La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermas, kiu estas nomata Liaj Similecoj SIMILECO 1 1 Kaj li diris al mi: Vi scias, ke vi, kiuj estas servistoj de la Eternulo, loĝas ĉi tie kiel en pilgrimado; ĉar via urbo estas malproksime de ĉi tiu urbo. 2 Se do vi konas vian urbon, en kiu vi loĝos, kial vi aĉetas ĉi tie bienojn kaj provizas al vi bongustaĵojn kaj belegajn konstruaĵojn kaj superfluajn domojn? Ĉar tiu, kiu provizas al si ĉi tiujn aferojn en ĉi tiu urbo, ne pensas pri reiro al sia propra urbo. 3 Ho malsaĝa, kaj dubinda, kaj mizera homo; kiu ne komprenas, ke ĉio ĉi apartenas al aliaj homoj, kaj estas sub la povo de alia. Ĉar la Sinjoro de ĉi tiu urbo diras al vi: Aŭ obeu miajn leĝojn, aŭ foriru el mia urbo. 4 Kion do faru vi, kiu estas submetita al leĝo en via propra urbo? Ĉu vi povas nei vian leĝon pro via posedaĵo, aŭ pro io ajn el tiuj aferoj, kiujn vi provizis? Sed se vi neos ĝin, kaj poste revenos al via propra urbo, vi ne estos akceptita, sed estos forpelita de tie. 5 Atentu do, kiel homo en fremda lando, ke vi ne akiru al vi pli ol tio, kio estas necesa kaj sufiĉa por vi; kaj estu preta, ke kiam la Dio aŭ Sinjoro de ĉi tiu urbo elpelos vin el ĝi, vi povu kontraŭstari lian leĝon kaj iri en vian propran urbon; kie vi povos vivi kun plena ĝojo laŭ via propra leĝo sen ia maljusteco. 6 Atentu do, vi, kiuj servas Dion kaj havas Lin en viaj koroj: faru la verkojn de Dio, memorante Liajn ordonojn kaj Liajn promesojn, kiujn Li promesis; kaj estu certaj, ke Li plenumos ilin al vi, se vi observos Liajn ordonojn. 7 Anstataŭ la posedaĵoj, kiujn vi alie aĉetus, elaĉetu la bezonulojn el iliaj bezonoj, laŭ la eblo de ĉiu; pravigu vidvinojn; juĝu la aferon de la orfoj; kaj elspezu vian riĉaĵon kaj vian havaĵon por tiaj faroj. 8 Ĉar por ĉi tiu celo Dio riĉigis vin, por ke vi plenumu ĉi tiajn servojn. Multe pli bone estas fari tion, ol aĉeti kampojn aŭ domojn; ĉar ĉio tia pereos kun la nuna tempo. 9 Sed kion vi faros por la nomo de la Eternulo, vi trovos en via urbo, kaj vi havos ĝojon sen malĝojo kaj timo. Tial ne
deziru la riĉaĵojn de la nacioj; ĉar ili estas detruaj por la servistoj de Dio. 10 Sed komercu per viaj propraj riĉaĵoj, kiujn vi posedas, per kiuj vi atingos eternan ĝojon. 11 Kaj ne adultu, nek tuŝu la edzinon de iu alia viro, nek deziru ŝin; sed deziru tion, kio estas via propra afero, kaj vi estos savita. SIMILECO 2 1 Dum mi promenis en la kampon kaj rigardis la ulmon kaj la vinberujon, kaj pensis pri iliaj fruktoj, aperis al mi anĝelo kaj diris al mi: Pri kio vi tiel longe pensas en vi mem? 2 Kaj mi diris al li: Sinjoro, mi pensas pri ĉi tiu vinberujo kaj ĉi tiu ulmo, ĉar iliaj fruktoj estas belaj. Kaj li diris al mi: Ĉi tiuj du arboj estas montritaj kiel modelo por la servistoj de Dio. 3 Kaj mi diris al li: Sinjoro, mi volas scii, en kio konsistas la formo de ĉi tiuj arboj, kiujn vi mencias. Aŭskultu, li diris; ĉu vi vidas ĉi tiun vinberarbon kaj ĉi tiun ulmon? Sinjoro, mi diris, mi vidas ilin. 4 Ĉi tiu vinberujo, li diras, estas fruktodona, sed la ulmo estas arbo sen fruktoj. Tamen ĉi tiu vinberujo, se ĝi ne estus metita apud ĉi tiu ulmo kaj subtenata de ĝi, ne donus multe da fruktoj; sed kuŝante sur la tero, ĝi donus nur malbonajn fruktojn, ĉar ĝi ne pendus sur la ulmo; dum, estante subtenata sur la ulmo, ĝi portas fruktojn kaj por si mem kaj por tiu. 5 Vidu do, kiel la ulmo donas ne malpli, sed pli da fruktoj ol la vinberujo. Kiel, sinjoro, mi diris, ĝi portas pli da fruktoj ol la vinberujo? Ĉar, li diris, la vinberujo, apogita sur la ulmo, donas kaj multe kaj bonan frukton; dum, se ĝi kuŝus sur la tero, ĝi donus nur malmulte, kaj tion ankaŭ tre malbone. 6 Ĉi tiu parabolo do estas prezentita al la servistoj de Dio; kaj ĝi reprezentas la riĉulon kaj malriĉulon. Mi respondis: Sinjoro, montru al mi ĉi tion. Aŭskultu, li diris; la riĉulo havas riĉecon; tamen al la Sinjoro li estas malriĉa; ĉar li estas okupita pri sia riĉeco kaj preĝas malmulte al la Sinjoro; kaj la preĝoj, kiujn li faras, estas mallaboremaj kaj senfortaj.
La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermaso - Similecoj
7 Kiam do la riĉulo etendas la manon al la malriĉulo tion, kion li bezonas, la malriĉulo preĝas al la Eternulo por la riĉulo; kaj Dio donas al la riĉulo ĉiujn bonaĵojn, ĉar la malriĉulo estas riĉa en preĝado; kaj liaj petoj havas grandan potencon ĉe la Eternulo. 8 Tiam la riĉulo ĉion servas al la malriĉuloj, ĉar li sentas, ke la Sinjoro lin aŭdas; kaj des pli volonte kaj senhezite li donas al li tion, kion li bezonas, kaj zorgas, ke nenio manku al li. 9 Kaj malriĉulo dankas la Eternulon pro riĉulo, ĉar ambaŭ faras sian laboron por la Eternulo. 10 Tial oni opinias, ke la ulmo ne donas frukton; kaj ili ne scias nek komprenas, ke kiam ĝia ĉeesto estas aldonita al la vinberujo, la vinberujo portas duoblan kreskon, kaj por si mem kaj por la ulmo. 11 Tiel same la malriĉuloj preĝantaj al la Sinjoro por la riĉuloj estas aŭditaj de Li; kaj iliaj riĉaĵoj pliiĝas, ĉar ili servas al la malriĉuloj per sia riĉeco. Ili tial ambaŭ partoprenas en la bonfaroj de unu la alian. 12 Tial ĉiu, kiu faros ĉi tion, ne estos forlasita de la Sinjoro, sed estos enskribita en la libron de la vivo. 13 Feliĉaj estas la riĉaj kaj la riĉantoj, kiuj komprenas sian riĉecon; ĉar tiu, kiu tion konscias, povos iom servi al aliaj. SIMILECO 3 1 Li denove montris al mi multajn arbojn, kies folioj estis falintaj, kaj kiuj ŝajnis al mi velkintaj, ĉar ili ĉiuj estis similaj. Kaj li diris al mi: Ĉu vi vidas ĉi tiujn arbojn? Mi diris: Sinjoro, mi vidas, ke ili aspektas kiel sekaj arboj. 2 Li respondis kaj diris al mi: Ĉi tiuj arboj similas al la homoj, kiuj vivas en la nuna mondo. Mi respondis: Sinjoro, kial ili similas al sekiĝintaj arboj? Ĉar, li diris, nek la justuloj nek la maljustuloj estas distingeblaj unu de la alia; sed ĉiuj estas similaj en ĉi tiu nuna mondo. 3 Ĉar ĉi tiu mondo estas kiel vintro por la justuloj, ĉar ili estas nekonataj, sed loĝas inter pekuloj. 4 Kiel en vintro ĉiuj arboj, perdintaj siajn foliojn, estas kiel sekaj arboj; oni ne povas distingi, kiuj estas sekaj kaj kiuj estas verdaj, tiel ankaŭ en ĉi tiu mondo nek la justuloj nek la malvirtuloj estas distingeblaj unu de la alia; sed ili ĉiuj estas similaj. SIMILECO 4 1 Denove li montris al mi multajn aliajn arbojn, el kiuj kelkaj havis foliojn, kaj aliaj ŝajnis sekaj kaj velkintaj. Kaj li diris al mi: Ĉu vi vidas ĉi tiujn arbojn? Mi respondis: Sinjoro, mi vidas ilin; ... kaj kelkaj estas sekaj, kaj aliaj plenaj de folioj. 2 Ĉi tiuj arboj, li diras, kiuj estas verdaj, estas la justuloj, kiuj heredos la venontan mondon. Ĉar la venonta mondo estas la somero por la justuloj; sed por pekuloj ĝi estas la vintro. 3 Kiam do la kompato de la Sinjoro brilos, tiam tiuj, kiuj servas Dion, estos manifestitaj kaj klaraj al ĉiuj. Ĉar kiel en somero la frukto de ĉiu arbo estas montrata kaj manifestita, tiel ankaŭ la faroj de la justuloj estos deklaritaj kaj manifestitaj, kaj ili estos restarigitaj en tiu mondo gajaj kaj ĝojaj. 4 Ĉar la alia speco de homoj, nome la malbonuloj, kiel la arboj, kiujn vi vidis sekaj, estos trovitaj sekaj kaj senfruktaj
en tiu alia mondo; kaj kiel seka ligno estos bruligitaj; kaj estos manifestite, ke ili faris malbonon dum la tuta tempo de sia vivo; 5 Kaj ili estos bruligitaj ĉar ili pekis kaj ne pentis pri siaj pekoj. Kaj ankaŭ ĉiuj aliaj nacioj estos bruligitaj, ĉar ili ne agnoskis Dion, sian Kreinton. 6 Donu do bonajn fruktojn, por ke en la somero oni konu viajn fruktojn; kaj detenu vin de troa agado, kaj vi ne ofendiĝos. Ĉar tiuj, kiuj okupiĝas pri multe da agado, multe pekas, ĉar ili estas okupitaj pri siaj aferoj kaj ne servas Dion. 7 Kaj kiel povas homo, kiu ne servas Dion, peti ion de Dio kaj ricevi ĝin? Sed tiuj, kiuj servas Lin, petas kaj ricevas tion, kion ili deziras. 8 Sed, se iu havas nur unu aferon por sekvi, li povas servi Dio, ĉar lia menso ne estas for de Dio sed li servas lin per pura menso. 9 Se do vi faros tion, vi havos frukton en la venonta mondo; kaj ĉiuj, kiuj faros simile, donos frukton. SIMILECO 5 1 Dum mi fastis kaj sidis sur iu monto, kaj dankis Dion pro ĉio, kion Li faris al mi, jen mi vidis la paŝtiston, kiu kutimis paroli kun mi, sidantan apud mi kaj dirante al mi: Kio vin kondukis ĉi tien tiel frue matene? Mi respondis: Sinjoro, hodiaŭ mi staras. 2 Li respondis: Kio estas stacio? Mi respondis, ke ĝi estas fasto. Li diris: Kio estas tiu fasto? Mi respondis: Mi fastas, kiel mi kutimis fari. Vi ne scias, li diris, kion signifas fasti al Dio; kaj tio ne estas fasto, kiun vi fastas, kiu nenion utilas al Dio. 3 Sinjoro, mi diris, kio vin tiel parolas? Li respondis: Mi parolas ĝin, ĉar ĉi tio ne estas la vera fasto, kiun vi pensas, ke vi fastas; sed mi montros al vi, kio estas kompleta fasto kaj akceptebla al Dio. 4 Aŭskultu, li diris, la Eternulo ne deziras tian senutilan faston; ĉar fastante tiamaniere vi nenion antaŭenigas en justeco. 5 Sed la vera fasto estas jena: Faru nenion malbonan en via vivo, sed servu Dion per pura menso; kaj observu Liajn ordonojn kaj iru laŭ Liaj preskriboj, nek permesu al iu ajn malbona deziro eniri en la menson. 6 Sed fidu la Sinjoron, ke se vi faros tion kaj timos Lin kaj detenos vin de ĉiu malbona faro, vi vivos antaŭ Dio. 7 Se vi tion faros, vi plenumos grandan faston, kaj ĝin akcepteblan al la Eternulo. 8 Aŭskultu la similecon, kiun mi proponos al vi rilate al ĉi tiu afero. 9 Unu viro, havante bienon kaj multajn servistojn, plantis vinberĝardenon en iu parto de sia bieno por sia idaro; 10 Kaj vojaĝinte en malproksiman landon, li elektis unu el siaj servistoj, kiun li opiniis la plej fidela kaj aprobita, kaj konfidis al li la vinberejon, ordonante al li kolektadi la vinberojn. Se li farus tion kaj plenumus sian ordonon, li promesis doni al li liberecon. Kaj li ne ordonis al li fari ion plu; kaj tiel li foriris en malproksiman landon. 11 Kaj post kiam tiu servisto prenis tiun taskon sur sin, li faris ĉion, kion lia sinjoro ordonis al li. Kaj kiam li ĉirkaŭprenis la vinberejon, kaj trovis ĝin plena de fiherboj, li ekpensis, dirante;
La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermaso - Similecoj
12 Mi faris tion, kion mia sinjoro ordonis al mi; mi elfosos ĉi tiun vinberĝardenon, kaj kiam ĝi estos elfosita, ĝi estos pli bela; kaj kiam la fiherboj estos elŝiritaj, ĝi donos pli da fruktoj kaj ne estos sufokita de la fiherboj. 13 Do komencante ĉi tiun laboron li fosis ĝin, kaj elŝiris ĉiujn fiherbojn, kiuj estis en ĝi; kaj tiel la vitejo fariĝis tre bela kaj prospera, ne sufokita de fiherboj. 14 Post iom da tempo la sinjoro de la vinberejo venis kaj eniris en la vinberejon, kaj vidinte, ke ĝi estas bele palisita kaj elfosita, kaj la fiherboj, kiuj estis en ĝi, estas elŝiritaj, kaj la vinberoj bone kreskas, li tre ĝojis pro la zorgado de sia servisto. 15 Kaj alvokante sian filon, kiun li amis, kaj kiu estis lia heredanto, kaj siajn amikojn, kun kiuj li kutimis konsulti; li rakontis al ili, kion li ordonis al sia servisto fari, kaj kion lia servisto faris pli; kaj ili tuj gratulis tiun serviston, ke li ricevis tiel plenan ateston de sia sinjoro. 16 Tiam li diris al ili: Mi promesis al ĉi tiu servisto lian liberecon, se li observos la ordonon, kiun mi donis al li; kaj li tion plenumis, kaj krome faris bonan laboron al mia vinberejo, kio tre plaĉis al mi. 17 Tial, pro tiu ĉi laboro, kiun li faris, mi lin faros mia heredanto kune kun mia filo, ĉar kiam li vidis, kio estas bona, li ĝin ne ignoris, sed faris ĝin. 18 Tiun ĉi intencon de la sinjoro aprobis kaj lia filo kaj liaj amikoj, nome, ke lia servisto heredu kune kun lia filo. 19 Ne longe post tio la mastro de la familio, alvokinte siajn amikojn, sendis post sia vespermanĝo diversajn manĝaĵojn al tiu servisto. 20 kaj ricevinte, li prenis el ili tiom, kiom sufiĉis por si mem, kaj dividis la ceterajn inter siaj kunservistoj. 21 Ricevinte tion, ili ĝojis, kaj petis, ke li trovu ankoraŭ pli grandan favoron ĉe sia sinjoro pro tio, kion li faris al ili. 22 Kiam lia sinjoro aŭdis ĉion ĉi, li denove pleniĝis de granda ĝojo; kaj alvokinte denove siajn amikojn kaj sian filon, li rakontis al ili, kion lia servisto faris kun la manĝaĵoj, kiujn li sendis al ili. 23 Tial ili des pli konsentis al la mastro de la domo; kaj li devus fari tiun serviston sia heredanto kune kun sia filo. 24 Mi diris al li: Sinjoro, mi ne konas tiujn parabolojn, kaj mi ne povas kompreni ilin, se vi ne klarigos ilin al mi. Mi klarigos al vi, li diris, ĉion, kion mi parolis al vi aŭ montris al vi. 25 Observu la ordonojn de la Eternulo, kaj vi estos aprobita, kaj vi estos enskribita en la nombro de tiuj, kiuj observas Liajn ordonojn. Sed se aldone al tio, kion la Eternulo ordonis, vi aldonos ion bonan, vi aĉetos al vi pli grandan dignon, kaj estos pli favorata antaŭ la Eternulo ol vi alie estus. 26 Se do vi observos la ordonojn de la Eternulo kaj aldonos al ili ĉi tiujn postenojn, vi ĝojos; sed precipe se vi observos ilin laŭ miaj ordonoj. 27 Mi diris al li: Sinjoro, ĉion, kion vi ordonos al mi, mi observos; ĉar mi scias, ke vi estos kun mi. Mi estos, li diris, kun vi, kiu prenis tian decidon; kaj mi estos kun ĉiuj, kiuj intencas same. 28 Ĉi tiu fasto, li diris, estas treege bona, se vi observas la ordonojn de la Eternulo. Tiel vi ankaŭ observos ĝin. 29 Unue, gardu vin mem, kaj gardu vin de ĉiu malbona ago, kaj de ĉiu malpura vorto, kaj de ĉiu malutila deziro; kaj purigu vian menson de ĉia vaneco de ĉi tiu nuna mondo. Se vi observos ĉi tiujn aferojn, ĉi tiu fasto estos ĝusta.
