Joshua HAADSTIK 1 1 En nei de dea fen Mozes, de tsjinstfeint des Heare, barde it, dat de Heare spriek ta Jozua, de soan fen Nun, de tsjinstfeint fan Mozes, sizzende: 2 Myn tsjinstfeint Mozes is dea; nou dêrom oerein, gean oer dizze Jordaan, dû en dit hiele folk, nei it lân dat Ik hjarren jaen scil, de bern fen Israël. 3 Elk plak dêr’t dyn foetsoal op treppe scil, dat haw Ik dy jown, lyk as Ik tsjin Mozes sein haw. 4 Fan ’e woastenije en dizze Libanon ôf oant de grutte rivier ta, de rivier de Eufraat, it hiele lân fen ’e Hethiten, en oant de grutte sé oan ’e ûndergong fan ’e sinne ta, scil jimme kust wêze. 5 Gjin minske scil foar dy stean al de dagen fen dyn libben: lyk as ik mei Mozes west haw, sa scil Ik mei dy wêze: Ik scil dy net forlitte en dy net forlitte. 6 Wês sterk en moedich: hwent dit folk scilstû it lân fordielen ta in erfskip, dat Ik hjar âffears sward hat hjarren to jaen. 7 Wês allinne sterk en tige moedich, datstû achtsje meist to dwaen neffens de hiele wet, dy’t myn tsjinstfeint Mozes dy gebean hat: kear der net fan nei rjochts of lofts, datstû foarspoedich meist hwer’tst hinnegeanst. 8 Dit wetboek scil net út dyn mûle weikomme; mar dû scilst der dei en nacht oer neitinke, datstû achtsje meist to dwaen neffens alles hwat deryn skreaun is: hwent den scilstû dyn wei foarspoedich meitsje, en dû scilst goed slagje. 9 Haw ik dy net gebean? Wês sterk en fan in goede moed; eangje net, en wês net bang, hwent de Heare dyn God is mei dy, oeral dêr'tst hinnegiet. 10 Do gebea Jozua de bisitters fen it folk, sizzende: 11 Gean troch it leger hinne, en gebea it folk, sizzende: Meitsje jo fiedsel klear; hwent binnen trije dagen scille jimme dizze Jordaen oergean, om yn to kommen om it lân to ervjen, dat de Heare jimme God jimme jowt om it to ervjen. 12 En tsjin ’e Rubeniten en tsjin ’e Gaditen en ta de helte fan ’e stam fen Manasse spriek Jozua, sizzende: 13 Tink oan it wird dat Mozes, de tsjinstfeint des Heare dy gebean hat, sizzende: De Heare dyn God hat dy rêst jown en dy dit lân jown. 14 Dyn frouljue, dyn bern en dyn fé scille bliuwe yn it lân dat Mozes dy jown hat oan dizze kant fan de Jordaan; mar dû scilst wapene foar dyn broerren gean, al de dappere helden, en hjar helpe; 15 Oant de Heare jimme broerren rêst jown hat, lyk as Er jimme jown hat, en hja ek it lân yn besit hawwe hawwe, dat de Heare jimme God hjar jown hat; 16 En hja antwirden Jozua, sizzende: Alles hwetstû ús gebiedt, scille wy dwaen; 17 Lykas wy yn alle dingen nei Mozes harke hawwe, sa scille wy nei dy harkje: allinne de Heare dyn God scil mei dy wêze, lyk as Hy mei Mozes west hat. 18 Hwa’t it is dy’t yn opstân komt tsjin jins gebod en net harkje scil nei jins wirden yn alles hwet jo him gebiede, dy scil deade wirde: wês allinne sterk en moedich.
HAADSTIK 2 1 Do stjûrde Jozua, de soan fen Nun, twa mannen út Sittim, om to bispieden, sizzende: Gean hinne, bisjoen it lân, Jericho. En hja gyngen hinne en kamen yn it hûs fan in hoer, dy't Rahab hjitte, en bleauwen dêr. 2 En it waerd de kening fen Jericho forteld, sizzende: Sjuch, der kamen nachts mannen binnen fen Israëls bern, om it lân to forsizzen. 3 Do stjûrde de kening fen Jericho nei Rahab, sizzende: Bring de mannen dy’t ta dy kommen binne, dy’t yn jins hûs ynkamen binne, hwent hja binne kommen om it hiele lân to ûndersiikjen. 4 En de frou naem de beide mannen en ferburgen se, en sei sà: Der kamen mannen by my, mar ik wist net wêr’t se wei wierne. 5 En it barde om ’e tiid dat de poarte sluten waard, do’t it tsjuster waerd, dat de mannen útgongen: wêr’t de mannen hinne gongen, wist ik net; hwent jimme scille hjar ynhelje. 6 Mar hja hie se op it dak fen it hûs brocht, en hja forburgen hjar mei de flaaksstinken, dy’t hja op it dak lein hie. 7 En de mannen efterfolgen hjarren de wei nei de Jordaen ta, ta de furden ta; 8 En ear’t hja dellein wierne, kaem hja by hjarren op it dak; 9 En hja sei tsjin de mannen: Ik wit, dat de Heare jimme it lân jown hat, en dat jimme skrik op ús fallen is, en dat al de biwenners fen it lân om jimme flauwe wirde. 10 Hwent wy hawwe heard hoe’t de Heare it wetter fen ’e Reade See foar jimme opdroege hat, do’t jimme út Egypte kamen; en wat jimme de beide keningen fen 'e Amoriten dien hawwe, dy't oan 'e oare kant fan 'e Jordaen wierne, Sihon en Og, dy't jimme mei de ban hawwe ferwoaste. 11 En sadree't wy dit heard hienen, smolt ús hert, en der is gjinien mear moed oerbleaun om dy, hwent de Heare dyn God, Hy is God yn 'e himel boppe en op 'e ierde ûnder. 12 Nou den, swar my, ik bid jimme, my by de Heare, om’t ik freonlikens oan jimme dien haw, dat jimme ek freonlikens dwaen scille oan myn heite hûs, en my in wier toaniel jaen; 13 En dat jimme myn heit, en myn mem, en myn broerren, en myn susters, en alles hwet hja hawwe, yn it libben rêde scille, en ús libben rêde scille fen ’e dea. 14 En de mannen antwirden hjar: Us libben foar jimmes, as jimme dit ús wirk net útsprekke. En it scil barre, as de Heare ús it lân jown hat, dat wy goed en trou mei dy dwaen scille. 15 Do liet hja se del mei in tou troch it finster, hwent hjar hûs wier op 'e stêdsmuorre, en hja wenne oan 'e muorre. 16 En hja sei tsjin hjar: Gean jimme op ’e berch, dat de forfolgers jimme net treffe; en ferbergje jimme dêr trije dagen, oant de efterfolgers weromkomme; en dêrnei meie jimme gean. 17 En de mannen seine tsjin hjar: Wy scille ûnskuldich wêze fen dizze eed dy’tstû ús sward hast. 18 Sjuch, as wy yn it lân komme, scilstû dizze line fan skarlekken tried bine yn it finster, dêrstû ús troch litten hast; 19 En it scil barre, dat hwa’t de doarren fen jins hûs op ’e strjitte útgean scil, syn bloed scil op syn holle wêze, en wy scille ûnskuldich wêze; 20 En astû dit ús wirk útjowst, den scille wy fen jins eed, dy’tstû ús to swarren hast, frij wêze.