Prisioneiros da esperanza Poesía Porque o Señor escoita os pobres e non despreza os seus presos. Salmo 69:33 Chegue diante de ti o lamento do prisioneiro; segundo a grandeza do teu poder, preserva os que están destinados a morrer. Salmo 79:11 Isto será escrito para a xeración futura; e o pobo que será creado loará ao Señor. Porque El mirou desde as alturas do seu santuario; desde o ceo contemplou o Señor a terra; para escoitar o xemido do preso; para liberar os que están condenados á morte; Salmo 102:18-20 Saca a miña alma da prisión, para que eu poida louvar o teu nome; os xustos me rodearán, porque ti farás ben comigo. Salmo 142:7 Feliz aquel que ten o Deus de Xacob por axuda, a súa esperanza está no Señor, o seu Deus. Que fixo o ceo e a terra, o mar e todo o que hai neles; que garda a verdade para sempre; que executa o xuízo polos oprimidos; que dá pan aos famentos. O Señor libera os prisioneiros. Salmo 146:5-7
Profetas Así di Deus, o Señor, que creou os ceos e os estendeu, que estendeu a terra e o que dela provén, que dá alento ao pobo que habita nela e espírito aos que nela andan: Eu, o Señor, chameite para a xustiza, e sosterei a túa man, e gardareite, e fareite de ti unha alianza para o pobo, unha luz para as nacións; para abrir os ollos dos cegos, para sacar da prisión os presos, e da prisión os que viven na escuridade. Isaías 42:5-7 O Espírito do Señor Deus está sobre min; porque o Señor me unxiu para predicar boas novas aos mansos; envioume para vendar os corazóns quebrantados, para proclamar liberdade aos cativos e a apertura da prisión aos presos. Isaías 61:1 En canto a ti, polo sangue da túa alianza, eu botei os teus prisioneiros fóra da fosa sen auga. Volvede á fortaleza, prisioneiros da esperanza; hoxe declaro que che darei o dobre. Zacarías 9:11-12
Evanxeos Entón o Rei dirá aos da súa dereita: “Vinde, benditos do meu Pai, herdade o reino preparado para vós desde a fundación do mundo. Porque tiven fame e déstesme de comer; tiven sede e déstesme de beber; fun estraño e acolléstesme; espido e vestístesme; enfermo e visitástesme; no cárcere e viñéstes vir a min”. Entón os xustos responderanlle: “Señor, cando te vimos famento e che demos de comer? Ou sedento e che démos de beber? Cando te vimos estraño e te acollemos? Ou espido e te vestimos? Ou cando te vimos enfermo ou no cárcere e viñemos vir a ti?” E o Rei responderá e dirá: “De verdade vos digo que canto lle fixestes a un destes meus irmáns máis pequenos, comigo o fixestes”. Mateo 25:34-40
1