La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo Tiam Moseo alvokis ĉiujn plejaĝulojn de Izrael, kaj diris al ili:Elektu kaj prenu al vi ŝafidon laŭ viaj familioj, kaj buĉu la Paskon. Kaj prenu faskon da hisopo, kaj trempu ĝin en la sango, kiu estos en la pelvo, kaj tusu la supran sojlon kaj ambaŭ fostojn per la sango, kiu estos en la pelvo; kaj neniu el vi eliru el la pordo de sia domo ĝis la mateno. Ĉar la Eternulo trairos, por puni la Egiptojn; kaj kiam Li vidos la sangon sur la supra sojlo kaj sur la du fostoj, la Eternulo preterpasos la pordon kaj ne permesos al la ekstermanto veni en viajn domojn, por puni vin. Eliro 12:21-23 Kaj se iu faris pekon meritantan morton, kaj li devos esti mortigita, kaj vi pendigos lin sur arbo, tiam lia kadavro ne restu dum la nokto sur la arbo, sed vi lin enterigu en la sama tago; ĉar la pendigito estas malbenita antaŭ Dio; por ke ne malpuriĝu via lando, kiun la Eternulo, via Dio, donas al vi kiel heredaĵon. Readmono 21:22-23 Ĉar hundoj min ĉirkaŭis, Amaso da malbonuloj min ĉirkaŭis; Ili trapikis miajn manojn kaj miajn piedojn. Mi povus kalkuli ĉiujn miajn ostojn; Ili rigardas kaj fikse rigardas min. Ili dividas miajn vestojn inter si, kaj lotas pri mia tuniko. Psalmo 22:16-18 Kaj post sesdek du semajnoj la sanktejo estos ekstermita, sed ne por si mem; kaj popolo de estro, kiu venos, pereigos la urbon kaj la sanktejon; kaj ĝia fino estos per diluvo, kaj ĝis la fino de la milito estas destinitaj ruinoj. Daniel 9:26 Kaj Mi elverŝos sur la domon de David kaj sur la loĝantojn de Jerusalem spiriton de graco kaj de preĝoj; kaj ili rigardos Min, kiun ili trapikis, kaj ili ploros pri li, kiel oni ploras pri solfilo, kaj ili estos maldolĉaj pri li, kiel oni estas maldolĉaj pri sia unuenaskito. Zeĥarja 12:10 Ĉar mi transdonis al vi antaŭ ĉio tion, kion mi ankaŭ ricevis, ke Kristo mortis pro niaj pekoj laŭ la Skriboj; kaj ke li estis entombigita, kaj ke li releviĝis la trian tagon laŭ la Skriboj; 1 Korintanoj 15:34
Profeto Jesaja Jesaja 53 1 Kiu kredis nian raporton? Kaj al kiu estas rivelita la brako de la Eternulo? 2 Ĉar li elkreskas antaŭ Li kiel delikata branĉo, kiel radiko el seka tero; li ne havas formon nek belecon; kaj kiam ni lin vidas, li ne havas belecon, por ke ni lin deziru. 3 Li estas malestimata kaj evitata de homoj, viro de suferoj kaj konata al sufero; kaj ni kvazaŭ kaŝis niajn vizaĝojn de li; li estis malestimata, kaj ni lin ne respektis. 4 Vere niajn malĝojojn li portis kaj niajn suferojn li portis sur sin; tamen ni opiniis lin plagita, frapita de Dio, kaj humiligita. 5 Sed li estis vundita pro niaj pekoj, dispremita pro niaj malbonagoj: la puno de nia paco estis sur li, kaj per liaj batoj ni saniĝis.
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
6 Ni ĉiuj erarvagis kiel ŝafoj, ĉiu el ni iris sian vojon; kaj la Eternulo metis sur lin la kulpon de ni ĉiuj. 7 Li estis turmentata kaj suferata, tamen li ne malfermis sian buŝon; kiel ŝafido oni kondukas al la buĉo, kaj kiel ŝafo muta antaŭ siaj tondantoj, li ne malfermis sian buŝon. 8 Li estas prenita el malliberejo kaj de juĝo; kaj kiu rakontos pri lia generacio? Ĉar li estas forŝirita el la lando de la vivantoj; pro la peko de mia popolo li estas frapita. 9 Kaj li metis lian tombon kun la malvirtuloj, kaj kun la riĉuloj post lia morto; ĉar li ne faris maljustaĵon, kaj trompo ne estis en lia buŝo. 10 Tamen la Eternulo deziris lin turmenti, Li lin afliktis; kiam li faros lian animon ofero pro peko, li vidos idaron, li longe vivos, kaj la volo de la Eternulo sukcesos per lia mano. 11 Li vidos la penon de sia animo, kaj satiĝos; per sia scio Mia virtulo-servanto pravigos multajn, ĉar iliajn malbonagojn li portos. 12 Tial Mi dividos al li parton kun la granduloj, kaj li dividos la militakiron kun la fortuloj; ĉar li elmetis sian animon al la morto kaj estis alkalkulita al la krimuloj; kaj li portis la pekon de multaj kaj petis por la krimuloj.
Evangelio laŭ Mateo Mateo 26 1 Kaj kiam Jesuo finis ĉiujn tiujn parolojn, li diris al siaj disĉiploj: 2 Vi scias, ke post du tagoj estas la Pasko, kaj la Filo de homo estos perfidita, por esti krucumita. 3 Tiam kunvenis la ĉefpastroj kaj la skribistoj kaj la pliaĝuloj de la popolo, en la korto de la ĉefpastro, nomata Kajafas, 4 kaj ili konsiliĝis, ke ili povu per ruzo kapti Jesuon, kaj mortigi lin. 5 Sed ili diris: Ne dum la festotago, por ke ne estu tumulto inter la popolo. 6 Kiam Jesuo estis en Betania, en la domo de Simon, la leprulo, 7 Venis al li virino, havanta alabastran vazeton da tre multekosta ŝmiraĵo, kaj ŝi verŝis ĝin sur lian kapon, dum li sidis ĉe manĝo. 8 Sed kiam liaj disĉiploj tion vidis, ili indignis, dirante: Por kio estas ĉi tiu malŝparo? 9 Ĉar ĉi tiu ŝmiraĵo povus esti vendita por granda prezo, kaj donita al malriĉuloj. 10 Kiam Jesuo tion komprenis, li diris al ili: Kial vi ĝenas la virinon? ĉar ŝi faris bonan faron al mi. 11 Ĉar la malriĉulojn vi ĉiam havas kun vi, sed min vi ne ĉiam havas. 12 Ĉar verŝante ĉi tiun ŝmiraĵon sur mian korpon, ŝi tion faris por mia entombigo. 13 Vere mi diras al vi: Kie ajn ĉi tiu evangelio estos predikata en la tuta mondo, tie ankaŭ ĉi tio, kion ĉi tiu virino faris, estos priparolata por memoraĵo de ŝi. 14 Tiam unu el la dek du, nomata Judas Iskariota, iris al la ĉefpastroj, 15 Kaj li diris al ili: Kion vi donos al mi, kaj mi lin transdonos al vi? Kaj ili faris kun li interkonsenton pri tridek arĝentaj moneroj. 16 Kaj de tiu tempo li serĉis okazon, por lin perfidi. 17 Kaj en la unua tago de la festo de senfermentaj panoj la disĉiploj venis al Jesuo, dirante al li: Kie vi volas, ke ni pretigu por vi, por manĝi la Paskon? 18 Kaj li diris: Iru en la urbon al tia homo, kaj diru al li: La Majstro diras: Mia tempo estas proksima; mi faros la Paskon ĉe via domo kun miaj disĉiploj. 19 Kaj la disĉiploj faris, kiel Jesuo ordonis al ili, kaj ili pretigis la Paskon. 20 Kaj kiam vesperiĝis, li sidiĝis kun la dek du. 21 Kaj dum ili manĝis, li diris: Vere mi diras al vi, ke unu el vi min perfidos. 22 Kaj ili tre malĝojis, kaj ĉiu komencis diri al li: Ĉu mi, Sinjoro? 23 Kaj li respondis kaj diris: Kiu trempos sian manon kun mi en la pladon, tiu perfidos min. 24 La Filo de homo foriras, kiel estas skribite pri li; sed ve al tiu homo, per kiu la Filo de homo estas perfidita! estus pli bone por tiu homo, se li ne estus naskita. 25 Tiam Judas, kiu lin perfidis, respondis kaj diris: Ĉu mi, Majstro? Li diris al li: Vi diris. 2
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
26 Kaj dum ili manĝis, Jesuo prenis panon kaj benis ĝin, kaj rompis ĝin kaj donis ĝin al la disĉiploj, kaj diris: Prenu, manĝu; ĉi tio estas mia korpo. 27 Kaj li prenis la kalikon, kaj doninte dankon, donis ĝin al ili, dirante: Trinku el ĝi ĉiuj; 28 Ĉar ĉi tio estas mia sango de la nova interligo, kiu estas elverŝata por multaj por la pardono de pekoj. 29 Sed mi diras al vi: Mi ne plu trinkos el ĉi tiu frukto de la vinberarbo, ĝis tiu tago, kiam mi trinkos ĝin novan kun vi en la regno de mia Patro. 30 Kaj kantinte himnon, ili foriris al la monto Olivarba. 31 Tiam Jesuo diris al ili: Vi ĉiuj ofendiĝos pro mi ĉi tiun nokton; ĉar estas skribite: Mi frapos la paŝtiston, kaj la ŝafoj de la grego disiĝos. 32 Sed post mia releviĝo, mi iros antaŭ vi en Galileon. 33 Petro respondis kaj diris al li: Kvankam ĉiuj homoj ofendiĝos pro vi, mi neniam ofendiĝos. 34 Jesuo diris al li: Vere mi diras al vi, ke en ĉi tiu nokto, antaŭ ol koko krios, vi trifoje malkonfesos min. 35 Petro diris al li: Eĉ se mi devus morti kun vi, mi neniel vin malkonfesos. Tiel same diris ĉiuj disĉiploj. 36 Tiam Jesuo venis kun ili al loko nomata Getsemane, kaj diris al la disĉiploj: Sidiĝu ĉi tie, dum mi iros tien kaj preĝos. 37 Kaj li prenis kun si Petron kaj la du filojn de Zebedeo, kaj komencis malĝoji kaj tre maltrankviliĝi. 38 Tiam li diris al ili: Tre malĝoja estas mia animo, eĉ ĝis morto; restu ĉi tie, kaj viglu kun mi. 39 Kaj irinte iom pli antaŭen, li falis sur sian vizaĝon, kaj preĝis, dirante: Ho mia Patro, se povas esti, ĉi tiu kaliko pasu for de mi; tamen ne kiel mi volas, sed kiel Vi volas. 40 Kaj li venis al la disĉiploj kaj trovis ilin dormantaj, kaj diris al Petro: Kial vi ne povis vigli kun mi eĉ unu horon? 41 Viglu kaj preĝu, por ke vi ne eniru en tenton; la spirito ja estas fervora, sed la karno estas malforta. 42 Kaj li foriris denove la duan fojon, kaj preĝis, dirante: Ho mia Patro, se ĉi tiu kaliko ne povas forpasi de mi, krom se mi trinkos ĝin, plenumiĝu Via volo. 43 Kaj li revenis kaj trovis ilin dormantaj, ĉar iliaj okuloj pezis. 44 Kaj li lasis ilin kaj foriris denove, kaj preĝis la trian fojon, dirante la samajn vortojn. 45 Tiam li venis al siaj disĉiploj, kaj diris al ili: Dormu nun kaj ripozu; jen la horo alproksimiĝis, kaj la Filo de homo estas perfidata en la manojn de pekuloj. 46 Leviĝu, ni iru; jen alproksimiĝas tiu, kiu min perfidas. 47 Kaj dum li ankoraŭ parolis, jen venis Judas, unu el la dek du, kaj kun li granda homamaso kun glavoj kaj bastonoj, de la ĉefpastroj kaj pliaĝuloj de la popolo. 48 Kaj tiu, kiu lin perfidis, donis al ili signon, dirante: Kiun mi kisos, tiu estas li; tenu lin forte. 49 Kaj tuj li venis al Jesuo, kaj diris: Saluton, Majstro; kaj kisis lin. 50 Kaj Jesuo diris al li: Amiko, kial vi venis? Tiam ili venis, kaj metis manojn sur Jesuon, kaj arestis lin. 51 Kaj jen unu el tiuj, kiuj estis kun Jesuo, etendis sian manon kaj eltiris sian glavon, kaj frapis sklavon de la ĉefpastro, kaj detranĉis lian orelon. 52 Tiam Jesuo diris al li: Remetu vian glavon en ĝian ingon; ĉar ĉiuj, kiuj prenas glavon, per glavo pereos. 53 Ĉu vi pensas, ke mi ne povas nun preĝi al mia Patro, kaj li tuj donus al mi pli ol dek du legiojn da anĝeloj? 54 Sed kiel do plenumiĝos la Skriboj, ke tiel devas esti? 55 En tiu sama horo Jesuo diris al la homamasoj: Ĉu vi elvenis kvazaŭ kontraŭ ŝteliston, kun glavoj kaj bastonoj, por kapti min? Ĉiutage mi sidis kun vi en la templo, instruante, kaj vi ne kaptis min. 56 Sed ĉio ĉi okazis, por ke plenumiĝu la Skriboj de la profetoj. Tiam ĉiuj disĉiploj forlasis lin kaj forkuris.
