O segundo libro de Adán e Eva CAPÍTULO 1 1 Cando Luluwa ouviu as palabras de Caín, chorou e foi onde o seu pai e a súa nai, e contoulles como Caín matara ao seu irmán Abel. 2 Entón todos berraron en voz alta e alzaron a voz, e déronse labazadas na cara, e botaron po na cabeza, e racharon os seus vestidos, e saíron e chegaron ao lugar onde Abel fora asasinado. 3 E atopárono deitado na terra, morto, e as bestas arredor del; mentres choraban e lamentaban por este xusto. Do seu corpo, debido á súa pureza, saía un cheiro de especias doces. 4 E Adán levouno, coas bágoas escorrendo pola cara; e foi á Cova dos Tesouros, onde o deitou e envolveuno con especias doces e mirra. 5 E Adán e Eva continuaron con gran dor durante cento corenta días, despois do seu enterro. Abel tiña quince anos e medio, e Caín dezasete e medio. 6 En canto a Caín, cando rematou o loito polo seu irmán, tomou á súa irmá Luluwa e casou con ela, sen permiso do seu pai e da súa nai; porque non o podían impedir que se casase con ela, por mor do seu corazón apesadumbrado. 7 Despois baixou ao pé da montaña, lonxe do xardín, preto do lugar onde matara o seu irmán. 8 E naquel lugar había moitas árbores froiteiras e árbores forestais. A súa irmá deulle fillos, que á súa vez comezaron a multiplicarse gradualmente ata encher aquel lugar. 9 Pero en canto a Adán e Eva, non se xuntaron despois do funeral de Abel, durante sete anos. Despois disto, porén, Eva concibiu; e mentres estaba embarazada, Adán díxolle: "Vén, tomemos unha ofrenda e ofrezámola a Deus, e pidámoslle que nos dea un fermoso fillo, no que poidamos atopar consolo e co que poidamos unir en matrimonio á irmá de Abel". 10 Entón prepararon unha ofrenda e subírona ao altar, e ofrecérona diante do Señor, e comezaron a suplicarlle que aceptase a súa ofrenda e que lles dese unha boa descendencia. 11 E Deus escoitou a Adán e aceptou a súa ofrenda. Entón, adoraron, Adán, Eva e a súa filla, e baixaron á Cova dos Tesouros e colocaron unha lámpada nela, para que ardese de noite e de día, diante do corpo de Abel. 12 Entón Adán e Eva continuaron en xexuán e orando ata que chegou o momento do parto de Eva, cando ela díxolle a Adán: «Quero ir á cova da rocha para dar a luz nela». 13 E el dixo: Vai e leva contigo á túa filla para que te sirva; pero eu permanecerei nesta Cova dos Tesouros diante do cadáver do meu fillo Abel. 14 Entón Eva escoitou a Adán e foi, ela e a súa filla. Pero Adán permaneceu só na Cova dos Tesouros.
CAPÍTULO 2 1 E Eva deu a luz un fillo perfectamente fermoso de figura e de rostro. A súa beleza era semellante á do seu pai Adán, aínda máis fermosa. 2 Entón Eva consolouse ao velo e permaneceu oito días na cova; despois enviou a súa filla a Adán para dicirlle que viñese ver o neno e lle puxese nome. Mais a filla permaneceu no seu lugar xunto ao corpo do seu irmán, ata que Adán volveu. Ela tamén o fixo. 3 Pero cando Adán chegou e viu a beleza do neno, a súa figura e a súa figura perfecta, alegrouse por el e consolouse por Abel. Entón chamou ao neno Set, que significa «Deus escoitou a miña oración e libroume da miña aflición». Pero tamén significa «poder e forza». 4 Despois de que Adán lle puxera nome á nena, volveu á Cova dos Tesouros; e a súa filla volveu coa súa nai. 5 Mais Eva permaneceu na súa cova ata que se cumpriron corenta días, cando chegou a Adán e trouxo consigo a nena e a súa filla. 6 E chegaron a un río de auga, onde Adán e a súa filla se lavaron, por mor da súa dor por Abel; pero Eva e o neno laváronse para purificarse. 7 Entón volveron, e recolleron unha ofrenda, e foron ao monte e ofrecérona polo neno; e Deus aceptou a súa ofrenda, e enviou a súa bendición sobre eles, e sobre o seu fillo Set; e volveron á Cova dos Tesouros. 8 En canto a Adán, non volveu coñecer á súa muller Eva, en todos os días da súa vida; nin naceu máis descendencia deles; só aqueles cinco, Caín, Luluwa, Abel, Aklia e Set. 9 Pero Set medraba en estatura e forza; e comezou a xexuar e orar fervorosamente. CAPÍTULO 3 1 En canto ao noso pai Adán, ao cabo de sete anos desde o día en que fora separado da súa esposa Eva, Satán envexouno cando o viu así separado dela; e esforzouse por facelo vivir con ela de novo. 2 Entón Adán levantouse e subiu por riba da Cova dos Tesouros; e continuou durmindo alí noite tras noite. Pero en canto aclaraba cada día, baixaba á cova para rezar alí e recibir unha bendición dela. 3 Pero cando anoiteceu subiu ao tellado da cova, onde durmiu só, temendo que Satán o vencese. E continuou así separado trinta e nove días. 4 Entón Satán, o que odia todo ben, cando viu a Adán así só, en xexuan e orando, apareceulle na forma dunha fermosa muller, que veu e se presentou diante del na noite do corenta día, e díxolle: 5 «Oh, Adán, desde o tempo que habitaches nesta cova, experimentamos unha gran paz por túa parte, e as túas oracións chegaron ata nós, e sentimos consolación por ti. 6 "Mais agora, oh Adán, que subiches ao teito da cova para durmir, dubidamos de ti, e unha gran dor apoderouse de nós por mor da túa separación de Eva. Entón, cando estás no teito desta cova, a túa oración é derramada e o teu corazón vaga dun lado para outro. 7 "Mais cando estabas na cova, a túa oración era coma lume amontoado; baixou ata nós e atopaches descanso. 8 "Entón tamén me lamentei polos teus fillos que foron separados de ti; e a miña dor é grande polo asasinato do teu
O segundo libro de Adán e Eva
fillo Abel; porque era xusto; e por un home xusto todos se lamentarán. 9 "Pero alegreime polo nacemento do teu fillo Set; pero despois de pouco tempo lamenteime moito por Eva, porque é a miña irmá. Porque cando Deus enviou un sono profundo sobre ti e a sacou do teu costado, tamén me sacou a min con ela. Pero levantouna poñéndoa contigo, mentres que me baixou a min." 10 "Alegreime pola miña irmá por estar contigo. Pero Deus fixérame unha promesa antes, e díxome: 'Non te aflixas; cando Adán suba ao tellado da Cova dos Tesouros e se separe de Eva, a súa esposa, enviareite con el, uniraste a el en matrimonio e daráslle cinco fillos, como Eva lle deu cinco'." 11 «E agora, mirade! Cumpriuse a promesa de Deus para min; porque é El quen me enviou a ti para a voda; porque se casas comigo, dareiche fillos mellores e máis fermosos que os de Eva. 12 "Por outra banda, aínda es só un mozo; non remates a túa xuventude neste mundo con tristeza; senón que pases os días da túa xuventude con alegría e pracer. Porque os teus días son poucos e a túa proba é grande. Sê forte; remata os teus días neste mundo con alegría. Eu terei pracer en ti, e ti alegraraste comigo deste xeito, e sen medo. 13 «Levántate, pois, e cumpre o mandato do teu Deus», achegouse entón a Adán e abrazouno. 14 Pero cando Adán viu que ela o vencería, rezoulle a Deus cun corazón fervoroso que o liberase dela. 15 Entón Deus enviou a súa Palabra a Adán, dicindo: "Oh Adán, esa figura é a que che prometeu a Divindade e a maxestade; non está favorablemente disposto cara a ti; senón que se che mostra nun momento en forma de muller; noutro momento, á semellanza dun anxo; noutras ocasións, na semellanza dunha serpe; e noutro momento, na semellanza dun deus; pero fai todo iso só para destruír a túa alma. 16 "Agora, polo tanto, oh Adán, comprendendo o teu corazón, libreite moitas veces das súas mans; para mostrarche que son un Deus misericordioso; e que che desexo o ben, e que non desexo a túa ruína." CAPÍTULO 4 1 Entón Deus ordenoulle a Satán que se lle mostrase a Adán claramente, na súa propia e horrible forma. 2 Pero cando Adán o viu, sentiu medo e tremeu ao velo. 3 E Deus díxolle a Adán: «Mira este demo e o seu aspecto horrible, e sabe que foi el quen te fixo caer da claridade á escuridade, da paz e o descanso ao traballo e á miseria. 4 E mira, oh Adán, a aquel que dixo de si mesmo que é Deus! Pode Deus ser negro? Tomaría Deus a forma dunha muller? Hai alguén máis forte que Deus? E pode ser superado? 5 «Mira, entón, oh Adán, e considérao atado na túa presenza, no aire, incapaz de fuxir! Polo tanto, dígoche, non lle teñas medo; de agora en diante ten coidado e gardate del, en calquera cousa que che faga». 6 Entón Deus expulsou a Satán da presenza de Adán, a quen fortaleceu e consolou o corazón dicíndolle: «Baixa á Cova dos Tesouros e non te separes de Eva; eu acallarei en ti toda luxuria animal».
