La Nazarea Ĵuro Nombroj 6:1-21 1 Kaj la Eternulo ekparolis al Moseo, dirante: 2 Parolu al la Izraelidoj, kaj diru al ili: Kiam viro aŭ virino dediĉos sin, por fari promeson de konsekro, por dediĉi sin al la Eternulo: 3 Li detenu sin de vino kaj de trinkaĵo, kaj li ne trinku vinagron el vino aŭ vinagron el trinkaĵo, kaj li ne trinku ian ajn likvaĵon el vinberoj, kaj li ne manĝu vinberojn freŝajn aŭ sekigitajn. 4 Dum sia tuta apartigita tempo li manĝu nenion, kio estas farita el vinberarbo, de la kernoj ĝis la ŝelo. 5 Dum la tuta tempo de la promeso de lia konsekriteco razilo ne devas tuŝi lian kapon; ĝis la fino de la tagoj, por kiuj li konsekris sin al la Eternulo, li estu sankta, kaj li lasu kreski la harojn de sia kapo. 6 Dum la tuta tempo, kiun li konsekriĝos al la Eternulo, li ne venos al mortinto. 7 Li ne malpurigu sin pro sia patro, nek pro sia patrino, nek pro sia frato, nek pro sia fratino, se ili mortis; ĉar konsekro al lia Dio estas sur lia kapo. 8 Dum la tuta tempo de sia konsekriteco li estas sankta al la Eternulo. 9 Kaj se iu mortos subite apud li, kaj li malpurigos sian konsekritan kapon, tiam li razu sian kapon en la tago de sia puriĝo, en la sepa tago li ĝin razu. 10 Kaj en la oka tago li alportu du turtojn aŭ du kolombidojn al la pastro, al la pordo de la tabernaklo de kunveno. 11 Kaj la pastro faros unu kiel pekoferon kaj la duan kiel bruloferon, kaj li faros pekliberigon pro li pro tio, ke li pekis per mortinto, kaj li sanktigos lian kapon en tiu tago. 12 Kaj li konsekros al la Eternulo la tagojn de sia konsekriteco, kaj li alportos jaraĝan ŝafidon kiel kulpoferon; sed la tagoj antaŭaj estos perditaj, ĉar lia konsekriteco malpuriĝis. 13 Kaj jen estas la leĝo pri la konsekriteco: kiam finiĝos la tagoj de lia konsekriteco, oni alkonduku lin al la pordo de la tabernaklo de kunveno. 14 Kaj li alportu sian oferon al la Eternulo, unu jaraĝan ŝafidon sendifektan kiel bruloferon, kaj unu jaraĝan ŝafidon sendifektan kiel pekoferon, kaj unu virŝafon sendifektan kiel pacoferon, 15 kaj korbon da senfermentaj panoj, kukojn el delikata faruno, miksitajn kun oleo, kaj flanojn el senfermentaj panoj, ŝmiritajn per oleo, kaj ilian farunoferon kaj iliajn verŝoferojn. 16 Kaj la pastro alportu ilin antaŭ la Eternulon, kaj faros lian pekoferon kaj lian bruloferon; 17 Kaj li faros la virŝafon kiel pacoferon al la Eternulo, kune kun la korbo da senfermentoj; kaj la pastro faros lian farunoferon kaj lian verŝoferon. 18 Kaj la konsekrito razu la kapon de sia konsekriteco ĉe la pordo de la tabernaklo de kunveno, kaj li prenu la harojn de la kapo de sia konsekriteco kaj metu ilin en la fajron, kiu estas sub la ofero de pacofero.
1
La Nazarea Ĵuro
19 Kaj la pastro prenos la kuiritan ŝultron de la virŝafo kaj unu nefermentintan kukon el la korbo kaj unu nefermentintan obleon, kaj li metos ilin sur la manojn de la konsekrito, post kiam li estos razinta lian konsekritan hararon. 20 Kaj la pastro skuos ilin kiel skuoferon antaŭ la Eternulo; sanktaĵo ĉi estas por la pastro, kune kun la brustaĵo de skuado kaj la ŝultro de levado; kaj post tio la konsekrito povas trinki vinon. 21 Tio estas la leĝo pri la konsekrito, kiu faris sanktan promeson, kaj pri lia ofero al la Eternulo pro lia konsekriteco, krom tio, kion li mem donos: konforme al la promeso, kiun li faris, tiel li agu laŭ la leĝo de sia konsekriteco.