30 Faru do tiel. Plenuminte tion, kio estas skribita antaŭe, en tiu tago, kiam vi fastas, gustumu nenion krom panon kaj akvon; kaj kalkulante la kvanton da manĝaĵo, kiun vi kutimas manĝi en aliaj tagoj, flankenmetu la elspezon, kiun vi devus esti farinta en tiu tago, kaj donu ĝin al la vidvino, al la orfo kaj al la malriĉulo. 31 Kaj tiel vi perfektigos la humiligon de via animo; por ke tiu, kiu ricevos de ĝi, kontentigu sian animon, kaj lia preĝo venu supren al la Sinjoro Dio por vi. 32 Se do vi tiel plenumos vian faston, kiel mi ordonas al vi, via ofero estos akceptebla al la Eternulo, kaj via fasto estos skribita en Lia libro. 33 Ĉi tiu posteno, tiel plenumita, estas bona kaj plaĉa, kaj akceptebla al la Sinjoro. Se vi observos ĉi tiujn aferojn kun viaj infanoj kaj kun via tuta domo, vi estos feliĉa. 34 Kaj ĉiu, kiu aŭdos ĉi tion kaj faros ĝin, estos feliĉa; kaj kion ajn ili petos de la Sinjoro, ili ricevos ĝin. 35 Kaj mi petegis lin, ke li klarigu al mi la similecon de la bieno, kaj la Sinjoro, kaj la vinberejo, kaj la servisto, kiu kultivis la vinberejon; kaj la fiherboj, kiuj estis elŝiritaj el la vitejo; kaj lia filo kaj liaj amikoj, kiujn li konsiliĝis kun li. Ĉar mi komprenas, ke tio estis simileco. 36 Li diris al mi: Vi estas tre kuraĝa en demandado; ĉar vi ne devas demandi ion ajn; ĉar se estos konvene montri ĝin al vi, ĝi estos montrata al vi. 37 Mi respondis al li: Sinjoro, kion ajn vi montros al mi, sen klarigi ĝin al mi, mi vane vidos ĝin, se mi ne komprenos kio ĝi estas. Kaj se vi proponos iujn ajn similecojn, kaj ne klarigos ilin, mi vane aŭdos ilin. 38. Li respondis al mi denove, dirante: Ĉiu ajn estas servisto de Dio, kaj havas la Sinjoron en sia koro, tiu deziras komprenon pri Li, kaj akceptas ĝin; kaj li klarigas ĉiun similecon, kaj komprenas la vortojn de la Sinjoro, kiuj bezonas esploron. 39 Sed tiuj, kiuj estas mallaboremaj kaj malrapidaj preĝi, hezitas peti la Eternulon; kvankam la Eternulo estas tiel eksterordinara boneco, ke senĉese Li donas ĉion al tiuj, kiuj petas Lin. 40 Vi do, kiu estas fortigita de tiu respektinda mesaĝisto, kaj ricevis tian potencan donacon de preĝo; ĉar vi ne estas maldiligenta, kial vi nun ne petas komprenon de la Sinjoro, kaj ne ricevas ĝin? 41 Mi diris al li; ĉar mi vin havas ĉeestantan, estas necese, ke mi petu ĝin de vi kaj demandu vin; ĉar vi montras al mi ĉion kaj parolas al mi, kiam vi ĉeestas. 42 Sed se mi vidus aŭ aŭdus ĉi tiujn aferojn, kiam vi ne estus ĉeestante, mi tiam petus la Sinjoron, ke Li montru ilin al mi. 43 Kaj li respondis: Mi diris antaŭ nelonge, ke vi estas ruza kaj aŭdaca, ĉar vi demandas la signifon de ĉi tiuj paraboloj. 44 Sed ĉar vi ankoraŭ obstinas, mi klarigos al vi ĉi tiun parabolon, kiun vi deziras, por ke vi ĝin sciu al ĉiuj homoj. 45 Aŭskultu do, li diris, kaj komprenu. La bieno menciita supre signifas la tutan teron. La Sinjoro de la bieno estas tiu, kiu kreis kaj finis ĉion, kaj donis al ili virton. 46 Lia filo estas la Sankta Spirito: la servisto estas la Filo de Dio: la vitejo estas la popolo, kiun li savas. La palisoj estas la mesaĝistoj, kiujn la Sinjoro starigas super ili por subteni lian popolon. La fiherboj, kiuj estas elŝiritaj el la vitejo, estas la pekoj, kiujn la servistoj de Dio faris. 47 La manĝaĵo, kiun li sendis al li el lia vespermanĝo, estas la ordonoj, kiujn li donis al sia popolo per sia Filo. La
La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermaso - Similecoj
amikoj, kiujn li vokis por konsiliĝi kun li, estas la sanktaj anĝeloj, kiujn li unue kreis. La foresto de la mastro de la domo estas la tempo, kiu restas ĝis lia alveno. 48 Mi diris al li: Sinjoro, ĉio ĉi estas tre bonega, kaj mirinda, kaj bona. Sed, mi daŭrigis, ĉu mi aŭ iu ajn alia homo krom li, kvankam eĉ ne tiel saĝa, povus kompreni ĉi tion? 49 Tial nun, sinjoro, diru al mi, kion mi petas. Li respondis: Demandu min, kion vi volas. Kial, mi diris, la Filo de Dio en ĉi tiu parabolo estas metita en la lokon de servisto? 50 Aŭskultu, li diris; la Filo de Dio ne estas metita en la staton de servisto, sed en grandan potencon kaj aŭtoritaton. Mi diris al li 'kiel, sinjoro? Mi ne komprenas.' 51 Ĉar, li diris, la Filo starigis siajn senditojn super tiujn, kiujn la Patro konfidis al li, por gardi ĉiun el ili; sed li mem multe laboris kaj multe suferis, por forviŝi iliajn pekojn. 52 Ĉar neniu vinberejo povas esti fosita sen multe da laboro kaj peno. Tial, forviŝinte la pekojn de sia popolo, li montris al ili la vojojn de la vivo, donante al ili la leĝon, kiun li ricevis de la Patro. 53 Vi vidas, li diris, ke li estas la Sinjoro de sia popolo, ricevinte ĉian potencon de sia Patro. Sed aŭdu nun kial la Sinjoro prenis sian Filon en konsilon pri la divido de la heredaĵo kaj la bonajn anĝelojn. 54 Tiun Sanktan Spiriton, kiu estis kreita unue, li metis en la korpon, en kiu Dio loĝu; nome, en elektitan korpon, kiel ŝajnis bone al li. Ĉi tiu do korpo, en kiun la Sankta Spirito estis alportita, servis tiun Spiriton, vivis juste kaj pure en modesteco; nek iam malpurigis tiun Spiriton. 55 Ĉar do la korpo ĉiam obeis la Sanktan Spiriton kaj laboris juste kaj ĉaste kun li, nek iam ŝanceliĝis, tiu korpo, laciĝinta, ja konversaciis serveme, sed estante potence aprobita al Dio kun la Sankta Spirito, estis akceptita de li. 56 Ĉar tia kuraĝa konduto plaĉis al Dio, ĉar li ne malpuriĝis sur la tero, konservante la Sanktan Spiriton. Li tial alvokis sian Filon kaj la bonajn anĝelojn por konsili, ke iu pozicio estu donita al ĉi tiu korpo, kiu servis la Sanktan Spiriton sen kulpo; por ke ĝi ne ŝajnu esti perdinta la rekompencon de sia servo. 57 Ĉar ĉiu pura korpo ricevos sian rekompencon; tio troviĝas senmakula, en kiu la Sankta Spirito estas destinita loĝi. Kaj tiel vi nun havas ankaŭ la klarigon de ĉi tiu parabolo. 58 Sinjoro, mi diris, mi nun komprenas vian signifon, ĉar mi aŭdis ĉi tiun klarigon. Aŭskultu plu, li diris: tenu vian korpon pura kaj pura, por ke la Spirito, kiu loĝos en ĝi, povu atesti pri ĝi kaj esti juĝita kiel estinta kun vi. 59 Ankaŭ gardu vin, ke ne estu enmetita en vian menson, ke ĉi tiu korpo pereas, kaj ke vi misuzu ĝin al ia volupto. Ĉar se vi malpurigos vian korpon, vi ankaŭ samtempe malpurigos la Sanktan Spiriton; kaj se vi malpurigos la Sanktan Spiriton, vi ne vivos. 60 Kaj mi diris: Kio se pro nescio ĉi tio jam estus farita, antaŭ ol homo aŭdis ĉi tiujn vortojn; Kiel povas atingi savon, kiu tiel malpurigis sian korpon? 61 Li respondis: Koncerne la antaŭajn agojn de la homoj, kiujn pro nescio ili faris, nur Dio povas doni al ili kuracilon; ĉar al li apartenas la tuta povo. 62 Sed nun gardu vin; kaj ĉar Dio estas ĉiopova kaj kompatema, li donos kuracilon al tio, kion vi antaŭe faris malbone, se por la estonteco vi ne malpurigos vian korpon kaj spiriton;
63 Ĉar ili estas kunuloj kune, kaj unu ne povas malpuriĝi, sed la alia ankaŭ estos tia. Tial tenu ambaŭ puraj, kaj vi vivos antaŭ Dio. SIMILECO 6 1 Dum mi sidis hejme kaj laŭdis Dion pro ĉio, kion mi vidis; kaj mi pensis pri la ordonoj, ke ili estis treege bonaj, kaj grandaj, kaj honestaj, kaj agrablaj; kaj tiaj, ki povas konduki homon al savo, mi diris al mi jene: Mi estos feliĉa, se mi iros laŭ ĉi tiuj ordonoj, kaj kiu ajn iros en ili, tiu vivos al Dio. 2 Dum mi tiel parolis en mi, mi vidis tiun, kiun mi antaŭe kutimis vidi, sidantan apud mi; kaj li parolis al mi jene: 3 Kial vi dubas pri miaj ordonoj, kiujn mi transdonis al vi? Ili estas bonaj, ne dubu, sed fidu la Eternulon, kaj vi iros laŭ ili. Ĉar mi donos al vi forton, por plenumi ilin. 4 Ĉi tiuj ordonoj estas utilaj al tiuj, kiuj pentos pri la pekoj, kiujn ili antaŭe faris; se en la estonteco ili ne persistos en ili. 5 Tial ĉiuj, kiuj pentas, forĵetu la malbonecon de la nuna mondo, kaj surmetu ĉian virton kaj justecon, kaj tiel vi povos observi ĉi tiujn ordonojn kaj ne plu peki de nun. 6 Ĉar se vi gardos vin de peko de la estonteco, vi dehakos multon el viaj antaŭaj pekoj. Iru laŭ miaj ordonoj, kaj vi vivos antaŭ Dio: Ĉi tion mi parolis al vi. 7 Kaj dirinte tion, li aldonis: Ni iru sur la kampon, kaj mi montros al vi paŝtistojn de ŝafoj. Mi respondis: Sinjoro, ni iru. 8 Kaj ni venis en iun kampon, kaj tie li montris al mi junan paŝtiston, bele vestitan, kun siaj vestoj el purpura koloro. Kaj li paŝtis grandajn ŝafojn; kaj liaj ŝafoj estis plenaj de ĝojo, kaj en multe da ĝojo kaj gajeco; kaj saltetante ili kuris tien kaj reen. 9 Kaj la paŝtisto tre ĝojis pri sia ŝafaro; kaj la vizaĝo de tiu paŝtisto estis gaja, kurante tien kaj reen inter sia ŝafaro. 10 Tiam la anĝelo diris al mi: Ĉu vi vidas ĉi tiun paŝtiston? Mi respondis: Sinjoro, mi vidas lin. Li diris al mi: Ĉi tiu estas la mesaĝisto de ĝojo kaj plezuro. Li tial koruptas la mensojn de la servistoj de Dio kaj deturnas ilin de la vero, ĝojigante ilin per multaj plezuroj, kaj ili pereas. 11 Ĉar ili forgesas la ordonojn de la vivanta Dio, kaj vivas en lukso kaj vanaj plezuroj, kaj estas koruptitaj de la malbona anĝelo, unuj el ili ĝis morto; kaj aliaj ĝis falo. 12 Mi respondis: Mi ne komprenas, kion vi celas per tio, ke vi diras al morto kaj al apostatado. Aŭskultu, li diras; ĉiuj ĉi tiuj ŝafoj, kiujn vi vidis treege ĝojaj, estas tiaj, kiuj por ĉiam foriris de Dio kaj sin dediĉis al la voluptoj de ĉi tiu nuna tempo. 13 Tial por ĉi tiuj ne ekzistas reveno al vivo per pento; ĉar al siaj aliaj pekoj ili aldonis ĉi tion, ke ili blasfemis la nomon de la Eternulo. Ĉi tiaj homoj estas destinitaj por morto. 14 Sed tiuj ŝafoj, kiujn vi vidis ne saltantajn, sed paŝtiĝantajn en unu loko, estas tiaj, kiuj efektive sin dediĉis al plezuroj kaj ĝojoj; sed ne parolis ion malbonan kontraŭ la Sinjoro. 15 Tial do tiuj nur defalis de la vero, kaj tial ili havas ankoraŭ esperon konservitan por ili en pento. Ĉar tia defalo ankoraŭ havas iom da espero por renovigo; sed la mortintoj tute forpasis por ĉiam. 16 Denove ni iris iom pli antaŭen; kaj li montris al mi grandan paŝtiston, kiu havis kvazaŭ kamparan figuron,
La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermaso - Similecoj
vestitan per blanka kapra felo, havante sian sakon sur la ŝultro, kaj en la mano bastonon plenan de nodoj, kaj tre malmolan, kaj vipon en la alia mano; kaj lia vizaĝo estis severa kaj acida; sufiĉe por timigi homon; tia estis lia aspekto. 17 Li prenis de tiu juna paŝtisto tiajn ŝafojn, kiuj vivis en plezuro, sed ne saltis supren kaj malsupren; kaj pelis ilin en iun krutan lokon plenan de dornoj kaj rubusoj, tiel ke ili ne povis liberiĝi de ili. 18 Sed implikiĝinte en ili, ili manĝis dornojn kaj rubusojn, kaj estis severe turmentitaj per lia vipado. Ĉar li daŭre pelis ilin pluen, kaj ne donis al ili lokon aŭ tempon por halti. 19 Kiam do mi vidis ilin tiel kruele vipataj kaj turmentataj, mi malĝojis pri ili; ĉar ili estis forte turmentataj, kaj ili ne havis ripozon donitan al ili. 20 Kaj mi diris al la paŝtisto, kiu estis kun mi: Sinjoro, kiu estas tiu kruela kaj senkompata paŝtisto, kiu ne havas kompaton al ĉi tiuj ŝafoj? Li respondis: Ĉi tiu paŝtisto estas efektive unu el la sanktaj anĝeloj, sed estas destinita por puni pekulojn. 21 Al li do estas transdonitaj tiuj, kiuj deflankiĝis de Dio kaj servis la voluptojn kaj plezurojn de ĉi tiu mondo. Pro tio li punas ĉiun laŭ siaj meritoj, per kruelaj kaj diversaj specoj de doloroj. 22 Sinjoro, mi diris, mi volas scii, kiajn dolorojn ĉiu spertas? Aŭskultu, li diris; La diversaj doloroj kaj turmentoj estas tiuj, kiujn homoj ĉiutage spertas en siaj nunaj vivoj. Ĉar iuj suferas perdojn; aliaj malriĉecon; aliaj diversajn malsanojn. Iuj estas maltrankvilaj; aliaj suferas vundojn de tiuj, kiuj estas malindaj; aliaj falas sub multajn aliajn provojn kaj malagrablaĵojn. 23 Ĉar multaj kun necerta intenco celas multajn aferojn, kaj tio ne utilas al ili; kaj ili diras, ke ili ne sukcesas en siaj entreprenoj. 24 Ili ne memoras, kion ili faris malbone, kaj ili plendas pri la Sinjoro. Kiam do ili travivos ĉian ĉagrenon kaj malagrablaĵon, tiam ili estas transdonitaj al mi por bona instruo, kaj estas konfirmitaj en la fido al la Sinjoro, kaj servas la Sinjoron dum la tuta resto de siaj tagoj kun pura menso. 25 Kaj kiam ili komencas penti pri siaj pekoj, tiam ili memoras siajn farojn, kiujn ili faris malbone, kaj honoras Dion, dirante: Ke li estas justa juĝisto, kaj ke ili merite suferis ĉion laŭ siaj faroj. 26 Tiam dum la resto de sia vivo, ili servas Dion kun pura menso; kaj sukcesas en ĉiuj siaj entreprenoj, kaj ricevas de la Sinjoro ĉion, kion ili deziras. 27 Kaj tiam ili dankas la Sinjoron, ke ili estis transdonitaj al mi; kaj ili ne plu suferas kruelecon. 28 Mi diris al li: Sinjoro, mi petegas vin montri al mi ankoraŭ unu aferon. Kion, li diris, vi demandas? Mi diris al li: Ĉu tiuj, kiuj forlasas la timon antaŭ Dio, estas turmentataj dum la sama tempo, kiam ili ĝuis sian falsan ĝojon kaj plezurojn? Li respondis al mi: Ili estas turmentataj dum la sama tempo. 29 Kaj mi diris al li: Ili do estas turmentataj nur malmulte; dum tiuj, kiuj ĝuas siajn plezurojn tiel, ke ili forgesas Dion, devus elteni sepfoje pli da puno. 30 Li respondis al mi: Vi estas malsaĝa, kaj vi ne komprenas la efikecon de ĉi tiu puno. Mi diris al li: Sinjoro, se mi komprenus ĝin, mi ne volus, ke vi diru al mi.