7 Desde aquela hora deixou a Adán e Eva, e gozaron de descanso polo mandamento de Deus. Pero Deus non fixo o mesmo con ningún dos descendentes de Adán, senón só con Adán e Eva. 8 Entón Adán adorou o Señor, por telo librado e por deixar as súas paixóns. E baixou de enriba da cova e viviu con Eva como antes. 9 Isto puxo fin aos corenta días da súa separación de Eva. CAPÍTULO 5 1 En canto a Set, cando tiña sete anos, coñecía o ben e o mal, e era constante no xaxún e na oración, e pasaba todas as noites implorando a Deus clemencia e perdón. 2 Tamén xexuaba ao traer a súa ofrenda cada día, máis que o seu pai; porque era de fermoso aspecto, coma un anxo de Deus. Tamén tiña un bo corazón, conservaba as mellores calidades da súa alma: e por esta razón traía a súa ofrenda cada día. 3 E Deus estaba satisfeito coa súa ofrenda; pero tamén estaba satisfeito coa súa pureza. E continuou así facendo a vontade de Deus e do seu pai e da súa nai, ata que cumpriu sete anos. 4 Despois diso, mentres baixaba do altar, despois de rematar a súa ofrenda, Satán apareceulle na forma dun fermoso anxo, brillante de luz; cun bastón de luz na man, el mesmo cinto cun cinto de luz. 5 Saudou a Set cun fermoso sorriso e comezou a enganalo con palabras bonitas, dicíndolle: «Oh Set, por que te quedas neste monte? Pois é accidentado, cheo de pedras e area, e de árbores sen bos froitos; un deserto sen vivendas nin vilas; ningún bo lugar para vivir. Senón que todo é calor, cansazo e problemas». 6 Dixo ademais: «Pero nós habitamos en lugares fermosos, noutro mundo que esta terra. O noso mundo é luminoso e a nosa condición é das mellores; as nosas mulleres son máis fermosas que calquera outra; e desexo que ti, oh Seth, te cases cunha delas; porque vexo que es fermoso de ver, e nesta terra non hai unha muller o suficientemente boa para ti. Ademais, todos os que viven neste mundo son só cinco almas. 7 "Mais no noso mundo hai moitísimos homes e moitas doncelas, todas máis fermosas unhas que outras. Polo tanto, desexo levarte de aquí, para que poidas ver os meus parentes e casar con quen queiras. 8 "Entón permanecerás comigo e estarás en paz; estarás cheo de esplendor e luz, como nós. 9 "Permanecerás no noso mundo e descansarás deste mundo e da súa miseria; nunca máis te sentirás débil e canso; nunca máis traerás ofrendas nin pedirás clemencia; porque non cometerás máis pecado nin te deixarás levar polas paixóns. 10 "E se escoitas o que che digo, casarás cunha das miñas fillas; porque para nós non é pecado facelo así; nin se considera luxuria animal. 11 "Porque no noso mundo non temos Deus; senón que todos somos deuses; todos somos da luz, celestial, poderosos, fortes e gloriosos."
O segundo libro de Adán e Eva
CAPÍTULO 6
CAPÍTULO 7
1 Cando Seth ouviu estas palabras, quedou abraiado e inclinou o seu corazón cara ás falas traizoeiras de Satán, e díxolle: "Dixeches que hai outro mundo creado ademais deste; e outras criaturas máis fermosas que as criaturas que hai neste mundo?" 2 E Satán dixo: "Si; velaquí que me escoitaches; pero eu aínda os louvarei a eles e aos seus camiños, diante dos teus oídos". 3 Pero Set díxolle: "As túas palabras deixáronme abraiado, e a túa fermosa descrición de todo iso. 4 «Porén, hoxe non podo ir contigo; non ata que vaia onde o meu pai Adán e onde a miña nai Eva, e lles conte todo o que me dixeches. Entón, se me dan permiso para ir contigo, irei». 5 De novo dixo Set: «Teño medo de facer calquera cousa sen o permiso do meu pai e da miña nai, non sexa que pereza coma o meu irmán Caín e coma o meu pai Adán, que transgrediu o mandamento de Deus. Mais, mira, ti coñeces este lugar; ven e atópame aquí mañá». 6 Cando Satán oíu isto, díxolle a Set: "Se lle contas a teu pai Adán o que che dixen, non te deixará vir comigo. 7 Pero escoita a min; non lles digas ao teu pai e á túa nai o que che dixen; senón vén comigo hoxe, ao noso mundo; onde verás cousas fermosas e gozarás alí, e deleitarás este día cos meus fillos, contemplándoos e fartándote de alegría; e alegraraste para sempre máis. Entón levareite de volta a este lugar mañá; pero se prefires quedar comigo, que así sexa. 8 Entón respondeu Set: «O espírito do meu pai e da miña nai pende de min; e se algún día me escondo deles, morrerán, e Deus me considerará culpable de pecar contra eles. 9 "E se non soubesen que vin a este lugar para traer a miña ofrenda, non se separarían de min nin unha hora; nin iría a ningún outro lugar, a menos que me permitan. Pero trátanme moi amablemente, porque volvo a eles axiña." 10 Entón Satán díxolle: "Que che pasará se te escondes deles unha noite e volves a eles ao amencer?" 11 Pero Set, cando viu que seguía falando e que non o abandonaba, correu e subiu ao altar, estendeu as mans a Deus e pediu a súa liberación. 12 Entón Deus enviou a súa Palabra e maldiciu a Satán, que fuxiu del. 13 Pero en canto a Set, subiu ao altar, dicindo así no seu corazón: "O altar é o lugar das ofrendas, e Deus está alí; un lume divino o consumirá; así que Satán non poderá facerme dano, e non me levará de alí". 14 Entón Set baixou do altar e foi onde estaba o seu pai e a súa nai, onde o atopou no camiño, desexando escoitar a súa voz; porque tardara un pouco. 15 Entón comezou a contarlles o que lle acontecera por parte de Satán, baixo a forma dun anxo. 16 Pero cando Adán escoitou o seu relato, bicoulle a cara e advertiuno contra ese anxo, dicíndolle que fora Satán quen se lle aparecera así. Entón Adán colleu a Set, e foron á Cova dos Tesouros, e alegráronse nela. 17 Pero desde aquel día, Adán e Eva nunca se separaron del, a calquera lugar que fose, xa fose para a súa ofrenda ou para calquera outra cousa. 18 Este sinal aconteceulle a Set cando tiña nove anos.