Samsono Juĝistoj 13 1 Kaj la Izraelidoj denove faris malbonon antaŭ la okuloj de la Eternulo; kaj la Eternulo transdonis ilin en la manojn de la Filiŝtoj dum kvardek jaroj. 2 Estis viro el Corea, el la familio de la Danidoj, kies nomo estis Manoaĥ; lia edzino estis senfrukta kaj ne naskis. 3 Kaj aperis anĝelo de la Eternulo al la virino, kaj diris al ŝi: Jen vi estas senfrukta kaj ne naskas; tamen vi gravediĝos kaj naskos filon. 4 Nun do gardu vin, mi petas vin, kaj ne trinku vinon nek fortan trinkaĵon, kaj ne manĝu ion malpuran; 5 Ĉar jen vi gravediĝos kaj naskos filon; kaj razilo ne tuŝos lian kapon, ĉar la knabo estos konsekrito al Dio de el la ventro, kaj li komencos savi Izraelon el la manoj de la Filiŝtoj. 6 Tiam la virino venis kaj diris al sia edzo jene: Homo de Dio venis al mi, kaj lia vizaĝo estis kiel la vizaĝo de anĝelo de Dio, tre timinda; sed mi ne demandis lin, de kie li estas, kaj li ne diris al mi sian nomon. 7 Kaj li diris al mi: Jen vi gravediĝos kaj naskos filon; kaj nun ne trinku vinon nek forton, kaj ne manĝu nenion malpuran, ĉar la knabo estos konsekrito al Dio de la ventro ĝis la tago de lia morto. 8 Tiam Manoaĥ preĝis al la Eternulo, kaj diris: Ho mia Sinjoro, la homo de Dio, kiun Vi sendis, revenu al ni, kaj li instruu nin, kion ni faru al la infano, kiu naskiĝos. 9 Kaj Dio aŭskultis la voĉon de Manoaĥ; kaj la anĝelo de Dio venis denove al la virino, kiam ŝi sidis sur la kampo; sed Manoaĥ, ŝia edzo, ne estis kun ŝi. 10 Kaj la virino rapide kuris kaj sciigis sian edzon, kaj diris al li: Jen aperis al mi la viro, kiu venis al mi antaŭ nelonge. 11 Kaj Manoaĥ leviĝis kaj iris post sia edzino kaj venis al la viro, kaj diris al li: Ĉu vi estas tiu viro, kiu parolis al la virino? Kaj li diris: Mi estas. 12 Kaj Manoaĥ diris: Nun viaj vortoj plenumiĝu. Kiel ni ordonu al la knabo kaj kiel ni agu kun li? 13 Kaj la anĝelo de la Eternulo diris al Manoaĥ: Pri ĉio, kion mi diris al la virino, ŝi sin gardu. 14 Ŝi ne manĝu ion, kio devenas de la vinberbranĉo, ŝi ne trinku vinon aŭ ebriigaĵon, kaj ŝi ne manĝu nenion malpuran; ĉion, kion mi ordonis al ŝi, ŝi plenumu. 15 Kaj Manoaĥ diris al la anĝelo de la Eternulo: Lasu nin vin halti, ĝis ni pretigos por vi kapridon. 16 Kaj la anĝelo de la Eternulo diris al Manoaĥ: Kvankam vi min retenos, mi ne manĝos vian panon; sed se vi volas fari bruloferon, faru ĝin al la Eternulo. Ĉar Manoaĥ ne sciis, ke li estas anĝelo de la Eternulo. 17 Kaj Manoaĥ diris al la anĝelo de la Eternulo: Kia estas via nomo, ke ni vin honoru, kiam plenumiĝos viaj vortoj? 18 Kaj la anĝelo de la Eternulo diris al li: Kial vi demandas mian nomon? Ĝi estas ja sekreta. 19 Kaj Manoaĥ prenis kapridon kaj farunoferon kaj oferis ĝin sur roko al la Eternulo; kaj la anĝelo faris miraklon; kaj Manoaĥ kaj lia edzino tion rigardis. 20 Ĉar kiam la flamo leviĝis de la altaro al la ĉielo, tiam la anĝelo de la Eternulo leviĝis en la flamo de la altaro. Kaj Manoaĥ kaj lia edzino tion vidis, kaj ili ĵetis sin vizaĝaltere. 2
La Nazarea Ĵuro
21 Sed la anĝelo de la Eternulo ne plu aperis al Manoaĥ kaj al lia edzino. Tiam Manoaĥ sciis, ke tio estas anĝelo de la Eternulo. 22 Kaj Manoaĥ diris al sia edzino: Ni certe mortos, ĉar ni vidis Dion. 23 Sed lia edzino diris al li: Se la Eternulo volus mortigi nin, Li ne akceptus el niaj manoj bruloferon kaj farunoferon, kaj Li ne montrus al ni ĉion ĉi, kaj Li ne dirus al ni nun tiajn aferojn. 24 Kaj la virino naskis filon kaj donis al li la nomon Ŝimŝon; kaj la infano kreskis, kaj la Eternulo lin benis. 25 Kaj la spirito de la Eternulo komencis movi lin kelkfoje en la tendaro de Dan, inter Corea kaj Eŝtaol. Juĝistoj 14 1 Kaj Ŝimŝon iris Timnan, kaj vidis en Timna virinon el la filinoj de la Filiŝtoj. 2 Kaj li iris kaj rakontis al sia patro kaj al sia patrino, kaj diris: Mi vidis en Timna virinon el la filinoj de la Filiŝtoj; nun prenu ŝin por mi kiel edzinon. 