3
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
57 Kaj la arestintoj de Jesuo forkondukis lin al la ĉefpastro Kajafas, kie jam kolektiĝis la skribistoj kaj pliaĝuloj. 58 Sed Petro lin sekvis malproksime ĝis la korto de la ĉefpastro, kaj eniris kaj sidis kun la subuloj, por vidi la finon. 59 Kaj la ĉefpastroj kaj pliaĝuloj kaj la tuta sinedrio serĉis malveran ateston kontraŭ Jesuo, por ke ili lin mortigu; 60 Sed trovis neniun; kvankam multaj falsaj atestantoj venis, tamen ili trovis neniun. Fine venis du falsaj atestantoj, 61 kaj diris: Ĉi tiu diris: Mi povas detrui la sanktejon de Dio, kaj rekonstrui ĝin en tri tagoj. 62 Kaj la ĉefpastro leviĝis, kaj diris al li: Ĉu vi respondas nenion? kion atestas ĉi tiuj kontraŭ vi? 63 Sed Jesuo silentis. Kaj la ĉefpastro responde diris al li: Mi ĵurigas vin per la vivanta Dio, ke vi diru al ni, ĉu vi estas la Kristo, la Filo de Dio. 64 Jesuo diris al li: Vi diris; tamen mi diras al vi: Poste vi vidos la Filon de homo, sidantan dekstre de la Potenco kaj venantan sur la nuboj de la ĉielo. 65 Tiam la ĉefpastro disŝiris siajn vestojn, dirante: Li blasfemis; kial ni plu bezonas atestantojn? jen nun vi aŭdis lian blasfemon. 66 Kion vi pensas? Ili respondis kaj diris: Li estas kulpa pri morto. 67 Tiam ili kraĉis sur lian vizaĝon kaj vangofrapis lin; kaj aliaj frapis lin per la manplatoj, 68 dirante: Profetu al ni, ho Kristo, kiu vin frapis? 69 Sed Petro sidis ekstere en la korto; kaj venis al li unu servantino, dirante: Vi ankaŭ estis kun Jesuo, la Galileano. 70 Sed li neis antaŭ ĉiuj, dirante: Mi ne scias, kion vi diras. 71 Kaj kiam li eliris en la portikon, alia lin vidis, kaj diris al la tie ĉeestintoj: Ĉi tiu estis ankaŭ kun Jesuo, la Nazaretano. 72 Kaj denove li malkonfesis kun ĵuro: Mi ne konas tiun homon. 73 Kaj post iom da tempo la apudstarantoj venis al li, kaj diris al Petro: Vere vi ankaŭ estas unu el ili, ĉar via parolo vin malkaŝas. 74 Tiam li komencis malbeni kaj ĵuri, dirante: Mi ne konas tiun homon. Kaj tuj la koko kriis. 75 Kaj Petro rememoris la vorton de Jesuo, kiu diris al li: Antaŭ ol koko krios, vi min trifoje malkonfesos. Kaj elirinte, li ploris maldolĉe. Mateo 27 1 Kiam venis la mateno, ĉiuj ĉefpastroj kaj pliaĝuloj de la popolo konsiliĝis kontraŭ Jesuo, por mortigi lin; 2 Kaj ligis lin kaj forkondukis lin kaj transdonis lin al Pontio Pilato, la guberniestro. 3 Tiam Judas, kiu lin perfidis, vidinte, ke li estas kondamnita, pentis, kaj reportis la tridek arĝentajn monerojn al la ĉefpastroj kaj pliaĝuloj, 4 dirante:Mi pekis, perfidante senkulpan sangon. Kaj ili diris:Kio tio gravas al ni? zorgu pri tio. 5 Kaj li ĵetis la arĝentajn monerojn en la templon, kaj foriris, kaj iris kaj pendigis sin. 6 Kaj la ĉefpastroj prenis la arĝentajn monerojn, kaj diris: Ne estas permesite meti ilin en la trezorejon, ĉar tio estas prezo de sango. 7 Kaj ili konsiliĝis, kaj aĉetis per ili la kampon de la potisto, por enterigi fremdulojn. 8 Tial tiu kampo estas nomata Kampo de Sango ĝis la nuna tago. 9 Tiam plenumiĝis tio, kio estis dirita per la profeto Jeremia, nome: Kaj ili prenis la tridek arĝentajn monerojn, la prezon de tiu, kiu estis taksita, kiun la Izraelidoj taksis; 10 Kaj donis ilin por la kampo de la potisto, kiel la Eternulo difinis al mi. 11 Kaj Jesuo staris antaŭ la guberniestro; kaj la guberniestro lin demandis, dirante: Ĉu vi estas la Reĝo de la Judoj? Kaj Jesuo diris al li: Vi diras. 12 Kaj kiam la ĉefpastroj kaj pliaĝuloj akuzis lin, li respondis nenion. 13 Tiam Pilato diris al li: Ĉu vi ne aŭdas, kiom multe oni atestas kontraŭ vi?
4
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
14 Kaj li respondis al li eĉ unu vorton, tiel ke la guberniestro forte miris. 15 Ĉe tiu festo la guberniestro kutimis liberigi al la popolo malliberulon, kiun ili deziris. 16 Kaj ili havis tiam faman malliberulon, nomatan Barabas. 17 Kiam do ili kolektiĝis, Pilato diris al ili: Kiun vi volas, ke mi liberigu al vi? Barabason, aŭ Jesuon, nomata Kristo? 18 Ĉar li sciis, ke pro envio ili lin transdonis. 19 Kaj dum li sidis sur la juĝseĝo, lia edzino sendis al li, dirante: Nenion havu kun tiu justulo, ĉar mi multe suferis hodiaŭ en sonĝo pro li. 20 Sed la ĉefpastroj kaj pliaĝuloj konvinkis la homamason postuli Barabason kaj pereigi Jesuon. 21 La guberniestro respondis kaj diris al ili: Kiun el la du vi volas, ke mi liberigu al vi? Ili diris: Barabason. 22 Pilato diris al ili: Kion do mi faru kun Jesuo, nomata Kristo? Ĉiuj diris al li: Li estu krucumita. 23 Kaj la guberniestro diris: Kial? Kian malbonon li faris? Sed ili des pli forte kriis, dirante: Li estu krucumita. 24 Kiam Pilato vidis, ke li neniel sukcesis, sed ke kontraŭe tumulto leviĝas, li prenis akvon kaj lavis siajn manojn antaŭ la homamaso, dirante: Mi estas senkulpa pri la sango de tiu justulo; vi zorgu pri tio. 25 Tiam la tuta popolo respondis kaj diris: Lia sango estu sur ni kaj sur niaj infanoj. 26 Tiam li liberigis al ili Barabason; kaj skurĝinte Jesuon, li transdonis lin, por esti krucumita. 27 Tiam la soldatoj de la guberniestro kondukis Jesuon en la palacon, kaj kolektis al li la tutan kohorton. 28 Kaj ili senvestigis lin, kaj surmetis al li skarlatan robon. 29 Kaj plektinte kronon el dornoj, ili metis ĝin sur lian kapon, kaj kanon en lian dekstran manon; kaj ili genuiĝis antaŭ li, kaj mokis lin, dirante: Saluton, Reĝo de la Judoj! 30 Kaj ili kraĉis sur lin, kaj prenis la kanon, kaj frapis lian kapon. 31 Kaj post tio, ke ili mokis lin, ili demetis de li la robon kaj surmetis liajn proprajn vestojn, kaj forkondukis lin, por krucumi lin. 32 Kaj elirinte, ili trovis viron Kirenanon, nomatan Simon; lin ili devigis porti lian krucon. 33 Kaj kiam ili alvenis al loko nomata Golgota, tio estas, loko de kranio, 34 Ili donis al li trinki vinagron miksitan kun galo; kaj li gustumis ĝin, kaj ne volis trinki. 35 Kaj ili krucumis lin, kaj dividis liajn vestojn, ĵetante lotojn; por ke plenumiĝu tio, kio estis dirita per la profeto: Ili dividis miajn vestojn inter si, Kaj pri mia tuniko ili lotis. 36 Kaj sidiĝinte, ili observis lin tie; 37 Kaj li metis super lia kapo lian akuzon, skribe: ĈI TIU ESTAS JESUO, LA REĜO DE LA JUDOJ. 38 Tiam du ŝtelistoj estis krucumitaj kun li, unu dekstre kaj unu maldekstre. 39 Kaj la preterpasantoj lin insultis, balancante la kapojn, 40 kaj dirante: Vi, kiu detruas la sanktejon kaj konstruas ĝin en tri tagoj, savu vin. Se vi estas la Filo de Dio, deiru de la kruco. 41 Tiel same ankaŭ la ĉefpastroj, mokante lin kun la skribistoj kaj pliaĝuloj, diris: 42 Aliajn li savis; sin mem li ne povas savi. Se li estas la Reĝo de Izrael, li nun deiru de la kruco, kaj ni kredos al li. 43 Li fidis Dion; Tiu savu lin nun, se Li lin amas; ĉar li diris: Mi estas la Filo de Dio. 44 Ankaŭ la ŝtelistoj, kiuj estis krucumitaj kun li, lin same insultis. 45 Kaj de la sesa horo fariĝis mallumo sur la tuta lando ĝis la naŭa horo. 46 Kaj ĉirkaŭ la naŭa horo Jesuo kriis per laŭta voĉo, dirante: Eli, Eli, lama sabaktani? tio estas: Mia Dio, mia Dio, kial Vi forlasis min? 47 Kelkaj el la tie apudstarantoj, aŭdinte tion, diris: Ĉi tiu vokas Elijan. 48 Kaj tuj unu el ili kuris kaj prenis spongon kaj plenigis ĝin per vinagro, kaj metinte ĝin sur kanon, donis al li trinki.
5
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
49 La ceteraj diris: Lasu, ni vidu, ĉu Elija venos, por savi lin. 50 Kaj Jesuo, denove kriinte per laŭta voĉo, ellasis la fantomon. 51 Kaj jen la kurteno de la sanktejo disŝiriĝis en du pecojn de supre ĝis sube; kaj la tero tremis, kaj la rokoj disŝiriĝis; 52 Kaj la tomboj malfermiĝis, kaj multaj korpoj de la dormantaj sanktuloj leviĝis, 53 kaj elirinte el la tomboj post lia releviĝo, ili eniris en la sanktan urbon kaj aperis al multaj. 54 Kiam do la centestro, kaj tiuj, kiuj estis kun li gardantaj Jesuon, vidis la tertremon kaj la okazintaĵojn, ili tre timis, dirante: Vere ĉi tiu estis Filo de Dio. 55 Kaj tie estis multaj virinoj, rigardantaj de malproksime, kiuj sekvis Jesuon el Galileo, servante al li; 56 inter kiuj estis Maria Magdalena, kaj Maria, la patrino de Jakobo kaj Joses, kaj la patrino de la filoj de Zebedeo. 57 Kaj kiam vesperiĝis, venis riĉulo el Arimateo, nomata Jozef, kiu mem estis disĉiplo de Jesuo; 58 Li iris al Pilato kaj petis la korpon de Jesuo. Tiam Pilato ordonis transdoni la korpon. 59 Kaj Jozef, preninte la korpon, envolvis ĝin en pura linaĵo, 60 Kaj metis ĝin en sian novan tombon, kiun li jam elhakis en la roko; kaj li rulis grandan ŝtonon al la enirejo de la tombo, kaj foriris. 61 Kaj tie estis Maria Magdalena, kaj la alia Maria, sidantaj apud la tombo. 62 La sekvantan tagon, kiu estas la tago post la Preparado, la ĉefpastroj kaj Fariseoj kolektiĝis al Pilato, 63 dirante: Sinjoro, ni memoras, ke tiu trompanto diris, dum li ankoraŭ vivis: Post tri tagoj mi releviĝos. 64 Ordonu do, ke la tombo estu gardata ĝis la tria tago, por ke liaj disĉiploj ne venu nokte kaj ne ŝtelu lin kaj ne diru al la popolo: Li leviĝis el la mortintoj; tiel la lasta eraro estos pli malbona ol la unua. 65 Pilato diris al ili: Vi havas gardistaron; iru, kaj certigu ĝin kiel eble plej bone. 66 Do ili iris, kaj certigis la tombon, sigelante la ŝtonon, kaj starigante gardistaron. Mateo 28 1 Kaj sabate, kiam eklumis la unua tago de la semajno, venis Maria Magdalena kaj la alia Maria, por vidi la tombon. 2 Kaj jen okazis granda tertremo; ĉar anĝelo de la Eternulo malsupreniris el la ĉielo, kaj venis kaj derulis la ŝtonon de la pordo, kaj sidiĝis sur ĝi. 3 Lia vizaĝo estis kiel fulmo, kaj lia vestaĵo blanka kiel neĝo; 4 Kaj pro timo al li la gardistoj tremis, kaj fariĝis kiel malvivuloj. 5 Kaj la anĝelo responde diris al la virinoj: Ne timu; ĉar mi scias, ke vi serĉas Jesuon, la krucumitan. 6 Li ne estas ĉi tie; ĉar li leviĝis, kiel li diris. Venu, vidu la lokon, kie la Sinjoro kuŝis. 7 Kaj iru rapide, kaj diru al liaj disĉiploj, ke li leviĝis el la mortintoj; kaj jen li iras antaŭ vi en Galileon; tie vi vidos lin; jen mi diris al vi. 8 Kaj ili rapide foriris de la tombo kun timo kaj granda ĝojo; kaj kuris, por sciigi liajn disĉiplojn. 9 Kaj dum ili iris, por diri al liaj disĉiploj, jen Jesuo renkontis ilin, dirante: Saluton. Kaj ili alproksimiĝis, kaj ekprenis liajn piedojn, kaj adorkliniĝis al li. 10 Tiam Jesuo diris al ili: Ne timu; iru, diru al miaj fratoj, ke ili iru en Galileon, kaj tie ili min vidos. 11 Kaj dum ili foriris, jen kelkaj el la gardistoj venis en la urbon, kaj rakontis al la ĉefpastroj ĉion, kio okazis. 12 Kaj kunveninte kun la pliaĝuloj kaj konsiliĝinte, ili donis multe da mono al la soldatoj, 13 dirante: Diru: Liaj disĉiploj venis nokte kaj forŝtelis lin, dum ni dormis. 14 Kaj se tio venos al la oreloj de la guberniestro, ni lin konvinkos, kaj vin savos. 15 Kaj ili prenis la monon kaj faris, kiel oni estis instruitaj; kaj tiu diro estas disvastigita inter la Judoj ĝis hodiaŭ.