1 Cando o noso pai Adán viu que Set era de corazón perfecto, desexou que casase con el, para que o inimigo non se lle aparecese noutra ocasión e o vencese. 2 Entón Adán díxolle ao seu fillo Set: «Oxalá, fillo meu, casases coa túa irmá Aklia, irmá de Abel, para que ela che dea fillos que enchen a terra, segundo a promesa que Deus nos fixo. 3 «Non teñas medo, fillo meu; non hai ningunha deshonra niso. Desexo que te cases, por medo a que o inimigo te venza». 4 Mais Set non quixo casar; pero en obediencia ao seu pai e á súa nai, non dixo nin unha palabra. 5 Entón Adán casouno con Aklia. E tiña quince anos. 6 Pero cando tiña vinte anos, tivo un fillo, a quen chamou Enós; e logo tivo outros fillos ademais del. 7 Entón Enós creceu, casou e xerou a Cainán. 8 Cainán tamén medrou, casou e xerou a Mahalaleel. 9 Eses pais naceron durante a vida de Adán e habitaron xunto á Cova dos Tesouros. 10 Foron entón os días de Adán novecentos trinta anos, e os de Mahalaleel cen. Pero Mahalaleel, cando medrou, amou o xaxún, a oración e os traballos duros, ata que se achegou o fin dos días do noso pai Adán. CAPÍTULO 8 1 Cando o noso pai Adán viu que o seu fin estaba preto, chamou ao seu fillo Set, que veu a el na Cova dos Tesouros, e díxolle: 2 «Oh Set, fillo meu, tráeme os teus fillos e os fillos dos teus fillos, para que eu poida derramar a miña bendición sobre eles antes de morrer». 3 Cando Set ouviu estas palabras do seu pai Adán, afastouse del, derramou un torrente de bágoas sobre o seu rostro, reuniu os seus fillos e os fillos dos seus fillos, e levounos ao seu pai Adán. 4 Pero cando o noso pai Adán os viu arredor del, chorou por ter que separarse deles. 5 E cando o viron chorar, todos choraron xuntos e caeron sobre o seu rostro dicindo: "Como serás separado de nós, oh pai noso? E como te recibirá a terra e te ocultará dos nosos ollos?" Así lamentáronse moito, e con palabras semellantes. 6 Entón o noso pai Adán bendiciunos a todos, e díxolle a Set, despois de bendicilos: 7 «Oh, Seth, fillo meu, ti coñeces este mundo, que está cheo de tristeza e cansazo; e ti sabes todo o que nos veu sobre as nosas probas nel. Polo tanto, agora ordénoche con estas palabras: que gardes a inocencia, que sexas puro e xusto, e que confíes en Deus; e que non te apoies nos discursos de Satán, nin nas aparicións nas que se che mostrará. 8 Mais garda os mandamentos que che dou hoxe; despois dállo ao teu fillo Enós; e deixa que Enós llo dea ao seu fillo Cainán; e Cainán ao seu fillo Mahalaleel; para que este mandamento permaneza firme entre todos os teus fillos. 9 "Oh, Seth, fillo meu, no momento en que eu estea morto, colle o meu corpo e envolveo con mirra, aloes e casia, e déixame aquí nesta Cova dos Tesouros na que están todas estas pezas que Deus nos deu do xardín.
O segundo libro de Adán e Eva
10 "Oh, fillo meu, de agora en diante virá un diluvio que asolagará todas as criaturas, e deixará fóra só oito almas. 11 "Mais, fillo meu, que aqueles que deixe fóra de entre os teus fillos nese momento, leven con eles o meu corpo desta cova; e cando o leven con eles, que o maior deles ordene aos seus fillos que depositen o meu corpo nun barco ata que a inundación se acougue, e eles saian do barco. 12 Entón tomarán o meu corpo e depositarano no medio da terra, pouco despois de seren salvados das augas do diluvio. 13 "Porque o lugar onde será depositado o meu corpo é o centro da terra; de alí virá Deus e salvará a toda a nosa parentela. 14 "Mais agora, oh Set, fillo meu, colócate á fronte do teu pobo; padéceos e vixíaos no temor de Deus; e guíaos polo bo camiño, ordénalles que xexuen por Deus; e failles entender que non deben escoitar a Satán, para que non os destrua. 15 "Entón, separa de novo os teus fillos e os fillos dos teus fillos dos fillos de Caín; non deixes que se mesturen con eles, nin se acheguen a eles nin nas súas palabras nin nas súas obras." 16 Entón Adán deixou caer a súa bendición sobre Set, sobre os seus fillos e sobre todos os fillos dos seus fillos. 17 Entón volveuse cara ao seu fillo Set e cara á súa muller Eva, e díxolles: "Gardade este ouro, este incenso e esta mirra, que Deus nos deu como sinal; porque nos días que virán, un diluvio asolagará toda a creación. Pero os que entren na arca levarán consigo o ouro, o incenso e a mirra, xunto co meu corpo; e depositarán o ouro, o incenso e a mirra, co meu corpo no medio da terra. 18 "Entón, despois de moito tempo, a cidade na que se atopan o ouro, o incenso e a mirra co meu corpo, será saqueada. Pero cando sexa estragada, o ouro, o incenso e a mirra serán coidados co botín que se garda; e nada deles perecerá, ata que veña a Palabra de Deus, feita home; cando os reis os tomen e lle ofrezan ouro en sinal de que é Rei; incenso, en sinal de que é Deus do ceo e da terra; e mirra, en sinal da súa paixón. 19 "Frío tamén, como sinal da súa derrota contra Satán e todos os nosos inimigos; incenso como sinal de que resucitará dos mortos e será exaltado por riba das cousas do ceo e das cousas da terra; e mirra, como sinal de que beberá fel amargo e sentirá as dores do inferno por parte de Satán." 20 "E agora, Set, fillo meu, velaquí que che revelei misterios ocultos que Deus me revelou. Garda o meu mandamento, para ti e para o teu pobo." CAPÍTULO 9 1 Cando Adán rematou o seu mandamento a Set, os seus membros afrouxáronse, as súas mans e os seus pés perderon toda forza, a súa boca quedou muda e a súa lingua deixou de falar por completo. Pechou os ollos e entregou o espírito. 2 Cando os seus fillos viron que estaba morto, botáronse sobre el, homes e mulleres, vellos e novos, chorando. 3 A morte de Adán tivo lugar ao final dos novecentos trinta anos que viviu sobre a terra; o décimo quinto día de Barmudeh, despois do cómputo dunha epacta do sol, á hora novena.
4 Foi un venres, o mesmo día en que foi creado e no que descansou; e a hora na que morreu foi a mesma na que saíu do xardín. 5 Entón Set envolveuno ben e embalsamouno con moitas especias doces, de árbores sagradas e do Monte Santo; e depositou o seu corpo no lado oriental do interior da cova, o lado do incenso; e colocou diante del un candelabro que se mantiña aceso. 6 Entón os seus fillos estiveron diante del chorando e lamentándose por el toda a noite ata o amencer. 7 Entón Set, o fillo maior Enós e Cainán, fillo de Enós, saíron e levaron boas ofrendas para presentalas ao Señor, e chegaron ao altar sobre o que Adán ofreceu ofrendas a Deus, cando ofreceu. 8 Pero Eva díxolles: «Agardade ata que primeiro lle pidamos a Deus que acepte a nosa ofrenda e que garde con El a alma de Adán, o seu servo, e que a leve a descansar». 9 E todos se puxeron de pé e rezaron. CAPÍTULO 10 1 E cando remataron a súa oración, chegou a Palabra de Deus e consolounos con respecto ao seu pai Adán. 2 Despois disto, ofreceron os seus agasallos por si mesmos e por seu pai. 3 E cando remataron a súa ofrenda, a Palabra de Deus chegou a Set, o máis vello deles, dicíndolle: "Oh Set, Set, Set, tres veces. Como estiven con teu pai, así estarei contigo, ata que se cumpra a promesa que lle fixen a teu pai, dicindo: Enviarei a miña Palabra e salvaréiche a ti e á túa descendencia". 4 Mais en canto a teu pai Adán, garda o mandamento que che deu; e separa a túa descendencia da de Caín, o teu irmán." 5 E Deus retirou a súa Palabra de Set. 6 Entón Set, Eva e os seus fillos baixaron da montaña á Cova dos Tesouros. 7 Pero Adán foi o primeiro cuxa alma morreu na terra do Edén, na Cova dos Tesouros; porque ninguén morreu antes del, agás o seu fillo Abel, que morreu asasinado. 8 Entón levantáronse todos os fillos de Adán e choraron polo seu pai Adán, e fixéronlle ofrendas durante cento corenta días. CAPÍTULO 11 1 Despois da morte de Adán e de Eva, Set separou os seus fillos e os fillos dos seus fillos dos fillos de Caín. Caín e a súa descendencia baixaron e habitaron cara ao oeste, máis abaixo do lugar onde matara ao seu irmán Abel. 2 Mais Seth e os seus fillos habitaron cara ao norte, no monte da Cova dos Tesouros, para estar preto do seu pai Adán. 3 E Set o maior, alto e bo, de alma nobre e mente forte, estaba á fronte do seu pobo; e atendeunos con inocencia, penitencia e mansedume, e non permitiu que ningún deles descendese aos fillos de Caín. 4 Mais pola súa propia pureza, foron chamados "Fillos de Deus", e estaban con Deus, en lugar das hostes de anxos que caeron; porque continuaron en loanzas a Deus e en cantarlle salmos, na súa cova: a Cova dos Tesouros.