3 Tiam lia patro kaj lia patrino diris al li: Ĉu ne ekzistas virino inter la filinoj de viaj fratoj aŭ en mia tuta popolo, ke vi iras preni edzinon el la necirkumciditaj Filiŝtoj? Kaj Ŝimŝon diris al sia patro: Prenu ŝin por mi, ĉar ŝi plaĉas al mi. 4 Sed lia patro kaj lia patrino ne sciis, ke tio estas de la Eternulo, ĉar li serĉis pretekston kontraŭ la Filiŝtoj; ĉar en tiu tempo la Filiŝtoj regis super Izrael. 5 Kaj Ŝimŝon iris, kun lia patro kaj lia patrino, en Timnan; kaj ili venis al la vinberĝardenoj de Timna; kaj jen juna leono blekegis kontraŭ lin. 6 Kaj venis sur lin la spirito de la Eternulo, kaj li disŝiris lin, kiel oni disŝirus kapridon, kvankam li nenion havis en sia mano; sed li ne diris al sia patro aŭ al sia patrino, kion li faris. 7 Kaj li malsupreniris kaj parolis kun la virino; kaj ŝi plaĉis al Ŝimŝon. 8 Post iom da tempo li returne prenis ŝin, kaj li deturniĝis, por vidi la kadavron de la leono; kaj jen svarmo da abeloj estas kaj mielo en la kadavro de la leono. 9 Kaj li prenis ĝin en siajn manojn kaj iris, manĝante; kaj li venis al sia patro kaj patrino, kaj li donis al ili, kaj ili manĝis; sed li ne diris al ili, ke el la kadavro de la leono li prenis la mielon. 10 Kaj lia patro malsupreniris al la virino, kaj Ŝimŝon faris tie festenon, ĉar tiel kutimis fari la junuloj. 11 Kaj kiam ili lin vidis, ili alkondukis tridek kunulojn, ke ili estu kun li. 12 Kaj Ŝimŝon diris al ili: Mi proponos al vi enigmon; se vi solvos ĝin al mi dum la sep tagoj de la festeno kaj eltrovos, tiam mi donos al vi tridek ĉemizojn kaj tridek ŝanĝvestojn. 13 Sed se vi ne povas diri al mi ĝin, tiam donu al mi tridek ĉemizojn kaj tridek ŝanĝajn vestojn. Kaj ili diris al li: Proponu vian enigmon, kaj ni aŭdos ĝin. 14 Kaj li diris al ili: El manĝanto devenis manĝaĵo, Kaj el fortulo devenis dolĉeco. Kaj ili ne povis solvi la enigmon en tri tagoj. 15 Kaj en la sepa tago ili diris al la edzino de Ŝimŝon: Admonu vian edzon, ke li solvu al ni la enigmon, alie ni ne forbruligos vin kaj la domon de via patro per fajro. Ĉu vi vokis nin, por preni tion, kion ni havas? ĉu ne estas tiel? 16 Tiam la edzino de Ŝimŝon ploris antaŭ li, kaj diris: Vi nur malamas min, kaj ne amas min; vi proponis enigmon al la filoj de mia popolo, kaj al mi vi ĝin ne diris. Kaj li diris al ŝi: Jen mi ne diris ĝin al mia patro nek al mia patrino; ĉu mi ĝin diros al vi? 17 Kaj ŝi ploris antaŭ li dum la sep tagoj, kiujn daŭris ilia festeno; kaj en la sepa tago li klarigis al ŝi la solvon, ĉar ŝi forte lin insistis; kaj ŝi diris la enigmon al la filoj de sia popolo. 18 Kaj la loĝantoj de la urbo diris al li en la sepa tago antaŭ la sunsubiro: Kio estas pli dolĉa ol mielo? Kaj kio estas pli forta ol leono? Kaj li diris al ili: Se vi ne plugus per mia bovidino, vi ne trovus mian enigmon. 19 Kaj venis sur lin la spirito de la Eternulo, kaj li iris en Aŝkelonon kaj mortigis el ili tridek homojn kaj prenis ilian militakiron kaj donis ŝanĝvestojn al tiuj, kiuj solvis la enigmon. Kaj ekflamis lia kolero, kaj li iris al la domo de sia patro.
3
La Nazarea Ĵuro
20 Sed la edzino de Samson estis donita al lia kunulo, kiun li uzis kiel sian amikon. Juĝistoj 15 1 Post iom da tempo, en la tempo de tritiko, Ŝimŝon vizitis sian edzinon kun kaprido, kaj diris:Mi iros al mia edzino en la ĉambron. Sed ŝia patro ne permesis al li eniri. 2 Kaj ŝia patro diris: Mi pensis, ke vi ŝin tute malamis, tial mi donis ŝin al via amiko; ĉu ŝia pli juna fratino ne estas pli bela ol ŝi? prenu ŝin anstataŭ ŝi, mi petas vin. 3 Kaj Ŝimŝon diris pri ili: Nun mi estos pli senkulpa ol la Filiŝtoj, kvankam mi faros al ili malbonon. 4 Kaj Ŝimŝon iris kaj kaptis tricent vulpojn kaj prenis fajrotorĉojn kaj turnis voston kontraŭ vosto kaj metis fajrotorĉon mezen inter la du vostojn. 5 Kaj li ekbruligis la torĉojn kaj lasis ilin iri sur la grenkampon de la Filiŝtoj, kaj li forbruligis la garbarojn kaj la neriparitajn grenon, la vinberejojn kaj la olivojn. 