31 Aŭskultu, li diris, kaj lernu, kia estas la forto de ambaŭ, kaj de la plezuro kaj de la puno. Horo da plezuro finiĝas ene de sia propra spaco; sed unu horo da puno havas la efikon de tridek tagoj. Kiu do ĝuas sian falsan plezuron dum unu tago, kaj estas turmentata unu tagon, tiu unu tago da puno egalas al tuta jaro. 32 Jen rigardu kiom da tagoj iu persekutas siajn plezurojn, tiom da jaroj li estas punata pro tio. Vi vidas do, ke la tempo de mondaj ĝuoj estas mallonga; sed tiu de doloro kaj turmentoj multe pli longa. 33 Mi respondis; Sinjoro, ĉar mi tute ne komprenas ĉi tiujn tempojn de plezuro kaj doloro; Mi petegas vin, ke vi klarigu vin pli klare pri ili. Li respondis al mi, dirante: Via malsaĝeco ankoraŭ algluiĝas al vi. 34 Ĉu vi ne devus pli bone purigi vian menson kaj servi Dion? Gardu vin, ke kiam via tempo plenumiĝos, vi ne estu trovita ankoraŭ malsaĝa. Aŭskultu do, kiel vi deziras, por ke vi pli facile komprenu. 35 Kiu unu tagon sin dediĉas al siaj plezuroj kaj ĝojoj, kaj faras ĉion, kion lia animo deziras, tiu estas plena de granda malsaĝeco, nek komprenas, kion li faras, sed la sekvan tagon forgesas, kion li faris la antaŭan tagon. 36 Ĉar ĝojo kaj monda plezuro ne restas memorataj, pro la malsaĝeco, kiu enradikiĝas en ili. Sed kiam doloro kaj turmento trafas homon tage, li efektive estas turmentata la tutan jaron poste; ĉar lia puno restas firma en lia memoro. 37 Tial li memoras ĝin kun malĝojo la tutan jaron; kaj poste revokas sian vanan plezuron kaj ĝojon, kaj komprenas, ke pro tio li estis punita. 38 Tial ĉiuj, kiuj sin dediĉis al tiaj plezuroj, estas tiel punataj; ĉar, havante vivon, ili sin devigis al morto. 39 Mi diris al li: Sinjoro, kiaj plezuroj estas malutilaj? Li respondis: Tio estas plezuro por ĉiu homo, kiun li faras volonte. 40 Ĉar la kolerulo, kontentigante sian pasion, sentas plezuron en ĝi; kaj tiel ankaŭ la adultulo kaj drinkulo; la kalumnianto kaj mensogulo; la avidulo kaj la fraŭdulo; kaj kiu ajn faras ion similan, ĉar li sekvas sian malbonan inklinon, li ricevas kontenton en la farado de ĝi. 41 Ĉiuj ĉi tiuj plezuroj kaj ĝojoj estas malutilaj al la servistoj de Dio. Pro ĉi tiuj tial ili estas turmentataj kaj suferas punon. 42 Ekzistas ankaŭ plezuroj, kiuj alportas savon al homoj. Ĉar multaj, kiam ili faras bonon, trovas plezuron en ĝi kaj estas altiritaj de ĝiaj ĝojoj. 43 Nun ĉi tiu plezuro estas utila al la servistoj de Dio, kaj alportas vivon al tiaj homoj; sed tiuj malutilaj plezuroj, kiuj estis menciitaj antaŭe, alportas turmentojn kaj punon. 44 Kaj ĉiu, kiu persistos en ili kaj ne pentos pri siaj faroj, tiu mortos sur sin. SIMILECO 7 1 Post kelkaj tagoj mi vidis la saman homon, kiu antaŭe parolis kun mi, en la sama kampo, kie mi vidis tiujn paŝtistojn. Kaj li diris al mi: Kion vi serĉas? 2 Sinjoro, mi diris, mi venis por petegi vin, ke vi ordonu al la paŝtisto, kiu estas la ministro de puno, foriri el mia domo, ĉar li tre turmentas min.
La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermaso - Similecoj
3 Kaj li respondis: Estas necese, ke vi eltenu malagrablaĵojn kaj ĉagrenojn; ĉar tiel ordonis tiu bona anĝelo pri vi, ĉar li volas provi vin. 4 Sinjoro, mi diris; kian grandan pekon mi faris, ke mi estu transdonita al ĉi tiu mesaĝisto? Aŭskultu, li diris: vi ja kulpas pri multaj pekoj, tamen ne tiom multaj, ke vi estu transdonita al ĉi tiu mesaĝisto. 5 Sed via domo faris multajn pekojn kaj ofendojn, kaj tial tiu bona mesaĝisto, ĉagrenita pro iliaj agoj, ordonis, ke vi suferu aflikton por iom da tempo; por ke ili kaj pentu pri tio, kion ili faris, kaj lavu sin de ĉiuj voluptoj de ĉi tiu nuna mondo. 6 Kiam do ili estos pentintaj kaj puriĝintaj, tiam la mesaĝisto, kiu estas nomumita por via puno, foriros de vi. 7 Mi diris al li: Sinjoro, se ili kondutis tiel, ke ili kolerigis tiun bonan anĝelon, kion mi faris? Li respondis: Ili ne povas esti afliktitaj alie, krom se vi, kiu estas la familiestro, suferas. 8 Ĉar kion ajn vi suferos, ili nepre sentos ĝin; sed tiel longe kiel vi staros bone establita, ili ne povos sperti ian ajn ĉagrenon. 9 Mi respondis; Sed, sinjoro, jen ili ankaŭ nun pentas per sia tuta koro. Mi scias, li diras, ke ili pentas per sia tuta koro; sed ĉu vi tial pensas, ke iliaj pekoj, kiuj pentas, estas tuj forviŝitaj? 10 Ne, ili ne estas nun; sed tiu, kiu pentas, devas aflikti sian animon kaj montri sin humila en ĉiuj siaj aferoj, kaj travivi multajn kaj diversajn ĉagrenojn. 11 Kaj kiam li estos suferinta ĉion, kio estis destinita por li, tiam eble Tiu, kiu lin kreis kaj formis ĉion krome, estos kortuŝita al li kaj donos al li ian kuracilon; kaj precipe se li perceptos sian koron, kiu pentas, pura de ĉiu malbona faro. 12 Sed nuntempe estas utile por vi kaj por via domo esti malĝojaj; kaj estas necese, ke vi eltenu multan ĉagrenon, kiel ordonis la anĝelo de la Eternulo, kiu konfidis vin al mi. 13 Pli ĝuste danku la Sinjoron, ke sciante kio venos, Li opiniis vin inda, al kiu Li antaŭdiros, ke malfacilaĵo venos al vi, kiu povas ĝin elteni. 14 Mi diris al li: Sinjoro, estu ankaŭ vi kun mi, kaj mi facile eltenos ĉian suferon. Mi estos, li diris, kun vi; kaj mi petegos la mesaĝiston, kiu estas komisiita pri via puno, ke li moderigu siajn suferojn kontraŭ vi. 15 Kaj plie vi suferos malfeliĉon nur por mallonga tempo; kaj poste vi denove estos restarigita al via antaŭa stato; nur daŭrigu en humileco de via menso. 16 Obeu la Eternulon per pura koro; vi, kaj via domo, kaj viaj infanoj; kaj iru laŭ la ordonoj, kiujn mi transdonis al vi; kaj tiam via pento estos firma kaj pura. 17 Kaj se vi konservos ĉi tiujn aferojn en via domo, viaj ĝenaĵoj malaperos de vi. 18 Kaj tiel same malaperos ĉia maltrankvilo de ĉiuj, kiuj iros laŭ ĉi tiuj ordonoj. SIMILECO 8 1 Li montris al mi malaltaĵon, kiu kovris la kampojn kaj montojn, kaj sub kies ombro venis ĉiuj, kiujn oni nomas la nomo de la Eternulo. 2 Kaj apud tiu saliko staris anĝelo de la Eternulo, tre elstara kaj alta; kaj li dehakis branĉojn de tiu saliko per granda hoko; kaj li etendis sian manon al la homoj, kiuj estis sub
la ombro de tiu saliko, malgrandajn bastonetojn, longajn ĉirkaŭ piedon. 3 Kaj kiam ĉiuj prenis ilin, li demetis sian hokon, kaj la arbo restis tuta, kiel mi antaŭe vidis ĝin. Pri kio mi miris kaj meditis interne. 4 Tiam tiu paŝtisto diris al mi: Ne miru, ke tiu arbo restas tuta, malgraŭ ke tiom da branĉoj estas dehakitaj de ĝi, sed atendu iom, ĉar nun estos montrate al vi, kion signifas tiu anĝelo, kiu donis tiujn bastonojn al la homoj. 5 Do li denove postulis de ili la bastonojn, kaj en la sama ordo, en kiu ĉiu ilin ricevis, oni vokis lin al li, kaj li redonis lian bastonon; kiun ricevinte, li ekzamenis ilin. 6 De kelkaj li ricevis ilin sekajn kaj putrajn, kvazaŭ tineotuŝitajn; tiujn li ordonis apartigi de la ceteraj kaj meti aparte. Aliaj donis siajn bastonojn efektive sekajn, sed ne tineotuŝitajn: ankaŭ tiujn li ordonis meti aparte. 7 Aliaj donis siajn bastonojn duone sekajn; ankaŭ ĉi tiuj estis aparte. Aliaj donis siajn bastonojn duone sekajn kaj fenditajn; ankaŭ ĉi tiuj estis aparte starigitaj. Aliaj alportis siajn bastonojn duone sekajn kaj duone verdajn, kaj ĉi tiuj simile estis aparte metitaj. 8 Aliaj alportis siajn bastonojn du partojn verdajn, kaj la trionan sekajn; kaj ankaŭ ili estis apartigitaj. Aliaj alportis siajn bastonojn du partojn sekajn, kaj la trionan verdan; kaj ankaŭ ili estis metitaj aparte. 9 Aliaj liveris siajn bastonojn malpli sekajn, (ĉar estis nur tre malmulte, nome, iliaj pintoj sekaj) sed ili havis fendojn, kaj ĉi tiuj estis same metitaj aparte. En la bastonoj de aliaj estis nur iom da verda, kaj la resto seka; kaj ĉi tiuj estis flankenmetitaj aparte. 10 Aliaj venis, kaj alportis siajn bastonojn verdajn kiel ili ricevis ilin, kaj la plej granda parto de la popolo alportis siajn bastonojn tiel; kaj la mesaĝisto tre ĝojis pri ĉi tiuj, kaj ili ankaŭ estis apartenigitaj. 11 Aliaj alportis siajn bastonojn ne nur verdajn, sed plenajn de branĉoj; kaj ĉi tiuj estis flankenmetitaj, kaj ankaŭ akceptitaj de la anĝelo kun granda ĝojo. Aliaj alportis siajn bastonojn verdajn kun branĉoj, kaj ankaŭ iom da frukto sur ili. 12 Tiuj, kiuj havis tiajn bastonojn, estis tre ĝojaj; kaj la anĝelo mem tre ĝojis pri ili; nek la paŝtisto, kiu staris kun mi, estis malpli kontenta pri ili. 13 Tiam la anĝelo de la Eternulo ordonis alporti kronojn; kaj oni alportis kronojn faritajn el palmoj; kaj la anĝelo kronis tiujn homojn, en kies bastonoj li trovis la junajn branĉojn kun fruktoj; kaj ordonis al ili eniri la turon. 14 Li ankaŭ sendis en la turon tiujn, en kies bastonoj li trovis branĉojn senfruktajn, donante sigelon al ili. Ĉar ili havis la saman veston, tio estas, blankan kiel neĝo; per kiu li ordonis al ili eniri la turon. Kaj tiel li faris al tiuj, kiuj redonis siajn bastonojn verdajn kiel li ricevis ilin; donante al ili blankan veston, kaj tiel forsendis ilin por iri en la turon. 15 Farinte tion, li diris al la paŝtisto, kiu estis kun mi: Mi iras; sed sendu ĉi tiujn en la muregojn, ĉiun al la loko, kie li meritis loĝi; unue ekzamenante iliajn bastonojn, sed ekzamenu ilin zorge, por ke neniu vin trompu. Sed se iu eskapos de vi, mi provos lin sur la altaro. Dirinte tion al la paŝtisto, li foriris. 16 Post lia foriro, la paŝtisto diris al mi: Ni prenu la bastonojn de ili kaj plantu ilin; se eble ili denove verdiĝos.
La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermaso - Similecoj
Mi diris al li: Sinjoro, kiel tiuj sekaj bastonoj iam denove verdiĝos? 17 Li respondis al mi: Tiu arbo estas saliko, kaj ĝi ĉiam amas vivi. Se do ĉi tiuj branĉetoj estos plantitaj kaj ricevos iom da humideco, multaj el ili resaniĝos. 18 Tial mi provos, kaj verŝos akvon sur ilin, kaj se iu el ili povos vivi, mi ĝojos kun li; sed se ne, almenaŭ tiel mi estos trovita, ke mi ne neglektis mian parton. 19 Tiam li ordonis al mi alvoki ilin; kaj ĉiuj venis al li, ĉiu en la rango, en kiu li staris, kaj donis al li siajn bastonojn; kiujn ricevinte, li plantis ĉiun el ili en iliajn apartajn ordojn. 20 Kaj post kiam li plantis ilin ĉiujn, li verŝis multe da akvo sur ilin, tiel ke ili estis kovritaj de akvo kaj ne videblis super ĝi. Tiam, kiam li akvumis ilin, li diris al mi: Ni foriru, kaj post iom da tempo ni revenos kaj vizitos ilin. 21 Ĉar tiu, kiu kreis ĉi tiun arbon, volis, ke ĉiuj, kiuj ricevis branĉetojn de ĝi, vivu. Kaj mi esperas, ke nun, kiam ĉi tiuj branĉetoj estas tiel akvumitaj, multaj el ili, ricevante la humidon, resaniĝos. 22 Mi diris al li: Sinjoro, diru al mi, kion signifas ĉi tiu arbo? Ĉar mi estas tre mirata, ke post tiom da branĉoj, kiujn oni dehakis, ĝi ŝajnas ankoraŭ esti tuta; kaj nenio malpli grava de ĝi ŝajnas resti, kio tre miras min. 23 Li respondis: Aŭskultu. Ĉi tiu granda arbo, kiu kovras la ebenaĵojn kaj la montojn kaj la tutan teron, estas la leĝo de Dio, proklamita tra la tuta mondo. 24 Nun ĉi tiu leĝo estas la Filo de Dio, kiu estas predikata ĝis ĉiuj finoj de la tero. La homoj, kiuj staras sub ĝia ombro, estas tiuj, kiuj aŭdis lian predikadon kaj kredis. 25 La granda kaj respektinda anĝelo, kiun vi vidis, estis Miĥael, kiu havas la potencon super sia popolo kaj regas ĝin. Ĉar li plantis la leĝon en la korojn de tiuj, kiuj kredas; kaj tial li vizitas tiujn, al kiuj li donis la leĝon, por vidi, ĉu ili ĝin observis. 26 Kaj li ekzamenas ĉies bastonon; kaj el tiuj, multaj, kiuj estas malfortaj: ĉar tiuj bastonoj estas la leĝo de la Eternulo. Tiam li distingas ĉiujn, kiuj ne observis la leĝon, sciante la lokon de ĉiu el ili. 27 Mi diris al li: Sinjoro, kial li forsendis iujn al la turo, kaj lasis aliajn ĉi tie al vi? Li respondis: Tiuj, kiuj malobeis la leĝon, kiun ili ricevis de li, estas lasitaj en mia povo, por ke ili pentu siajn pekojn: sed tiuj, kiuj plenumis la leĝon kaj observis ĝin, estas sub lia povo. 28 Sed kiuj do, mi diris, estas tiuj, kiuj eniris la turon kronitaj? Li respondis: Ĉiuj, kiuj luktis kontraŭ la diablo, venkis lin, estas kronitaj: kaj ili estas tiuj, kiuj suferis malfacilaĵojn, por ke ili povu observi la leĝon. 29 Sed tiuj, kiuj forlasis siajn bastonojn verdajn kaj kun junaj branĉoj, sed senfruktajn, efektive eltenis suferojn pro la sama leĝo, sed ne suferis morton; nek ili malkonfesis sian sanktan leĝon. 30 Tiuj, kiuj transdonis siajn bastonojn verdajn kiel ili ricevis ilin, estas tiuj, kiuj estis modestaj kaj justaj, kaj vivis kun tre pura menso, kaj observis la ordonojn de Dio. 31 La reston vi scios, kiam mi pripensos tiujn bastonojn, kiujn mi plantis kaj akvumis. 32 Post kelkaj tagoj ni revenis, kaj en la sama loko staris tiu glora anĝelo, kaj mi staris apud li. Tiam li diris al mi: Zonu vin per mantuko, kaj servu al mi. 33 Kaj mi zonis min per pura mantuko, kiu estis farita el kruda ŝtofo. Kaj kiam li vidis min zonita kaj preta servi al