6
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
16 Tiam la dek unu disĉiploj foriris en Galileon, sur la monton, kiun Jesuo difinis al ili. 17 Kaj vidinte lin, ili adorkliniĝis al li; sed kelkaj dubis. 18 Kaj Jesuo venis kaj parolis al ili, dirante: Al mi estas donita ĉia povo en la ĉielo kaj sur la tero. 19 Iru do, kaj instruu ĉiujn naciojn, baptante ilin en la nomon de la Patro kaj de la Filo kaj de la Sankta Spirito; 20 instruante ilin observi ĉion, kion mi ordonis al vi; kaj jen mi estas kun vi ĉiam, ĝis la fino de la mondo. Amen.
Evangelio laŭ Marko Marko 14 1 Kaj post du tagoj estis la festo de la Pasko kaj de la senfermentaj panoj; kaj la ĉefpastroj kaj skribistoj serĉis, kiel ili povus per ruzo lin kapti kaj mortigi. 2 Sed ili diris: Ne dum la festotago, por ke ne estu tumulto de la popolo. 3 Kaj dum li estis en Betania, en la domo de Simon, la leprulo, dum li sidis ĉe manĝo, venis virino, havanta alabastran vazeton da pura narda ŝmiraĵo, tre multekosta; kaj ŝi rompis la vazeton kaj verŝis ĝin sur lian kapon. 4 Kaj iuj indignis interne de si, kaj diris: Por kio okazis ĉi tiu malŝparo de la ŝmiraĵo? 5 Ĉar oni povus vendi ĝin por pli ol tricent denaroj, kaj doni ĝin al malriĉuloj. Kaj ili murmuris kontraŭ ŝi. 6 Kaj Jesuo diris: Lasu ŝin; kial vi ŝin ĝenas? Ŝi faris bonan faron al mi. 7 Ĉar la malriĉulojn vi ĉiam havas kun vi, kaj kiam ajn vi volas, vi povas bonigi ilin; sed min vi ne ĉiam havas. 8 Ŝi faris kion ŝi povis; ŝi antaŭe ŝmiris mian korpon por la entombigo. 9 Vere mi diras al vi: Kie ajn ĉi tiu evangelio estos predikata en la tuta mondo, ankaŭ tio, kion ŝi faris, estos priparolata, kiel memoraĵo de ŝi. 10 Kaj Judas Iskariota, unu el la dek du, iris al la ĉefpastroj, por perfidi lin al ili. 11 Kaj aŭdinte tion, ili ĝojis, kaj promesis doni al li monon. Kaj li serĉis, kiamaniere oportune perfidi lin. 12 Kaj en la unua tago de la senfermentaj panoj, kiam oni buĉis la Paskon, liaj disĉiploj diris al li: Kien vi volas, ke ni iru kaj pretigu, por ke vi manĝu la Paskon? 13 Kaj li sendis du el siaj disĉiploj, kaj diris al ili: Iru en la urbon, kaj tie vin renkontos viro, portanta kruĉon da akvo; sekvu lin. 14 Kaj kien ajn li eniros, diru al la domomastro: La Majstro diras: Kie estas la gastoĉambro, kie mi manĝos la Paskon kun miaj disĉiploj? 15 Kaj li montros al vi grandan supran ĉambron, aranĝitan kaj pretan; tie pretigu por ni. 16 Kaj liaj disĉiploj eliris kaj eniris en la urbon, kaj trovis tiel, kiel li diris al ili; kaj ili pretigis la Paskon. 17 Kaj vespere li venis kun la dek du. 18 Kaj dum ili sidis kaj manĝis, Jesuo diris: Vere mi diras al vi: Unu el vi, kiu manĝas kun mi, perfidos min. 19 Kaj ili komencis malĝoji, kaj diri al li unu post la alia: Ĉu mi estas? kaj alia diris: Ĉu mi estas? 20 Kaj li respondis kaj diris al ili: Unu el la dek du estas, kiu trempas kun mi en la pladon. 21 La Filo de homo ja foriras, kiel estas skribite pri li; sed ve al tiu homo, per kiu la Filo de homo estas perfidita! estus pli bone por tiu homo, se li ne estus naskita. 22 Kaj dum ili manĝis, Jesuo prenis panon, kaj benis, kaj dispecigis ĝin kaj donis al ili, kaj diris: Prenu, manĝu; ĉi tio estas mia korpo. 23 Kaj li prenis la kalikon, kaj doninte dankon, li donis ĝin al ili; kaj ĉiuj trinkis el ĝi. 24 Kaj li diris al ili: Ĉi tio estas mia sango de la nova interligo, kiu estas elverŝata por multaj.
7
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
25 Vere mi diras al vi: Mi ne plu trinkos el la frukto de la vinberarbo ĝis tiu tago, kiam mi trinkos ĝin novan en la regno de Dio. 26 Kaj kantinte himnon, ili foriris al la monto Olivarba. 27 Kaj Jesuo diris al ili: Vi ĉiuj ofendiĝos pro mi ĉi tiun nokton; ĉar estas skribite: Mi frapos la paŝtiston, kaj la ŝafoj disiĝos. 28 Sed post mia releviĝo, mi iros antaŭ vi en Galileon. 29 Sed Petro diris al li: Kvankam ĉiuj ofendiĝos, mi tamen ne. 30 Kaj Jesuo diris al li: Vere mi diras al vi, ke hodiaŭ, en ĉi tiu nokto, antaŭ ol koko krios dufoje, vi malkonfesos min trifoje. 31 Sed li des pli insiste diris: Eĉ se mi devos morti kun vi, mi tute ne malkonfesos vin. Tiel same diris ankaŭ ĉiuj. 32 Kaj ili alvenis al loko nomata Getsemane; kaj li diris al siaj disĉiploj: Sidu ĉi tie, dum mi preĝos. 33 Kaj li prenis kun si Petron kaj Jakobon kaj Johanon, kaj komencis tre konsterniĝi kaj maltrankviliĝi; 34 Kaj li diris al ili: Tre malĝoja estas mia animo ĝis morto; restu ĉi tie, kaj viglu. 35 Kaj irinte iom antaŭen, li falis sur la teron, kaj preĝis, ke se eble la horo pasu for de li. 36 Kaj li diris: Abba, Patro, ĉio estas ebla ĉe Vi; forigu de mi ĉi tiun kalikon; tamen ne kion mi volas, sed kion Vi volas. 37 Kaj li venis, kaj trovis ilin dormantaj, kaj diris al Petro: Simon, ĉu vi dormas? Ĉu vi ne povis vigli eĉ unu horon? 38 Viglu kaj preĝu, por ke vi ne eniru en tenton. La spirito ja estas preta, sed la karno estas malforta. 39 Kaj denove li foriris, kaj preĝis, kaj parolis la samajn vortojn. 40 Kaj kiam li revenis, li trovis ilin dormantaj, ĉar iliaj okuloj pezis; kaj ili ne sciis, kion respondi al li. 41 Kaj li venis la trian fojon, kaj diris al ili: Dormu nun kaj ripozu; sufiĉas; la horo venis; jen la Filo de homo estas perfidata en la manojn de pekuloj. 42 Leviĝu, ni iru; jen mia perfidanto alproksimiĝas. 43 Kaj tuj, dum li ankoraŭ parolis, venis Judas, unu el la dek du, kaj kun li granda homamaso kun glavoj kaj bastonoj, de la ĉefpastroj kaj skribistoj kaj pliaĝuloj. 44 Kaj lia perfidanto jam donis al ili signon, dirante: Kiun mi kisos, tiu estas li; prenu lin, kaj forkonduku lin sekure. 45 Kaj tuj kiam li alvenis, li iris al li, kaj diris: Majstro, sinjoro; kaj li kisis lin. 46 Kaj ili metis la manojn sur lin kaj kaptis lin. 47 Kaj unu el la apudstarantoj eltiris glavon kaj frapis sklavon de la ĉefpastro kaj detranĉis lian orelon. 48 Kaj Jesuo respondis kaj diris al ili: Ĉu vi elvenis, kvazaŭ kontraŭ ŝteliston, kun glavoj kaj bastonoj, por kapti min? 49 Ĉiutage mi estis inter vi en la templo, instruante, kaj vi min ne kaptis; sed la Skriboj devas plenumiĝi. 50 Kaj ĉiuj forlasis lin kaj forkuris. 51 Kaj lin sekvis junulo, havanta lin ĉirkaŭ la nuda korpo per tolaĵo; kaj la junuloj lin kaptis; 52 Kaj lasinte la tolaĵon, li forkuris nuda de ili. 53 Kaj ili forkondukis Jesuon al la ĉefpastro; kaj kun li kolektiĝis ĉiuj ĉefpastroj kaj pliaĝuloj kaj skribistoj. 54 Kaj Petro lin sekvis malproksime ĝis interne de la korto de la ĉefpastro, kaj li sidis kun la subuloj kaj varmigis sin apud la fajro. 55 Kaj la ĉefpastroj kaj la tuta sinedrio serĉis ateston kontraŭ Jesuo, por lin mortigi, kaj trovis nenian. 56 Ĉar multaj malvere atestis kontraŭ li, sed iliaj atestoj ne akordiĝis. 57 Kaj iuj leviĝis, kaj malvere atestis kontraŭ li, dirante:
8
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
58 Ni aŭdis lin diri: Mi detruos ĉi tiun manfaritan sanktejon, kaj en la daŭro de tri tagoj mi konstruos alian ne manfaritan. 59 Sed ankaŭ ne tiel iliaj atestoj akordiĝis. 60 Kaj la ĉefpastro stariĝis meze de la ĉeestantoj, kaj demandis Jesuon, dirante: Ĉu vi respondas nenion? kion atestas ĉi tiuj kontraŭ vi? 61 Sed li silentis kaj respondis nenion. Denove la ĉefpastro lin demandis, kaj diris al li: Ĉu vi estas la Kristo, la Filo de la Benato? 62 Kaj Jesuo diris: Mi estas; kaj vi vidos la Filon de homo, sidantan dekstre de la Potenco kaj venantan sur la nuboj de la ĉielo. 63 Tiam la ĉefpastro disŝiris siajn vestojn, kaj diris: Pro kio ni plu bezonas atestantojn? 64 Vi aŭdis la blasfemon: kion vi pensas? Kaj ĉiuj kondamnis lin al morto. 65 Kaj kelkaj komencis kraĉi sur lin, kaj kovri lian vizaĝon, kaj vangofrapi lin, kaj diri al li: Profetu; kaj la sklavoj frapis lin per la manplatoj. 66 Kaj dum Petro estis malsupre en la korto, venis unu el la servistinoj de la ĉefpastro; 67 Kaj vidante Petron sin varmiganta, ŝi rigardis lin, kaj diris: Vi ankaŭ estis kun Jesuo, la Nazaretano. 68 Sed li neis, dirante: Mi ne scias, nek komprenas, kion vi diras. Kaj li eliris en la portikon; kaj la koko kriis. 69 Kaj unu servistino lin denove vidis, kaj komencis diri al la apudstarantoj: Ĉi tiu estas unu el ili. 70 Kaj li denove neis ĝin. Kaj post iom da tempo la apudstarantoj denove diris al Petro: Vere vi estas unu el ili, ĉar vi estas Galileano, kaj via parolmaniero konformas al tio. 71 Sed li komencis malbeni kaj ĵuri, dirante: Mi ne konas tiun homon, pri kiu vi parolas. 72 Kaj la duan fojon la koko kriis. Kaj Petro rememoris la vorton, kiun Jesuo diris al li: Antaŭ ol koko krios dufoje, vi min trifoje malkonfesos. Kaj pripensante tion, li ploris. Marko 15 1 Kaj tuj matene la ĉefpastroj konsiliĝis kun la pliaĝuloj kaj skribistoj kaj la tuta sinedrio, kaj ligis Jesuon kaj forkondukis lin kaj transdonis lin al Pilato. 2 Kaj Pilato lin demandis: Ĉu vi estas la Reĝo de la Judoj? Kaj li responde diris al li: Vi diras. 3 Kaj la ĉefpastroj akuzis lin pri multaj aferoj; sed li respondis nenion. 4 Kaj Pilato denove lin demandis, dirante: Ĉu vi respondas nenion? jen kiom multe ili atestas kontraŭ vi. 5 Sed Jesuo ankoraŭ nenion respondis, tiel ke Pilato miris. 6 Ĉe tiu festo li liberigis al ili unu malliberulon, kiun ajn ili deziris. 7 Kaj estis unu, nomata Barabas, kiu estis malliberigita kun la ribelintoj kun li, kiu faris murdon en la ribelo. 8 Kaj la homamaso, kriante laŭte, komencis peti, ke li faru al ili tion, kion li ĉiam faris. 9 Sed Pilato respondis al ili, dirante: Ĉu vi volas, ke mi liberigu al vi la Reĝon de la Judoj? 10 Ĉar li sciis, ke pro envio la ĉefpastroj lin transdonis. 11 Sed la ĉefpastroj instigis la popolon, ke li prefere liberigu al ili Barabason. 12 Kaj Pilato respondis denove kaj diris al ili: Kion do vi volas, ke mi faru al tiu, kiun vi nomas Reĝo de la Judoj? 13 Kaj ili denove kriis: Krucumu lin. 14 Tiam Pilato diris al ili: Kial? kian malbonon li faris? Kaj ili kriis des pli forte: Krucumu lin. 15 Kaj Pilato, volante kontentigi la popolon, liberigis al ili Barabason, kaj skurĝinte Jesuon, transdonis lin, por esti krucumita. 16 Kaj la soldatoj forkondukis lin en la korton, nomatan Pretorio, kaj kunvokis la tutan kohorton. 17 Kaj ili vestis lin per purpuro, kaj plektis kronon el dornoj kaj metis ĝin sur lian kapon, 18 kaj komencis saluti lin: Saluton, Reĝo de la Judoj! 19 Kaj ili frapis lin sur la kapon per kano, kaj kraĉis sur lin, kaj genuiĝinte, ili adorkliniĝis al li.