6 Tiam la Filiŝtoj diris: Kiu faris tion? Kaj ili respondis: Ŝimŝon, bofilo de la Timnatano, ĉar li prenis lian edzinon kaj donis ŝin al lia amiko. Kaj la Filiŝtoj venis kaj forbruligis ŝin kaj ŝian patron per fajro. 7 Kaj Ŝimŝon diris al ili: Kvankam vi tion faris, mi tamen venĝos kontraŭ vi, kaj post tio mi ĉesos. 8 Kaj li frapis ilin krurojn kaj koksojn per granda buĉado; kaj li malsupreniris kaj ekloĝis sur la supro de la roko Etam. 9 Tiam la Filiŝtoj iris kaj stariĝis tendare en Jehuda kaj disvastiĝis en Leĥi. 10 Kaj la Jehudaanoj diris: Kial vi venis kontraŭ nin? Kaj ili respondis: Ni venis, por ligi Ŝimŝonon, por fari al li, kiel li faris al ni. 11 Tiam tri mil viroj el Jehuda iris al la supro de la roko Etam, kaj diris al Ŝimŝon: Ĉu vi ne scias, ke la Filiŝtoj regas super ni? kion vi faris al ni? Kaj li diris al ili: Kiel ili faris al mi, tiel mi faris al ili. 12 Kaj ili diris al li: Ni venis, por ligi vin, por ke ni transdonu vin en la manojn de la Filiŝtoj. Kaj Ŝimŝon diris al ili: Ĵuru al mi, ke vi mem ne atakos min. 13 Kaj ili diris al li jene: Ne; ni vin ligos kaj transdonos vin en iliajn manojn, sed ni certe vin ne mortigos. Kaj ili ligis lin per du novaj ŝnuroj kaj elkondukis lin el la roko. 14 Kaj kiam li venis al Leĥi, la Filiŝtoj ekkriis kontraŭ li; kaj la spirito de la Eternulo venis sur lin, kaj la ŝnuroj, kiuj estis sur liaj brakoj, fariĝis kiel lino, forbruligita de fajro, kaj liaj katenoj disfalis de liaj manoj. 15 Kaj li trovis novan makzelon de azeno, kaj etendis sian manon kaj prenis ĝin, kaj mortigis per ĝi mil homojn. 16 Kaj Ŝimŝon diris: Per makzelo de azeno, amasoj sur amasoj, Per makzelo de azeno mi mortigis mil homojn. 17 Kaj kiam li finis paroli, li forĵetis la makzelon el sia mano kaj donis al tiu loko la nomon RamatLeĥi. 18 Kaj li eksentis grandan soifon, kaj li ekvokis al la Eternulo, kaj diris: Vi donis en la manon de Via sklavo tiun grandan savon; ĉu nun mi devas morti de soifo kaj fali en la manojn de la necirkumciditoj? 19 Tiam Dio fendis kavaĵon, kiu estis en la makzelo, kaj eliris el ĝi akvo; kaj li trinkis, kaj lia spirito revenis, kaj li reviviĝis; tial li donis al ĝi la nomon En-Hakore; ĝi estas en Leĥi ĝis la nuna tago. 20 Kaj li juĝis Izraelon en la tempo de la Filiŝtoj dum dudek jaroj. Juĝistoj 16 1 Ŝimŝon iris en Gazan kaj vidis tie malĉastulinon kaj eniris al ŝi. 2 Kaj oni diris al la Gazaanoj: Ŝimŝon venis ĉi tien. Kaj ili ĉirkaŭis lin kaj atendis lin dum la tuta nokto ĉe la pordego de la urbo, kaj restis trankvilaj la tutan nokton, dirante: Morgaŭ, kiam tagiĝos, ni lin mortigos. 3 Kaj Samson kuŝis ĝis noktomezo; kaj je noktomezo li leviĝis kaj prenis la pordojn de la urbopordego kaj la du fostojn kaj foriris kun ili, kun la riglilo kaj ĉio, kaj metis ilin sur siajn ŝultrojn kaj portis ilin sur la supron de la monteto, kiu estas antaŭ Ĥebron.
4
La Nazarea Ĵuro
4 Kaj poste okazis, ke li ekamis virinon en la valo Sorek; ŝia nomo estis Delila. 5 Kaj venis al ŝi la estroj de la Filiŝtoj, kaj diris al ŝi: Allogu lin, kaj vidu, en kio kuŝas lia granda forto, kaj per kio ni povus lin venki, ke ni ligu lin kaj turmentu lin; tiam ni donos al vi ĉiu el ni mil cent arĝentajn monerojn. 6 Kaj Delila diris al Ŝimŝon: Diru al mi, mi petas, en kio kuŝas via granda forto, kaj per kio oni povus vin ligi, por vin humiligi. 7 Kaj Ŝimŝon diris al ŝi: Se oni ligos min per sep verdaj ŝnuroj, kiuj ankoraŭ ne sekiĝis, tiam mi malfortiĝos kaj estos kiel la aliaj homoj. 8 Tiam la estroj de la Filiŝtoj alportis al ŝi sep freŝajn ŝnurojn, kiuj ankoraŭ ne estis sekiĝintaj, kaj ŝi ligis lin per ili. 9 Dume embuskuloj sidis ĉe ŝi en la ĉambro. Kaj ŝi diris al li: La Filiŝtoj iras al vi, Ŝimŝon! Kaj li disŝiris la ŝnurojn, kiel oni disŝiras fadenon el stupo, kiam ĝi ektuŝas fajron; kaj oni ne sciis lian forton. 