li, li diris: Voku tiujn virojn, kies bastonoj estis plantitaj, ĉiun en sia ordo, kiel li donis al ili. 34 Kaj li kondukis min en la kampon, kaj mi vokis ilin ĉiujn, kaj ili ĉiuj staris pretaj en siaj apartaj vicoj. Tiam li diris al ili; ĉiu eltiru sian bastonon kaj alportu ĝin al mi. Kaj unue ili transdonis la siajn, kies bastonoj estis sekaj kaj putraj. 35 Kaj tiujn, kies bastonoj ankoraŭ restis tiel, li ordonis stari aparte. Tiam venis tiuj, kies bastonoj estis sekaj sed ne putraj. Kelkaj el ĉi tiuj liveris siajn bastonojn verdajn; aliaj sekajn kaj putrajn, kvazaŭ tineo ilin tuŝis. 36 Tiujn, kiuj donis verdajn, li ordonis stari aparte; sed tiujn, kies bastonoj estis sekaj kaj putraj, li igis stari kun la unua speco. Poste venis tiuj, kies bastonoj estis duone sekaj kaj fenditaj: multaj el ĉi tiuj donis siajn bastonojn verdajn kaj nefenditajn. 37 Aliaj liveris ilin verdajn kun branĉoj, kaj fruktojn sur la branĉoj, simile al tiuj, kiuj iris kronitaj en la turon. Aliaj liveris ilin sekajn, sed ne putrajn; kaj kelkaj liveris ilin tiaj, kiaj ili estis antaŭe, duone sekaj kaj fenditaj. 38 Ĉiun el ili li ordonis stari aparte; iuj aparte, aliaj en siaj respektivaj rangoj. 39 Tiam venis tiuj, kies bastonoj estis verdaj, sed fenditaj. Ĉi tiuj liveris siajn bastonojn tute verdajn, kaj staris en sia propra ordo. Kaj la paŝtisto ĝojis pri ili, ĉar ili ĉiuj estis ŝanĝitaj, kaj liberaj de siaj fendoj. 40 Tiam ili donis siajn bastonojn, kiuj havis ilin duone verdaj kaj duone sekaj. El ĉi tiuj kelkaj troviĝis tute verdaj, aliaj duone sekaj; aliaj verdaj, kun junaj ŝosoj. Kaj ĉiuj ĉi tiuj estis forsenditaj, ĉiu al sia propra rango. 41 Tiam ili donis siajn bastonojn, kiuj antaŭe havis du partojn verdajn, kaj la trian sekajn. Multaj el tiuj donis siajn bastonojn verdajn; multaj duone sekaj; la ceterajn sekajn sed ne putrajn. Do ĉi tiuj estis forsenditaj, ĉiu al sia propra loko. 42 Tiam venis tiuj, kiuj havis antaŭ siaj bastonoj du partojn sekajn kaj la trionan verdajn; multaj el ĉi tiuj liveris siajn bastonojn duone sekajn, aliajn sekajn kaj putrajn; aliajn duone sekajn kaj fenditajn; sed malmultajn verdajn. Kaj ĉiuj ĉi tiuj estis metitaj, ĉiu en sian propran rangon. 43 Tiam ili etendis la manon en siajn bastonojn, en kiuj antaŭe estis nur iom da verda, kaj la resto seka. Iliaj bastonoj plejparte troviĝis verdaj, kun malgrandaj branĉoj, kun fruktoj sur ili, kaj la resto tute verdaj. 44 Kaj la paŝtisto, vidante ilin, tre ĝojis, ĉar li trovis ilin tiel; kaj ili ankaŭ iris al siaj propraj ordoj. 45 Post kiam li ekzamenis ĉiujn iliajn bastonojn, li diris al mi: Mi diris al vi, ke ĉi tiu arbo amas la vivon; vi vidas kiom multaj pentis kaj atingis savon. Sinjoro, mi diris, mi vidas ĝin. 46 Por ke vi sciu, li diris, ke la boneco kaj kompateco de la Eternulo estas grandaj kaj honorindaj; Li donis Sian spiriton al tiuj, kiuj estis trovitaj indaj je pento. 47 Mi respondis: Sinjoro, kial do ne ĉiuj pentis? Li respondis: Tiujn, kies mensojn la Sinjoro antaŭvidis puraj, kaj ke ili servos lin per sia tuta koro, al tiuj Li donis penton. 48 Sed por tiuj, kies trompon kaj malbonecon li vidis, kaj komprenis, ke ili ne vere revenos al li; al ili li rifuzis ĉian revenon al pento, por ke ili ne denove blasfemu lian leĝon per malbonaj vortoj. 49 Mi diris al li: Nun, Sinjoro, sciigu al mi, kia estas la loko de ĉiu el tiuj, kiuj rezignis siajn bastonojn, kaj kia
La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermaso - Similecoj
estas ilia parto; por ke, kiam ili ne tute konservis sian sigelon, sed malŝparis la sigelon, kiun ili ricevis, ili aŭdu kaj kredu ĉi tiujn aferojn, ili agnosku siajn malbonajn farojn kaj pentu; 50 kaj ricevinte ilian sigelon de vi, ili donu gloron al Dio, ĉar li, kortuŝite de kompato al ili, sendis vin, por renovigi iliajn spiritojn. 51 Aŭskultu, li diris: tiuj, kies bastonoj troviĝis sekaj kaj putraj, kaj kvazaŭ tuŝitaj de tineo, tiuj estas la dizertintoj kaj la perfidantoj de la eklezio. 52 Kiuj kune kun siaj ceteraj krimoj ankaŭ blasfemis la Eternulon kaj malkonfesis Lian nomon, kiu estis alvokita sur ilin. Tial ĉiuj ĉi tiuj estas mortintaj antaŭ Dio; kaj vi vidas, ke neniu el ili pentis, kvankam ili aŭdis miajn ordonojn, kiujn vi transdonis al ili. De ĉi tiuj homoj do la vivo estas tre malproksima. 53 Ankaŭ tiuj, kiuj transdonis siajn bastonojn sekajn, sed ne putrajn, ne estis malproksimaj de ili. Ĉar ili estis falsaĵoj kaj enkondukis malbonajn doktrinojn; kaj perversis la servistojn de Dio: sed precipe tiujn, kiuj pekis; ne permesante al ili reveni al pento, sed retenante ilin per siaj falsaj doktrinoj. 54 Tial tiuj havas esperon; kaj vi vidas, ke multaj el ili pentis, de post la tempo, kiam vi prezentis miajn ordonojn al ili; kaj multaj pli ankoraŭ pentos. Sed tiuj, kiuj ne pentos, perdos kaj penton kaj vivon. 55 Sed tiuj, kiuj pentis, ilia loko komencis esti ene de la unuaj muroj, kaj kelkaj el ili eĉ eniris la turon. Vi do vidas, li diris, ke en la pento de pekuloj estas vivo; sed por tiuj, kiuj ne pentas, la morto estas preparita. 56 Aŭskultu nun pri tiuj, kiuj donis siajn bastonojn duone sekajn kaj plenajn de fendoj. Tiuj, kies bastonoj estis nur duone sekaj, estas la dubindaj; ĉar ili estas nek vivaj nek mortintaj. 57 Sed tiuj, kiuj transdonis siajn vergojn, ne nur duone sekajn sed ankaŭ plenajn de fendoj, estas kaj dubindaj kaj malbonparolantoj; kiuj malestimas la forestantojn, kaj neniam havas pacon inter si, kaj kiuj envias unu la alian. 58 Tamen ankaŭ al tiuj estas oferata pento; ĉar vi vidas, ke kelkaj el ili pentis. 59 Nun ĉiuj tiaj, kiuj rapide pentis, havos lokon en la turo; sed tiuj, kiuj estis pli malrapidaj en sia pento, loĝos interne de la muroj; sed tiuj, kiuj ne pentos, sed daŭrigos en siaj malbonaj agoj, mortos la morton. 60 Koncerne tiujn, kiuj havis siajn bastonojn verdajn, sed tamen fenditajn; ili estas tiaj, kiuj ĉiam estis fidelaj kaj bonaj, sed ili havis iom da envio kaj kverelo inter si pri digno kaj supereco. 61 Ĉiuj tiaj homoj estas vantaj kaj sencerbaj, disputante unu kun la alia pri ĉi tiuj aferoj. 62 Tamen, ĉar ili estas alie bonaj, se kiam ili aŭdos ĉi tiujn ordonojn ili korektos sin, kaj ĉe mia persvado subite pentos; ili fine loĝos en la turo, kiel tiuj, kiuj vere kaj digne pentis. 63 Sed se iu denove revenos al sia malkonsento, tiu estos elĵetita el la turo kaj perdos sian vivon. Ĉar la vivo de tiuj, kiuj observas la ordonojn de la Sinjoro, konsistas en tio, kion ili estas ordonitaj; ne en princlando aŭ en iu ajn alia digno. 64 Ĉar per pacienco kaj humileco homoj atingos vivon; sed per ribelemoj kaj malestimo de la leĝo ili aĉetos al si morton.
65 Tiuj, kiuj en siaj bastonoj havis duonon sekan kaj duonon verdan, estas tiuj, kiuj okupiĝas pri multaj aferoj de la mondo, kaj ne estas kunigitaj kun la sanktuloj. Pro tio duono el ili vivas, kaj duono estas morta. 66 Tial multaj el ĉi tiuj, de post la tempo, kiam ili aŭdis miajn ordonojn, pentis kaj komencis loĝi en la turo. Sed kelkaj el ili tute defalis; por ĉi tiuj ne plu estas loko por pento. 67 Ĉar pro siaj nunaj interesoj, ili blasfemis kaj malkonfesis Dion: kaj pro tiu malboneco ili perdis la vivon. Kaj el ĉi tiuj multaj ankoraŭ dubas; ĉi tiuj eble revenos; kaj se ili rapide pentos, ili havos lokon en la turo; sed se ili estos pli malrapidaj, ili loĝos ene de la muroj; sed se ili ne pentos, ili mortos. 68 Koncerne tiujn, kiuj havis du partojn de siaj bastonoj verdaj, kaj la trian sekajn; ili multmaniere malkonfesis la Sinjoron. El tiuj multaj pentis kaj trovis lokon en la turo: kaj multaj tute foriris de Dio. Ĉi tiuj tute perdis la vivon. 69 Kaj iuj, estante en duba stato, kaŭzis malkonsentojn: tiuj eble revenos, se ili subite pentos kaj ne daŭrigos en siaj voluptoj; sed se ili daŭrigos en siaj malbonaj agoj, ili mortos. 70 Tiuj, kiuj donis en siaj bastonoj du partojn sekajn kaj la alian verdan; estas tiuj, kiuj efektive estis fidelaj, sed tamen riĉaj kaj plenaj de bonaĵoj; kaj tial ili deziris esti famaj inter la paganoj, kiuj estas ekstere, kaj tiel ili falis en grandan fierecon, kaj komencis celi altajn aferojn, kaj forlasi la veron; 71 Ili ankaŭ ne aliĝis al la sanktuloj, sed vivis kun la paganoj; kaj tiu vivo ŝajnis al ili pli agrabla. Tamen ili ne forlasis Dion, sed restis en la fido; nur ili ne faris la farojn de la fido. 72 Multaj do el ĉi tiuj pentis kaj komencis loĝi en la turo. Ankoraŭ aliaj, ankoraŭ vivantaj inter la paganaj homoj kaj estante fieraj pri iliaj vanaĵoj, tute defalis de Dio kaj sekvis la farojn kaj malbonaĵojn de la paganoj. Tial ĉi tiaj homoj estas kalkulitaj inter fremduloj al la Evangelio. 73 Aliaj el ĉi tiuj komencis esti dubindaj en siaj mensoj; senesperiĝante pro siaj malbonaj agoj iam ajn atingi savon: Aliaj, tiel fariĝinte dubindaj, plie instigis malkonsentojn. 74 Por tiuj do, kaj por tiuj, kiuj pro siaj agoj fariĝis dubindaj, ankoraŭ ekzistas espero pri reveno; sed ili devas rapide penti, por ke ilia loko estu en la turo. Sed tiuj, kiuj ne pentas, sed restas en siaj plezuroj, estas proksimaj al la morto. 75 Koncerne tiujn, kiuj donis siajn bastonojn verdajn, escepte de iliaj pintoj, kiuj nur estis sekaj kaj havis fendetojn; tiuj ĉiam estis bonaj, fidelaj kaj justaj antaŭ Dio: tamen ili pekis iomete, pro siaj malplenaj plezuroj kaj bagatelaj pensoj, kiujn ili havis en si mem. 76 Tial multaj el ili, aŭdinte miajn vortojn, tuj pentis kaj komencis loĝi en la turo. Tamen iuj dubiĝis, kaj aliaj al siaj dubaj mensoj aldonis malkonsentojn. Al ĉi tiuj do ankoraŭ ekzistas espero pri reveno, ĉar ili ĉiam estis bonaj; sed ili ne apenaŭ moviĝos. 77 Fine, koncerne tiujn, kiuj donis siajn bastonojn sekajn, escepte nur siajn pintojn, kiuj estis verdaj: ili estas tiuj, kiuj ja kredis je Dio, sed vivis en malboneco; tamen sen deturniĝi de Dio: ĉiam volonte portis la nomon de la Sinjoro; kaj volonte akceptis en siajn domojn la servistojn de Dio.
La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermaso - Similecoj
78 Tial aŭdinte ĉi tion, ili revenis, kaj sen prokrasto pentis, kaj vivis en plena justeco. Kaj kelkaj el ili suferis morton: aliaj facile travivis multajn provojn, memorante siajn malbonajn agojn. 79 Kaj kiam li finis siajn klarigojn pri ĉiuj vergoj, li diris al mi: Iru, kaj diru al ĉiuj homoj, ke ili pentu, kaj ili vivos antaŭ Dio; ĉar la Sinjoro, movita de granda kompato, sendis min por prediki penton al ĉiuj. 80 Eĉ al tiuj, kiuj pro siaj malbonaj agoj ne meritas atingi savon. Sed la Sinjoro estos pacienca kaj plenumos la inviton faritan de sia Filo. 81 Mi diris al li: Sinjoro, mi esperas, ke ĉiuj, kiam ili aŭdos ĉi tiujn aferojn, pentos. Ĉar mi fidas, ke ĉiu, kiu agnoskas siajn krimojn kaj ektimas la Sinjoron, revenos al pento. 82 Li diris al mi: Ĉiu, kiu pentos per sia tuta koro kaj purigos sin de ĉiuj malbonoj, kiujn mi antaŭe menciis, kaj ne aldonos ion plu al siaj pekoj, ricevos de la Sinjoro la kuracon de siaj antaŭaj malbonagoj, se ili ne dubos pri ĉi tiuj ordonoj kaj vivos al Dio. 83 Sed tiuj, kiuj daŭre aldonos al siaj pekoj kaj ankoraŭ parolos kun la voluptoj de la nuna mondo, kondamnos sin al morto. Sed vi iru laŭ ĉi tiuj ordonoj, kaj kiu ajn iros laŭ ili kaj praktikos ilin ĝuste, vivos antaŭ Dio. 84 Kaj montrinte al mi ĉion ĉi, li diris: Mi montros al vi la ceteran post kelkaj tagoj. SIMILECO 9 1 Post kiam mi skribis la Ordonojn kaj Parabolojn de la Paŝtisto, la Anĝelo de Pento; li venis al mi, kaj diris al mi: Mi montros al vi ĉion, kion la Spirito parolis al vi sub la figuro de la Eklezio. Ĉar tiu Spirito estas la Filo de Dio. 2 Kaj ĉar vi estis malforta korpe, tio ne estis anoncita al vi de la anĝelo, ĝis vi estis fortigita per la Spirito kaj plifortigita, por ke vi ankaŭ vidu la anĝelon. 3 Ĉar tiam efektive la konstruado de la turo estis tre bone kaj glore montrita al vi de la eklezio; tamen vi vidis ĉion montritan al vi kvazaŭ de virgulino. 4 Sed nun vi estas lumigita de la anĝelo, sed tamen de la sama Spirito. Sed vi devas konsideri ĉion diligente; ĉar tial mi estas sendita en vian domon de tiu respektinda mesaĝisto, por ke kiam vi vidos ĉion potence, vi ne timu kiel antaŭe. 5 Kaj li kondukis min al la supro de monto en Arkadio, kaj ni sidiĝis sur ĝia supro. Kaj li montris al mi grandan ebenaĵon, kaj ĉirkaŭ ĝi dek du montojn kun diversaj figuroj. 6 La unua estis nigra kiel fulgo. La dua estis glata, sen herboj. La tria estis plena de dornoj kaj kardoj. La kvara havis herbojn duone sekiĝintajn; el kiuj la supra parto estis verda, sed la sekva la radiko estis seka; kaj kelkaj herboj, kiam la suno varmiĝis, estis sekaj. 7 La kvina monto estis tre kruta; sed tamen havis verdajn herbojn. La sesa monto estis plena de fendegoj, kelkaj pli malgrandaj, kaj kelkaj pli grandaj; kaj en tiuj fendegoj kreskis herbo, ne floranta, sed kiu ŝajnis velki 8 La sepa monto havis ĉarman paŝtejon kaj estis tute fekunda; kaj ĉiuspecaj brutoj kaj birdoj de la ĉielo paŝtis sur ĝi; kaj ju pli ili paŝtis de ĝi, des pli kaj pli bone kreskis la herbo. 9 La oka monto estis plena de fontoj, kaj el tiuj fontoj oni akvumis ĉiuspecajn kreitaĵojn de Dio. La naŭa monto tute
ne havis akvon, sed estis tute senigita de ĝi; kaj nutris mortigajn serpentojn, kaj pereigajn por la homoj. 10 La deka monto estis plena de altaj arboj, kaj tute ombroplena; kaj sub ilia ombro kuŝis brutoj ripozantaj kaj remaĉantaj. 11 La dekunua monto estis plena de la plej densaj arboj; kaj tiuj arboj ŝajnis esti ŝarĝitaj per diversaj specoj de fruktoj; ke ĉiu, kiu vidis ilin, ne povis elekti ne deziri manĝi iliajn fruktojn. 12 La dekdua monto estis tute blanka, kaj de plej agrabla aspekto, kaj mem donis al si plej elstaran belecon. 13 ¶ Meze de la 1 ebenaĵo li montris al mi grandegan blankan rokon, kiu leviĝis el la ebenaĵo, kaj la roko estis pli alta ol tiuj montoj, kaj estis kvadrata; tiel ke ĝi ŝajnis kapabla subteni la tutan mondon. 14 Ĝi ŝajnis al mi malnova, tamen ĝi havis novan pordegon, kiu ŝajnis esti nove hakita en ĝi. Nu, tiu pordego estis pli hela ol la suno mem; tiom, ke mi forte admiris ĝian lumon. 15 Ĉirkaŭ la pordego staris dek du virgulinoj; el kiuj kvar, kiuj staris ĉe la anguloj de la pordego, ŝajnis al mi la plej elstaraj, kvankam la ceteraj ankaŭ estis valoraj; kaj ili staris ĉe la kvar partoj de la pordego. 16 Ĝi ankaŭ aldonis al la gracio de tiuj virgulinoj, ke ili staris duope, vestitaj per linaĵaj vestoj, kaj dece zonitaj, iliaj dekstraj brakoj estante liberaj, kvazaŭ ili estus levontaj ian ŝarĝon; ĉar tiel ili estis vestitaj, kaj estis treege gajaj kaj pretaj. 17 Kiam mi vidis tion, mi miris en mi mem vidante tiajn grandajn kaj noblajn aferojn. Kaj denove mi admiris la vidpunkton pri tiuj virgulinoj, ke ili estis tiel belaj kaj delikataj; kaj staris kun tia firmeco kaj konstanteco, kvazaŭ ili volus porti la tutan ĉielon. 18 Kaj dum mi tiel pensis en mi, la paŝtisto diris al mi: Kion vi pensas en vi mem, kaj vi maltrankviliĝas kaj plenigas vin per zorgoj? 19 Ne ŝajnu, kvazaŭ vi estus saĝa, konsideri tion, kion vi ne komprenas, sed preĝu al la Eternulo, ke vi havu kapablon kompreni ĝin: kio venos, vi ne povas kompreni, sed vi vidas tion, kio estas antaŭ vi. 20 Tial ne maltrankviliĝu pri tio, kion vi ne vidas; sed akiru komprenon pri tio, kion vi vidas. 21 Ne estu scivola; kaj mi montros al vi ĉion, kion mi devas diri al vi; sed unue konsideru tion, kio ankoraŭ restas. 22 ¶ Kaj kiam li diris tion al mi, mi levis la okulojn, kaj jen mi vidis ses altajn kaj respektindajn virojn venantajn; iliaj vizaĝoj ĉiuj estis similaj; kaj ili vokis iun amason da viroj; kaj tiuj, kiuj venis laŭ ilia voko, estis ankaŭ altaj kaj fortaj. 23 Kaj tiuj ses ordonis al ili konstrui turon super tiu pordego. Kaj tuj komenciĝis granda bruo de tiuj viroj kurantaj tien kaj reen ĉirkaŭ la pordego, kiuj kunvenis por konstrui la turon. 24 Sed tiuj virgulinoj, kiuj staris apud la pordego, komprenis, ke la konstruado de la turo estos rapidigita de ili. Kaj ili etendis siajn manojn, kvazaŭ ili ricevus ion de ili por fari. 25 Tiam tiuj ses viroj ordonis, ke ili levu ŝtonojn el iu profunda loko kaj pretigu ilin por la konstruado de la turo. Kaj tie oni levis dek blankajn ŝtonojn, kvadratajn kaj ne rondajn. 26 Tiam tiuj ses viroj alvokis al si la dek virgulinojn, kaj ordonis al ili porti ĉiujn ŝtonojn, kiujn oni devis meti en la