9
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
20 Kaj mokinte lin, ili demetis de li la purpuron kaj surmetis liajn proprajn vestojn, kaj elkondukis lin, por krucumi lin. 21 Kaj ili devigis unu preterpasanton, Simonon, Kirenanon, venantan de la kamparo, patron de Aleksandro kaj Rufo, porti lian krucon. 22 Kaj ili kondukis lin al la loko Golgota, tio estas, Loko de Kranio. 23 Kaj ili donis al li trinki vinon miksitan kun mirho; sed li ĝin ne akceptis. 24 Kaj krucuminte lin, ili dividis liajn vestojn, ĵetante lotojn sur ilin, kion ĉiu prenu. 25 Kaj estis la tria horo, kaj ili lin krucumis. 26 Kaj la surskribo de lia akuzo estis surskribita: LA REĜO DE LA JUDOJ. 27 Kaj kun li ili krucumis du ŝtelistojn, unu dekstre de li kaj la alian maldekstre. 28 Kaj plenumiĝis la Skribo, kiu diras: Kaj li estis alkalkulita al la krimuloj. 29 Kaj la preterpasantoj insultis lin, balancante la kapojn, kaj dirante: Ho, vi, kiu detruas la sanktejon kaj rekonstruas ĝin en tri tagoj, 30 Savu vin, deirante de la kruco. 31 Tiel same ankaŭ la ĉefpastroj, mokante inter si kun la skribistoj, diris: Aliajn li savis; sin mem li ne povas savi. 32 La Kristo, la Reĝo de Izrael, deiru nun de la kruco, por ke ni vidu kaj kredu. Kaj tiuj, kiuj estis krucumitaj kun li, lin insultis. 33 Kaj kiam venis la sesa horo, fariĝis mallumo sur la tuta lando ĝis la naŭa horo. 34 Kaj je la naŭa horo Jesuo kriis per laŭta voĉo, dirante: Eloi, Eloi, lama sabaktani? tio estas, Mia Dio, mia Dio, kial Vi forlasis min? 35 Kaj kelkaj el la apudstarantoj, aŭdinte tion, diris: Jen li vokas Elijan. 36 Kaj unu kuris kaj plenigis spongon per vinagro, kaj metinte ĝin sur kanon, donis al li trinki, dirante: Lasu; ni vidu, ĉu Elija venos, por depreni lin. 37 Kaj Jesuo, kriinte per laŭta voĉo, ellasis la fantomon. 38 Kaj la kurteno de la sanktejo disŝiriĝis en du pecojn de supre ĝis sube. 39 Kaj la centestro, kiu staris kontraŭ li, vidis, ke li tiel kriis kaj ellasis la spiriton, li diris: Vere ĉi tiu viro estis Filo de Dio. 40 Estis ankaŭ virinoj, rigardantaj de malproksime; inter kiuj estis Maria Magdalena, kaj Maria, la patrino de Jakobo la malgranda kaj de Joses, kaj Salome; 41 (kiuj ankaŭ sekvis lin, kiam li estis en Galileo, kaj servis al li; kaj multaj aliaj virinoj, kiuj supreniris kun li en Jerusalemon. 42 Kaj kiam venis la vespero, ĉar estis la Preparado, tio estas, la tago antaŭ la sabato, 43 Jozef el Arimateo, honorinda konsilisto, kiu ankaŭ atendis la regnon de Dio, venis kaj kuraĝe eniris al Pilato, kaj petis la korpon de Jesuo. 44 Kaj Pilato miris, ĉu li jam estas mortinta; kaj alvokinte la centestron, li demandis al li, ĉu li jam delonge estas mortinta. 45 Kaj sciiĝinte tion de la centestro, li donis la korpon al Jozef. 46 Kaj li aĉetis tolon, kaj deprenis lin kaj envolvis lin en la tolon, kaj metis lin en tombon, kiu estis elhakita el roko, kaj li rulis ŝtonon al la enirejo de la tombo. 47 Kaj Maria Magdalena kaj Maria, la patrino de Joses, rigardis, kie oni metis lin. Marko 16 1 Kaj kiam la sabato pasis, Maria Magdalena, kaj Maria, la patrino de Jakobo, kaj Salome aĉetis aromaĵojn, por ke ili venu kaj ŝmiru lin. 2 Kaj tre frue matene en la unua tago de la semajno, ili venis al la tombo ĉe la sunleviĝo. 3 Kaj ili diris unu al la alia: Kiu derulos al ni la ŝtonon de la enirejo de la tombo? 4 Kaj kiam ili rigardis, ili vidis, ke la ŝtono estis derulita; ĉar ĝi estis tre granda. 5 Kaj enirinte en la tombon, ili vidis junulon sidantan dekstre, vestitan per longa blanka vesto; kaj ili timis.
10
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
6 Kaj li diris al ili: Ne timu; vi serĉas Jesuon, la Nazaretanon, la krucumitan; li leviĝis; li ne estas ĉi tie; jen la loko, kie oni metis lin. 7 Sed iru, diru al liaj disĉiploj kaj al Petro, ke li iras antaŭ vi en Galileon; tie vi lin vidos, kiel li diris al vi. 8 Kaj ili rapide eliris, kaj forkuris de la tombo; ĉar ili tremis kaj konfuziĝis, kaj ili nenion diris al iu; ĉar ili timis. 9 Kaj kiam Jesuo leviĝis frue en la unua tago de la semajno, li aperis unue al Maria Magdalena, el kiu li elpelis sep demonojn. 10 Kaj ŝi iris kaj rakontis al tiuj, kiuj estis kun li, dum ili funebris kaj ploris. 11 Kaj ili, aŭdinte, ke li vivas kaj estas vidita de ŝi, ne kredis. 12 Poste li aperis en alia formo al du el ili, dum ili piediris kaj iris en la kamparon. 13 Kaj ili iris kaj rakontis al la ceteraj; kaj ankaŭ ili ne kredis al ili. 14 Poste li aperis al la dek unu, dum ili sidis ĉe manĝo, kaj riproĉis ilin pro ilia nekredemo kaj malmoleco de koro, ĉar ili ne kredis tiujn, kiuj vidis lin post lia releviĝo. 15 Kaj li diris al ili: Iru en la tutan mondon, kaj prediku la evangelion al ĉiu kreitaro. 16 Kiu kredos kaj estos baptita, tiu estos savita; sed kiu ne kredos, tiu estos kondamnita. 17 Kaj jenaj signoj sekvos tiujn, kiuj kredas: en mia nomo ili elpelos demonojn; ili parolos novajn lingvojn; 18 Ili prenos serpentojn; kaj se ili trinkos ion mortigan, ĝi ne difektos ilin; ili metos manojn sur malsanulojn, kaj ili saniĝos. 19 Tiam do, post kiam la Sinjoro parolis al ili, li estis prenita supren en la ĉielon, kaj sidis dekstre de Dio. 20 Kaj ili eliris, kaj predikis ĉie, kaj la Sinjoro laboris kun ili kaj konfirmas la vorton per la signoj, kiuj sekvis ilin. Amen.