10 Kaj Delila diris al Ŝimŝon: Jen vi mokis min kaj diris al mi mensogojn; nun diru al mi, mi petas, per kio oni povus vin ligi. 11 Kaj li diris al ŝi: Se oni min ligos per novaj ŝnuroj, kiuj neniam estis uzataj, tiam mi malfortiĝos kaj estos kiel la aliaj homoj. 12 Tiam Delila prenis novajn ŝnurojn kaj ligis lin per ili, kaj diris al li: La Filiŝtoj estas al vi, Ŝimŝon! Kaj embuskoj sidis en la ĉambro. Kaj li deŝiris ilin de siaj brakoj kiel fadenon. 13 Kaj Delila diris al Samson: Ĝis nun vi trompis min kaj diris al mi mensogojn; diru al mi, per kio oni povus vin ligi. Kaj li diris al ŝi: Se vi interteksos la sep buklojn de mia kapo kun reto. 14 Kaj ŝi alfiksis ĝin per la pinglo, kaj diris al li: La Filiŝtoj estas sur vi, Ŝimŝon! Kaj li vekiĝis el sia dormo kaj foriris kun la pinglo de la trabo kaj kun la ŝtopilo. 15 Kaj ŝi diris al li: Kiel vi povas diri, ke mi vin amas, dum via koro ne estas kun mi? vi mokis min jam tri fojojn, kaj ne diris al mi, en kio kuŝas via granda forto. 16 Kaj okazis, ke ĉar ŝi lin premadis per siaj vortoj ĉiutage kaj insistadis, ke lia animo mortos laciĝis; 17 Tiam li malkaŝis al ŝi sian tutan koron, kaj diris al ŝi: Razilo neniam tuŝis mian kapon, ĉar mi estas konsekritino al Dio de de la ventro de mia patrino; se mi estos razita, tiam mia forto malaperos de mi, kaj mi malfortiĝos kaj estos kiel ĉiu alia homo. 18 Kiam Delila vidis, ke li malkaŝis al ŝi sian tutan koron, ŝi sendis kaj vokigis la estrojn de la Filiŝtoj, dirante:Venu ĉi tiun fojon, ĉar li malkaŝis al mi sian tutan koron. Kaj la estroj de la Filiŝtoj venis al ŝi kaj alportis monon en siaj manoj. 19 Kaj ŝi igis lin dormi sur siaj genuoj; kaj ŝi vokis viron, kaj ŝi igis lin tondi la sep buklojn de lia kapo; kaj ŝi komencis turmenti lin, kaj lia forto malaperis de li. 20 Kaj ŝi diris: La Filiŝtoj estas sur vi, Ŝimŝon! Kaj li vekiĝis el sia dormo, kaj diris: Mi eliros kiel antaŭe, kaj mi skuos min. Sed li ne sciis, ke la Eternulo foriris de li. 21 Sed la Filiŝtoj kaptis lin kaj elŝiris liajn okulojn kaj venigis lin en Gazan kaj ligis lin per kupraj katenoj; kaj li muelis en la malliberejo. 22 Tamen la haroj sur lia kapo rekomencis rekreski post kiam li estis razita. 23 Tiam la estroj de la Filiŝtoj kunvenis, por alporti grandan oferon al sia dio Dagon, kaj por ĝoji; ĉar ili diris: Nia dio transdonis nian malamikon Ŝimŝon en niajn manojn. 24 Kaj la popolo lin vidis, kaj laŭdis sian dion, dirante: Nia dio transdonis en niajn manojn nian malamikon kaj la ekstermanton de nia lando, kiu mortigis multajn el ni. 25 Kiam iliaj koroj ĝojiĝis, ili diris: Voku Ŝimŝonon, ke li amuzigu nin. Kaj oni vokis Ŝimŝonon el la malliberejo, kaj li amuzigis ilin; kaj oni starigis lin inter la kolonojn. 26 Kaj Ŝimŝon diris al la knabo, kiu tenis lin per la mano: Lasu min, ke mi palpu la kolonojn, sur kiuj la domo staras, kaj por ke mi apogu min sur ilin. 27 Kaj la domo estis plena de viroj kaj virinoj; kaj tie estis ĉiuj estroj de la Filiŝtoj; kaj sur la tegmento estis ĉirkaŭ tri mil viroj kaj virinoj, kiuj rigardis, dum Samsono ludis.
5
La Nazarea Ĵuro
28 Kaj Ŝimŝon vokis al la Eternulo, kaj diris: Ho Sinjoro, Eternulo, mi petas, memoru min kaj fortigu min nur ĉi tiun fojon, ho Dio, por ke mi per unu fojo faru venĝon al la Filiŝtoj pro miaj du okuloj. 29 Kaj Ŝimŝon kaptis la du mezajn kolonojn, sur kiuj staris la domo kaj sur kiuj ĝi estis subtenata, unu per sia dekstra mano kaj la duan per sia maldekstra. 30 Kaj Ŝimŝon diris:Mi mortu kun la Filiŝtoj. Kaj li kliniĝis per sia tuta forto, kaj la domo falis sur la estrojn, kaj sur la tutan popolon, kiu estis en ĝi. Kaj pli da mortintoj li mortigis ĉe sia morto, ol tiuj, kiujn li mortigis dum sia vivo. 31 Tiam liaj fratoj kaj la tuta domo de lia patro venis kaj prenis lin kaj levis lin kaj enterigis lin inter Corea kaj Eŝtaol, en la tombo de lia patro Manoaĥ. Kaj li juĝis Izraelon dum dudek jaroj.