O segundo libro de Adán e Eva
5 Entón Set presentouse diante do corpo do seu pai Adán e da súa nai Eva, e rezou noite e día, e pediu misericordia para el e os seus fillos; e que cando tivese algún problema cun neno, El lle dese consello. 6 Mais a Set e aos seus fillos non lles gustaban os traballos terreais, senón que se dedicaban ás cousas celestiais; pois non tiñan outro pensamento que os eloxios, as doxoloxías e os salmos a Deus. 7 Polo tanto, escoitaban en todo momento as voces dos anxos, loando e glorificando a Deus; desde dentro do xardín, ou cando eran enviados por Deus nunha misión, ou cando subían ao ceo. 8 Porque Set e os seus fillos, en razón da súa propia pureza, escoitaron e viron aqueles anxos. Por outra banda, o xardín non estaba moi por riba deles, senón só uns quince cóbados espirituais. 9 Agora ben, un cóbado espiritual corresponde a tres cóbados dun home, en total corenta e cinco cóbados. 10 Seth e os seus fillos habitaban no monte debaixo do xardín; non sementaban nin colleitaban; non producían comida para o corpo, nin sequera trigo, senón só ofrendas. Comían do froito e das árbores saborosas que medraban no monte onde habitaban. 11 Entón Set xexuaba a miúdo cada corenta días, e tamén os seus fillos máis vellos. Porque a familia de Set cheiraba o cheiro das árbores do xardín cando o vento sopraba por aquela parte. 12 Eran felices, inocentes, sen medo repentino, non había celos, nin malas accións, nin odio entre eles. Non había paixón animal; de ningunha boca deles saían palabras obscenas nin maldicións; nin malos consellos nin fraudes. Porque os homes daquela época nunca xuraban, senón que en circunstancias difíciles, cando os homes debían xurar, xuraban polo sangue de Abel o xusto. 13 Pero obrigaban os seus fillos e as súas mulleres na cova a xexuar e orar e a adorar o Deus Altísimo todos os días. Bendicíanse a si mesmos no corpo do seu pai Adán e unxíanse con el. 14 E fixeron así ata que se achegou o fin de Set. CAPÍTULO 12 1 Entón Set, o xusto, chamou ao seu fillo Enós, a Cainán, fillo de Enós, e a Mahalaleel, fillo de Cainán, e díxolles: 2 «Como o meu fin está preto, quero construír un teito sobre o altar no que se ofrecen ofrendas». 3 Escoitaron o seu mandato e saíron todos, tanto vellos como novos, e traballaron arreo, e construíron un fermoso teito sobre o altar. 4 E o pensamento de Set ao facelo era que unha bendición chegase sobre os seus fillos no monte; e que presentase unha ofrenda por eles antes da súa morte. 5 Entón, cando rematou a construción do tellado, ordenoulles que fixesen ofrendas. Traballaron con dilixencia nelas e leváronllas a Set, o seu pai, quen as colleu e ofreceunas sobre o altar; e rezoulle a Deus que aceptase as súas ofrendas, que tivese piedade das almas dos seus fillos e que os gardase da man de Satán. 6 E Deus aceptou a súa ofrenda e enviou a súa bendición sobre el e sobre os seus fillos. E entón Deus fixo unha promesa a Set, dicindo: "Ao final dos cinco grandes días e medio, respecto dos cales fixen unha promesa a ti e ao teu
pai, enviarei a miña Palabra e salvarei a ti e á túa descendencia". 7 Entón Seth e os seus fillos, e os fillos dos seus fillos, reuníronse, e baixaron do altar, e foron á Cova dos Tesouros, onde oraron, e bendicéronse a si mesmos no corpo do noso pai Adán, e unxíronse con el. 8 Pero Seth permaneceu na Cova dos Tesouros uns poucos días, e despois sufriu... sufrimentos ata a morte. 9 Entón Enós, o seu fillo primoxénito, veu a el, con Cainán, o seu fillo, e Mahalaleel, fillo de Cainán, e Xared, fillo de Mahalaleel, e Enoc, fillo de Xared, coas súas esposas e fillos para recibir unha bendición de Set. 10 Entón Set rezou por eles, bendiciunos e conxurounos polo sangue de Abel o xusto, dicindo: "Prégovos, fillos meus, que non deixedes que ningún de vós baixe deste monte santo e puro. 11 Non fagades amizade cos fillos de Caín, o asasino e pecador, que matou o seu irmán; porque sabedes, fillos meus, que fuximos del e de todo o seu pecado con todas as nosas forzas, porque matou o seu irmán Abel". 12 Despois de dicir isto, Set bendiciu a Enós, o seu fillo primoxénito, e ordenoulle que ministrase habitualmente con pureza ante o corpo do noso pai Adán, todos os días da súa vida; e logo, tamén, que fose de cando en vez ao altar que Set construíra. E ordenoulle que alimentase o seu pobo con xustiza, con xuízo e pureza todos os días da súa vida. 13 Entón os membros de Set afrouxáronse; as súas mans e pés perderon toda forza; a súa boca quedou muda e incapaz de falar; e entregou o espírito e morreu o día despois do seu novecentos duodécimo ano; o día vinte e sete do mes de Abib; Enoc tiña entón vinte anos. 14 Entón envolveron coidadosamente o corpo de Set, embalsamárono con especias doces e deitárono na Cova dos Tesouros, á dereita do corpo do noso pai Adán, e chorárono corenta días. Ofreceron agasallos por el, como fixeran polo noso pai Adán. 15 Despois da morte de Set, Enós levantouse á fronte do seu pobo, a quen alimentou con xustiza e xuízo, como lle ordenara o seu pai. 16 Pero cando Enós cumpriu oitocentos vinte anos, Caín xa tiña unha proxenie numerosa; pois casaron con frecuencia, sendo entregados ás paixóns animais; ata que a terra ao pé da montaña se encheu deles. CAPÍTULO 13 1 Naqueles tempos vivía Lamec o cego, dos fillos de Caín. Tiña un fillo chamado Atún, e os dous tiñan moito gando. 2 Pero Lamec tiña o costume de envialos a pastar cun mozo pastor, que os coidaba; e quen, ao volver a casa pola noite, choraba diante do seu avó, e diante do seu pai Atún e da súa nai Hazina, e díxolles: "En canto a min, non podo apacentar ese gando só, non sexa que alguén me roube algún deles ou me mate por mor deles". Porque entre os fillos de Caín houbo moito roubo, asasinato e pecado. 3 Entón Lamec compadeceuse del e dixo: «En verdade, estando só, podería ser vencido polos homes deste lugar». 4 Entón Lamec levantouse, colleu un arco que gardara dende a súa mocidade, antes de quedar cego, e colleu grandes frechas, e pedras lisas, e unha fonda que tiña, e foi ao campo co mozo pastor, e colocouse detrás do gando;
O segundo libro de Adán e Eva
mentres o mozo pastor vixiaba o gando. Así fixo Lamec moitos días. 5 Mentres tanto, Caín, desde que Deus o rexeitara e o maldixera con tremor e terror, non podía establecerse nin atopar descanso en ningún lugar; senón que andaba errante dun lugar a outro. 6 Mentres andaba, chegou ás mulleres de Lamec e preguntoulles por el. Elas respondéronlle: «Está no campo co gando». 7 Entón Caín foi buscalo; e ao chegar ao campo, o mozo pastor ouviu o ruído que facía e o gando que pastoreaba diante del. 8 Entón preguntoulle a Lamec: «Meu señor, é unha besta salvaxe ou un ladrón?» 9 E Lamec díxolle: "Fai que entenda cara a onde mira cando sube". 10 Entón Lamec tensou o seu arco, colocou nel unha frecha e colocou unha pedra na fonda. Cando Caín saíu do campo aberto, o pastor díxolle a Lamec: "Dispara, velaquí que vén". 11 Entón Lamec disparou contra Caín coa súa frecha e feriuno no costado. E Lamec feriuno cunha pedra da súa fonda, que caeu sobre a súa cara e lle arrancou os dous ollos; entón Caín caeu ao instante e morreu. 12 Entón Lamec e o mozo pastor achegáronse a el e atopárono tirado no chan. E o mozo pastor díxolle: "É Caín, o noso avó, a quen mataches, oh meu señor!" 