Evangelio laŭ Luko Luko 22 1 Alproksimiĝis la festo de senfermentaj panoj, kiu estas nomata la Pasko. 2 Kaj la ĉefpastroj kaj skribistoj serĉis, kiamaniere ili povus lin mortigi, ĉar ili timis la popolon. 3 Tiam Satano eniris en Judason, alnomatan Iskariota, kiu estis el la nombro de la dek du. 4 Kaj li foriris, kaj interparolis kun la ĉefpastroj kaj kapitanoj, kiamaniere li lin transdonos al ili. 5 Kaj ili ĝojis, kaj interkonsentis doni al li monon. 6 Kaj li promesis, kaj serĉis okazon perfidi lin al ili dum la foresto de la homamaso. 7 Kaj venis la tago de senfermentaj panoj, kiam oni devis buĉi la Paskon. 8 Kaj li sendis Petron kaj Johanon, dirante: Iru kaj pretigu por ni la Paskon, por ke ni manĝu. 9 Kaj ili diris al li: Kie vi volas, ke ni pretigu? 10 Kaj li diris al ili: Jen, kiam vi eniros en la urbon, vin renkontos viro, portanta kruĉon da akvo; sekvu lin en la domon, kien li eniros. 11 Kaj diru al la domomastro: La Majstro diras al vi: Kie estas la gastoĉambro, kie mi manĝos la Paskon kun miaj disĉiploj? 12 Kaj li montros al vi grandan supran ĉambron, aranĝitan; tie pretigu. 13 Kaj ili iris, kaj trovis, kiel li diris al ili; kaj ili pretigis la Paskon. 14 Kaj kiam la horo venis, li sidiĝis, kaj la dek du apostoloj kun li. 15 Kaj li diris al ili: Kun deziro mi deziris manĝi ĉi tiun Paskon kun vi antaŭ ol mi suferos; 16 Ĉar mi diras al vi: Mi ne plu manĝos ĝin, ĝis ĝi plenumiĝos en la regno de Dio. 17 Kaj li prenis la kalikon, kaj doninte dankon, li diris: Prenu ĉi tion, kaj dividu ĝin inter vi; 18 Ĉar mi diras al vi: Mi ne trinkos el la frukto de la vinberarbo, ĝis venos la regno de Dio. 19 Kaj li prenis panon, kaj doninte dankon, li ĝin dispecigis kaj donis al ili, dirante: Ĉi tio estas mia korpo, kiu estas donita por vi; ĉi tion faru por memorigo pri mi. 11
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
20 Tiel same ankaŭ la kalikon post la vespermanĝo, dirante: Ĉi tiu kaliko estas la nova interligo en mia sango, kiu estas verŝata por vi. 21 Sed jen la mano de tiu, kiu min perfidas, estas kun mi sur la tablo. 22 Kaj la Filo de homo ja iras, kiel estas destinite; sed ve al tiu homo, de kiu li estas perfidita! 23 Kaj ili komencis diskuti inter si, kiu el ili faros tion. 24 Kaj estis ankaŭ disputo inter ili: kiu el ili estu rigardata kiel la plej granda. 25 Kaj li diris al ili: La reĝoj de la nacianoj ekzercas sian aŭtoritaton super ili, kaj tiuj, kiuj ekzercas aŭtoritaton super ili, estas nomataj Bonfarantoj. 26 Sed vi ne estu tiel; sed tiu, kiu estas la pli granda el vi, estu kiel la pli juna; kaj tiu, kiu estas la ĉefa, kiel la servanto. 27 Ĉar kiu estas pli granda, la sidanto ĉe manĝo, aŭ la servanto? Ĉu ne estas la sidanto ĉe manĝo? Sed mi estas meze de vi, kiel la servanto. 28 Vi estas tiuj, kiuj restis kun mi en miaj tentoj. 29 Kaj mi difinas por vi regnon, kiel mia Patro difinis por mi; 30 por ke vi manĝu kaj trinku ĉe mia tablo en mia regno, kaj sidu sur tronoj, juĝante la dek du tribojn de Izrael. 31 Kaj la Sinjoro diris: Simon, Simon, jen Satano postulis vin, por kribri kiel tritikon; 32 Sed mi preĝis por vi, ke via fido ne ŝanceliĝos; kaj kiam vi konvertiĝos, firmigu viajn fratojn. 33 Kaj li diris al li: Sinjoro, mi estas preta iri kun vi kaj en malliberejon kaj al la morto. 34 Kaj li diris: Mi diras al vi, Petro, koko ne krios hodiaŭ, antaŭ ol vi trifoje malkonfesos, ke vi min konas. 35 Kaj li diris al ili: Kiam mi vin sendis sen monujo kaj sako kaj ŝuoj, ĉu vi mankis io? Kaj ili diris: Nenio. 36 Kaj li diris al ili: Sed nun, kiu havas monujon, prenu ĝin, kaj tiel same sian saketon; kaj kiu ne havas glavon, vendu sian veston kaj aĉetu unu. 37 Ĉar mi diras al vi, ke tio, kio estas skribita, devas plenumiĝi en mi: Kaj li estis alkalkulita al la krimuloj; ĉar tio, kio koncernas min, havas finon. 38 Kaj ili diris: Sinjoro, jen estas du glavoj. Kaj li diris al ili: Sufiĉas. 39 Kaj elirinte, li iris laŭ sia kutimo al la monto Olivarba; kaj liaj disĉiploj lin sekvis. 40 Kaj kiam li alvenis al la loko, li diris al ili: Preĝu, ke vi ne eniru en tenton. 41 Kaj li foriris de ili proksimume ŝtonĵeton, kaj li genuiĝis, kaj preĝis, 42 dirante: Patro, se Vi volas, forigu de mi ĉi tiun kalikon; tamen plenumiĝu ne mia volo, sed Via. 43 Kaj aperis al li anĝelo el la ĉielo, fortigante lin. 44 Kaj estante en agonio, li preĝis pli fervore, kaj lia ŝvito estis kiel grandaj gutoj da sango, defalantaj sur la teron. 45 Kaj leviĝinte post la preĝo kaj veninte al siaj disĉiploj, li trovis ilin dormantaj pro malĝojo, 46 kaj diris al ili: Kial vi dormas? leviĝu kaj preĝu, por ke vi ne eniru en tenton. 47 Kaj dum li ankoraŭ parolis, jen homamaso; kaj tiu, kiu estis nomata Judas, unu el la dek du, iris antaŭ ili, kaj alproksimiĝis al Jesuo, por kisi lin. 48 Sed Jesuo diris al li: Judas, ĉu vi perfidas per kiso la Filon de homo? 49 Kaj kiam tiuj, kiuj ĉirkaŭis lin, vidis, kio sekvos, ili diris al li: Sinjoro, ĉu ni frapu per glavo? 50 Kaj unu el ili frapis la sklavon de la ĉefpastro kaj detranĉis lian dekstran orelon. 51 Kaj Jesuo responde diris: Suferu ĝis nun. Kaj li tuŝis lian orelon kaj sanigis lin. 52 Kaj Jesuo diris al la ĉefpastroj kaj kapitanoj de la templo kaj pliaĝuloj, kiuj venis al li: Ĉu vi elvenis kun glavoj kaj bastonoj, kvazaŭ kontraŭ ŝteliston? 53 Kiam mi estis ĉiutage inter vi en la templo, vi ne etendis manojn kontraŭ min; sed ĉi tiu estas via horo, kaj la potenco de mallumo. 54 Kaj ili prenis lin, kaj forkondukis lin, kaj venigis lin en la domon de la ĉefpastro. Kaj Petro sekvis lin de malproksime. 55 Kaj kiam ili ekbruligis fajron meze de la korto kaj sidiĝis kune, Petro sidiĝis meze de ili.
12
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
56 Sed unu servistino, rigardante lin sidantan apud la fajro, kaj fikse rigardante lin, diris: Ĉi tiu ankaŭ estis kun li. 57 Kaj li malkonfesis lin, dirante: Virino, mi lin ne konas. 58 Kaj post iom da tempo alia lin vidis, kaj diris: Vi ankaŭ estas el ili. Petro diris: Ho viro, mi ne estas. 59 Kaj post la daŭro de ĉirkaŭ unu horo alia asertis konvinkite, dirante: Vere, ĉi tiu ankaŭ estis kun li, ĉar li estas Galileano. 60 Kaj Petro diris:Viro, mi ne scias, kion vi diras. Kaj tuj, dum li ankoraŭ parolis, koko kriis. 61 Kaj la Sinjoro turniĝis kaj rigardis Petron. Kaj Petro rememoris la vorton de la Sinjoro, ke li diris al li: Antaŭ ol koko krios, vi trifoje malkonfesos min. 62 Kaj Petro eliris, kaj maldolĉe ploris. 63 Kaj la viroj, kiuj gardis Jesuon, lin mokis kaj batis. 64 Kaj ili kovris lin per la okuloj, kaj frapis lin sur la vizaĝo, kaj demandis lin, dirante: Profetu, kiu vin frapis? 65 Kaj multajn aliajn blasfemojn ili parolis kontraŭ li. 66 Kaj tuj kiam tagiĝis, la pliaĝuloj de la popolo kunvenis kaj la ĉefpastroj kaj la skribistoj, kaj enkondukis lin en sian sinedrion, dirante: 67 Ĉu vi estas la Kristo? diru al ni. Kaj li diris al ili: Se mi diros al vi, vi ne kredos; 68 Kaj se mi vin demandos, vi ne respondos al mi, nek lasos min iri. 69 De nun la Filo de homo sidos dekstre de la potenco de Dio. 70 Tiam ĉiuj diris: Ĉu vi do estas la Filo de Dio? Kaj li diris al ili: Vi diras, ke mi estas. 71 Kaj ili diris: Kial ni bezonas pluan ateston? ĉar ni mem aŭdis el lia propra buŝo. Luko 23 1 Kaj la tuta homamaso leviĝis kaj kondukis lin al Pilato. 2 Kaj ili komencis akuzi lin, dirante: Ni trovis ĉi tiun ulon erariganta la nacion, kaj malpermesanta pagi tributon al Cezaro, kaj diranta, ke li mem estas Kristo, Reĝo. 3 Kaj Pilato lin demandis, dirante: Ĉu vi estas la Reĝo de la Judoj? Kaj li respondis al li: Vi diras. 4 Kaj Pilato diris al la ĉefpastroj kaj popolo: Mi trovas nenian kulpon en ĉi tiu viro. 5 Sed ili des pli koleris, dirante: Li maltrankviligas la popolon, instruante tra la tuta Judujo, komencante de Galileo ĝis ĉi tie. 6 Kiam Pilato aŭdis pri Galileo, li demandis, ĉu la viro estas Galileano. 7 Kaj tuj kiam li sciiĝis, ke li apartenas al la aŭtoritato de Herodo, li sendis lin al Herodo, kiu ankaŭ estis en Jerusalem tiutempe. 8 Kaj Herodo, vidante Jesuon, tre ĝojis; ĉar li de longe deziris vidi lin, ĉar li jam aŭdis multon pri li; kaj li esperis vidi ian miraklon, faritan de li. 9 Kaj li demandis lin per multaj vortoj, sed li respondis al li nenion. 10 Kaj la ĉefpastroj kaj skribistoj staris, kaj forte lin akuzis. 11 Kaj Herodo kun siaj militistoj lin malestimis kaj mokis, kaj vestinte lin per belaj roboj, li lin resendis al Pilato. 12 Kaj Pilato kaj Herodo amikiĝis en tiu sama tago, ĉar antaŭe ili estis malamikoj inter si. 13 Kaj Pilato, kunvokinte la ĉefpastrojn kaj la regantojn kaj la popolon, 14 diris al ili: Vi alkondukis al mi ĉi tiun viron, kvazaŭ li erarigas la popolon; kaj jen mi, esplordemandinte lin antaŭ vi, trovis nenian kulpon en ĉi tiu viro rilate al tio, pri kio vi lin akuzas; 15 Nek Herodo, ĉar mi sendis vin al li; kaj jen nenio inda je morto estas farita al li. 16 Tial mi lin skurĝos kaj liberigos. 17 (Ĉar li devis liberigi unu al ili dum la festo.) 18 Kaj ili kriis ĉiuj samtempe, dirante: Forigu ĉi tiun, kaj liberigu al ni Barabason; 19 (kiu pro ribelo farita en la urbo, kaj pro mortigo, estis ĵetita en malliberejon.) 20 Pilato do, volante liberigi Jesuon, denove parolis al ili.
13
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
21 Sed ili kriis, dirante: Krucumu lin, krucumu lin! 22 Kaj li diris al ili la trian fojon: Kial? kian malbonon li faris? Mi trovis en li nenian kaŭzon de morto; tial mi lin skurĝos kaj liberigos. 23 Kaj ili insistis per laŭtaj krioj, postulante, ke li estu krucumita; sed la krioj de ili kaj de la ĉefpastroj superfortis. 24 Kaj Pilato juĝis, ke estu laŭ ilia postulo. 25 Kaj li liberigis al ili tiun, kiu pro ribelado kaj mortigo estis ĵetita en malliberejon, kiun ili postulis; sed Jesuon li transdonis al ilia volo. 26 Kaj dum ili lin forkondukis, ili kaptis Simonon, Kirenanon, venantan de la kamparo, kaj metis sur lin la krucon, por ke li portu ĝin post Jesuo. 27 Kaj lin sekvis granda homamaso da la popolo, kaj da virinoj, kiuj ankaŭ ĝemis kaj lamentis lin. 28 Sed Jesuo, turninte sin al ili, diris: Filinoj de Jerusalem, ne ploru pro mi, sed ploru pro vi mem kaj pro viaj infanoj. 29 Ĉar jen venas tagoj, kiam oni diros: Feliĉaj estas la senfruktaj, kaj la ventroj, kiuj ne naskis, kaj la mamoj, kiuj ne mamsuĉis. 30 Tiam oni komencos diri al la montoj: Falu sur nin; kaj al la montetoj: Kovru nin. 31 Ĉar se oni tion faras al la verda arbo, kio estos farita al la seka? 32 Kaj estis kondukataj kun li ankaŭ aliaj du, krimuloj, por esti mortigitaj. 33 Kaj kiam ili alvenis al loko nomata Kalvario, tie ili krucumis lin, kaj la krimulojn, unu dekstre kaj la alian maldekstre. 34 Kaj Jesuo diris: Patro, pardonu ilin, ĉar ili ne scias, kion ili faras. Kaj ili dividis liajn vestojn kaj ĵetis lotojn. 35 Kaj la popolo staris, rigardante. Kaj la regantoj ankaŭ mokis lin, dirante: Aliajn li savis; li savu sin mem, se li estas la Kristo, la elektito de Dio. 36 Kaj la soldatoj ankaŭ lin mokis, venante al li kaj ofertante al li vinagron, 37 kaj dirante: Se vi estas la reĝo de la Judoj, savu vin. 38 Kaj estis ankaŭ surskribo super li, greka kaj latina kaj hebrea: ĈI TIU ESTAS LA REĜO DE LA JUDOJ. 39 Kaj unu el la pendigitaj krimuloj insultis lin, dirante: Se vi estas la Kristo, savu vin kaj nin. 40 Sed la alia responde riproĉis lin, dirante: Ĉu vi ne timas Dion, ĉar vi estas en la sama kondamno? 41 Kaj ni ja juste; ĉar ni ricevas tion, kio ĝuas niajn farojn; sed ĉi tiu viro faris nenion malbonan. 42 Kaj li diris al Jesuo: Sinjoro, memoru min, kiam vi venos en vian regnon. 43 Kaj Jesuo diris al li: Vere mi diras al vi: Hodiaŭ vi estos kun mi en Paradizo. 44 Kaj estis ĉirkaŭ la sesa horo, kaj fariĝis mallumo sur la tuta tero ĝis la naŭa horo. 45 Kaj la suno mallumiĝis, kaj la kurteno de la sanktejo disŝiriĝis en la mezo. 46 Kaj Jesuo, kriinte per laŭta voĉo, diris: Patro, en viajn manojn mi transdonas mian spiriton; kaj tion dirinte, li ellasis la spiriton. 47 Kaj kiam la centestro vidis la okazintaĵon, li gloris Dion, dirante: Ĉi tiu estis vere justulo. 48 Kaj ĉiuj homoj, kiuj kunvenis al tiu spektaklo, kaj vidinte la okazintaĵojn, ili reiris, frapante siajn brustojn. 49 Kaj ĉiuj liaj konatoj, kaj la virinoj, kiuj sekvis lin el Galileo, staris malproksime, vidante tion. 50 Kaj jen estis viro nomata Jozef, konsilanto; kaj li estis homo bona kaj justa; 51 (tiu ĉi ne konsentis al ilia intenco kaj faro;) li estis el Arimateo, urbo de la Judoj, kiu ankaŭ mem atendis la regnon de Dio. 52 Tiu viro iris al Pilato kaj petis la korpon de Jesuo. 53 Kaj li deprenis ĝin kaj envolvis ĝin en tolon, kaj metis ĝin en tombon, kiu estis elhakita el ŝtono, kie neniu antaŭe estis metita. 54 Kaj tiu tago estis la Preparado, kaj la sabato alproksimiĝis. 55 Kaj la virinoj, kiuj venis kun li el Galileo, sekvis lin, kaj vidis la tombon, kaj kiel lia korpo estis metita.