Samuelo 1 Samuelo 1 1 Estis iu viro el Ramataim-Cofim, sur la monto de Efraim; lia nomo estis Elkana, filo de Jeroĥam, filo de Elihu, filo de Tohu, filo de Cuf, Efratano. 2 Li havis du edzinojn; la nomo de unu estis Ĥana, kaj la nomo de la dua estis Penina; Penina havis infanojn, sed Ĥana ne havis. 3 Tiu viro ĉiujare iris el sia urbo, por adorkliniĝi kaj fari oferon al la Eternulo Cebaot en Ŝilo; kaj tie estis la du filoj de Eli, Ĥofni kaj Pineĥas, pastroj de la Eternulo. 4 Kaj kiam venis la tempo, kiam Elkana faris oferon, li donis al sia edzino Penina kaj al ĉiuj ŝiaj filoj kaj filinoj partojn: 5 Sed al Hana li donis decan parton, ĉar li amis Hanan, sed la Eternulo ŝlosis ŝian uteron. 6 Kaj ŝia malamikino ŝin tre kolerigis, ĉar la Eternulo ŝirmis ŝian uteron. 7 Kaj kiel li faris tiel ĉiujare; kiam ŝi iris al la domo de la Eternulo, tiel ŝi ŝin incitadis, kaj ŝi ploris kaj ne manĝis. 8 Tiam ŝia edzo Elkana diris al ŝi: Ĥana, kial vi ploras? kaj kial vi ne manĝas? kaj kial via koro estas malĝoja? Ĉu mi ne estas por vi pli bona ol dek filoj? 9 Kaj Ĥana leviĝis post kiam ili manĝis en Ŝilo kaj trinkis. Kaj la pastro Eli sidis sur seĝo apud fosto de la templo de la Eternulo. 10 Kaj ŝi estis tre maldolĉa en la animo, kaj preĝis al la Eternulo, kaj ploris forte. 11 Kaj ŝi faris sanktan promeson, kaj diris: Ho Eternulo Cebaot, se Vi rigardos la suferon de Via sklavino kaj memoros min kaj ne forgesos Vian sklavinon kaj donos al Via sklavino virseksan idon, tiam mi fordonos lin al la Eternulo por la tuta tempo de lia vivo, kaj razilo ne tuŝos lian kapon. 12 Kaj dum ŝi daŭre preĝis antaŭ la Eternulo, Eli atentis ŝian buŝon. 13 Hana parolis en sia koro; nur ŝiaj lipoj moviĝis, sed ŝia voĉo ne estis aŭdata; tial Eli pensis, ke ŝi estas ebria. 14 Kaj Eli diris al ŝi:Kiel longe vi restos ebria? forigu vian vinon de vi. 15 Kaj Ĥana respondis kaj diris: Ne, mia sinjoro, mi estas virino kun malĝoja koro; mi ne trinkis vinon nek ebriigaĵon, mi nur elverŝis mian animon antaŭ la Eternulo. 16 Ne opiniu vian sklavinon kiel filinon de Belial; ĉar el la granda plendo kaj ĉagreno mi parolis ĝis nun. 17 Tiam Eli respondis kaj diris: Iru en paco, kaj la Dio de Izrael plenumu al vi vian peton, kiun vi petis de Li. 18 Kaj ŝi diris: Via sklavino akiru vian favoron. Kaj la virino iris sian vojon kaj manĝis, kaj ŝia vizaĝo ne plu estis malĝoja. 19 Kaj ili leviĝis frue matene kaj adorkliniĝis antaŭ la Eternulo, kaj reiris kaj venis al sia domo en Rama; kaj Elkana ekkonis sian edzinon Ĥana, kaj la Eternulo ŝin rememoris. 20 Kiam venis la tempo, kiam Ĥana gravediĝis, ŝi naskis filon, kaj donis al li la nomon Samuel, dirante: Ĉar mi lin petis de la Eternulo.
6
La Nazarea Ĵuro
21 Kaj la viro Elkana kaj lia tuta domo iris, por oferi al la Eternulo la ĉiujaran oferon kaj sian promeson. 22 Sed Ĥana ne iris, ĉar ŝi diris al sia edzo: Mi ne iros, ĝis la infano estos demamigita; tiam mi venigos lin, por ke li aperu antaŭ la Eternulo kaj restu tie por ĉiam. 23 Kaj ŝia edzo Elkana diris al ŝi: Faru tion, kio plaĉas al vi; restu ĝis vi lin demamigos; nur la Eternulo plenumu Sian vorton. Kaj la virino restis, kaj mamnutris sian filon, ĝis ŝi lin demamigos. 24 Kaj kiam ŝi demamigis lin, ŝi prenis lin kun si kun tri bovoj kaj unu efo da faruno kaj felsako da vino, kaj venigis lin en la domon de la Eternulo en Ŝilo; kaj la infano estis juna. 25 Kaj oni buĉis bovon kaj alportis la infanon al Eli. 26 Kaj ŝi diris: Ho, mia sinjoro! kiel vivas via animo, mia sinjoro, mi estas tiu virino, kiu staris ĉi tie apud vi kaj preĝis al la Eternulo. 27 Pri ĉi tiu knabo mi preĝis, kaj la Eternulo plenumis mian peton, kiun mi petis de Li; 28 Tial mi lin pruntedonis al la Eternulo; dum lia tuta vivo li estu pruntedonita al la Eternulo. Kaj li tie adorkliniĝis antaŭ la Eternulo.