La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermaso - Similecoj
konstruaĵon, kaj porti ilin tra la pordego por transdoni ilin al tiuj, kiuj estis konstruontaj la turon. 27 Tuj la virgulinoj komencis ĉiuj kune levi tiujn ŝtonojn, kiuj antaŭe estis eltiritaj el la profundo. 28 ¶ Kaj tiuj, kiuj staris apud la pordego, portis ŝtonojn tiamaniere, ke tiuj ŝtonoj, kiuj ŝajnis esti la plej fortaj, estis metitaj ĉe la anguloj, la ceteraj estis metitaj en la flankojn. 29 Tiel ili transportis ĉiujn ŝtonojn, kaj kondukis ilin tra la pordego, transdonis ilin al la konstruistoj, kiel estis ordonite al ili; kaj ĉi tiuj, preninte ilin el iliaj manoj, konstruis per ili. 30 Sed ĉi tiu konstruaĵo estis konstruita sur tiu granda roko, kaj super la pordego; kaj per ĉi tiuj la tuta turo estis subtenata. Sed la konstruaĵo el la dek ŝtonoj plenigis la tutan pordegon, kiu komencis esti farita por la fundamento de tiu turo. 31 Post tiuj dek ŝtonoj leviĝis el la profundo dudek kvin aliaj; kaj ĉi tiuj estis metitaj en la konstruaĵon de la sama turo; estante levitaj de tiuj virgulinoj, kiel la aliaj estis antaŭe. 32 Post ĉi tiuj stariĝis tridek kvin aliaj; kaj ankaŭ ĉi tiuj estis tiel same enmetitaj en la saman laboron. Poste kvardek aliaj ŝtonoj estis alportitaj, kaj ĉiuj ĉi tiuj estis aldonitaj al la konstruado de tiu turo. 33 Tiel komencis esti kvar vicoj en la fundamento de tiu turo; kaj la ŝtonoj ĉesis leviĝi el la profundo; kaj ankaŭ la konstruintoj iom ripozis. 34 Denove tiuj ses viroj ordonis al la homamaso, ke ili alportu ŝtonojn el tiuj dek du montoj por konstrui la saman turon. 35 Do ili elhakis el ĉiuj montoj ŝtonojn de diversaj koloroj, kaj alportis ilin kaj donis ilin al la virgulinoj; kiujn ili ricevis, portis ilin kaj transdonis ilin al la konstruaĵo de la turo. 36 En kiuj, kiam ili estis konstruitaj, ili fariĝis blankaj kaj malsamaj ol antaŭe; ĉar ili ĉiuj estis similaj kaj ŝanĝis siajn antaŭajn kolorojn. Kaj kelkaj estis levitaj de la homoj mem, kaj kiam ili eniris la konstruaĵon, ili restis tiaj, kiaj ili estis metitaj. 37 Ĉi tiuj nek fariĝis blankaj, nek malsamaj ol antaŭe; ĉar ili ne estis portataj de la virgulinoj tra la pordego. Tial ĉi tiuj ŝtonoj estis malagrablaj en la konstruaĵo: kiam tiuj ses viroj rimarkis tion, ili ordonis forigi ilin kaj remeti ilin en la lokon, de kie ili estis prenitaj. 38 Kaj ili diris al tiuj, kiuj alportis tiujn ŝtonojn: Ne levu al ni ŝtonojn por ĉi tiu konstruaĵo, sed metu ilin apud la turo, kaj ĉi tiuj virgulinoj portu ilin kaj donu ilin al ni. 39 Ĉar se ili ne estos portataj de ĉi tiuj virgulinoj tra ĉi tiu pordego, ili ne povos ŝanĝi siajn kolorojn; tial ne laboru vane. 40 ¶ Tiel la konstruado en tiu tago estis finita, tamen la turo ne estis finita; ĉar ĝi estis konstruota poste, tial ankaŭ nun oni iom prokrastis ĝin. 41 Kaj tiuj ses viroj ordonis al la konstruintoj foriri, kvazaŭ por ripozi iom da tempo; sed ili ordonis al tiuj virgulinoj, ke ili ne foriru de la turo; nun ili ŝajnis al mi esti lasitaj por ĝia gardado. 42 Kiam ĉiuj foriris, mi diris al tiu paŝtisto: Sinjoro, kial la konstruado de la turo ne estas finita? Ĉar ĝi ne povas, li diris, esti finita ĝis ĝia Sinjoro venos kaj aprobos la konstruadon; ke se li trovos en ĝi ŝtonojn, kiuj ne estas
bonaj, ili povos esti ŝanĝitaj; ĉar ĉi tiu turo estas konstruita laŭ lia volo. 43 Sinjoro, mi diris, mi volas scii, kion signifas la konstruado de ĉi tiu turo; kiel ankaŭ mi volas esti informita pri ĉi tiu roko kaj ĉi tiu pordego. 44 Kaj pri la montoj, kaj la virgulinoj, kaj la ŝtonoj, kiuj leviĝis el la profundo, kaj ne estis ĉizitaj, sed metitaj en la konstruaĵon ĝuste kiam ili eliris; kaj kial la dek ŝtonoj estis unue metitaj en la fundamenton; poste la dudek kvin; poste tridek kvin; poste kvardek? 45 Ankaŭ koncerne ĉi tiujn ŝtonojn, kiuj estis metitaj en la konstruaĵon, kaj denove elprenitaj, kaj reportitaj al sia loko? Plenumu, mi petas, la deziron de mia animo rilate al ĉio ĉi kaj montru ĉion al mi. 46 Kaj li diris al mi: Se vi ne estos malatenta, vi scios ĉion, kaj vidos ĉiujn aliajn aferojn, kiuj okazos en ĉi tiu turo; kaj vi komprenos diligente ĉiujn ĉi tiujn similecojn. 47 Kaj post kelkaj tagoj ni alvenis al la sama loko, kie ni sidis antaŭe; kaj li diris al mi: Ni iru al la turo, ĉar ĝia Sinjoro venos kaj esploros ĝin. 48 Ni do venis tien, kaj trovis tie neniun krom tiujn virgulinojn. Kaj li demandis al ili, ĉu la sinjoro de tiu turo venis tien? Kaj ili respondis, ke li baldaŭ estos tie por ekzameni la konstruaĵon. 49 ¶ Post tre mallonga tempo mi vidis grandan homamason da viroj alvenanta, kaj meze de ili viron tiel altan, ke li superis la turon laŭ alteco. 50 Ĉirkaŭ li estis tiuj ses, kiuj antaŭe estris la konstruaĵon, kaj ĉiuj aliaj, kiuj konstruis tiun turon, kaj multaj aliaj tre honorindaj; kaj la virgulinoj, kiuj gardis la turon, kuris al li renkonte, kaj kisis lin, kaj komencis proksimiĝi al li. 51 Sed li ekzamenis la konstruaĵon tiel zorge, ke li manipulis ĉiun ŝtonon; kaj frapis ĉiun per bastono, kiun li tenis en la mano: 52 El kiuj kelkaj, tiel frapitaj, fariĝis nigraj kiel fulgo; aliaj estis malglataj; kelkaj aspektis kvazaŭ ili havus fendetojn; aliaj ŝajnis kripligitaj: kelkaj nek nigraj nek blankaj; kelkaj aspektis akraj, kaj ne kongruis kun la aliaj ŝtonoj, kaj aliaj estis plenaj de makuloj. 53 Jen estis la diversaj specoj de tiuj ŝtonoj, kiuj ne troviĝis taŭgaj por la konstruaĵo; ĉiujn, kiujn la Eternulo ordonis elpreni el la turo kaj meti apud ĝin, kaj aliajn ŝtonojn alporti kaj meti en iliajn lokojn. 54 Kaj la konstruistoj demandis al li, de kiu el la montoj li volas, ke oni alportu ŝtonojn, por meti ilin anstataŭ tiuj, kiuj estis metitaj flanken. Sed li malpermesis, ke ili alportu ilin de la montoj, kaj ordonis, ke ili prenu ilin de iu kampo, kiu estis proksima. 55 Do ili fosis en la kampo, kaj trovis multajn brilajn kvadratajn ŝtonojn, kaj ankaŭ kelkajn rondajn. Tamen, ĉiuj, kiuj troviĝis en tiu kampo, estis forprenitaj kaj portitaj tra la pordego fare de tiuj virgulinoj; kaj tiuj el ili, kiuj estis kvadrataj, estis adaptitaj kaj metitaj en la lokojn de tiuj, kiujn oni eltiris. 56 Sed la rondaj ne estis metitaj en la konstruaĵon, ĉar ili estis malmolaj, kaj estus bezonate tro multe da tempo por tranĉi ilin; sed ili estis metitaj ĉirkaŭ la turo, kvazaŭ ili poste estus tranĉitaj kvadrataj kaj metitaj en la konstruaĵon; ĉar ili estis tre blankaj. 57 Kiam tiu, kiu estis la ĉefa laŭ digno kaj sinjoro de la tuta turo, vidis tion, li vokis la paŝtiston, kiu estis kun mi, kaj donis al li la ŝtonojn, kiuj estis malakceptitaj kaj metitaj
La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermaso - Similecoj
ĉirkaŭ la turo, kaj diris al li: Purigu ĉi tiujn ŝtonojn per plena zorgo, kaj alĝustigu ilin al la konstruaĵo de la turo, por ke ili kongruu kun la ceteraj; sed tiujn, kiuj ne kongruas kun la ceteraj, forĵetu ilin malproksime de la turo. 58 Kiam li tiel ordonis al li, li foriris, kun ĉiuj, kiuj venis kun li al la turo; sed tiuj virgulinoj ankoraŭ staris ĉirkaŭ la turo por gardi ĝin. 59 Kaj mi diris al tiu paŝtisto: Kiel povas ĉi tiuj ŝtonoj, ĉar ili estis malakceptitaj, reveni al la konstruaĵo de ĉi tiu turo? Li respondis: Mi dehakos la plej grandan parton antaŭ ĉi tiuj ŝtonoj, kaj aldonos ilin al la konstruaĵo, kaj ili kongruos kun la ceteraj. 60 Kaj mi diris: Sinjoro, kiel ili povos plenigi la saman lokon, kiam ili estos tiom multe elhakitaj? Li respondis: Tiuj, kiuj estos trovitaj tro malgrandaj, estos metitaj en la mezon de la konstruaĵo, kaj la pli grandaj estos metitaj ekstere, kaj ili estos tenataj interne. 61 Kaj kiam li diris al mi tiel, li diris: Ni iru, kaj post tri tagoj ni revenos, kaj mi metos ĉi tiujn ŝtonojn, purigitajn, en la turon. 62 Ĉar ĉiuj ĉi tiuj, kiuj estas ĉirkaŭ la turo, devas esti purigitaj, por ke la mastro de la domo ne subite venu kaj trovu tiujn, kiuj estas ĉirkaŭ la turo, malpuraj; kaj li estu tiel kolera, ke ĉi tiuj ŝtonoj neniam estu metitaj en la konstruaĵon de ĉi tiu turo, kaj mi estu konsiderata kiel malatenta pri la ordonoj de mia mastro. 63 Kiam do ni alvenis post tri tagoj al la turo, li diris al mi: Ni ekzamenu ĉiujn ĉi tiujn ŝtonojn, kaj ni vidu, kiuj el ili povas eniri en la konstruaĵon. Mi respondis: Sinjoro, ni vidu. 64 ¶ Kaj unue ni komencis konsideri tiujn, kiuj estis nigraj; ĉar ili troviĝis ĝuste tiaj, kiaj ili estis, kiam oni ilin eltiris el la turo: tial li ordonis, ke oni forigu ilin el la turo kaj metu ilin aparte. 65 Tiam li ekzamenis tiujn, kiuj estis krudaj; kaj ordonis, ke multaj el ili estu rondtranĉitaj, kaj ke la virgulinoj ilin enmetu en la konstruaĵon de la turo; do ili prenis ilin, kaj metis ilin en la mezon de la konstruaĵo; kaj li ordonis, ke la ceterajn oni metu kune kun la nigraj, ĉar ankaŭ ili fariĝis nigraj. 66 Poste li rigardis tiujn, kiuj estis plenaj de fendetoj, kaj multajn el tiuj ankaŭ li ordonis forigi, kaj tiel aldoni ilin al la resto de la konstruaĵo fare de la samaj virgulinoj. 67 Ĉi tiuj estis metitaj ekstere ĉar ili troviĝis tutaj; sed la restaĵoj pro la amaso de iliaj fendetoj ne povis esti reformitaj, kaj tial estis forĵetitaj de la konstruado de la turo. 68 Tiam li konsideris tiujn, kiuj estis kripligitaj; multaj el ili havis fendetojn kaj nigriĝis; aliaj estis grandaj fendetoj; tiujn li ordonis meti kun tiuj, kiuj estis malakceptitaj. 69 Sed la ceterajn, purigite kaj reformite, li ordonis meti en la konstruaĵon. Ĉi tiujn do tiuj virgulinoj prenis kaj metis en la mezon de la konstruaĵo, ĉar ili estis malfortaj. 70 Post tio li ekzamenis tiujn, kiuj troviĝis duone blankaj kaj duone nigraj; kaj multaj el ili nun estis nigraj; ankaŭ tiujn li ordonis meti inter la forĵetitojn. 71 La ceterajn oni trovis tute blankaj; tiujn la virgulinoj prenis kaj metis en la saman turon: kaj tiujn oni metis ekstere, ĉar ili troviĝis tutaj; por ke ili povu konservi tiujn, kiuj estis metitaj en la mezon, ĉar nenio estis fortranĉita de ili. 72 Poste li rigardis tiujn, kiuj estis malmolaj kaj akraj; sed malmultaj el ili estis uzitaj, ĉar ili ne estis tranĉeblaj, ĉar ili
estis trovitaj tre malmolaj: sed la ceterajn la virgulinoj formis kaj enmetis en la mezon de la konstruaĵo, ĉar ili estis pli malfortaj. 73 Tiam li konsideris tiujn, kiuj havis makulojn; el ĉi tiuj kelkaj troviĝis nigraj, kaj ĉi tiuj estis portitaj al siaj samrangaj. La ceteraj estis blankaj kaj tutaj; kaj ili estis enmetitaj de la virgulinoj en la konstruaĵon, kaj metitaj ekstere, pro sia forto. 74 ¶ Post tio li venis por rigardi tiujn ŝtonojn, kiuj estis blankaj kaj rondaj: kaj li diris al mi: Kion ni faru kun ĉi tiuj ŝtonoj? Mi respondis: Sinjoro, mi ne povas scii. 75 Li respondis: Ĉu vi do nenion povas elpensi por ĉi tiuj? Mi respondis: Sinjoro, mi ne komprenas ĉi tiun arton; mi ne estas ŝtontajlisto, nek mi povas diri ion ajn. 76 Kaj li diris: Ĉu vi ne vidas, ke ili estas tre rondaj? Nun por fari ilin kvadrataj, mi devas fortranĉi multon de ili; tamen, estas necese, ke iuj el ĉi tiuj iru en la konstruadon de la turo. 77 Mi respondis; Se necese, kial vi konfuzas vin, kaj ne prefere elektas, se vi havas ian elekton inter ili, kaj enmetas ilin en la konstruaĵon. 78 Sur tio li elektis la plej grandajn kaj plej helajn, kaj kvadrigis ilin; kiam li finis tion, la virgulinoj prenis ilin, kaj metis ilin ekstere de la konstruaĵo. 79 Kaj la ceteraj, kiuj restis, estis portitaj reen en la saman kampon, el kiu ili estis prenitaj; tamen ili ne estis forĵetitaj; ĉar, li diris, ankoraŭ ne mankas iom al ĉi tiu turo, kiu estos konstruita; kaj eble la Sinjoro enmetos ĉi tiujn ŝtonojn en ĉi tiun konstruaĵon, ĉar ili estas treege blankaj. 80 Tiam oni vokis dek du tre majestajn virinojn, vestitajn per nigra vesto, zonitajn, kun liberaj ŝultroj kaj malstriktaj haroj. Ili ŝajnis al mi esti kamparaninoj. 81 Kaj la paŝtisto ordonis al ili preni tiujn ŝtonojn, kiuj estis elĵetitaj el la konstruaĵo, kaj porti ilin reen al la montoj, el kiuj ili estis prenitaj. 82 Kaj ili ĝoje prenis ilin ĉiujn, kaj portis ilin reen al iliaj lokoj, de kie ili estis prenitaj. 83 Kiam ne restis eĉ unu ŝtono ĉirkaŭ la turo, li diris al mi: Ni iru ĉirkaŭ ĉi tiu turo, kaj vidu ĉu io mankas al ĝi. 84 Ni komencis do ĉirkaŭiri ĝin; kaj kiam li vidis, ke ĝi estas bele konstruita, li komencis esti tre ĝoja; ĉar ĝi estis tiel bele konstruita, ke ĉiu, kiu vidis ĝin, certe enamiĝis al la konstruaĵo. 85 Ĉar ŝajnis, ke ĝi estas nur unu ŝtono, nek ie ajn aperis junto; sed ĝi aspektis kvazaŭ ĝi estus tute elhakita el unu roko. 86 ¶ Kaj kiam mi diligente konsideris, kia turo ĝi estis, mi estis treege kontenta; kaj li diris al mi: Alportu ĉi tien iom da kalko kaj malgrandajn konkojn, por ke mi plenigu la spacojn de tiuj ŝtonoj, kiuj estis elprenitaj el la konstruaĵo kaj remetitaj; ĉar ĉio ĉirkaŭ la turo devas esti ebenigita. 87 Kaj mi faris kiel li ordonis al mi, kaj li diris al mi: Estu preta helpi min, kaj ĉi tiu laboro rapide finiĝos. 88 Li do plenigis la spacojn de tiuj ŝtonoj, kaj ordonis purigi la lokon ĉirkaŭ la turo. 89 Tiam tiuj virgulinoj prenis balailojn, kaj purigis la tutan ĉirkaŭaĵon kaj forigis la tutan rubon, kaj ĵetis akvon sur ĝin; farite, la loko fariĝis ĉarma, kaj la turo bela. 90 Tiam li diris al mi: Ĉio estas nun pura; se la Sinjoro venos por fini la turon, li trovos nenion, pro kio plendi pri ni.