14
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
56 Kaj ili revenis, kaj pretigis spicojn kaj ŝmiraĵojn; kaj ripozis la sabaton laŭ la ordono. Luko 24 1 La unuan tagon de la semajno, tre frue matene, ili venis al la tombo, alportante la aromaĵojn, kiujn ili pretigis; kaj kelkaj aliaj kun si. 2 Kaj ili trovis la ŝtonon derulita for de la tombo. 3 Kaj ili eniris, kaj ne trovis la korpon de la Sinjoro Jesuo. 4 Kaj dum ili estis tre embarasitaj pri tio, jen apud ili staris du viroj en brilaj vestoj; 5 Kaj ĉar ili timis kaj kliniĝis vizaĝaltere, ili diris al ili: Kial vi serĉas la vivanton inter la mortintoj? 6 Li ne estas ĉi tie, sed leviĝis; memoru, kiel li parolis al vi, kiam li estis ankoraŭ en Galileo, 7 dirante: La Filo de homo devas esti transdonita en la manojn de pekuloj kaj esti krucumita, kaj la trian tagon releviĝi. 8 Kaj ili rememoris liajn vortojn, 9 kaj ili revenis de la tombo, kaj rakontis ĉion ĉi al la dek unu kaj al ĉiuj ceteraj. 10 Kaj estis Maria Magdalena, kaj Joana, kaj Maria, la patrino de Jakobo, kaj aliaj virinoj kun ili, kiuj rakontis tion al la apostoloj. 11 Kaj iliaj vortoj ŝajnis al ili kiel babilaĵoj, kaj ili ne kredis ilin. 12 Tiam Petro leviĝis kaj kuris al la tombo, kaj kliniĝinte, li vidis la litotukojn kuŝantajn aparte, kaj foriris, mirante en si pri tio, kio okazis. 13 Kaj jen du el ili iris en tiu sama tago al vilaĝo nomata Emaus, kiu estas malproksime de Jerusalem ĉirkaŭ sesdek stadiojn. 14 Kaj ili interparolis pri ĉio, kio okazis. 15 Kaj dum ili interparolis kaj diskutis, Jesuo mem alproksimiĝis kaj iris kun ili. 16 Sed iliaj okuloj estis malhelpataj, por ke ili lin ne rekonu. 17 Kaj li diris al ili: Kiajn interparolojn vi havas unu al la alia, dum vi iras, kaj ili estas malĝojaj? 18 Kaj unu el ili, kies nomo estis Kleopas, responde diris al li: Ĉu vi sola estas fremdulo en Jerusalem, kiu ne scias la aferojn, kiuj tie okazis en ĉi tiuj tagoj? 19 Kaj li diris al ili: Kion? Kaj ili diris al li: Pri Jesuo, la Nazareto, kiu estis profeto potenca per faro kaj vorto antaŭ Dio kaj la tuta popolo; 20 kaj kiel la ĉefpastroj kaj niaj regantoj lin transdonis por kondamno al morto, kaj lin krucumis. 21 Sed ni esperis, ke li estas tiu, kiu elaĉetos Izraelon; kaj krom ĉio ĉi, hodiaŭ estas la tria tago de kiam tio okazis. 22 Kaj ankaŭ kelkaj virinoj el ni, kiuj estis frue apud la tombo, nin mirigis; 23 Kaj ne trovinte lian korpon, ili revenis, dirante, ke ili ankaŭ vidis vizion de anĝeloj, kiuj diris, ke li vivas. 24 Kaj kelkaj el ni iris al la tombo, kaj trovis ĝin tiel, kiel diris la virinoj; sed lin ili ne vidis. 25 Tiam li diris al ili: Ho malsaĝuloj kaj kore malviglaj por kredi ĉion, kion la profetoj parolis! 26 Ĉu la Kristo ne devis suferi tion kaj eniri en sian gloron? 27 Kaj komencante de Moseo kaj ĉiuj profetoj, li klarigis al ili el ĉiuj Skriboj la dirojn pri li mem. 28 Kaj ili alproksimiĝis al la vilaĝo, kien ili iris; kaj li ŝajnigis, ke li volas iri pli foren. 29 Sed ili lin devigis, dirante: Restu ĉe ni, ĉar estas preskaŭ vespere, kaj la tago jam malkreskas. Kaj li eniris, por resti ĉe ili. 30 Kaj dum li sidis kun ili ĉe manĝo, li prenis panon, kaj benis ĝin, kaj dispecigis ĝin, kaj donis al ili. 31 Kaj iliaj okuloj malfermiĝis, kaj ili rekonis lin; kaj li malaperis de antaŭ ilia vidkampo. 32 Kaj ili diris unu al alia: Ĉu nia koro ne brulis en ni, dum li parolis kun ni sur la vojo kaj klarigis al ni la Skribojn? 33 Kaj leviĝinte en tiu sama horo, ili reiris al Jerusalem, kaj trovis la dek unu kunvenintaj, kaj tiujn, kiuj estis kun ili, 34 dirante: La Sinjoro vere leviĝis kaj aperis al Simon. 35 Kaj ili rakontis, kio okazis sur la vojo, kaj kiel li rekoniĝis al ili en la dispecigo de pano.
15
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
36 Kaj dum ili tiel parolis, Jesuo mem staris meze de ili, kaj diris al ili: Paco estu al vi. 37 Sed ili tremis kaj konsterniĝis, kaj supozis, ke ili vidis spiriton. 38 Kaj li diris al ili: Kial vi maltrankviliĝas? kaj kial pensoj leviĝas en viaj koroj? 39 Rigardu miajn manojn kaj miajn piedojn, ke ĝi estas mi mem; palpu min kaj vidu; ĉar spirito ne havas karnon kaj ostojn, kiel vi vidas min havi. 40 Kaj dirinte tion, li montris al ili siajn manojn kaj siajn piedojn. 41 Kaj dum ili ankoraŭ ne kredis pro ĝojo, kaj miris, li diris al ili: Ĉu vi havas ĉi tie ian manĝaĵon? 42 Kaj ili donis al li pecon de rostita fiŝo kaj mielĉelaron. 43 Kaj li prenis ĝin kaj manĝis antaŭ ili. 44 Kaj li diris al ili: Jen estas la vortoj, kiujn mi parolis al vi, dum mi ankoraŭ estis kun vi, ke ĉio devas plenumiĝi, kio estas skribita pri mi en la leĝo de Moseo kaj en la profetoj kaj en la psalmoj. 45 Tiam li malfermis ilian komprenon, por ke ili komprenu la Skribojn, 46 kaj diris al ili: Tiel estas skribite, kaj tiel devis la Kristo suferi kaj leviĝi el la mortintoj la trian tagon; 47 kaj ke pento kaj pardono de pekoj estu predikataj en lia nomo al ĉiuj nacioj, komencante ĉe Jerusalem. 48 Kaj vi estas atestantoj pri tio. 49 Kaj jen mi sendas sur vin la promeson de mia Patro; sed restu en la urbo Jerusalem, ĝis vi estos vestitaj per potenco de supre. 50 Kaj li kondukis ilin ĝis Betania, kaj levinte siajn manojn, li benis ilin. 51 Kaj dum li benis ilin, li foriĝis de ili kaj estis forportita en la ĉielon. 52 Kaj ili adorkliniĝis al li, kaj revenis al Jerusalem kun granda ĝojo; 53 Kaj estis konstante en la templo, laŭdante kaj benante Dion. Amen.
Evangelio laŭ Johano Johano 18 1 Parolinte tiujn vortojn, Jesuo foriris kun siaj disĉiploj trans la torenton Kidron, kie estis ĝardeno, en kiun li eniris kune kun siaj disĉiploj. 2 Kaj Judas, lia perfidanto, konis la lokon, ĉar Jesuo ofte venadis tien kun siaj disĉiploj. 3 Judas do, ricevinte kohorton kaj oficistojn, senditajn de la ĉefpastroj kaj Fariseoj, venis tien kun lanternoj kaj torĉoj kaj armiloj. 4 Jesuo do, sciante ĉion, kio venos al li, eliris, kaj diris al ili: Kiun vi serĉas? 5 Ili respondis al li: Jesuo, la Nazaretano. Jesuo diris al ili: Mi estas tiu. Kaj Judas, lia perfidanto, staris kun ili. 6 Tuj kiam do li diris al ili: Mi estas tiu, ili malantaŭeniris kaj falis sur la teron. 7 Tiam li denove demandis ilin: Kiun vi serĉas? Kaj ili diris: Jesuon, la Nazaretanon. 8 Jesuo respondis: Mi diris al vi, ke mi estas tiu; se do vi serĉas min, lasu ĉi tiujn iri. 9 por ke plenumiĝu la vorto, kiun li parolis: El tiuj, kiujn Vi donis al mi, mi perdis neniun. 10 Simon Petro do, havante glavon, eltiris ĝin kaj frapis la sklavon de la ĉefpastro kaj detranĉis lian dekstran orelon. La nomo de la sklavo estis Malko. 11 Tiam Jesuo diris al Petro: Metu vian glavon en la ingon; la kalikon, kiun la Patro donis al mi, ĉu mi ne trinkos ĝin? 12 Tiam la kohorto kaj la kapitano kaj la oficistoj de la Judoj kaptis Jesuon kaj ligis lin, 13 kaj kondukis lin unue al Anas; ĉar li estis bopatro de Kajafas, kiu estis ĉefpastro en tiu jaro. 14 Kajafas estis tiu, kiu donis konsilon al la Judoj, ke estas bone, ke unu homo mortu por la popolo. 15 Kaj Simon Petro sekvis Jesuon, kaj tiel ankaŭ alia disĉiplo; tiu disĉiplo estis konata de la ĉefpastro, kaj eniris kun Jesuo en la korton de la ĉefpastro. 16 Sed Petro staris ekstere ĉe la pordo. Tiam eliris la alia disĉiplo, kiu estis konata de la ĉefpastro, kaj parolis kun la pordistino, kaj enkondukis Petron. 16
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
17 Tiam la pordistino diris al Petro: Ĉu vi ne estas ankaŭ unu el la disĉiploj de tiu homo? Li diris: Mi ne estas. 18 Kaj la sklavoj kaj la oficistoj, kiuj faris fajron per karboj, staris tie, ĉar estis malvarme, kaj ili sin varmigis; Petro ankaŭ staris kun ili kaj sin varmigis. 19 La ĉefpastro tiam demandis Jesuon pri liaj disĉiploj kaj pri lia instruado. 20 Jesuo respondis al li: Mi parolis malkaŝe al la mondo; mi ĉiam instruis en la sinagogo kaj en la templo, kie la Judoj ĉiam kunvenas; kaj sekrete mi diris nenion. 21 Kial vi min demandas? Demandu tiujn, kiuj aŭdis min, kion mi diris al ili; jen ili scias, kion mi diris. 22 Kaj kiam li tion parolis, unu el la apudstarantaj oficistoj frapis Jesuon per la manplato, dirante: Ĉu tiel vi respondas al la ĉefpastro? 23 Jesuo respondis al li: Se mi parolis malbone, atestu pri la malbono; sed se bone, kial vi min batas? 24 Anas sendis lin ligitan al la ĉefpastro Kajafas. 25 Simon Petro staris kaj sin varmigis. Oni do diris al li: Ĉu vi ne estas ankaŭ unu el liaj disĉiploj? Li neis, kaj diris: Mi ne estas. 26 Unu el la sklavoj de la ĉefpastro, estante parenco de lia orelo, kies orelon Petro detranĉis, diris: Ĉu mi ne vidis vin kun li en la ĝardeno? 27 Petro do denove neis; kaj tuj la koko kriis. 28 Kaj ili kondukis Jesuon de Kajafas al la juĝejo; estis frue; kaj ili mem ne eniris en la juĝejon, por ke ili ne malpuriĝu, sed por ke ili povu manĝi la Paskon. 29 Pilato do eliris al ili, kaj diris: Kian akuzon vi prezentas kontraŭ ĉi tiu viro? 30 Ili respondis kaj diris al li: Se li ne estus malbonfaranto, ni ne transdonus lin al vi. 31 Pilato do diris al ili: Prenu lin vi mem, kaj juĝu lin laŭ via leĝo. La Judoj do diris al li: Ne estas permesite al ni mortigi iun; 32 por ke plenumiĝu la vorto de Jesuo, kiun li parolis, montrante per kia morto li mortos. 33 Pilato do reeniris en la palacon, kaj alvokis Jesuon, kaj diris al li: Ĉu vi estas la Reĝo de la Judoj? 34 Jesuo respondis al li: Ĉu vi tion diras de vi mem, aŭ ĉu aliaj diris ĝin al vi pri mi? 35 Pilato respondis: Ĉu mi estas Judo? Via propra nacio kaj la ĉefpastroj transdonis vin al mi; kion vi faris? 36 Jesuo respondis: Mia regno ne estas el ĉi tiu mondo; se mia regno estus el ĉi tiu mondo, miaj servantoj batalus, por ke mi ne estu transdonita al la Judoj; sed nun mia regno ne estas el ĉi tie. 37 Pilato do diris al li: Ĉu vi do estas reĝo? Jesuo respondis: Vi diras, ke mi estas reĝo. Por tio mi naskiĝis kaj por tio mi venis en la mondon, ke mi atestu pri la vero. Ĉiu, kiu estas el la vero, aŭskultas mian voĉon. 38 Pilato diris al li: Kio estas la vero? Kaj dirinte tion, li eliris denove al la Judoj, kaj diris al ili: Mi trovas en li nenian kulpon. 39 Sed estas ĉe vi kutimo, ke mi liberigu al vi unu dum la Pasko; ĉu vi do volas, ke mi liberigu al vi la Reĝon de la Judoj? 40 Tiam ĉiuj kriis denove, dirante: Ne ĉi tiun, sed Barabason. Barabaso estis rabisto. Johano 19 1 Tiam do Pilato prenis Jesuon kaj skurĝis lin. 2 Kaj la soldatoj plektis kronon el dornoj kaj metis ĝin sur lian kapon, kaj surmetis al li purpuran manton, 3 kaj diris:Saluton, Reĝo de la Judoj! kaj ili lin frapis per la manoj. 4 Pilato do denove eliris, kaj diris al ili: Jen mi lin elkondukas al vi, por ke vi sciu, ke mi trovas en li nenian kulpon. 5 Kaj Jesuo eliris, portante la dornan kronon kaj la purpuran mantelon. Kaj Pilato diris al ili: Jen la viro!
