña porción estea xunto coa súa en Deus. 13 Traballar uns cos outros; loitar xuntos, correr xuntos, sufrir xuntos; durmir xuntos e erguerse xuntos; como administradores, asesores e ministros de Deus. 14 Agradécelle a aquel baixo o que loitas e de quen recibes o teu salario. Que ningún de vós sexa un desertor; pero que quede o teu bautismo, coma os teus brazos; a túa fe, como o teu casco; a túa caridade, como a túa lanza; a túa paciencia, como toda a túa armadura. 15Deixa que as túas obras sexan o teu cargo, para que así recibas unha recompensa adecuada. Sede, pois, longanimas uns cos outros con mansedume, como Deus é con vós. 16 Permíteme gozar de ti en todas as cousas. CAPÍTULO 3 1 Xa que a igrexa de Antioquía en Siria é, segundo me dixen, polas vosas oracións; Tamén fun máis consolado e sen coidado en Deus; se é así, polo sufrimento, chegarei a Deus; para que polas túas oracións me atopen discípulo de Cristo. 2 Será moi axeitado, oh digno Policarpo, convocar un consello selecto e escoller a alguén a quen amades especialmente e que sexa paciente co traballo; para que sexa o mensaxeiro de Deus; e para que, indo a Siria, glorifique o teu amor incesante, para loanza de Cristo. 3 O cristián non ten poder por si mesmo, senón que debe estar sempre de lecer para o servizo de Deus. Agora ben, esta obra é tanto de Deus como da vosa: cando a teñades perfeccionada. 4 Porque confío pola graza de Deus en que estades preparados para toda boa obra que vos convén no Señor. 5 Sabendo, pois, o voso sincero afecto pola verdade, exhortovos con estas breves cartas. 6 Pero como non puiden escribir a todas as igrexas, porque de súpeto teño que navegar de Troas a Neápolis; pois así é o mando daqueles a cuxo pracer estou suxeito; escribes ás igrexas que están preto de ti, como instruídos na vontade de Deus, para que eles tamén fagan o mesmo. 7 Que os que sexan capaces envíen mensaxeiros; e que os demais envíen as súas cartas polos que serán enviados por vós: para que sexades glorificados por toda a eternidade, da que sodes dignos. 8 Saúdo a todos polo seu nome, especialmente á muller de Epítropo, con toda a súa casa e os seus fillos. Saúdo a Attalo, meu ben amado. 9 Saúdo a aquel que será considerado digno de ser enviado por vós a Siria. Que a graza estea sempre con el, e con Policarpo que o envía. 10 Deséxovos toda a felicidade no noso Deus, Xesucristo; en quen continúan, na unidade e protección de Deus. 11 Saúdo a Alce o meu ben amado. Adeus no Señor.