La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermaso - Similecoj
91 Kiam li diris tion, li volis foriri. Sed mi kaptis lian sakon kaj komencis petegi lin pro la Sinjoro, ke li klarigu al mi ĉion, kion li montris al mi. 92 Li diris al mi: Mi havas nuntempe malgrandan aferon; sed mi subite klarigos ĉion al vi. Restu ĉi tie por mi ĝis mi revenos. 93 Mi diris al li: Sinjoro, kion mi faru ĉi tie sola? Li respondis: Vi ne estas sola, ĉar ĉiuj ĉi tiuj virgulinoj estas kun vi. 94 Mi diris: Sinjoro, donu min al ili. Tiam li vokis ilin kaj diris al ili: Mi rekomendas al vi ĉi tiun viron, ĝis mi revenos. 95 Do mi restis kun tiuj virgulinoj: nun ili estis gajaj kaj ĝentilaj al mi; precipe la kvar, kiuj ŝajnis esti la plej elstaraj inter ili. 96 ¶ Tiam tiuj virgulinoj diris al mi: Tiu paŝtisto ne revenos ĉi tien hodiaŭ. Mi diris al ili: Kion do mi faru? Ili respondis: Atendu lin ĝis la vespero, se eble li venos kaj parolos kun vi; sed se ne, tamen restu kun ni ĝis li venos. 97 Mi diris al ili: Mi atendos lin ĝis la vespero; sed se li ne venos tiam, mi iros hejmen kaj revenos ĉi tien la sekvan matenon. 98 Ili respondis al mi: Vi estas transdonita al ni, vi ne povas foriri de ni. Mi diris: Kie mi restos? 99 Ili respondis: Vi dormos kun ni kiel frato, ne kiel edzo; ĉar vi estas nia frato, kaj ni estas pretaj de nun loĝi kun vi; ĉar vi estas tre kara al ni. 100 Tamen mi hontis resti kun ili. Sed ŝi, kiu ŝajnis esti la plej ĉefa inter ili, ĉirkaŭprenis min kaj komencis kisi min. Kaj la ceteraj, kiam ili vidis, ke mi estas kisita de ŝi, ankaŭ komencis kisi min kiel fraton; kaj kondukis min ĉirkaŭ la turo kaj ludis kun mi. 101 Kelkaj el ili ankaŭ kantis psalmojn, aliaj kunmetis la ĥoron kun ili. Sed mi promenis ĉirkaŭ la turo kun ili, silente ĝojante, kaj ŝajnante al mi rejuniĝi. 102 Kiam vesperiĝis, mi tuj volis iri hejmen, sed ili retenis min kaj ne permesis al mi foriri. Tial mi restis kun ili tiun nokton apud la sama turo. 103 Ili do sternis siajn linaĵajn vestojn sur la teron kaj metis min mezen, kaj ili nenion alian faris, nur preĝis. 104 Mi ankaŭ preĝis kun ili senĉese, nek malpli ol ili. Kiuj, vidante min preĝi tiamaniere, tre ĝojis; kaj mi restis tie kun ili ĝis la sekva tago. 105 Kaj kiam ni adoris Dion, tiam la paŝtisto venis kaj diris al ili: Vi faris nenian malutilon al ĉi tiu viro. Ili respondis: Demandu lin. Mi diris al li: Sinjoro, mi ricevis grandan kontenton pro tio, ke mi restis kun ili. 106 Kaj li diris al mi: Kiel vi manĝas? Mi respondis: Sinjoro, mi festenis la tutan nokton per la vortoj de la Sinjoro. Ili do bone akceptis vin, li diris; mi diris: Sinjoro, tre bone. 107 Li respondis: Ĉu vi nun volas scii, kion vi deziris? Mi respondis: Sinjoro, mi volos; kaj unue mi petas vin, ke vi montru al mi ĉion laŭ la ordo, en kiu mi demandis ilin. 108 Li respondis: Mi faros ĉion, kion vi volas, kaj mi nenion kaŝos de vi. 109 ¶ Unue, Sinjoro, mi diris, diru al mi, kion signifas ĉi tiu roko kaj ĉi tiu pordego? Aŭskultu, li diris; ĉi tiu roko kaj ĉi tiu pordego estas la Filo de Dio. Mi respondis, Sinjoro, kiel tio povas esti; ĉar la roko estas malnova, sed la pordego nova.
110 Aŭskultu, li diris, ho malsaĝulo! kaj komprenu. La Filo de Dio estas efektive pli antikva ol iu ajn kreitaĵo; tiom ke li konsiliĝis kun sia Patro dum la kreado de ĉio. 111 Sed la pordego tial estas nova, ĉar li aperis en la lastaj tagoj en la pleneco de la tempo; por ke tiuj, kiuj atingos savon, per ĝi eniru en la regnon de Dio. 112 Vi vidis, li diris, tiujn ŝtonojn, kiujn oni portis tra la pordego, kiel oni metis ilin en la konstruadon de la turo; sed ke tiujn, kiujn oni ne portis tra la pordego, oni forsendis al siaj propraj lokoj? 113 Mi respondis: Sinjoro, mi vidis ĝin. Tiel, li diris, neniu eniros en la regnon de Dio, krom tiu, kiu prenos sur sin la nomon de la Filo de Dio. 114 Ĉar se vi enirus en ian urbon, kaj tiu urbo estus ĉirkaŭita de muro kaj havus nur unu pordegon, ĉu vi povus eniri en tiun urbon krom tra tiu pordego? 115 Mi respondis: Sinjoro, kiel mi povus fari alie? Tial, li diris, ne estus alia vojo por eniri en tiun urbon krom tra ĝia pordego, tiel ankaŭ neniu povas eniri en la regnon de Dio krom per la nomo de lia Filo, kiu estas al li plej kara. 116 Kaj li diris al mi: Ĉu vi vidis la amason da tiuj, kiuj konstruis tiun turon? Sinjoro, mi diris, mi vidis ĝin. Li respondis: Ĉiuj ili estas anĝeloj, respektindaj laŭ sia digno. 117 Kun ili la Sinjoro estas ĉirkaŭata kvazaŭ per muro: sed la pordego estas la Filo de Dio, kiu estas la sola vojo al Dio. Ĉar neniu iros al Dio, krom per sia Filo. 118 Vi vidis ankaŭ, li diris, la ses virojn, kaj meze de ili tiun respektindan grandan viron, kiu promenis ĉirkaŭ la turo kaj forĵetis la ŝtonojn el la turo? 119 Sinjoro, mi diris, mi vidis ilin. Li respondis, ke tiu alta viro estis la Filo de Dio: kaj tiuj ses estis liaj anĝeloj de plej eminenta digno, kiuj staras ĉirkaŭ li dekstre kaj maldekstre. 120 El tiuj ĉi bonegaj anĝeloj neniu eniras al Dio sen li. Li aldonis: Kiu do ne prenos lian nomon, tiu ne eniros en la regnon de Dio. 121 ¶ Tiam mi diris: Kio estas ĉi tiu turo? Ĉi tio, li diris, estas la preĝejo. Kaj kio, Sinjoro, estas ĉi tiuj virgulinoj? Li diris al mi: Ĉi tiuj estas la sanktaj spiritoj, ĉar neniu povas eniri en la regnon de Dio, se ĉi tiuj ne vestas lin per siaj vestoj. 122 Ĉar nenio utilos al vi preni la nomon de la Filo de Dio, krom se vi ankaŭ ricevos ilian veston de ili. Ĉar ĉi tiuj virgulinoj estas la potencoj de la Filo de Dio. Tiel homo vane portos lian nomon, krom se li ankaŭ estos ekipita per liaj potencoj. 123 Kaj li diris al mi: Ĉu vi vidis tiujn ŝtonojn, kiuj estis forĵetitaj? Ili ja portis la nomon, sed ne surmetis sian veston. Mi diris: Sinjoro, kia estas ilia vesto? Iliaj nomoj mem, li diris, estas ilia vesto. 124 Tial ĉiu, kiu portas la nomon de la Filo de Dio, devas porti ankaŭ iliajn nomojn; ĉar la Filo de Dio mem ankaŭ portas iliajn nomojn. 125 Koncerne tiujn ŝtonojn, li daŭrigis, kiujn, transdonitaj de iliaj manoj, vi vidis resti en la konstruaĵo, ili estis vestitaj per sia povo; pro tio vi vidas la tutan turon samkoloran kiel la roko, kaj faritan kvazaŭ el unu ŝtono. 126 Tiel ankaŭ tiuj, kiuj kredis je Dio per lia Filo, surmetis lian spiriton. Jen estos unu spirito, kaj unu korpo, kaj unu koloro de iliaj vestoj; kaj ĉiuj atingos ĉi tion, kiuj portos la nomojn de ĉi tiuj virgulinoj.
La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermaso - Similecoj
127 Kaj mi diris: Sinjoro, kial do oni forĵetis tiujn ŝtonojn, kiuj estis malakceptitaj, ĉar ili ankaŭ estis portitaj tra la pordego kaj transdonitaj per la manoj de ĉi tiuj virgulinoj en la konstruadon de ĉi tiu turo? 128 Ĉar, li diris, vi zorgas diligente esplori ĉion, aŭskultu ankaŭ pri tiuj ŝtonoj, kiuj estis malakceptitaj. Ĉiuj ĉi tiuj ricevis la nomon de la Filo de Dio, kaj kun tio la potencon de ĉi tiuj virgulinoj. 129 Ricevinte do ĉi tiujn spiritojn, ili perfektiĝis kaj aliĝis al la nombro de la servistoj de Dio; kaj ili komencis esti unu korpo kaj havi unu veston, ĉar ili estis 3 ekipitaj per la sama justeco, kiun ili same praktikis. 130 Sed post tio, ke ili estis viditaj tiuj virinoj, kiujn vi vidis vestitaj per nigra vesto, kun liberaj ŝultroj kaj malstriktaj haroj, ili direktis siajn dezirojn al ili, tentataj de ilia beleco; kaj ili estis vestitaj per ilia potenco, kaj demetis la vestojn de la virgulinoj. 131 Tial ili estis forpelitaj el la domo de Dio kaj transdonitaj al tiuj virinoj. Sed tiuj, kiuj ne estis koruptitaj per sia beleco, restis en la domo de Dio. Tio, li diris, estas la signifo de tiuj ŝtonoj, kiuj estis malakceptitaj. 132 ¶ Kaj mi diris: Sinjoro, kio okazos se iu el ĉi tiuj viroj pentos kaj forĵetos sian deziron al tiuj virinoj kaj konvertiĝos kaj revenos al ĉi tiuj virgulinoj kaj remetos sian virtecon; ĉu ili ne eniros en la domon de Dio? 133 Ili eniros, li diris, se ili flankenmetos ĉiujn farojn de tiuj virinoj, kaj reprenos la potencon de tiuj virgulinoj, kaj iros en iliaj faroj. 134 Kaj pro ĉi tiu kaŭzo estas haltigo en la konstruado, por ke se ili pentos, ili estu aldonitaj al la konstruado de ĉi tiu turo; sed se ili ne pentos, ke aliaj estu konstruitaj en iliaj lokoj, kaj tiel ili estu tute forĵetitaj. 135 Pro ĉio ĉi mi dankis la Sinjoron, ke kortuŝite de kompato al ĉiuj, sur kiuj lia nomo estas vokata, li sendis al ni la anĝelon de pento por prezidi nin, kiuj pekis kontraŭ li; kaj ke li refreŝigis niajn spiritojn, kiuj preskaŭ malaperis, kaj kiuj havis neniun esperon pri savo, sed nun estas refreŝigitaj al la renovigo de vivo. 136 Tiam mi diris: Montru al mi nun, Sinjoro, kial ĉi tiu turo ne estas konstruita sur la tero, sed sur roko kaj sur la pordego? Li respondis: Vi estas malsaĝa kaj sen kompreno, tial vi demandas ĉi tion. 137 Kaj mi diris: Sinjoro, mi devas demandi ĉion de vi, ĉar mi komprenas nenion. Ĉar ĉiuj viaj respondoj estas grandaj kaj bonegaj; kaj kiujn homo apenaŭ povas kompreni. 138 Aŭskultu, li diris: La nomo de la Filo de Dio estas granda kaj senlima, kaj la tuta mondo estas subtenata de ĝi. Se do, mi diris, ĉiu kreitaĵo de Dio estas subtenata de sia Filo, kial li ne subtenu ankaŭ tiujn, kiujn li invitis, kaj kiuj portas lian nomon, kaj sekvas liajn ordonojn? 139 Ĉu vi ne vidas, li diris, ke li subtenas tiujn, kiuj per sia tuta koro portas lian nomon? Li do estas ilia fundamento, kaj volonte subtenas tiujn, kiuj ne malkonfesas lian nomon, sed volonte portas ĝin. 140 ¶ Kaj mi diris: Sinjoro, diru al mi la nomojn de ĉi tiuj virgulinoj; kaj de tiuj virinoj, kiuj estis vestitaj per la nigra vesto. 141 Aŭskultu, li diris, la nomojn de tiuj virgulinoj, kiuj estas la pli potencaj, kaj staras ĉe la anguloj de la pordego. Jen estas iliaj nomoj: 142 La unua nomiĝas Kredo; la dua Kontinenco; la tria, Povo; la kvara, Pacienco; la ceteraj, kiuj staras sub ĉi tiuj,
estas Simpleco, Senkulpeco, Ĉasteco, Gajeco, Vero, Kompreno, Konkordo, Karitato. 143 Ĉiu do, kiu portas ĉi tiujn nomojn, kaj la nomojn de la Filo de Dio, eniros en la regnon de Dio. 144 Aŭskultu nun, li diris, la nomojn de tiuj virinoj, kiuj estis vestitaj per la nigra vesto. El ĉi tiuj, kvar estas la ĉefaj: la unua estas Perfideco; la dua, Inkontinenco; la tria, Malfideleco; la kvara, Plezuro. 145 Kaj la ceteraj, kiuj sekvas, nomiĝas jene: Tristeco, Malico, Volupto, Kolero, Mensogado, Malsaĝeco, Fiero kaj Malamo. La servisto de Dio, kiu portas ĉi tiujn spiritojn, vidos ja la regnon de Dio, sed li ne eniros en ĝin. 146 Sed, Sinjoro, kiaj estas tiuj ŝtonoj, kiuj estis prenitaj el la profundo kaj enmetitaj en la konstruaĵon? La dek, li diris, kiuj estis metitaj ĉe la fundamento, estas la unua epoko; la sekvaj dudek kvin, la dua, de justuloj. 147 La sekvaj tridek kvin estas la profetoj kaj ministroj de la Sinjoro. Kaj la kvardek estas la apostoloj kaj instruistoj de la predikado de la Filo de Dio. 148 Kaj mi diris: Sinjoro, kial la virgulinoj metis eĉ tiujn ŝtonojn en la konstruaĵon post kiam ili estis portitaj tra la pordego? Kaj li diris: Ĉar ĉi tiuj unue portis tiujn spiritojn, kaj ili ne foriris unu de la unu, nek la homoj de la spiritoj, nek la spiritoj de la homoj: 149 Sed la spiritoj estis kunigitaj kun tiuj viroj eĉ ĝis la tago de ilia morto; kiuj se ili ne havus tiujn spiritojn kun si, ili ne povus esti utilaj por la konstruado de ĉi tiu turo. 150 Kaj mi diris: Sinjoro, montru al mi ĉi tion pluen. Li respondis: Kion vi demandas? Kial ĉi tiuj ŝtonoj eliris el la profundo kaj estis metitaj en la konstruaĵon de ĉi tiu turo, ĉar ili antaŭ longe portis tiujn sanktajn spiritojn. 151 Estis necese, li diris, ke ili supreniru per akvo, por ke ili povu ripozi. Ĉar alie ili ne povus eniri la regnon de Dio, krom per tio, ke ili demetu la mortecon de sia antaŭa vivo. 152 Ili do, estante mortintaj, tamen estis sigelitaj per la sigelo de la Filo de Dio, kaj tiel eniris en la regnon de Dio. 153 Ĉar antaŭ ol homo ricevas la nomon de la Filo de Dio, li estas destinita por morto; sed kiam li ricevas tiun sigelon, li estas liberigita de la morto kaj asignita al vivo. 154 Nu, tiu sigelo estas la akvo de bapto, en kiun homoj eniras sub la ŝuldo al morto, sed supreniras destinitaj al vivo. 155 Tial ankaŭ al tiuj ĉi tiu sigelo estis predikita, kaj ili uzis ĝin, por ke ili eniru la regnon de Dio. 156 Kaj mi diris: Kial do, sinjoro, ĉi tiuj kvardek ŝtonoj ankaŭ supreniris kun ili el la profundo, jam ricevinte tiun sigelon? 157 Li respondis: Ĉar tiuj Apostoloj kaj instruistoj, kiuj predikis la nomon de la Filo de Dio, mortante post kiam ili ricevis lian fidon kaj potencon, predikis al tiuj, kiuj antaŭe mortis; kaj ili donis al ili ĉi tiun sigelon. 158 Ili do malsupreniris en la akvon kun ili, kaj denove supreniris. Sed ĉi tiuj malsupreniris dum ili estis vivaj, kaj denove supreniris vivaj: dum tiuj, kiuj antaŭe estis mortintaj, malsupreniris mortintaj, sed supreniris vivaj; 159 Per ĉi tiuj do ili ricevis vivon, kaj konis la Filon de Dio: pro kio ili supreniris kun ili, kaj taŭgis eniri la konstruadon de la turo; kaj ne estis tranĉitaj, sed enmetitaj tutaj; ĉar ili mortis en justeco, kaj en granda pureco; nur ĉi tiu sigelo mankis al ili. 160 Tiel vi havas la klarigon de ĉi tiuj aferoj.