17
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
6 Kiam do la ĉefpastroj kaj oficistoj lin vidis, ili kriis, dirante: Krucumu lin, krucumu lin. Pilato diris al ili: Prenu lin mem, kaj krucumu lin, ĉar mi trovas en li nenian kulpon. 7 La Judoj respondis al li: Ni havas leĝon, kaj laŭ nia leĝo li devas morti, ĉar li pretendis esti Filo de Dio. 8 Kiam do Pilato aŭdis tiun diron, li des pli timiĝis; 9 Kaj reeniris en la juĝejon, kaj diris al Jesuo: De kie vi estas? Sed Jesuo ne respondis al li. 10 Tiam Pilato diris al li: Ĉu vi ne parolas al mi? Ĉu vi ne scias, ke mi havas povon krucumi vin, kaj povon liberigi vin? 11 Jesuo respondis: Vi havus nenian potencon kontraŭ mi, se ĝi ne estus donita al vi de supre; tial tiu, kiu transdonis min al vi, havas la pli grandan pekon. 12 Kaj de tiam Pilato penis liberigi lin; sed la Judoj kriis, dirante: Se vi liberigos tiun, vi ne estas amiko de Cezaro; ĉiu, kiu pretendas esti reĝo, parolas kontraŭ Cezaro. 13 Kiam do Pilato aŭdis tiun diron, li elkondukis Jesuon, kaj sidiĝis sur juĝseĝo en loko nomata Pavimo, sed en la Hebrea lingvo Gabata. 14 Estis la Preparado de la Pasko, ĉirkaŭ la sesa horo; kaj li diris al la Judoj: Jen via Reĝo! 15 Sed ili kriis: Forigu lin, forigu lin, krucumu lin. Pilato diris al ili: Ĉu mi krucumu vian Reĝon? La ĉefpastroj respondis: Ni havas neniun reĝon krom Cezaro. 16 Tiam do li transdonis lin al ili, por esti krucumita. Kaj ili prenis Jesuon kaj forkondukis lin. 17 Kaj portante sian krucon, li eliris en lokon nomatan Loko de Kranio, kiu estas nomata en la Hebrea lingvo Golgota; 18 Tie ili krucumis lin, kaj kun li du aliajn, po unu ĉiuflanke, kaj Jesuon meze. 19 Kaj Pilato skribis titolon kaj metis ĝin sur la krucon. Kaj la surskribo estis: JESUO LA NAZARETA, LA REĜO DE LA JUDOJ. 20 Tiun titolon multaj el la Judoj legis; ĉar la loko, kie Jesuo estis krucumita, estis proksime al la urbo; kaj ĝi estis skribita hebree kaj latine kaj la greka. 21 Tiam la ĉefpastroj de la Judoj diris al Pilato: Ne skribu: La Reĝo de la Judoj; sed, ke li diris: Mi estas Reĝo de la Judoj. 22 Pilato respondis: Kion mi skribis, mi skribis. 23 Kaj la soldatoj, kiam ili krucumis Jesuon, prenis liajn vestojn kaj dividis ilin en kvar partojn, por ĉiu soldato po unu parto; kaj ankaŭ lian tunikon; kaj la tuniko estis sendikudra, teksita de supre tra la tutaĵo. 24 Ili do diris inter si: Ni ne disŝiru ĝin, sed lotu pri ĝi, kies ĝi estos; por ke plenumiĝu la Skribo, kiu diras: Ili dividis miajn vestojn inter si, kaj pri mia tuniko ili lotis. Tion do faris la soldatoj. 25 Sed apud la kruco de Jesuo staris lia patrino, kaj la fratino de lia patrino, Maria, la edzino de Kleofas, kaj Maria Magdalena. 26 Kiam Jesuo, vidinte sian patrinon kaj la apudstarantan disĉiplon, kiun li amis, li diris al sia patrino: Virino, jen via filo! 27 Tiam li diris al la disĉiplo: Jen via patrino! Kaj de tiu horo la disĉiplo prenis ŝin en sian domon. 28 Post tio, Jesuo, sciante, ke ĉio jam plenumiĝis, por ke plenumiĝu la Skribo, diris: Mi soifas. 29 Kaj tie kuŝis vazo plena de vinagro; kaj ili plenigis spongon per vinagro, kaj metis ĝin sur hisopon, kaj levis ĝin al lia buŝo. 30 Kiam do Jesuo ricevis la vinagron, li diris: Estas finite; kaj klininte sian kapon, li ellasis la spiriton. 31 La Judoj do, ĉar estis la Preparado, por ke la korpoj ne restu sur la kruco dum la sabato (ĉar tiu sabato estis granda tago), petegis Pilaton, ke oni rompu iliajn krurojn, kaj ke oni forportu ilin. 32 Tiam la soldatoj venis, kaj rompis la krurojn de la unua kaj de la alia, kiu estis krucumita kun li. 33 Sed kiam ili venis al Jesuo, kaj vidis, ke li jam estas mortinta, ili ne rompis liajn krurojn; 34 Sed unu el la soldatoj per lanco trapikis lian flankon, kaj tuj eliris sango kaj akvo. 35 Kaj tiu, kiu vidis, atestis, kaj lia atesto estas vera; kaj li scias, ke li diras la veron, por ke vi kredu. 36 Ĉar tio okazis, por ke plenumiĝu la Skribo: Osto en li ne estos rompita.
18
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
37 Kaj ankaŭ alia Skribo diras: Ili rigardos tiun, kiun ili trapikis. 38 Kaj post tio Jozef el Arimateo, estante disĉiplo de Jesuo, sed sekrete pro timo de la Judoj, petis Pilaton, ke li povu forpreni la korpon de Jesuo; kaj Pilato permesis. Li do venis kaj prenis la korpon de Jesuo. 39 Venis ankaŭ Nikodemo, kiu unue venis al Jesuo nokte, kaj alportis miksaĵon de mirho kaj aloo, ĉirkaŭ cent funtojn. 40 Ili do prenis la korpon de Jesuo kaj envolvis ĝin per linaĵoj kun aromaĵoj, laŭ la kutimo de la Judoj entombigi. 41 Kaj en la loko, kie li estis krucumita, estis ĝardeno, kaj en la ĝardeno nova tombo, en kiu ankoraŭ neniu estis metita. 42 Tien do ili metis Jesuon pro la Preparado de la Judoj, ĉar la tombo estis proksima. Johano 20 1 La unuan tagon de la semajno Maria Magdalena venis frue, kiam estis ankoraŭ mallume, al la tombo, kaj vidis la ŝtonon prenita de la tombo. 2 Ŝi tiam kuris kaj venis al Simon Petro kaj al la alia disĉiplo, kiun Jesuo amis, kaj diris al ili: Oni forprenis la Sinjoron el la tombo, kaj ni ne scias, kie oni lin metis. 3 Petro do eliris, kaj la alia disĉiplo, kaj venis al la tombo. 4 Do ili ambaŭ kuris kune; kaj la alia disĉiplo kuris pli rapide ol Petro kaj unua alvenis al la tombo. 5 Kaj li kliniĝis kaj rigardis internen, kaj vidis la tolaĵojn kuŝantajn; tamen li ne eniris. 6 Tiam venis Simon Petro, sekvante lin, kaj eniris en la tombon, kaj vidis la tolaĵojn kuŝantajn, 7 Kaj la viŝtuko, kiu estis sur lia kapo, ne kuŝis kun la tolaĵoj, sed estis kunvolvita en aparta loko. 8 Tiam eniris ankaŭ tiu alia disĉiplo, kiu unue alvenis al la tombo, kaj li vidis kaj kredis. 9 Ĉar ili ankoraŭ ne sciis la Skribon, ke li devas releviĝi el la mortintoj. 10 Kaj la disĉiploj foriris denove hejmen. 11 Sed Maria staris ekstere apud la tombo, plorante; kaj dum ŝi ploris, ŝi kliniĝis kaj enrigardis en la tombon, 12 kaj ŝi vidis du anĝelojn en blankaj vestaĵoj, sidantajn, unu ĉe la kaploko kaj la alian ĉe la piedloko, kie la korpo de Jesuo antaŭe kuŝis. 13 Kaj ili diris al ŝi: Virino, kial vi ploras? Ŝi diris al ili: Ĉar oni forprenis mian Sinjoron, kaj mi ne scias, kie oni lin metis. 14 Kaj dirinte tion, ŝi turnis sin malantaŭen, kaj vidis Jesuon starantan, kaj ne sciis, ke ĝi estas Jesuo. 15 Jesuo diris al ŝi: Virino, kial vi ploras? kiun vi serĉas? Ŝi, supozanta, ke li estas la ĝardenisto, diris al li: Sinjoro, se vi lin forportis, diru al mi, kie vi lin metis, kaj mi lin forprenos. 16 Jesuo diris al ŝi: Maria. Ŝi turnis sin, kaj diris al li: Raboni, tio estas, Majstro. 17 Jesuo diris al ŝi: Ne tuŝu min; ĉar mi ankoraŭ ne supreniris al la Patro; sed iru al miaj fratoj, kaj diru al ili: Mi supreniras al mia Patro kaj via Patro, kaj al mia Dio kaj via Dio. 18 Maria Magdalena venis kaj rakontis al la disĉiploj, ke ŝi vidis la Sinjoron, kaj ke li tion diris al ŝi. 19 Tiam vespere en tiu sama tago, la unua de la semajno, kaj kiam la pordoj estis fermitaj, kie la disĉiploj estis kolektitaj pro timo antaŭ la Judoj, Jesuo venis kaj staris meze de ili, kaj diris al ili: Paco estu al vi. 20 Kaj dirinte tion, li montris al ili siajn manojn kaj sian flankon. Tiam la disĉiploj ĝojis, vidante la Sinjoron. 21 Jesuo do diris al ili denove: Paco estu al vi; kiel la Patro min sendis, tiel mi vin sendas. 22 Kaj dirinte tion, li elspiris sur ilin, kaj diris al ili: Ricevu la Sanktan Spiriton; 23 Kies pekojn vi pardonas, al ili ili estas pardonitaj; kaj kies pekojn vi retenas, ili estas retenitaj. 24 Sed Tomaso, unu el la dek du, nomata Didimo, ne estis kun ili, kiam Jesuo venis. 25 La aliaj disĉiploj do diris al li: Ni vidis la Sinjoron. Sed li diris al ili: Se mi ne vidos en liaj manoj la truon de la najloj, kaj ne metos mian fingron en la truon de la najloj, kaj ne metos mian manon en lian flankon, mi ne kredos.