Johano la Baptisto Luko 1 1 Ĉar multaj entreprenis ordigi rakonton pri la aferoj, kiuj estas inter ni plej certe kreditaj, 2 kiel ilin transdonis al ni tiuj, kiuj de la komenco vidis mem kaj estis servantoj de la vorto; 3 Ankaŭ al mi, kompreninte ĉion perfekte de la komenco, ŝajnis bone skribi al vi laŭorde, plej eminenta Teofilo, 4 por ke vi sciu la certecon de la aferoj, en kiuj vi estis instruita. 5 En la tempo de Herodo, reĝo de Judujo, estis pastro nomata Zeĥarja, el la klaso de Abija; kaj lia edzino estis el la filinoj de Aaron, kaj ŝia nomo estis Elizabeto. 6 Kaj ambaŭ estis justaj antaŭ Dio, irante laŭ ĉiuj ordonoj kaj ordonoj de la Eternulo sen kulpo. 7 Kaj ili ne havis infanon, ĉar Elizabeto estis senfrukta, kaj ambaŭ jam estis en profunda aĝo. 8 Kaj okazis, ke dum li plenumis la pastran oficon antaŭ Dio en sia klaso, 9 Laŭ la kutimo de la pastra ofico, lia loto estis eniri en la templon de la Eternulo, eniri incensadi. 10 Kaj la tuta amaso de la popolo preĝis ekstere dum la horo de la incensado. 11 Kaj aperis al li anĝelo de la Eternulo, staranta dekstre de la altaro de incensado. 12 Kaj Zeĥarja maltrankviliĝis, kiam li lin vidis, kaj timo lin falis. 13 Sed la anĝelo diris al li: Ne timu, Zeĥarja, ĉar via preĝo estas aŭdita; kaj via edzino Elizabeto naskos al vi filon, kaj vi nomos lin Johano. 14 Kaj vi havos ĝojon kaj feliĉon, kaj multaj ĝojos pro lia naskiĝo. 15 Ĉar li estos granda antaŭ la Sinjoro, kaj li ne trinkos vinon nek ebriigaĵon; kaj li estos plena de la Sankta Spirito jam de la ventro de sia patrino. 16 Kaj multajn el la Izraelidoj li turnos al la Eternulo, ilia Dio. 17 Kaj li iros antaŭ Li en la spirito kaj potenco de Elija, por turni la korojn de la patroj al la infanoj kaj la malobeemajn al la saĝeco de la justuloj, por pretigi por la Eternulo popolon preparitan. 18 Kaj Zeĥarja diris al la anĝelo: Per kio mi scios tion? ĉar mi estas maljuna viro, kaj mia edzino estas en profunda aĝo. 19 Kaj la anĝelo respondis al li: Mi estas Gabriel, kiu staras antaŭ Dio; kaj mi estas sendita, por paroli al vi kaj sciigi al vi ĉi tiun bonan novaĵon. 20 Kaj jen vi estos muta kaj ne povos paroli ĝis la tago, kiam tio plenumiĝos, ĉar vi ne kredas miajn vortojn, kiuj plenumiĝos siatempe. 21 Kaj la popolo atendis Zeĥarjan, kaj miris, ke li tiel longe restadis en la templo. 22 Kaj kiam li eliris, li ne povis paroli al ili; kaj ili komprenis, ke li vidis vizion en la sanktejo; ĉar li signis al ili, kaj restis muta. 23 Kaj okazis, ke tuj kiam la tagoj de lia servado finiĝis, li foriris al sia domo. 7
La Nazarea Ĵuro
24 Kaj post tiuj tagoj lia edzino Elizabeto gravediĝis kaj kaŝis sin kvin monatojn, dirante: 25 Tiel agis la Eternulo rilate al mi en la tagoj, kiam Li rigardis min, por forpreni mian honton inter la homoj. 26 Kaj en la sesa monato la anĝelo Gabriel estis sendita de Dio al urbo de Galileo, nomata Nazaret, 27 Al virgulino fianĉinigita kun viro, kies nomo estis Jozef, el la domo de David; kaj la nomo de la virgulino estis Maria. 28 Kaj la anĝelo venis al ŝi, kaj diris: Saluton al vi, kiu estas tre graca, la Eternulo estas kun vi; benata vi estas inter virinoj. 29 Kaj kiam ŝi lin vidis, ŝi maltrankviliĝis pro lia diro, kaj pripensis, kia povus esti tiu saluto. 30 Kaj la anĝelo diris al ŝi: Ne timu, Maria, ĉar vi trovis gracon antaŭ Dio. 31 Kaj jen vi gravediĝos en via utero kaj naskos filon, kaj nomos lin JESUO. 32 Li estos granda, kaj estos nomata Filo de la Plejalta; kaj la Eternulo Dio donos al li la tronon de lia patro David; 33 Kaj li reĝos super la domo de Jakob eterne, kaj lia regno ne havos finon. 34 Tiam Maria diris al la anĝelo: Kiel tio estos, ĉar mi ne konas viron? 35 Kaj la anĝelo responde diris al ŝi: La Sankta Spirito venos sur vin, kaj la potenco de la Plejaltulo superombros vin; tial ankaŭ la sankta estaĵo, kiu naskiĝos el vi, estos nomata Filo de Dio. 36 Kaj jen via parenco Elizabeto ankaŭ gravediĝis je filo en sia maljuneco, kaj ĉi tiu estas la sesa monato por ŝi, kiu estis nomata senfrukta. 