La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermaso - Similecoj
161 ¶ Mi respondis: Sinjoro, diru al mi nun kio koncernas tiujn montojn, kial ili estas tiel malsamaj; iuj de unu formo, kaj iuj de alia. 162 Aŭskultu, li diris; Ĉi tiuj dek du montoj, kiujn vi vidas, estas dek du nacioj, kiuj konsistigas la tutan mondon. Tial la Filo de Dio estas predikata al ili, de tiuj, kiujn Li sendis al ili. 163 Sed kial, mi diris, ili estas malsamaj, kaj ĉiu havas la saman nombron? Li respondis, Aŭskultu. Tiuj dek du nacioj, kiuj posedas la tutan mondon, estas dek du homoj. 164 Kaj ĉar vi vidis ĉi tiujn montojn malsamaj, tiel ili estas. Mi tial malfermos al vi la signifon kaj agojn de ĉiu monto. 165 Sed unue, sinjoro, mi diris, montru al mi ĉi tion; Ĉar ĉi tiuj montoj estas tiel malsamaj, kiel ili konsentis por konstrui ĉi tiun turon; kaj estis alportitaj al unu koloro; kaj estas ne malpli helaj ol tiuj, kiuj venis el la profundo? 166 Ĉar, li respondis, ĉiuj nacioj sub la ĉielo aŭdis kaj kredis je la sama unu nomo de la Filo de Dio, per kiu ili estas nomataj. 167 Tial, ricevinte lian sigelon, ili ĉiuj fariĝis partoprenantoj en la sama 1 kompreno kaj 2 scio; kaj ilia fido kaj karitato estis la samaj; kaj ili portis la spiritojn de ĉi tiuj virgulinoj kune kun lia nomo. 168 Kaj tial la konstruaĵo de ĉi tiu turo ŝajnis esti de la sama koloro, kaj brilis kiel la brilo de la suno. 169 Sed post kiam ili tiel konsentis en unu menso, komencis esti unu korpo de ili ĉiuj; tamen kelkaj el ili malpurigis sin, kaj estis forĵetitaj el la speco de la justuloj, kaj denove revenis al sia antaŭa stato, kaj fariĝis eĉ pli malbonaj ol ili estis antaŭe. 170 ¶ Kiel, mi diris, sinjoro, estis pli malbonaj tiuj, kiuj konis la Sinjoron? Li respondis: Se tiu, kiu ne konas la Sinjoron, vivas malbone, la puno pro lia malboneco akompanas lin. 171 Sed kiu konas la Sinjoron, tiu devas tute deteni sin de ĉia malboneco, kaj pli kaj pli esti servanto de justeco. 172 Kaj ĉu ne ŝajnas al vi peki pli tiu, kiu devus sekvi bonon, se li preferos la parton de peko, ol tiu, kiu ofendas sen koni la potencon de Dio? 173 Tial ĉi tiuj estas efektive destinitaj al morto; sed tiuj, kiuj konis la Sinjoron kaj vidis liajn mirindajn farojn, se ili vivos malbone, ili estos duoble punitaj kaj mortos por ĉiam. 174 Kiel do vi vidis, ke post kiam la ŝtonoj estis elĵetitaj el la turo, kiu estis malakceptita, ili estis transdonitaj al malbonaj kaj kruelaj spiritoj; kaj vi rigardis la turon tiel purigita, kvazaŭ ĝi estus tute farita el unu ŝtono: 175 Tiel la eklezio de Dio, kiam ĝi estos purigita: (la malbonuloj kaj falsaĵoj, la petolemaj kaj dubantaj, kaj ĉiuj, kiuj kondutis malbone en ĝi, kaj faris diversajn specojn de peko, estante elĵetitaj) fariĝos unu korpo, kaj estos unu kompreno, unu opinio, unu kredo, kaj la sama karitato. 176 Kaj tiam la Filo de Dio ĝojos inter ili, kaj akceptos sian popolon per pura volo. 177 Kaj mi diris: Sinjoro, ĉiuj ĉi tiuj aferoj estas grandaj kaj honorindaj; sed nun montru al mi la efikon kaj forton de ĉiu monto: por ke ĉiu animo, kiu fidas la Eternulon, kiam ĝi aŭdos ĉi tiujn aferojn, honoru Lian grandan, mirindan kaj sanktan nomon. 178 Aŭskultu, li diris, la diversecon de ĉi tiuj montoj, tio estas, de la dek du nacioj.
179 ¶ Tiuj, kiuj kredis pri la unua monto, kiu estas nigra, estas tiuj, kiuj ribelis kontraŭ la fido; kaj parolis malbonajn aferojn kontraŭ la Sinjoro; kaj perfidis la servistojn de Dio. 180 Ĉi tiuj estas kondamnitaj al morto, ne ekzistas pento por ili: kaj tial ili estas nigraj, ĉar ilia speco estas malbona. 181 De la dua monto, kiu estis glata, estas la hipokrituloj, kiuj kredis, kaj la instruistoj de malboneco: kaj ĉi tiuj estas apud la antaŭaj, kiuj ne havas en si la frukton de justeco. 182 Ĉar kiel ilia monto estas dezerta kaj senfrukta, tiel ankaŭ tiaj homoj ja havas la nomon kristanoj, sed estas malplenaj de fido; nek estas en ili ia ajn frukto de la vero. 183 Tamen restas al ili loko por pento, se ili subite klopodos; sed se ili prokrastos, ili ankaŭ partoprenos en la morto kun la antaŭa speco. 184 Mi diris: Sinjoro, kial restas loko por tiuj por pento, kaj ne por la antaŭa speco, ĉar iliaj pekoj estas preskaŭ samaj? 185 Tial ekzistas, li diris al ĉi tiuj, reveno al vivo per pento, ĉar ili ne blasfemis kontraŭ sia Sinjoro, nek perfidis la servistojn de Dio: sed per sia deziro al gajno trompis homojn, kondukante ilin laŭ la voluptoj de pekuloj; tial ili suferos pro ĉi tiu afero. 186 Tamen ankoraŭ restas al ili loko por pento, ĉar ili ne parolis ion malbonan kontraŭ la Sinjoro. 187 ¶ Tiuj, kiuj estas de la tria monto, kiu havis dornojn kaj rubusojn, estas tiuj, kiuj kredis, sed iuj estis riĉaj, aliaj okupitaj pri multaj aferoj: la rubusoj estas iliaj riĉaĵoj; la dornoj, tiuj aferoj, en kiuj ili estis okupitaj. 188 Nun tiuj, kiuj estas implikitaj en multaj aferoj kaj diversaj aferoj, ne aliĝas al la servistoj de Dio, sed vagas, forvokataj de tiuj aferoj, per kiuj ili sufokiĝas. 189 Kaj tial la riĉuloj malfacile sin submetiĝas al la konversacio de la servistoj de Dio, timante ke oni ion petos de ili. Tial ili malfacile eniros la regnon de Dio. 190 Ĉar kiel homoj malfacile iras nudpiede sur dornojn, tiel ankaŭ ĉi tiuj homoj apenaŭ eniros la regnon de Dio. 191 Tamen al ĉiuj ĉi tiuj estas donita reveno al pento; se tio estos por ili rapide revenos al ĝi; por ke ĉar en siaj antaŭaj tagoj ili neglektis labori, en la venonta tempo ili povu fari iun bonon. 192 Se do, pentinte, ili faros la farojn de justeco, ili vivos; sed se ili daŭrigos en siaj malbonaj vojoj, ili estos transdonitaj al tiuj virinoj, kiuj forprenos ilian vivon. 193 ¶ Koncerne la kvaran monton, kiu havis multajn herbojn, kies supra parto estas verda, sed la radikoj sekaj, kaj kelkaj el kiuj, tuŝitaj de la sunvarmego, velkis; 194 Ĝi indikas la dubantojn, kiuj kredis, kaj iujn aliajn, kiuj portas la Sinjoron en siaj langoj, sed ne havas lin en sia koro: tial ilia herbo estas seka kaj senradika; ĉar ili vivas nur per vortoj, sed iliaj faroj estas mortaj. 195 Tial ĉi tiuj estas nek mortintaj nek vivantaj, kaj samtempe estas dubindaj. Ĉar la dubindaj estas nek verdaj nek sekaj; tio estas, nek mortintaj nek vivantaj. 196 Ĉar kiel la herboj sekiĝas ĉe la vido de la suno; tiel la dubuloj, tuj kiam ili aŭdas pri persekutado kaj timas malagrablaĵojn, revenas al siaj idoloj kaj denove servas ilin kaj hontas porti la nomon de sia Sinjoro. 197 Tiaj viroj do estas nek mortintaj nek vivantaj; tamen ankaŭ ĉi tiuj povas vivi, se ili tuj pentos; sed se ne, ili estos transdonitaj al tiuj virinoj, kiuj forprenos ilian vivon. 198 ¶ Koncerne la kvinan monton, kiu estas kruta, sed tamen havas verdan herbon: tiaj estas tiuj, kiuj kredis, kaj
La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermaso - Similecoj
estas fidelaj efektive, sed kredas kun malfacileco; kaj estas kuraĝaj, kaj fanfaronaj; tiuj, kiuj supozeble scias ĉion, sed efektive scias nenion. 199 Tial, pro tiu ĉi konfido, scio malaperas de ili; kaj malprudenta supozo eniras en ilin. 200 Sed ili sin prezentas alte, kiel prudentaj homoj; kaj kvankam ili estas malsaĝuloj, tamen ŝajnus esti instruistoj. 201 Nun pro tiu ĉi malsaĝeco multaj el ili, dum ili fanfaronas, fariĝas vanaj kaj malplenaj. Ĉar kuraĝo kaj vana konfido estas tre malbona spirito. 202 Tial multaj el ĉi tiuj estas forĵetitaj; sed aliaj, agnoskante sian eraron, pentis kaj submetiĝis al tiuj, kiuj scias. 203 Kaj al ĉiuj ceteraj tiaj estas permesita pento; ĉar ili ne estis tiom malbonaj kiom malsaĝaj, kiom senkomprenaj. 204 Se do ĉi tiuj pentos, ili vivos al Dio; sed se ne, ili loĝos kun tiuj virinoj, kiuj praktikos sian malbonecon sur ilin. 205 ¶ Rilate al la sesa monto, kiu havas pli grandajn kaj pli malgrandajn fendetojn, estas tiuj, kiuj kredis; sed tiuj, en kiuj estis pli malgrandaj fendetoj, estas tiuj, kiuj havis disputojn inter si; kaj pro siaj kvereloj malviglas en la fido; 206 Tamen multaj el ĉi tiuj pentis, kaj tiel ankaŭ la ceteraj faros, kiam ili aŭdos miajn ordonojn; ĉar iliaj disputoj estas nur malgrandaj, kaj ili facile revenos al pento. 207 Sed tiuj, kiuj havas la pli grandajn fendojn, estos kiel rigidaj ŝtonoj, memorantaj rankorojn kaj ofendojn, kaj plenaj de kolero inter si. Tial ĉi tiuj estas ĵetitaj el la turo, kaj rifuzas esti metitaj en ĝian konstruaĵon; ĉar tiaj homoj apenaŭ vivos. 208 Nia Dio kaj Sinjoro, kiu regas super ĉio kaj havas potencon super ĉiuj siaj kreitaĵoj, ne memoras niajn ofendojn, sed facile trankviliĝas de tiuj, kiuj konfesas siajn pekojn: sed la homo, estante senforta, mortema, malforta kaj plena de pekoj, persistas en sia kolero kontraŭ la homo; kvazaŭ estus en lia povo savi aŭ detrui lin. 209 Sed mi, kiel la anĝelo, kiu estas asignita super via pento, admonas vin, ke kiu ajn inter vi havas tian celon, tiu forĵetu ĝin kaj revenu al pento; kaj la Sinjoro resanigos viajn antaŭajn pekojn, se vi purigos vin de ĉi tiu malbona spirito; sed se vi ne faros tion, vi estos transdonitaj al li al morto. 210 ¶ Koncerne la sepan monton, sur kiu la herbo estis verda kaj disvastiĝanta, kaj la tuta monto estis fidela; kaj ĉiuspecaj brutoj paŝtis sin per ĝia herbo, kaj ju pli la herbo estis manĝata, des pli ĝi disvastiĝis: 211 Ili estas tiaj, kiuj kredis, kaj ĉiam estis bonaj kaj justaj; kaj sen iuj diferencoj inter si, sed tamen ĝojis pri la servistoj de Dio, surmetinte la spiriton de ĉi tiuj virgulinoj; kaj ĉiam estis pretaj montri kompaton al ĉiuj homoj, volonte donante al ĉiuj homojn iliajn laborojn sen riproĉo kaj sen konsidero. 212 Tial la Sinjoro, vidante ilian simplecon kaj senkulpecon, pligrandigis ilin en la faroj de iliaj manoj kaj donis al ili gracon en ĉiuj iliaj faroj. 213 Sed mi, kiu estas la anĝelo nomumita super via pento, petegas vin, ke ĉiuj, kiuj estas tiaj, daŭrigu en la sama celo, por ke via idaro ne estu elradikigita por ĉiam. 214 Ĉar la Eternulo vin testis kaj enskribis vin en nian nombron; kaj via tuta idaro loĝos kun la Filo de Dio; ĉar vi ĉiuj estas el lia spirito. 215 ¶ Koncerne la okan monton, en kiu estis multaj fontoj, per kiuj ĉiuspecaj kreitaĵoj de Dio estis akvumataj; ili estas
tiuj, kiuj kredis la Apostolojn, kiujn la Sinjoro sendis en la tutan mondon por prediki; 216 Kaj kelkaj el ili, estante instruistoj, predikis kaj instruis pure kaj sincere, kaj tute ne cedis al iuj malbonaj deziroj, sed konstante marŝis en justeco kaj vero. 217 Tial ĉi tiuj havas siajn konversaciojn inter la anĝeloj. 218 ¶ Denove; koncerne la naŭan monton, kiu estas dezerta kaj plena de serpentoj; ili estas tiaj, kiuj kredis, sed havis multajn makulojn: 219 Jen estas tiaj ministroj, kiuj plenumas sian ministerion malbone; ŝtelante la havaĵojn de vidvinoj kaj orfoj; kaj servas al si mem, ne al aliaj, el tio, kion ili ricevis. 220 Tiuj, se ili daŭrigos en tiu avideco, sin transdonis al la morto, kaj ne estos por ili ia ajn espero pri vivo. Sed se ili konvertiĝos kaj plenumos sian ministerion sincere, ili povos vivi. 221 Koncerne tiujn, kiuj troviĝis krudaj, ili estas tiuj, kiuj malkonfesis la nomon de la Sinjoro kaj ne revenis al la Sinjoro, sed fariĝis sovaĝaj kaj sovaĝaj; ne dediĉante sin al la servistoj de Dio; sed estante apartigitaj de ili, pro iom da senzorgeco perdis siajn vivojn. 222 Ĉar kiel vinberujo, forlasita en heĝo kaj neniam prilaborita, pereas kaj sufokiĝas de fiherboj, kaj kun la tempo sovaĝiĝas kaj ĉesas esti utila al sia sinjoro; tiel ĉi tiaj homoj, senesperiĝante pri si mem kaj acidiĝinte, komencis esti senutilaj al sia Sinjoro. 223 Tamen al ĉi tiuj estas, finfine, permesita pento, se ili ne estos trovitaj el siaj koroj malkonfesantaj Kriston; sed se iu el ĉi tiuj estos trovita malkonfesanta lin el sia koro, mi ne povas diri ĉu tia homo povas atingi la vivon. 224 Mi do diras, ke se iu neis, tiu en ĉi tiuj tagoj revenu al pento; ĉar ne povas esti, ke iu, kiu nun neas la Sinjoron, poste povu atingi savon: tamen pento estas proponita al tiuj, kiuj antaŭe neis. 225 Sed kiu pentos, tiu devas rapidigi sian penton, antaŭ ol la konstruado de ĉi tiu turo finiĝos: alie li estos transdonita de tiuj virinoj al morto. 226 Sed la kripluloj estas la trompistoj; kaj tiuj, kiuj miksiĝas unu kun la alia, ĉi tiuj estas la serpentoj, kiujn vi vidis miksitaj sur tiu monto. 227 Ĉar kiel la veneno de serpentoj estas mortiga por homoj, tiel la vortoj de tiaj homoj infektas kaj detruas homojn. Ili tial estas kripligitaj en sia kredo, pro tiu vivmaniero, kiun ili kondukas. 228 Tamen kelkaj el ili, pentinte, estis savitaj, kaj tiel ankaŭ aliaj samspecaj estos savitaj, se ili pentos; sed se ne, ili mortos per tiuj virinoj, kies potencon kaj forton ili posedas. 229 ¶ Rilate al la deka monto, en kiu estis arboj kovrantaj la brutojn, estas tiuj, kiuj kredis, kaj kelkaj el ili estis episkopoj, tio estas, guberniestroj de la eklezioj. 230 Aliaj estas tiaj ŝtonoj, kiuj ne ŝajnigis, sed kun gaja menso amuzis la servistojn de Dio. 231 Tiam tiuj, kiuj estis starigitaj super malsuperaj ministerioj; kaj protektis la malriĉulojn kaj la vidvinojn; kaj ĉiam konservis ĉastan konduton: tial ankaŭ ili estas protektataj de la Sinjoro. 232 Ĉiu, kiu agas tiel, estas honorata de la Sinjoro; kaj ilia loko estas inter la anĝeloj, se ili daŭre obeos la Sinjoron ĝis la fino. 233 ¶ Koncerne la dekunuan monton, sur kiu estis arboj ŝarĝitaj per diversaj specoj de fruktoj, ili estas tiuj, kiuj
La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermaso - Similecoj