13 Entón Lamec sentiuse arrepentido por iso, e coa amargura do seu arrepentimento, bateu as mans e golpeou coa palma da man a cabeza do mozo, que caeu coma morto; pero Lamec pensou que era unha finta; así que colleu unha pedra e golpeouno, e esmagoulle a cabeza ata que morreu. CAPÍTULO 14 1 Cando Enós tiña novecentos anos, reuníronse arredor del todos os fillos de Set, de Cainán e do seu primoxénito, coas súas esposas e fillos, para pedirlle a súa bendición. 2 Despois rezou por eles e bendiciunos, e conxurounos polo sangue de Abel o xusto, dicíndolles: «Que ningún dos vosos fillos baixe deste Santo Monte, e que non fagan amizade cos fillos de Caín o asasino». 3 Entón Enós chamou ao seu fillo Cainán e díxolle: Mira, oh fillo meu, e pon o teu corazón no teu pobo, e establéceos na rectitude e na inocencia; e permanece ministrando diante do corpo do noso pai Adán, todos os días da túa vida". 4 Despois disto, Enós entrou en repouso, aos novecentos oitenta e cinco anos de idade; e Cainán envolveuno e deitouno na Cova dos Tesouros á esquerda do seu pai Adán; e fixo ofrendas por el, segundo o costume dos seus pais. CAPÍTULO 15 1 Despois da morte de Enós, Cainán estivo á fronte do seu pobo en xustiza e inocencia, como lle ordenara o seu pai; tamén continuou a ministrar ante o corpo de Adán, dentro da Cova dos Tesouros. 2 Despois de vivir novecentos dez anos, apoderouse del do sufrimento e da aflición. E cando estaba a piques de entrar no descanso, todos os pais coas súas mulleres e fillos viñeron a el, e bendiciunos e conxurounos polo sangue de
Abel, o xusto, dicíndolles: "Ninguén de vós baixe deste Santo Monte; e non fagades amizade cos fillos de Caín, o asasino". 3 Mahalaleel, o seu fillo primoxénito, recibiu este mandamento do seu pai, quen o bendiciu e morreu. 4 Entón Mahalaleel embalsamouno con aromas aromáticos e depositouno na Cova dos Tesouros cos seus pais; e fixeron ofrendas por el, segundo o costume dos seus pais. CAPÍTULO 16 1 Entón Mahalaleel púxose sobre o seu pobo e alimentounos con xustiza e inocencia, e observounos para asegurarse de que non tivesen relación cos fillos de Caín. 2 Tamén continuou na Cova dos Tesouros rezando e ministrando ante o corpo do noso pai Adán, pedíndolle a Deus misericordia para si mesmo e para o seu pobo; ata que cumpriu oitocentos setenta anos, cando enfermou. 3 Entón todos os seus fillos reuníronse arredor del para velo e para pedirlles a súa bendición para todos eles, antes de que deixase este mundo. 4 Entón Mahalaleel levantouse e sentou na súa cama, coas bágoas escorrendo polo seu rostro, e chamou ao seu fillo máis vello Xared, quen achegouse a el. 5 Entón bicoulle a cara e díxolle: «Oh, Xared, fillo meu, conxúrote por Aquel que fixo o ceo e a terra que vixíes o teu pobo e o alimentes en xustiza e inocencia; e que non deixes que ningún deles baixe deste Santo Monte aos fillos de Caín, para que non pereza con eles. 6 "Escoita, fillo meu, de agora en diante virá unha gran destrución sobre esta terra por mor deles; Deus enfadarase co mundo e destruiraos coas augas. 7 "Pero tamén sei que os teus fillos non te escoitarán, e que baixarán deste monte e terán relacións cos fillos de Caín, e que perecerán con eles. 8 "Oh, fillo meu! Ensínaos e vixíaos para que non teñas ningunha culpa por eles." 9 Mahalaleel díxolle, ademais, ao seu fillo Xared: «Cando eu morra, embalsama o meu corpo e déixao na Cova dos Tesouros, xunto aos corpos dos meus pais; logo ponte xunto ao meu corpo e reza a Deus; e coida deles, e cumpre o teu ministerio diante deles, ata que entres ti mesmo no descanso». 10 Mahalaleel bendiciu entón a todos os seus fillos; e deitouse na súa cama, e entrou no descanso coma os seus pais. 11 Pero cando Xared viu que o seu pai Mahalaleel estaba morto, chorou e sentiu tristeza, e abrazou e bicoulle as mans e os pés; e o mesmo fixeron todos os seus fillos. 12 Os seus fillos embalsárono con coidado e deixárono xunto aos cadáveres dos seus pais. Logo levantáronse e chorárono corenta días. CAPÍTULO 17 1 Entón Xared gardou o mandamento do seu pai e levantouse coma un león sobre o seu pobo. Alimentounos con xustiza e inocencia, e ordenoulles que non fixesen nada sen o seu consello. Porque tiña medo por eles, non fosen aos fillos de Caín.
O segundo libro de Adán e Eva
2 Polo tanto, deulles ordes repetidamente; e continuou facéndoo ata o final do ano catrocentos oitenta e cinco da súa vida. 3 Ao final destes anos, veu a el este sinal. Mentres Xared estaba coma un león diante dos corpos dos seus pais, orando e advertindo ao seu pobo, Satán envexouno e provocou unha fermosa aparición, porque Xared non deixaba que os seus fillos fixesen nada sen o seu consello. 4 Entón apareceulle Satán con trinta homes dos seus exércitos, en forma de homes fermosos; sendo o propio Satán o maior e o máis alto entre eles, cunha barba fina. 5 Detivéronse na entrada da cova e chamaron a Xared dende o interior dela. 6 Saíu cara a eles e atopounos con aspecto de homes fermosos, cheos de luz e dunha gran beleza. Marabillouse da súa beleza e do seu aspecto; e pensou para si mesmo se non serían fillos de Caín. 7 Dixo tamén no seu corazón: «Como os fillos de Caín non poden subir á altura deste monte, e ningún deles é tan fermoso como estes parecen ser; e entre estes homes non hai ningún da miña parentela; deben ser estraños». 8 Entón Xared e eles intercambiaron un saúdo e el díxolle ao máis vello entre eles: "Oh, pai meu, explícame a marabilla que hai en ti e dime quen son estes que están contigo; porque parécenme homes estraños". 9 Entón o ancián comezou a chorar, e os demais choraron con el; e díxolle a Xared: "Eu son Adán, a quen Deus fixo primeiro; e este é Abel, o meu fillo, que foi asasinado polo seu irmán Caín, no que Satán lle puxo no corazón o desexo de asasinalo. 10 "Entón, este é o meu fillo Set, a quen lle pedín ao Señor, quen mo deu para que me consolase no canto de Abel. 11 "Entón este é o meu fillo Enós, fillo de Set, e o outro é Cainán, fillo de Enós, e o outro é Mahalaleel, fillo de Cainán, teu pai." 12 Pero Xared quedou abraiado pola súa aparencia e polas palabras que lle dixera o ancián. 13 Entón o ancián díxolle: «Non te estrañes, fillo meu. Vivimos na terra que está ao norte do xardín, que Deus creou antes do mundo. Non nos deixou vivir alí, senón que nos puxo dentro do xardín, debaixo do cal vós vivides agora. 14 "Mais despois de que transgredín, El fíxome saír dela, e quedei para vivir nesta cova; grandes e dolorosas angustias viñeron sobre min; e cando a miña morte se achegou, ordenei ao meu fillo Set que apadriñase ben ao seu pobo; e este meu mandamento debe ser transmitido dun a outro, ata o fin das xeracións vindeiras. 15 «Mais, oh Xared, fillo meu, nós vivimos en fermosas rexións, mentres ti vives aquí na miseria, como me informou o teu pai Mahalaleel; dicíndome que virá unha gran inundación e asolagará toda a terra. 16 "Polo tanto, fillo meu, temendo por vós, levanteime e levei os meus fillos comigo, e vin aquí para que vos visitéramos a ti e aos teus fillos; pero atopeite de pé nesta cova chorando, e os teus fillos esparexidos por esta montaña, na calor e na miseria. 17 "Mais, oh fillo meu, ao extraviarmos o camiño e chegar ata aquí, atopamos outros homes debaixo desta montaña; que habitan un fermoso país, cheo de árbores e froitas, e de toda clase de verdura; é coma un xardín; de xeito que
