La Epistoloj de Paŭlo la Apostolo al Seneca, kun tiu de Seneca al Paul ĈAPITRO 1 Annæus Seneca al Paul Saluton. 1 Mi supozas, Paŭlo, pri tiu interparolo, kiu okazis hieraŭ inter mi kaj mia Lucilio, pri hipokriteco kaj aliaj aferoj; ĉar estis iuj el viaj disĉiploj kun ni; 2 Ĉar kiam ni retiriĝis en la Salustiajn ĝardenojn, tra kiuj ili ankaŭ trapasis, kaj volis iri alian vojon, per nia konvinkiĝo ili kuniĝis kun ni. 3 Mi deziras, ke vi kredu, ke ni multe deziras por via interparolado; 4 Ni multe ĝojis pri via libro de multaj epistoloj, kiun vi skribis al kelkaj urboj kaj ĉefaj urboj de provincoj, kaj enhavas mirindajn instrukciojn por morala konduto; 5 Tiaj sentoj, kiel mi supozas, ke vi ne estis la aŭtoro, sed nur la ilo de perado, kvankam foje kaj la aŭtoro kaj la instrumento. 6 Ĉar tia estas la sublimeco de tiuj doktrinoj, kaj ilia grandiozeco, ke mi supozas, ke la aĝo de homo apenaŭ sufiĉas por esti instruita kaj perfektigita en la scio pri ili. Mi deziras vian bonfarton, mia frato. Adiaŭ. ĈAPITRO 2 Paŭlo al Seneca Saluton. 1 Vian leteron mi ricevis hieraŭ kun plezuro: al kiu mi tuj povus skribi respondon, se estus hejme la junulo, kiun mi intencis sendi al vi: 2 Ĉar vi scias, kiam kaj per kiu, en kiuj tempoj, kaj al kiu mi devas transdoni ĉion, kion mi sendas. 3 Mi deziras do, ke vi ne akuzu min per neglektemo, se mi atendus konvenan homon. 4 Mi opinias min tre feliĉa pro la juĝo de tiel valora homo, ke vi ĝojas pri miaj epistoloj; 5 Çar vi ne estus rigardata kiel cenzuristo, filozofo, nek gvidisto de tiel granda princo kaj mastro de çio, se vi ne estus sincera. Mi deziras al vi daŭran prosperon. ĈAPITRO 3 Annæus Seneca al Paul Saluton. 1 Mi kompletigis kelkajn volumojn, kaj dividis ilin en iliajn proprajn partojn. 2 Mi estas decidita legi ilin al la cezaro, kaj se okazos ia favora okazo, vi ankaŭ ĉeestos, kiam ili estos legitaj; 3 Sed se tio ne povas esti, mi difinos kaj sciigos al vi tagon, kiam ni kune legos pri la agado. 4 Mi estis decidinta, se mi povus kun sekureco, unue havi vian opinion pri ĝi, antaŭ ol mi ĝin publikigis al la cezaro, por ke vi konvinkiĝu pri mia amo al vi. Adiaŭ, plej kara Paŭlo. ĈAPITRO 4 Paŭlo al Seneca Saluton.
1 Ĉiufoje, kiam mi legas viajn leterojn, mi imagas, ke vi prezentas kun mi; nek ja mi pensas iun alian, ol ke vi estas ĉiam kun ni. 2 Tuj do kiam vi komencos veni, ni baldaŭ vidos unu la alian. Mi deziras al vi ĉiujn prosperon. ĈAPITRO 5 Annæus Seneca al Paul Saluton. 1 Ni tre zorgas pri via tro longa foresto ĉe ni. 2 Kio estas, aŭ kiaj aferoj, kiuj malhelpas vian venon? 3 Se vi timas la koleron de la cezaro, ĉar vi forlasis vian antaŭan religion kaj faris ankaŭ prozelitojn de aliaj, vi devas pledi, ke via agado tiel devenis ne el malkonstanco, sed juĝo. Adiaŭ. ĈAPITRO 6 Paŭlo al Seneca kaj Lucilius Saluton. 1 Pri tiuj aferoj, pri kiuj vi skribis al mi, ne decas, ke mi menciu ion skribe per plumo kaj inko: el kiuj unu lasas signojn, kaj la alia evidente deklaras aferojn. 2 Precipe ĉar mi scias, ke apud vi estas, same kiel mi, tiuj, kiuj komprenos mian signifon. 3 Oni devas pagi zorgon al ĉiuj homoj, kaj des pli, ĉar ili pli verŝajne prenas okazojn de kverelado. 4 Kaj se ni montros submetiĝeman humoron, ni efike venkos en ĉiuj punktoj, se tiel estas, kiuj kapablas vidi kaj konfesi sin malpravis. Adiaŭ. ĈAPITRO 7 Annæus Seneca al Paul Saluton. 1 Mi deklaras min ege kontenta pro la legado de viaj leteroj al la Galatoj, Korintanoj kaj la Aĥajanoj. 2 Ĉar la Sankta Spirito transdonis en ili per vi tiujn sentojn, kiuj estas tre altaj, sublimaj, indaj je ĉia respekto, kaj preter via propra invento. 3 Mi do povus deziri, ke kiam vi skribas aferojn tiel eksterordinarajn, ne manku eleganteco de parolo agrabla al ilia majesto. 