kredis kaj suferis morton pro la nomo de la Sinjoro; kaj eltenis kun preta menso kaj donis siajn vivojn per sia tuta koro. 234 Kaj mi diris: Kial do, sinjoro, vi havas ĉiujn ĉi tiujn fruktojn, sed tamen iuj pli belaj ol aliaj? 235 Aŭskultu, li diris: Ĉiuj, kiuj suferis pro la nomo de la Sinjoro, estas honorindaj de la Sinjoro; kaj ĉiuj iliaj pekoj estas forviŝitaj, ĉar ili suferis morton pro la nomo de la Filo de Dio. 236 Aŭskultu nun, kial iliaj fruktoj estas malsamaj, kaj iuj el ili superas aliajn, tiuj, kiuj, kondukitaj antaŭ magistratanojn kaj demandataj, ne malkonfesis la Sinjoron, sed suferis kun preta koro; ĉi tiuj estas pli honorindaj antaŭ la Sinjoro. La fruktoj do, kiuj estas la plej belaj, estas ĉi tiuj. 237 Sed tiuj, kiuj estis timemaj kaj dubantaj, kaj pripensis kun si, ĉu ili konfesu aŭ neu Kriston, kaj tamen suferis; iliaj fruktoj estas pli malgrandaj, ĉar tiu penso venis en iliajn korojn. 238 Ĉar estas malbona kaj malbona penso por servisto pripensi ĉu li neu sian mastron. Atentu do, vi, kiuj havas tiajn pensojn, ke tiu penso ne daŭru en vi, kaj ke vi mortu al Dio. 239 Sed vi, kiuj suferas morton pro lia nomo, devas honori la Sinjoron, ĉar li opiniis vin indaj porti lian nomon; kaj ke vi estu liberigitaj de ĉiuj viaj pekoj. 240 Kaj kial do vi ne opinias vin pli feliĉaj? Vere, se iu el vi suferas, li faras grandan faron. Ĉar la Sinjoro donas al vi vivon, kaj vi ĝin ne komprenas. Ĉar viaj pekoj vin subpremis; kaj se vi ne suferus pro lia nomo, vi jam estus mortintaj al la Sinjoro, 241 Tial mi diras tion al vi, kiuj pripensas ĉu vi konfesu aŭ neu lin; konfesu, ke vi havas la Sinjoron kiel vian Dion; por ke iam neante lin, vi ne estu liveritaj en katenojn. 242 Ĉar ĉiuj nacioj punas siajn servistojn, kiuj neas siajn mastrojn; kion vi pensas, ke la Eternulo faros al vi, kiu havas la potencon de ĉio? 243 Forigu do el la koroj ĉi tiujn dubojn, por ke vi vivu eterne al Dio. 244 Koncerne la dekduan monton, kiu estis blanka, ili estas tiaj, kiuj kredis kiel sinceraj infanoj, en kies pensojn neniam venis ia malico, nek ili iam sciis, kio estas peko, sed ĉiam daŭrigis en sia integreco. 245 Tial ĉi tiaj homoj sen ia dubo heredos la regnon de Dio; ĉar ili neniam en io ajn malpurigis la ordonojn de Dio, sed restis kun sincereco en la sama stato ĉiujn tagojn de sia vivo. 246 Tial, li diris, kiu restos kiel infanoj sen malico, tiu estos pli honorata ol ĉiuj, pri kiuj mi ĝis nun parolis; ĉar ĉiuj tiaj infanoj estas honorataj de la Sinjoro kaj estimataj la unuaj el ĉiuj. 247 Feliĉaj do estas vi, kiuj forigos el vi ĉian malicon kaj surmetos senkulpecon; ĉar vi unue vidos la Sinjoron. 248 Kaj post kiam li tiel finis sian klarigon pri ĉiuj montoj, mi diris al li: Sinjoro, montru al mi nun ankaŭ kio rilatas al la ŝtonoj, kiuj estis prenitaj el la ebenaĵo kaj metitaj en la turon anstataŭ tiuj, kiuj estis malakceptitaj: 249 Ankaŭ koncerne tiujn rondajn ŝtonojn, kiuj estis aldonitaj al la konstruado de la turo: kaj ankaŭ pri tiuj, kiuj ankoraŭ restis rondaj. 250 ¶ Aŭskultu nun, li diras, pri tiuj ŝtonoj, kiuj estis alportitaj el la ebenaĵo por konstrui la turon, kaj metitaj en
la lokon de tiuj, kiuj estis malakceptitaj; ili estas la radikoj de tiu blanka monto. 251 Tial ĉar tiuj, kiuj kredis pri tiu monto, estis tre senkulpaj; la sinjoro de ĉi tiu turo ordonis, ke tiuj, kiuj estis el la radikoj de ĉi tiu monto, estu metitaj en la konstruaĵon. 252 Ĉar li sciis, ke se ili estus metitaj en ĉi tiun konstruaĵon, ili restus brilaj; nek iu el ili plu nigriĝus. 253 Sed se li aldonus ĉi tiun manieron de la ceteraj montoj, li preskaŭ bezonus denove viziti la turon kaj purigi ĝin. 254 Nun ĉiuj ĉi tiuj blankaj ŝtonoj estas la junuloj, kiuj kredis, aŭ kredos; ĉar ili ĉiuj estas de la sama speco. Feliĉa estas ĉi tiu speco, ĉar ĝi estas senkulpa. 255 Aŭskultu nun ankaŭ pri tiuj rondaj kaj brilaj ŝtonoj: ĉiuj ĉi tiuj estas de ĉi tiu blanka monto. Sed ili tial troviĝas rondaj, ĉar iliaj riĉecoj iom mallumigis ilin de la vero kaj blindigis iliajn okulojn: 256 Tamen ili neniam foriris de la Eternulo, nek iu malbona vorto eliris el iliaj buŝoj; sed ĉia justeco, kaj virto, kaj vero. 257 Kiam do la Sinjoro vidis ilian menson, kaj ke ili povu ornami la veron, Li ordonis, ke ili daŭrigu en bono, kaj ke iliaj riĉaĵoj estu malŝparitaj. 258 Ĉar li ne volis, ke ili estu tute forprenitaj, por ke ili faru bonon per tio, kio restis, kaj vivu por Dio; ĉar ili ankaŭ estas de bona speco. 259 Tial estis iom fortranĉita de ili, kaj tial ili estis metitaj en la konstruadon de ĉi tiu turo. 260 ¶ Koncerne la ceterajn, kiuj restis rondaj kaj ne estis trovitaj taŭgaj por la konstruado de ĉi tiu turo, ĉar ili ankoraŭ ne ricevis la sigelon; ili estis reportitaj al sia loko, ĉar ili estis trovitaj tre rondaj. 261 Sed ĉi tiu nuna mondo devas esti fortranĉita de ili, kaj la vantaĵoj de iliaj riĉecoj; kaj tiam ili estos taŭgaj por la regno de Dio. Ĉar ili devas eniri en la regnon de Dio, ĉar Dio benis ĉi tiun senkulpan specon. 262 Tial neniu el ĉi tiuj defalos; ĉar eĉ se iu el ili, tentata de la diablo, ofendiĝus, li baldaŭ revenos al sia Sinjoro Dio. 263 Mi, la anĝelo de pento, rigardas vin kiel feliĉajn, ĉiujn, kiuj estas senkulpaj kiel malgrandaj infanoj, ĉar via parto estas bona kaj honorinda antaŭ la Sinjoro. 264 Kaj mi diras al ĉiuj, kiuj ricevis ĉi tiun sigelon; konservu simplecon, kaj ne memoru la ofendojn, kiuj estas faritaj kontraŭ vi, nek daŭrigu en malico aŭ amareco per la memoro de ofendoj. 265 Sed fariĝu unu spirito, kaj provizu kuracilojn por ĉi tiuj malbonaj ŝiroj, kaj forigu ilin de vi; por ke la sinjoro de la ŝafoj ĝoju pri tio; ĉar li ĝojos, se li trovos ĉion sana. 266 Sed se iuj el ĉi tiuj ŝafoj troviĝos disĵetitaj, ve al la paŝtistoj; sed se la paŝtistoj mem estos disĵetitaj, kion ili respondos al la mastro de la ŝafejo? Ĉu ili diros, ke ili estis ĝenitaj de la ŝafoj? Sed oni ne kredos ilin. 267 Ĉar estas nekredebla afero, ke la paŝtisto suferas pro sia ŝafaro; kaj li estos des pli punita pro sia mensogo. 268 Nun mi estas la paŝtisto; kaj aparte mi devas doni raporton pri vi. 269 ¶ Tial gardu vin, dum la turo ankoraŭ konstruiĝas. La Eternulo loĝas en tiuj, kiuj amas pacon; ĉar paco estas amata; sed Li estas malproksime de la disputemuloj kaj tiuj, kiuj estas plenaj de malbono. 270 Tial redonu al li la tutan spiriton, kiel vi ĝin ricevis. Ĉar se vi donos al fulisto veston novan kaj tutan, vi atendos
La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermaso - Similecoj
ricevi ĝin tutan denove; se do la fulisto redonos ĝin al vi ŝiritan, ĉu vi ĝin ricevos? 271 Ĉu vi ne tuj kolerus kaj riproĉus lin, dirante: Mi donis mian veston al vi tutan; kial vi disŝiris ĝin kaj igis ĝin senutila por mi? Nun ĝi ne utilas al mi pro la ŝiro, kiun vi faris en ĝi. Ĉu vi ne dirus ĉion ĉi al fulisto pro la ŝiro, kiun li faris en via vesto? 272 Se do vi zorgus pri via vesto kaj plendus, ke vi ne ricevis ĝin tutan; kion vi pensas, ke faros la Sinjoro, kiu donis al vi sian Spiriton tutan, kaj vi igis lin tute senutila, tiel ke li povas esti senutila por sia Sinjoro? Ĉar estante koruptita de vi, li jam ne plu utilas al li. 273 Ĉu do la Sinjoro ne faros same rilate al sia Spirito, pro via faro? Sendube, mi diris, li faros same al ĉiuj, kiujn li trovos daŭrantaj en la memoro de ofendoj. 274 Ne do subpremu lian kompaton, li diris; sed prefere honoru lin, ĉar li estas tiel pacienca rilate al viaj pekoj, kaj ne kiel unu el vi; sed pentu, ĉar tio estos utila por vi. 275 ¶ Ĉion ĉi supre skribitan, mi, la paŝtisto, la anĝelo de pento, montris kaj parolis al la servistoj de Dio. 276 Se do vi kredos kaj aŭskultos ĉi tiujn vortojn, kaj iros laŭ ili, kaj korektos viajn vojojn, vi vivos. Sed se vi persistos en malico kaj en la memoro de maljustaĵoj, neniuj tiaj pekuloj vivos antaŭ Dio. 277 Ĉion ĉi, kion mi devis diri, mi tiel transdonis al vi. Tiam la paŝtisto diris al mi: Ĉu vi petis ĉion de mi? Mi respondis: Sinjoro, mi petis. 278 Kial do, li diris, vi ne demandis pri la spacoj de ĉi tiuj ŝtonoj, kiuj estis metitaj en la konstruaĵon, por ke mi tion ankaŭ klarigu al vi? Mi respondis, Sinjoro, mi forgesis ĝin. Aŭskultu do, li diris, ankaŭ pri ĉi tiuj. 279 Ili estas tiuj, kiuj nun aŭdis ĉi tiujn ordonojn kaj pentis per sia tuta koro; 280 Kaj kiam la Sinjoro vidis, ke ilia pento estis bona kaj pura, kaj ke ili povis daŭrigi en ĝi, li ordonis, ke iliaj antaŭaj pekoj estu forviŝitaj. Ĉar ĉi tiuj spacoj estis iliaj pekoj, kaj tial ili estas faritaj por ke ili ne aperu. SIMILECO 10 1 Post kiam mi skribis ĉi tiun libron, la anĝelo, kiu transdonis min al tiu paŝtisto, venis en la domon, kie mi estis, kaj sidiĝis sur la lito, kaj la paŝtisto staris dekstre de li. 2 Tiam li vokis min kaj diris al mi: Mi transdonis vin kaj vian domon al ĉi tiu paŝtisto, por ke vi estu protektata de li. Mi diris: Jes, Sinjoro. 3 Se do, li diris, vi estos protektita kontraŭ ĉiaj ĉagrenoj kaj kontraŭ ĉia krueleco, kaj havos sukceson en ĉiu bona vorto kaj faro; kaj havos ĉian virton kaj justecon, iru laŭ tiuj ordonoj, kiujn li donis al vi, kaj vi havos regadon super ĉia peko. 4 Ĉar se vi observos tiujn ordonojn, ĉia volupto kaj plezuro de la nuna mondo estos submetitaj al vi; kaj sukceso sekvos vin en ĉiu bona entrepreno. 5 Akceptu do lian gravecon kaj modestecon al vi, kaj diru al ĉiuj, ke li estas en granda honoro kaj renomo ĉe Dio, kaj estas princo kun granda aŭtoritato kaj potenca en sia ofico. 6 Al li sole estas konfidita la povo de pento tra la tuta mondo. Ĉu li ne ŝajnas al vi havi grandan aŭtoritaton? 7 Sed vi malŝatas lian bonecon kaj la modestecon, kiun li montras al vi.
8 Mi diris al li: Sinjoro, demandu lin de la tempo, kiam li venis en mian domon, ĉu mi faris ion malordajn aŭ ĉu mi ofendis lin en io? 9 Mi scias, li diris, ke vi faris nenion malordajn, kaj vi ankaŭ faros ion similan; tial mi parolas ĉi tion kun vi, por ke vi persistu; ĉar li donis al mi bonan raporton pri vi, 10 Sed parolu ĉi tion al aliaj, por ke tiuj, kiuj aŭ pentis aŭ pentos, estu samaj kun vi; kaj li ankaŭ donu al mi same bonan raporton pri ili, kaj mi faru la samon al la Sinjoro. 11 Mi respondis: Sinjoro, mi deklaras al ĉiuj homoj la mirindajn farojn de Dio; kaj mi esperas, ke ĉiuj, kiuj amas ilin kaj antaŭe pekis, kiam ili aŭdos ĉi tiujn aferojn, pentos kaj reakiros la vivon. 12 Daŭrigu do, li diris, en ĉi tiu ministerio, kaj plenumu ĝin. Kaj kiu ajn agos laŭ la ordonoj de ĉi tiu paŝtisto, tiu vivos; kaj li havos grandan honoron kaj ĉi tie kaj ĉe la Sinjoro. 13 Sed tiuj, kiuj ne observos liajn ordonojn, forkuros de sia vivo kaj estos kontraŭuloj de ĝi. Kaj tiuj, kiuj ne sekvos liajn ordonojn, sin savos al la morto, kaj ĉiu estos kulpa pri sia propra sango. 14 Sed mi diras al vi: Observu ĉi tiujn ordonojn, kaj vi trovos kuracon por ĉiuj viaj pekoj. 15 ¶ Krome mi sendis ĉi tiujn virgulinojn loĝi kun vi; ĉar mi vidis, ke ili estas tre afablaj al vi. Vi do havos ilin kiel viajn helpantojn, por ke vi pli bone plenumu la ordonojn, kiujn li donis al vi; ĉar ĉi tiuj ordonoj ne povas esti plenumitaj sen ĉi tiuj virgulinoj. 16 Kaj mi vidas kiel ili volas esti kun vi; kaj mi ankaŭ ordonos al ili, ke ili ne ĉiuj foriru de via domo. 17 Nur purigu vian domon, ĉar ili facile loĝos en pura domo. Ĉar ili estas puraj kaj ĉastaj kaj laboremaj; kaj ĉiuj havas gracon antaŭ la Sinjoro. 18 Se do vi havos vian domon pura, ili restos ĉe vi; sed se ĝi estos eĉ iomete malpurigita, ili tuj foriros de via domo; ĉar ĉi tiuj virgulinoj ne povas elteni ian ajn malpuriĝon. 19 Mi diris al li: Sinjoro, mi esperas, ke mi tiel plaĉos al ili, ke ili ĉiam ĝojos loĝi en mia domo. Kaj ĉar tiu, al kiu vi konfidis min, ne plendas pri mi, tiel ankaŭ ili ne plendos. 20 Tiam li diris al tiu paŝtisto: Mi vidas, ke la servisto de Dio vivos kaj observos ĉi tiujn ordonojn, kaj metos ĉi tiujn virgulinojn en puran loĝejon. 21 Dirinte tion, li redonis min al tiu paŝtisto, kaj alvokis la virgulinojn, kaj diris al ili: Ĉar mi vidas, ke vi volonte loĝos en la domo de ĉi tiu viro, mi rekomendas lin kaj lian domon al vi, por ke vi tute ne foriru de lia domo. Kaj ili volonte aŭskultis tiujn vortojn. 22 Tiam li diris al mi: Daŭrigu vire en via servado; rakontu al ĉiuj la grandajn aferojn de Dio, kaj vi trovos gracon en ĉi tiu servado. 23 Kaj kiu ajn sekvos tiujn ordonojn, tiu vivos kaj estos feliĉa en sia vivo. Sed kiu ilin neglektos, tiu ne vivos kaj estos malfeliĉa en sia vivo. 24 Diru al ĉiuj, ke ĉiu, kiu povas fari bone, ne ĉesu praktiki bonajn farojn, ĉar tio estas utila por ili. Ĉar mi volas, ke ĉiuj homoj liberiĝu de la malagrablaĵoj, sub kiuj ili kuŝas. 25 Ĉar tiu, kiu bezonas kaj suferas malagrablaĵojn en sia ĉiutaga vivo, estas en granda turmento kaj neceso. Kiu do savas tian animon el neceso, tiu ricevas grandan ĝojon por si. 26 Ĉar tiu, kiu estas afliktita de tiaj malagrablaĵoj, estas same turmentata, kvazaŭ li estus en katenoj. Kaj multaj pro
La Tria Libro de la Paŝtisto de Hermaso - Similecoj
tiaj malfeliĉoj, ne povante elteni ilin, elektis eĉ sin mem pereigi. 27 Kiu do scias la malfeliĉon de tia homo kaj ne liberigas lin de ĝi, tiu faras grandan pekon kaj kulpas pri lia sango. 28 Tial ekzercu vin en bonaj faroj, ĉiuj, kiuj ricevis la kapablon de la Sinjoro; por ke dum vi prokrastas fari ilin, la konstruado de la turo ne estu finita; ĉar pro vi la konstruado estas haltigita. 29 Se vi do ne rapidos fari bonon, la turo estos finita, kaj vi estos ekskluditaj de ĝi. 30 Kaj post kiam li tiel parolis kun mi, li leviĝis de la lito kaj foriris, kunprenante la paŝtiston kaj virgulinojn. 31 Tamen li diris al mi, ke li sendos reen la paŝtiston kaj la virgulinojn al mia domo. Amen.