cando os atopamos pensamos que eras ti; ata que o teu pai Mahalaleel me dixo que non eran tal cousa. 18 "Agora, pois, fillo meu, escoita o meu consello e baixa con eles, ti e os teus fillos. Descansarás de todo este sufrimento no que estás. Pero se non queres baixar con eles, entón levántate, colle os teus fillos e vén connosco ao noso xardín; vivirás na nosa fermosa terra e descansarás de todos estes problemas que ti e os teus fillos estades a soportar agora." 19 Pero Xared, ao ouvir este discurso do ancián, quedou abraiado; e foi de aquí para alá, pero nese momento non atopou ningún dos seus fillos. 20 Entón respondeu e díxolle ao ancián: "Por que vos agochastes ata hoxe?" 21 E o máis vello respondeu: "Se teu pai non nolo dixera, non o saberiamos". 22 Entón Xared creu que as súas palabras eran verdadeiras. 23 Entón, o ancián díxolle a Xared: "Por que te desviaches, fulano?" E el respondeu: "Estaba buscando a un dos meus fillos para lle contar que eu iría convosco e que eles virían a ver aqueles dos que me falaches". 24 Cando o ancián ouviu a intención de Xared, díxolle: "Deixa ese propósito por agora e ven connosco; verás o noso país; se a terra na que habitamos che agrada, nós e ti volveremos aquí e levaremos á túa familia connosco. Pero se o noso país non che agrada, volverás ao teu lugar". 25 E o ancián instou a Xared a que fose antes de que un dos seus fillos viñese aconsellarlle o contrario. 26 Entón, Xared saíu da cova e foi con eles, e entre eles. E consolárono ata que chegaron ao cumio do monte dos fillos de Caín. 27 Entón díxolle o ancián a un dos seus compañeiros: «Esquecimos algo na boca da cova, e esa é a roupa escollida que trouxéramos para vestir a Xared». 28 Entón díxolle a un deles: «Volta ti, alguén, e agardarémoste aquí ata que volvas. Entón vestiremos a Xared e será coma nós, bo, fermoso e apto para vir connosco ao noso país». 29 Entón ese volveu. 30 Pero cando xa estaba a pouca distancia, o ancián chamouno e díxolle: "Agarda ata que eu suba e che fale". 31 Entón detívose, e o ancián achegouse a el e díxolle: "Unha cousa que esquecemos na cova, é esta: apagar a lámpada que arde dentro dela, enriba dos corpos que hai nela. Despois volve connosco, axiña". 32 Ese foi, e o maior volveu cos seus compañeiros e con Xared. E baixaron do monte, e Xared con eles; e quedaron xunto a unha fonte de auga, preto das casas dos fillos de Caín, e esperaron ao seu compañeiro ata que trouxo a roupa para Xared. 33 Entón, el que volveu á cova apagou a lámpada e achegouse a eles, trouxo consigo un pantasma e mostroullo. E cando Xared o viu, marabillouse da súa beleza e graza, e alegrouse no seu corazón crendo que todo era certo. 34 Mentres estaban alí, tres deles entraron nas casas dos fillos de Caín e dixéronlles: «Traédenos hoxe comida xunto á fonte, para que comamos nós e os nosos compañeiros». 35 Pero cando os fillos de Caín os viron, quedaron abraiados e pensaron: "Son fermosos de ver, e como nunca antes os vimos". Entón levantáronse e foron con eles ata a fonte de auga para ver os seus compañeiros.
O segundo libro de Adán e Eva
36 Atopáronos tan fermosos que berraron polos seus lugares para que outros se xuntasen e viñesen contemplar estes fermosos seres. Entón reuníronse arredor deles homes e mulleres. 37 Entón o ancián díxolles: «Somos estraños na vosa terra; traédenos boa comida e bebida, vós e as vosas mulleres, para que nos refresquemos con vós». 38 Cando aqueles homes escoitaron estas palabras do ancián, cada un dos fillos de Caín trouxo a súa muller, e outro trouxo a súa filla, e así, moitas mulleres viñeron a eles; cada unha dirixíndose a Xared xa fose por si mesmo ou pola súa muller; todas por igual. 39 Mais cando Xared viu o que fixeron, a súa propia alma separouse deles; non quixo probar a súa comida nin a súa bebida. 40 O ancián viu como se separaba deles e díxolle: «Non esteas triste; eu son o gran ancián; como me verás facer, fai ti mesmo o mesmo». 41 Entón estendeu as mans e colleu a unha das mulleres, e cinco dos seus compañeiros fixeron o mesmo diante de Xared, para que el fixese como eles. 42 Pero cando Xared os viu cometer a infamia, chorou e dixo para si: Os meus pais nunca fixeron algo semellante. 43 Entón estendeu as mans e rezou cun corazón fervoroso e con moito choro, e implorou a Deus que o librase das súas mans. 44 Apenas Xared comezou a orar, o ancián fuxiu cos seus compañeiros; porque non podían permanecer nun lugar de oración. 45 Entón Xared virouse, pero non puido velos, senón que se atopou no medio dos fillos de Caín. 46 Entón chorou e dixo: «Oh Deus, non me destruas con esta raza, sobre a que me advertiron os meus pais; porque agora, oh meu Señor Deus, estaba pensando que os que se me apareceron eran os meus pais; pero descubrín que eran demos, que me seduciron con esta fermosa aparición, ata que lles creín. 47 «Mais agora pídoche, oh Deus, que me libres desta raza, entre a que agora vivo, como me libraches deses demos. Envía o teu anxo para que me saque do medio deles; porque eu mesmo non teño poder para escapar de entre eles». 48 Cando Xared acabou a súa oración, Deus enviou o seu anxo no medio deles, o cal tomou a Xared e puxoo no monte, e mostroulle o camiño, deulle consello e logo apartouse del.
4 Pero cando os fillos de Xared oíron estas voces, temeron e quedaron chorando polo seu pai; porque non sabían o que lle acontecera. 5 E choraron por el aquel día ata o solpor. 6 Entón chegou Xared cun rostro lastimoso, miserable de mente e corpo, e triste por ter sido separado dos corpos dos seus pais. 7 Mais cando se achegaba á cova, os seus fillos vírono e correron cara á cova, e colgáronse do seu pescozo, chorando e dicíndolle: «Oh, pai, onde estiveches e por que nos deixaches, como non estabas acostumado a facer?». E de novo: «Oh, pai, cando desapareceches, a lámpada sobre os corpos dos nosos pais apagouse, os corpos foron esparexidos e saíron voces deles». 8 Cando Xared ouviu isto, sentiuse arrepentido e entrou na cova; e alí atopou os corpos esparexidos, a lámpada apagada e os propios pais orando pola súa liberación da man de Satán. 9 Entón Xared caeu sobre os corpos e abrazounos, e dixo: "Oh, pais meus, pola vosa intercesión, que Deus me libre da man de Satán! E prégovos que lle pidades a Deus que me garde e que me afaste del ata o día da miña morte". 10 Entón cesaron todas as voces, agás a voz do noso pai Adán, que falou a Xared polo poder de Deus, coma quen falaría ao seu compañeiro, dicindo: "Oh Xared, fillo meu, ofrece ofrendas a Deus por telo librado da man de Satán; e cando traias esas ofrendas, que as ofrezas sobre o altar no que eu ofrecín. Entón, coidado tamén con Satán; porque el enganoume moitas veces coas súas aparicións, desexando destruírme, pero Deus libroume da súa man. 11 "Ordénalle ao teu pobo que estea en garda contra el; e que nunca deixe de ofrecer ofrendas a Deus." 12 Entón a voz de Adán tamén se calou; e Xared e os seus fillos marabilláronse disto. Entón depositaron os corpos como estaban primeiro; e Xared e os seus fillos estiveron rezando toda aquela noite, ata o amencer. 13 Entón Xared fixo unha ofrenda e ofreceuna sobre o altar, como Adán lle mandara. E ao subir ao altar, rezoulle a Deus pidindo misericordia e perdón polo seu pecado, relativo ao apagado da lámpada. 14 Entón Deus apareceu a Xared no altar e bendiciuno a el e aos seus fillos, e aceptou as súas ofrendas; e ordenoulle a Xared que tomase do lume sagrado do altar e que con el acendese a lámpada que iluminaba o corpo de Adán.