4 Kaj mi devas rekoni mian fraton, por ke mi tuj ne malhoneste kaŝu ion antaŭ vi kaj estu malfidela al mia propra konscienco, ke la imperiestro estas ege kontenta pri la sentoj de viaj Epistoloj; 5 Ĉar kiam li aŭdis la komencon de ili legi, li deklaris: Ke li miris trovi tiajn ideojn ĉe homo, kiu ne havis regulan edukadon. 6 Al kio mi respondis: Ke la dioj kelkfoje uzis malnoblajn senkulpulojn por paroli, kaj donis al li ekzemplon pri tio ĉe malnobla samlandano, nomata Vatienus, kiu, kiam li estis en la lando Reate, havis du virojn aperintajn. al li, nomita Kastoro kaj Polukso, kaj ricevis revelacion de la dioj. Adiaŭ. ĈAPITRO 8 Paŭlo al Seneca Saluton. 1 Kvankam mi scias, ke la imperiestro estas kaj admiranto kaj favoranto de nia religio, tamen permesu al mi konsili vin kontraŭ via suferado de ajna difekto, montrante favoron al ni. 2 Mi pensas, ke efektive vi riskis tre danĝeran provon, kiam vi deklarus al la imperiestro tion, kio estas tiel tre kontraŭa al lia religio kaj adormaniero; vidante, ke li estas adoranto de la paganaj dioj.
3 Mi ne scias, kion vi aparte intencis, kiam vi rakontis al li tion; sed mi supozas, ke vi faris tion pro tro granda respekto al mi. 4 Sed mi deziras, ke en la estonteco vi ne faru tion; ĉar vi devis esti singarda, por ke, montrante vian korinklinon al mi, vi ne ofendu vian sinjoron; 5 Lia kolero ja ne faros al ni malbonon, se li restos kiel nacioj; nek li koleros pri ia servo al ni; 6 Kaj se la imperiestrino agos inda je sia karaktero, ŝi ne koleros; sed se ŝi agas kiel virino, ŝi estos alfrontita. Adiaŭ. ĈAPITRO 9 Annæus Seneca al Paul Saluton. 1 Mi scias, ke mia letero, en kiu mi akiris vin, kiun mi legis al la imperiestro viajn epistolojn, ne tiom influas, kiom la naturon de la aferoj en ili entenataj; 2 Kiuj tiel forte deturnas la mensojn de homoj de iliaj antaŭaj moroj kaj kutimoj, ke mi ĉiam estis surprizita, kaj estis plene konvinkita pri tio per multaj argumentoj ĝis nun. 3 Ni do komencu nove; kaj se io gxis nun estis malprudente agita, cxu vi pardonu. 4 Mi sendis al vi libron de copia verborum. Adiaŭ, plej kara Paŭlo. ĈAPITRO 10 Paŭlo al Seneca Saluton. 1 Ĉiufoje, kiam mi skribas al vi kaj metas mian nomon antaŭ la vian, mi faras ion malagrablan al mi; kaj kontraŭe al nia religio: 2 Ĉar mi devas, kiel mi ofte deklaris, iĝi ĉio por ĉiuj homoj, kaj konsideri vian kvaliton, per kiu la roma leĝo honoris ĉiujn senatanojn; nome, meti mian nomon laste en la surskribon de la Epistolo, por ke mi ne longe kun maltrankvilo kaj honto estu devigita fari tion, kion mi ĉiam emis fari. Adiaŭ, plej respektata majstro. Datita la kvinan el la kalendaroj de julio, en la kvara konsulejo de Nero, kaj Messala. ĈAPITRO 11 Annæus Seneca al Paul Saluton. 1 Ĉian feliĉon al vi, mia plej kara Paŭlo. 2 Se homo tiel granda, kaj ĉiel agrabla kiel vi, fariĝos por mi ne nur komuna, sed plej intima amiko, kiel feliĉa estos la kazo de Seneka! 3 Vi do, kiu estas tiel eminenta, kaj tiom altigita super ĉio, eĉ la plej granda, ne opinias vin netaŭga esti unue menciita en la surskribo de Epistolo; 4 Por ke mi ne suspektu, ke vi intencas ne tiom elprovi min, sed moki min; ĉar vi scias, ke vi estas roma civitano. 5 Kaj mi povus deziri esti en tiu cirkonstanco aŭ stato, kiu vi estas, kaj ke vi estis en la sama, kiel mi. Adiaŭ, plej kara Paŭlo. Datita la x-a el la kalendaroj de aprilo, en la konsulejo de Aprianus kaj Capito. ĈAPITRO 12 Annæus Seneca al Paul Saluton. 1 Ĉian feliĉon al vi, mia plej kara Paŭlo. Ĉu vi ne supozas, ke mi ege zorgas kaj ĉagrenas, ke via senkulpeco venigas vin en suferojn? 2 Kaj ke la tuta popolo supozu vin kristanoj tiel krimaj, kaj imagu, ke ĉiuj malfeliĉoj, kiuj okazas al la urbo, estas kaŭzitaj de vi?