37 Ĉar ĉe Dio nenio estas neebla. 38 Kaj Maria diris: Jen la servistino de la Eternulo; estu al mi laŭ via diro. Kaj la anĝelo foriris de ŝi. 39 Kaj Maria leviĝis en tiuj tagoj kaj rapide vojaĝis en la montan regionon, en urbon de Judujo; 40 kaj eniris en la domon de Zeĥarja, kaj salutis Elizabeton. 41 Kaj kiam Elizabeto aŭdis la saluton de Maria, la bebo eksaltis en ŝia ventro; kaj Elizabeto pleniĝis de la Sankta Spirito; 42 Kaj ŝi ekparolis per laŭta voĉo, kaj diris: Benata vi estas inter virinoj, kaj benata estas la frukto de via ventro. 43 Kaj per kio tio okazas al mi, ke la patrino de mia Sinjoro venas al mi? 44 Ĉar jen, kiam la voĉo de via saluto venis en miajn orelojn, la bebo saltis pro ĝojo en mia ventro. 45 Kaj benata estas ŝi, kiu kredis, ĉar plenumiĝos tio, kio estas dirita al ŝi de la Sinjoro. 46 Kaj Maria diris: Mia animo gloras la Eternulon, 47 Kaj mia spirito ĝojis en Dio, mia Savanto. 48 Ĉar Li rigardis la humilecon de Sia sklavino; ĉar jen, de nun ĉiuj generacioj nomos min benita. 49 Ĉar la Potenculo faris al mi grandajn farojn; kaj sankta estas Lia nomo. 50 Kaj Lia boneco estas de generacio al generacio sur tiuj, kiuj Lin timas. 51 Li montris forton per Sia brako; Li dispelis fierulojn en la penso de ilia koro. 52 Li malaltigis la potenculojn de iliaj tronoj, Kaj altigis la humilulojn. 53 Malsatulojn Li satigis per bonaĵoj, kaj riĉulojn Li forsendis malplenaj. 54 Li helpis Sian servanton Izrael, Memorante Sian kompaton; 55 Kiel Li parolis al niaj patroj, Al Abraham kaj al lia idaro por ĉiam. 56 Kaj Maria loĝis kun ŝi ĉirkaŭ tri monatojn, kaj poste revenis al sia domo. 57 Kaj venis la tempo por Elizabeto naski, kaj ŝi naskis filon. 58 Kaj ŝiaj najbaroj kaj ŝiaj kuzoj aŭdis, ke la Eternulo montris al ŝi grandan kompaton; kaj ili ĝojis kun ŝi. 59 Kaj okazis, ke en la oka tago oni venis, por cirkumcidi la infaneton; kaj ili nomis lin Zeĥarja, laŭ la nomo de lia patro. 60 Kaj lia patrino respondis kaj diris: Ne; sed li estos nomata Johano. 61 Kaj ili diris al ŝi: El via parencaro estas neniu, kiu estas nomata per tiu nomo. 62 Kaj ili faris signojn al lia patro, kiel li volas, ke oni lin nomu. 63 Kaj li petis tabulon, kaj skribis jene: Lia nomo estas Johano. Kaj ĉiuj miris.
8
La Nazarea Ĵuro
64 Kaj lia buŝo tuj malfermiĝis, kaj lia lango malligiĝis, kaj li parolis, glorante Dion. 65 Kaj timo venis sur ĉiujn, kiuj loĝis ĉirkaŭ ili; kaj tra la tuta monta regiono de Judujo disvastiĝis ĉiuj tiuj diroj. 66 Kaj ĉiuj aŭdintoj konservis ilin en sia koro, dirante: Kia estos ĉi tiu infano? Kaj la mano de la Eternulo estis kun li. 67 Kaj lia patro Zeĥarja pleniĝis de la Sankta Spirito, kaj profetis, dirante: 68 Benata estu la Eternulo, Dio de Izrael; ĉar Li vizitis kaj elaĉetis Sian popolon, 69 Kaj Li levis kornon de savo por ni En la domo de Sia servanto David; 70 Kiel Li parolis per la buŝo de Siaj sanktaj profetoj, kiuj estis de post la komenco de la mondo; 71 Por ke ni saviĝu de niaj malamikoj Kaj el la mano de ĉiuj, kiuj nin malamas; 72 Por plenumi la bonkorecon, kiun Li promesis al niaj patroj, kaj por memori sian sanktan interligon; 73 La ĵuron, kiun Li ĵuris al nia patro Abraham, 74 Ke Li donu al ni, ke ni, savitaj el la mano de niaj malamikoj, servu al Li sentime, 75 En sankteco kaj justeco antaŭ Li, ĉiujn tagojn de nia vivo. 76 Kaj vi, infano, estos nomata profeto de la Plejalta, ĉar vi iros antaŭ la vizaĝo de la Eternulo, por prepari liajn vojojn; 77 Por doni scion pri savo al sia popolo per la pardono de iliaj pekoj, 78 Pro la kompatemeco de nia Dio; per kiu la tagiĝo de supre nin vizitis, 79 Por lumi sur tiujn, kiuj sidas en mallumo kaj en ombro de morto, Por gvidi niajn piedojn en la vojon de paco. 80 Kaj kreskis la infano kaj fortiĝis en spirito, kaj estis en la dezertoj ĝis la tago de sia montro al Izrael.
9