CAPÍTULO 18
1 Entón Deus reveloulle de novo a promesa que lle fixera a Adán; explicoulle os 5500 anos e reveloulle o misterio da súa chegada á terra. 2 E Deus díxolle a Xared: «En canto a ese lume que tomaches do altar para acender a lámpada, quede contigo para dar luz aos corpos; e non saia da cova ata que o corpo de Adán saia dela. 3 Pero, oh Xared, coida do lume, para que arda brillante na lámpada; non volvas saír da cova ata que recibas unha orde por medio dunha visión, e non nunha aparición, cando sexas visto por ti. 4 "Entón, ordena de novo ao teu pobo que non teña relación cos fillos de Caín, nin aprenda os seus camiños; porque eu son Deus, que non ama o odio nin as obras de iniquidade."
1 Os fillos de Xared tiñan o costume de visitalo hora tras hora para recibir a súa bendición e pedirlle consello para todo o que facían; e cando el tiña un traballo que facer, facíano por el. 2 Mais esta vez, cando entraron na cova, non atoparon a Xared, senón que atoparon a lámpada apagada e os corpos dos pais esparexidos, e voces que viñan deles polo poder de Deus, dicían: "Satanás nunha aparición enganou ao noso fillo, querendo destruílo, como destruíu ao noso fillo Caín". 3 Dixeron tamén: “Señor Deus do ceo e da terra, libra o noso fillo da man de Satán, que provocou unha grande e falsa aparición diante del”. Tamén falaron doutros asuntos, polo poder de Deus.
CAPÍTULO 19
O segundo libro de Adán e Eva
5 Deus tamén lle deu moitos outros mandamentos a Xared e bendiciuno. E logo retiroulle a súa Palabra. 6 Entón Xared achegouse cos seus fillos, colleu lume e baixou á cova, e acendeu a lámpada diante do corpo de Adán; e deulle mandamentos ao seu pobo como Deus lle dixera que fixese. 7 Este sinal aconteceu con Xared ao final do seu catrocentos cincuenta anos; como tamén moitas outras marabillas, que non rexistramos. Pero só rexistramos esta por brevidade e para non alongar a nosa narración. 8 E Xared continuou ensinando aos seus fillos durante oitenta anos; pero despois diso comezaron a transgredir os mandamentos que lles dera e a facer moitas cousas sen o seu consello. Comezaron a baixar do Santo Monte un tras outro e a mesturarse cos fillos de Caín en repugnantes compañías. 9 Agora ben, a razón pola que os fillos de Xared baixaron do Santo Monte é esta, que agora vos revelaremos. CAPÍTULO 20 1 Despois de que Caín baixara á terra escura e os seus fillos se multiplicaran alí, houbo un deles chamado Xenún, fillo de Lamec o cego que matou a Caín. 2 Pero en canto a este Genun, Satán entrou nel na súa infancia; e fixo diversas trompetas e cornos, e instrumentos de corda, címbalos e salterios, e liras e arpas e frautas; e tocou nelas en todo momento e a cada hora. 3 E cando xogaba con eles, Satán entrou neles, de xeito que de entre eles se escoitaban sons fermosos e doces, que arrebataban o corazón. 4 Entón reuniu compañías tras compañías para tocar nelas; e cando tocaban, agradabanlles aos fillos de Caín, que se inflamaban no pecado entre eles e ardían coma con lume; mentres que Satán inflamaba os seus corazóns, uns cos outros, e aumentaba a luxuria entre eles. 5 Satán tamén ensinou a Genun a sacar bebida forte do millo; e este Genun adoitaba reunir grupos tras grupos en casas de bebida; e traía ás súas mans toda clase de froitas e flores; e bebían xuntos. 6 Así multiplicou este Genun o pecado sobremanera; tamén actuou con orgullo e ensinou aos fillos de Caín a cometer toda clase da máis crasa maldade, que descoñecían; e levounos a moitas cousas que antes descoñecían. 7 Entón Satán, cando viu que cedían a Genun e o escoitaban en todo o que lles dicía, alegrouse moito, aumentou o entendemento de Genun, ata que colleu ferro e con el fabricou armas de guerra. 8 Entón, cando estaban bébedos, o odio e o asasinato aumentaron entre eles; un home usou a violencia contra outro para ensinarlle o mal, levándolle os seus fillos e profanos diante del. 9 E cando os homes viron que estaban vencidos, e viron a outros que non foran dominados, os que foran derrotados viñeron a Genun, refuxiáronse con el, e el converteunos nos seus confederados. 10 Entón o pecado aumentou moito entre eles; ata que un home casou coa súa propia irmá, ou filla, ou nai, ou outras; ou a filla da irmá do seu pai, de xeito que xa non había distinción de parentesco, e xa non sabían o que era a iniquidade; senón que fixeron a maldade, e a terra foi
contaminada co pecado, e enfureceron a Deus o Xuíz, que os creara. 11 Pero Genun reuniu compañías tras compañías, que tocaban trompas e todos os demais instrumentos que xa mencionamos, ao pé do Monte Santo; e fixérono para que os fillos de Set que estaban no Monte Santo o escoitasen. 12 Pero cando os fillos de Set oíron o ruído, quedaron abraiados, e viñeron por grupos, e pararon no cumio do monte para mirar os que estaban abaixo; e fixeron así durante un ano enteiro. 13 Cando, ao final dese ano, Genun viu que os estaban a gañar pouco a pouco, Satán entrou nel e ensinoulle a facer tinguiduras para roupa de diversos patróns, e fíxolle entender como tinguir carmesí e púrpura e outras cousas. 14 E os fillos de Caín, que fixeron todo isto e brillaron en beleza e roupa espléndida, reuníronse ao pé do monte con esplendor, con cornos e vestidos preciosos e carreiras de cabalos, cometendo toda clase de abominacións. 15 Mentres tanto, os fillos de Set, que estaban no Monte Santo, oraron e louvaron a Deus no lugar das exércitos de anxos que caeran; polo tanto, Deus os chamou "anxos", porque se alegrou moito por eles. 16 Mais despois disto, xa non gardaron o seu mandamento, nin se aferraron á promesa que fixera aos seus pais; senón que relaxaron o seu xaxún e a súa oración, e o consello do seu pai Xared. E seguiron reuníndose no cumio do monte, para contemplar os fillos de Caín, desde a mañá ata a tarde, e o que facían, os seus fermosos vestidos e ornamentos. 17 Entón os fillos de Caín ollaron desde abaixo e viron os fillos de Set, de pé en grupos no cumio do monte; e chamáronos para que baixasen cara a eles. 18 Mais os fillos de Set dixéronlles dende o ceo: «Non coñecemos o camiño». Entón Xenún, fillo de Lamec, ouviunos dicir que non coñecían o camiño, e pensou en como podería derrubalos. 19 Entón Satán aparecéuselle de noite, dicindo: Non hai xeito de que baixen do monte no que habitan; pero cando veñan mañá, dilles: “Viñede ao lado occidental do monte; alí atoparedes o camiño dun regato de auga que baixa ata o pé do monte, entre dous outeiros; baixade por ese camiño ata nós””. 20 Entón, cando chegou o día, Genun tocou os cornos e bateu os tambores ao pé da montaña, como era costume. Os fillos de Seth oírono e viñeron como adoitaban facer. 21 Entón Genun díxolles dende abaixo: «Ide ao lado oeste da montaña, alí atoparedes o camiño para baixar». 22 Pero cando os fillos de Set escoitaron estas palabras del, volveron á cova, onde estaba Xared, para contarlle todo o que oíran. 23 Entón, cando Xared o ouviu, aflixiuse; porque sabía que transgredirían o seu consello. 24 Despois disto, cen homes dos fillos de Set reuníronse e dixeron entre eles: "Vinde, baixemos onde están os fillos de Caín e vexamos o que fan, e divirtámonos con eles". 25 Pero cando Xared ouviu isto dos cen homes, a súa alma conmoveuse e o seu corazón aflixiuse. Entón levantouse con gran fervor e púxose no medio deles, e conxurounos polo sangue de Abel o xusto: "Que ningún de vós baixe deste monte santo e puro, no que os nosos pais ordenaron que habite". 26 Pero cando Xared viu que non recibían as súas palabras, díxolles: "¡Oh, fillos meus bos, inocentes e santos, sabede