3 Sed ni elportu la akuzon kun pacienca humoro, apelaciante pri nia senkulpeco al la supra kortego, kiu estas la sola pri kiu nia malfacila fortuno permesos al ni trakti, ĝis finfine niaj malfeliĉoj finiĝos en neŝanĝebla feliĉo. 4 Antaŭaj tempoj naskis tiranojn Aleksandro, filon de Filipo, kaj Dionizio; ankaŭ nia naskis Kajon Cezaron; kies inklinoj estis iliaj nuraj leĝoj. 5 Pri la oftaj forbruligoj de la urbo Romo, la kaŭzo estas evidenta; kaj se iu en miaj malbonaj cirkonstancoj povus rajti paroli, kaj oni povus deklari ĉi tiujn mallumajn aferojn sen danĝero, ĉiu devus vidi la tutan aferon. 6 La kristanoj kaj judoj estas ja komune punitaj pro la krimo bruligi la urbon; sed tiu malvirtulo, kiu ĝojas pri murdoj kaj buĉadoj, kaj maskas siajn fiulojn per mensogoj, estas nomumita al, aŭ rezervita ĝis sia ĝusta tempo. 7 Kaj kiel la vivo de ĉiu bonega homo nun estas oferita anstataŭ tiu, kiu estas la aŭtoro de la malbono, tiel ĉi tiu estos oferita por multaj, kaj li estos dediĉita por esti forbruligita per fajro anstataŭ ĉiuj. 8 Cent tridek du domoj kaj kvar tutaj kvaranguloj aŭ insuloj estis forbruligitaj en ses tagoj; la sepa ĉesigis la bruladon. Mi deziras al vi tutan feliĉon. 9 Datite la kvinan el la kalendaroj de aprilo, en la konsulejo de Frigius kaj Basus. ĈAPITRO 13 Annæus Seneca al Paul Saluton. 1 Ĉian feliĉon al vi, mia plej kara Paŭlo. 2 Vi verkis multajn volumojn en alegoria kaj mistika stilo, kaj tial tiaj potencaj aferoj kaj aferoj, kiuj estas komisiitaj al vi, postulas ne esti komencitaj per iaj retorikaj ekfloroj de parolo, sed nur kun iu taŭga eleganteco. 3 Mi memoras, ke vi ofte diras, ke multaj influante tian stilon difektas siajn regatojn, kaj perdas la forton de la aferoj, pri kiuj ili traktas. 4 Sed en tio mi deziras, ke vi rigardu min, nome, ke vi respektu la veran latinan kaj elektu justajn vortojn, por ke vi povu pli bone administri la noblan fidon, kiu estas prezentita en vi. 5 Adiaŭ. Datita la vth de la nomoj de julio, Leono kaj Savinus konsuloj. ĈAPITRO 14 Paŭlo al Seneca Saluton. 1 Via serioza konsidero postulis kun ĉi tiuj malkovroj, kiujn la Dia Estaĵo donis nur al malmultaj. 2 Mi estas per tio certigita, ke mi ankaŭ havas la plej fortan semon en fekunda grundo, ne ion materian, kiu estas submetita al putro, sed la daŭran vorton de Dio, kiu kreskos kaj donos frukton por eterne. 3 Tio, kion vi atingis per via saĝeco, restos eterne. 4 Kredu, ke vi devas eviti la superstiĉojn de Judoj kaj nacianoj. 5 La aferojn, al kiuj vi iel alvenis, prudente konigu al la imperiestro, lia familio kaj al fidelaj amikoj; 6 Kaj kvankam viaj sentoj ŝajnos malagrablaj, kaj ne estos kompreneblaj de ili, vidante, ke la plej multaj el ili ne konsideros viajn parolojn, tamen la Vorto de Dio iam enpenetrita en ilin, finfine faros ilin novaj homoj, aspirante al Dio. 7 Adiaŭ Seneĥa, kiu estas al ni plej kara. Datite je la Kalendoj de Aŭgusto, en la konsulejo de Leono kaj Savinus.