O segundo libro de Adán e Eva
que unha vez que baixedes deste santo monte, Deus non vos permitirá volver a el". 27 Volveu conxuralos, dicindo: «Conxuro pola morte do noso pai Adán, e polo sangue de Abel, de Set, de Enós, de Cainán e de Mahalaleel, que me escoitedes e que non baixedes deste santo monte; porque no momento en que o deixedes, seredes privados de vida e de misericordia; e xa non seredes chamados 'fillos de Deus', senón 'fillos do demo'». 28 Pero eles non quixeron escoitar as súas palabras. 29 Naquel tempo, Enoc xa era maior e, no seu celo por Deus, levantouse e dixo: "Escoitádeme, fillos de Set, pequenos e grandes: cando transgredades o mandamento dos nosos pais e baixes deste santo monte, non volveredes subir aquí para sempre". 30 Mais eles levantáronse contra Enoc e non escoitaron as súas palabras, senón que baixaron do Monte Santo. 31 E cando miraron ás fillas de Caín, ás súas fermosas figuras, e ás súas mans e pés tinguidos de cor e tatuados con adornos nas súas caras, o lume do pecado acendeuse nelas. 32 Entón Satán fíxoos parecer moi fermosos diante dos fillos de Set, así como tamén fixo que os fillos de Set parecesen dos máis fermosos aos ollos das fillas de Caín, de xeito que as fillas de Caín cobizaron os fillos de Set como bestas voraces, e os fillos de Set polas fillas de Caín, ata que cometeron abominación con elas. 33 Mais despois de caer así nesta contaminación, volveron polo camiño polo que viñeran e intentaron subir ao Monte Santo. Mais non puideron, porque as pedras dese monte santo brillaban diante deles como lume, por razón do cal non podían volver subir. 34 E Deus enfadouse con eles, e arrepentiuse deles porque descenderan da gloria, e con iso perderan ou abandonaran a súa propia pureza ou inocencia, e caeran na contaminación do pecado. 35 Entón Deus enviou a súa palabra a Xared, dicindo: Estes os teus fillos, aos que chamaches 'Os meus fillos', velaquí que transgrediron o meu mandamento e baixaron á morada da perdición e do pecado. Envía un mensaxeiro aos que quedan, para que non baixen e se perdan. 36 Entón Xared chorou ante o Señor e pediulle misericordia e perdón. Mais desexaba que a súa alma se separase do seu corpo, antes que escoitar estas palabras de Deus sobre a baixada dos seus fillos do Monte Santo. 37 Pero seguiu a orde de Deus e predicoulles que non baixasen daquel monte santo e que non tivesen relación cos fillos de Caín. 38 Pero non fixeron caso á súa mensaxe nin obedeceron o seu consello.
4 E cando chegaron a el, rezou por eles e bendiciunos, e díxolles: "Sodes fillos xustos e inocentes; non baixedes deste santo monte; porque velaquí, os vosos fillos e os fillos dos vosos fillos baixaron deste santo monte e afastáronse deste santo monte, por mor da súa abominable luxuria e da transgresión do mandamento de Deus. 5 «Pero eu sei, polo poder de Deus, que El non vos abandonará neste santo monte, porque os vosos fillos transgrediron o seu mandamento e o dos nosos pais, que recibimos deles. 6 "Mais, fillos meus, Deus levaravos a unha terra estraña, e nunca máis volveredes para contemplar cos vosos ollos este xardín e este monte santo. 7 Polo tanto, fillos meus, poñede o voso corazón en vós mesmos e gardade o mandamento de Deus que está convosco. E cando vaiades deste santo monte a unha terra estraña que descoñecedes, levade convosco o corpo do noso pai Adán e con el estes tres preciosos agasallos e ofrendas, é dicir, o ouro, o incenso e a mirra; e que estean no lugar onde xacerá o corpo do noso pai Adán. 8 "E a aquel de vós que quede, oh fillos meus, virá a Palabra de Deus, e cando saia desta terra, levará consigo o corpo do noso pai Adán, e depositarao no medio da terra, o lugar no que se obrará a salvación." 9 Entón Noé preguntoulle: "Quen de nós quedará?" 10 E Xared respondeu: "Ti es o que quedará. E collerás o corpo do noso pai Adán da cova e colocaralo contigo na arca cando chegue o diluvio. 11 "E o teu fillo Sem, que sairá das túas entrañas, será el quen deitará o corpo do noso pai Adán no medio da terra, no lugar de onde virá a salvación." 12 Entón Xared volveuse cara ao seu fillo Enoc e díxolle: "Ti, fillo meu, permanece nesta cova e ministra con dilixencia ante o corpo do noso pai Adán todos os días da túa vida; e alimenta o teu pobo en xustiza e inocencia". 13 E Xared non dixo máis. As súas mans foron soltas, os seus ollos pechados, e entrou en descanso coma os seus pais. A súa morte tivo lugar no ano trescentos sesenta de Noé, e no ano novecentos oitenta e nove da súa propia vida; o doce de Takhsas, un venres. 14 Mais ao morrer Xared, as bágoas corríanlle polo rostro por mor da súa gran dor polos fillos de Set, que caeran nos seus días. 15 Entón Enoc, Matusalén, Lamec e Noé, estes catro, choraron por el; embalsamárono coidadosamente e logo depositárono na Cova dos Tesouros. Despois levantáronse e lamentárono corenta días. 16 E cando remataron estes días de loito, Enoc, Matusalén, Lamec e Noé quedaron con tristeza de corazón, porque o seu pai os deixara e non o volveron ver máis.
CAPÍTULO 21
CAPÍTULO 22
1 Despois disto, reuniuse outra compañía, e foron coidar dos seus irmáns; pero pereceron tamén eles. E así foi, compañía tras compañía, ata que só quedaron uns poucos deles. 2 Entón Xared enfermou de dor, e a súa enfermidade foi tal que se achegaba o día da súa morte. 3 Entón chamou a Enoc o seu fillo máis vello, e a Matusalén fillo de Enoc, e a Lámec fillo de Matusalén, e a Noé fillo de Lámec.
1 Pero Enoc gardou o mandamento de Xared, o seu pai, e continuou a ministrar na cova. 2 É a este Enoch a quen lle aconteceron moitas marabillas e quen tamén escribiu un libro célebre; mais esas marabillas non poden ser contadas aquí. 3 Despois disto, os fillos de Set extraviáronse e caeron, eles, os seus fillos e as súas esposas. E cando Enoc, Matusalén, Lamec e Noé os viron, os seus corazóns sufriron por mor da súa caída na dúbida chea de incredulidade; e choraron e
O segundo libro de Adán e Eva
buscaron a misericordia de Deus, para que os preservase e os sacase daquela xeración malvada. 4 Enoc continuou no seu ministerio diante do Señor trescentos oitenta e cinco anos, e ao final dese tempo decatouse, pola graza de Deus, de que Deus tiña a intención de eliminalo da terra. 5 Entón díxolle ao seu fillo: «Fillo meu, sei que Deus ten a intención de traer as augas do Diluvio sobre a terra e destruír a nosa creación. 6 "E vós sodes os últimos gobernantes deste pobo neste monte; porque sei que non vos quedará ninguén para ter fillos neste santo monte; nin ningún de vós gobernará sobre os fillos do seu pobo; nin quedará ningunha gran multitude de vós neste monte". 7 Enoc díxolles tamén: «Vixiade as vosas almas e aferrádevos ao temor de Deus e ao servizo que lle deades, adóradeo con fe recta e sérveo con xustiza, inocencia e xuízo, arrepentimento e pureza». 8 Cando Enoc rematou os seus mandamentos para eles, Deus transportouno daquela montaña á terra da vida, ás mansións dos xustos e dos escollidos, a morada do Paraíso da alegría, en luz que chega ata o ceo; luz que está fóra da luz deste mundo; porque é a luz de Deus, a que enche o mundo enteiro, pero que ningún lugar pode conter. 9 Así, por estar Enoc na luz de Deus, atopouse fóra do alcance da morte; ata que Deus quixo que morrese. 10 En total, ningún dos nosos pais nin dos seus fillos permaneceu nese monte santo, agás aqueles tres, Matusalén, Lamec e Noé. Porque todos os demais baixaron do monte e pecaron cos fillos de Caín. Polo tanto, lles foi prohibido ese monte, e ninguén permaneceu nel agás aqueles tres homes.