19
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
26 Kaj post ok tagoj liaj disĉiploj denove estis interne, kaj Tomaso kun ili; kaj Jesuo venis, kiam la pordoj estis fermitaj, kaj staris meze, kaj diris: Paco al vi. 27 Tiam li diris al Tomaso: Etendu vian fingron kaj rigardu miajn manojn; kaj etendu vian manon kaj enmetu ĝin en mian flankon; kaj ne estu nekredema, sed kredanta. 28 Kaj Tomaso respondis kaj diris al li: Mia Sinjoro kaj mia Dio. 29 Jesuo diris al li: Tomaso, ĉar vi vidis min, vi kredis; feliĉaj estas tiuj, kiuj ne vidis, kaj tamen kredis. 30 Kaj multajn aliajn signojn Jesuo faris antaŭ siaj disĉiploj, kiuj ne estas skribitaj en ĉi tiu libro: 31 Sed ĉi tiuj estas skribitaj, por ke vi kredu, ke Jesuo estas la Kristo, la Filo de Dio; kaj ke kredante, vi havu vivon en lia nomo. Johano 21 1 Post tio Jesuo denove sin montris al la disĉiploj apud la maro de Tiberias; kaj tiamaniere li sin montris. 2 Estis kune Simon Petro, kaj Tomaso, nomata Didimo, kaj Natanael el Kana Galileo, kaj la filoj de Zebedeo, kaj aliaj du el liaj disĉiploj. 3 Simon Petro diris al ili: Mi iras fiŝkapti. Ili diris al li: Ni ankaŭ iras kun vi. Kaj ili eliris, kaj tuj eniris en ŝipon, kaj tiun nokton ili nenion kaptis. 4 Sed kiam jam tagiĝis, Jesuo staris sur la bordo; sed la disĉiploj ne sciis, ke ĝi estas Jesuo. 5 Tiam Jesuo diris al ili: Infanoj, ĉu vi havas ian manĝaĵon? Ili respondis al li: Ne. 6 Kaj li diris al ili: Ĵetu la reton dekstre de la ŝipo, kaj vi trovos. Ili do ĵetis ĝin, kaj pro la amaso da fiŝoj ili ne plu povis ĝin tiri. 7 Tiu disĉiplo, kiun Jesuo amis, diris al Petro: Ĝi estas la Sinjoro. Kiam Simon Petro aŭdis, ke ĝi estas la Sinjoro, li zonis sin per sia fiŝista jako (ĉar li estis nuda) kaj ĵetis sin en la maron. 8 Kaj la aliaj disĉiploj venis en malgranda ŝipeto (ĉar ili ne estis malproksime de la tero, sed nur ĉirkaŭ ducent ulnoj), trenante la reton plenan de fiŝoj. 9 Tuj kiam ili surteriĝis, ili vidis tie fajron brulantan, kaj fiŝojn kuŝantajn sur ĝi, kaj panon. 10 Jesuo diris al ili: Alportu kelkajn el la fiŝoj, kiujn vi ĵus kaptis. 11 Simon Petro supreniris, kaj tiris la reton al la tero, plenan de grandaj fiŝoj, cent kvindek tri; kaj kvankam estis tiom da fiŝoj, tamen la reto ne disŝiriĝis. 12 Jesuo diris al ili: Venu, manĝu. Kaj neniu el la disĉiploj kuraĝis demandi lin: Kiu vi estas? Sciante, ke ĝi estas la Sinjoro. 13 Jesuo do venis, kaj prenis panon kaj donis al ili, kaj tiel same fiŝon. 14 Ĉi tiu estas jam la tria fojo, ke Jesuo aperis al siaj disĉiploj, post sia releviĝo el la mortintoj. 15 Post kiam ili jam manĝis, Jesuo diris al Simon Petro: Simon, filo de Jona, ĉu vi amas min pli ol ĉi tiuj? Li diris al li: Jes, Sinjoro; vi scias, ke mi vin amas. Li diris al li: Paŝtu miajn ŝafidojn. 16 Li diris al li denove la duan fojon: Simon, filo de Jona, ĉu vi min amas? Li diris al li: Jes, Sinjoro; vi scias, ke mi vin amas. Li diris al li: Paŝtu miajn ŝafojn. 17 Li diris al li la trian fojon: Simon, filo de Jona, ĉu vi min amas? Petro ĉagreniĝis, ke li diris al li la trian fojon: Ĉu vi min amas? Kaj li diris al li: Sinjoro, vi scias ĉion; vi scias, ke mi vin amas. Jesuo diris al li: Paŝtu miajn ŝafojn. 18 Vere, vere, mi diras al vi: Kiam vi estis juna, vi zonis vin mem, kaj iris, kien vi volis; sed kiam vi maljuniĝos, vi etendos viajn manojn, kaj alia vin zonos, kaj portos vin, kien vi ne volas. 19 Tion li diris, montrante per kia morto li gloros Dion. Kaj dirinte tion, li diris al li: Sekvu min. 20 Tiam Petro, turniĝante, vidis sekvantan la disĉiplon, kiun Jesuo amis; kiu ankaŭ kliniĝis al lia brusto dum la vespermanĝo, kaj diris: Sinjoro, kiu estas la perfidanto vin? 21 Petro, vidinte lin, diris al Jesuo: Sinjoro, kaj kion ĉi tiu faros? 22 Jesuo diris al li: Se mi volas, ke li restu ĝis mi venos, kio estas al vi? sekvu min. 23 Tial disvastiĝis la famo inter la fratoj, ke tiu disĉiplo ne mortos; tamen Jesuo ne diris al li: Li ne mortos; sed: Se mi volas, ke li restu ĝis mi venos, kio estas tio al vi?
20
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
24 Ĉi tiu estas la disĉiplo, kiu atestas pri tio kaj skribis tion; kaj ni scias, ke lia atesto estas vera. 25 Estas ankaŭ multaj aliaj aferoj, kiujn Jesuo faris; kiajn, se ili estus skribitaj detale, mi supozas, ke la mondo mem ne havus lokon por la skribitaj libroj. Amen.
Agoj de la Apostoloj Agoj 1
1 La unuan traktaĵon mi faris, ho Teofilo, pri ĉio, kion Jesuo komencis fari kaj instrui, 2 Ĝis la tago, en kiu li estis akceptita, post kiam li per la Sankta Spirito donis ordonojn al la apostoloj, kiujn li elektis: 3 al kiuj ankaŭ post sia pasio li montris sin vivanta per multaj nefalsaj pruvoj, aperante al ili dum kvardek tagoj kaj parolante pri la aferoj rilatantaj al la regno de Dio; 4 Kaj kunveninte kun ili, li ordonis al ili ne foriri el Jerusalem, sed atendu la promeson de la Patro, pri kiu ( li diris) vi aŭdis de mi. 5 Ĉar Johano baptis per akvo; sed vi estos baptitaj per la Sankta Spirito post ne multaj tagoj. 6 Kiam do ili kunvenis, ili demandis lin, dirante: Sinjoro, ĉu en ĉi tiu tempo vi restarigos la regadon al Izrael? 7 Kaj li diris al ili: Ne apartenas al vi scii la tempojn aŭ epokojn, kiujn la Patro rezervis en Sia propra povo. 8 Sed vi ricevos potencon, kiam la Sankta Spirito venos sur vin; kaj vi estos miaj atestantoj en Jerusalem kaj en la tuta Judujo kaj Samario, kaj ĝis la plej malproksima parto de la tero. 9 Kaj dirinte tion, dum ili rigardis, li leviĝis, kaj nubo lin subpremis de iliaj okuloj. 10 Kaj dum ili fikse rigardis al la ĉielo, dum li supreniris, jen staris apud ili du viroj en blankaj vestoj; 11 kiuj ankaŭ diris: Viroj Galileanoj, kial vi staras rigardantaj al la ĉielo? ĉi tiu Jesuo, kiu estas prenita supren for de vi en la ĉielon, tiel revenos, kiel vi vidis lin iranta en la ĉielon.
Evangelio laŭ Nikodemo Ĉapitro 1 1 Anas kaj Kajafas, kaj Sumas kaj Datam, Gamaliel, Judas, Levi, Naftali, Aleksandro, Ciro, kaj aliaj Judoj, iris al Pilato pri Jesuo, akuzante lin pri multaj malbonaj krimoj. 2 Kaj diris: Ni estas certaj, ke Jesuo estas filo de Jozef, la ĉarpentisto, naskita de Maria, kaj ke li deklaras sin Filo de Dio kaj reĝo; kaj ne nur tio, sed ankaŭ provas detrui la sabaton kaj la leĝojn de niaj patroj. 3 Pilato respondis: Kion li diras, kaj kion li provas solvi? 4 La Judoj diris al li: Ni havas leĝon, kiu malpermesas kuraci en la sabato; sed li kuracas en tiu tago per malbonaj metodoj lamulojn kaj surdulojn kaj paralizulojn kaj blindulojn kaj leprulojn kaj demonhavulojn. 5 Pilato respondis: Kiel li povas fari tion per malbonaj metodoj? Ili respondis: Li estas sorĉisto, kaj per la estro de la demonoj li elpelas demonojn; kaj tial ĉio submetiĝas al li. 6 Tiam Pilato diris: Ŝajnas, ke la elpelado de demonoj ne estas faro de malpura spirito, sed venas el la potenco de Dio. 7 La Judoj respondis al Pilato: Ni petegas vian moŝton alvoki lin antaŭ vian tribunalon, kaj aŭskulti lin mem. 8 Tiam Pilato alvokis senditon, kaj diris al li: Per kia rimedo la Kristo estos alportita ĉi tien? 9 Tiam la sendito eliris, kaj konante Kriston, adorkliniĝis al li; kaj sterninte la mantelon, kiun li havis en la mano, sur la teron, li diris: Sinjoro, iru sur ĉi tiu, kaj eniru, ĉar la guberniestro vin vokas. 10 Kiam la Judoj komprenis, kion la sendito faris, ili ekkriis al Pilato, kaj diris: Kial vi ne alvokis lin per pedelo, kaj ne per sendito? Ĉar la sendito, vidinte lin, adorkliniĝis al li, kaj sternis antaŭ li la mantelon, kiun li havis en la mano, sur la teron, kaj diris al li: Sinjoro, la guberniestro vin vokas. 11 Tiam Pilato alvokis la senditon, kaj diris: Kial vi tion faris?
21
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
12 La mesaĝisto respondis: Kiam vi sendis min de Jerusalem al Aleksandro, mi vidis Jesuon sidantan maldikan aspekton sur azenino, kaj la Hebreoj kriis: Hosana! Tenante branĉojn de arboj en siaj manoj. 13 Aliaj sternis siajn vestojn sur la vojo, kaj diris: Savu nin, ho vi, kiu estas en la ĉielo; benata estu tiu, kiu venas en la nomo de la Eternulo. 14 Tiam la Judoj ekkriis kontraŭ la sendito, kaj diris: La Hebreoj laŭte parolis en la Hebrea lingvo; kiel do vi, estante Greko, komprenus la Hebrean lingvon? 15 La mesaĝisto respondis al ili kaj diris: Mi demandis unu el la Judoj, kaj diris: Kion signifas tio, kion la infanoj krias en la Hebrea lingvo? 16 Kaj li klarigis al mi, dirante: Ili krias Hosana; tio estas, Sinjoro, savu min. 17 Pilato do diris al ili: Kial vi mem atestas pri la vortoj de la infanoj, nome per via silentado? En kio la sendito faris malbone? Kaj ili silentis. 18 Tiam la guberniestro diris al la sendito: Eliru, kaj klopodu enkonduki lin. 19 Sed la mesaĝisto eliris kaj faris kiel antaŭe, kaj diris: Sinjoro, envenu, ĉar la guberniestro vin vokas. 20 Kaj dum Jesuo eniris apud la flagoj, kiuj portis la standardojn, la suproj de ili kliniĝis kaj adorkliniĝis al Jesuo. 21 Tiam la Judoj pli forte kriis kontraŭ la flagoj. 22 Sed Pilato diris al la Judoj: Mi scias, ke ne plaĉas al vi, ke la supro de la standardoj mem kliniĝis kaj adorkliniĝis al Jesuo; sed kial vi krias kontraŭ la standardoj, kvazaŭ ili kliniĝus kaj adorkliniĝus? 23 Ili respondis al Pilato: Ni vidis la ŝipetojn mem kliniĝi kaj adorkliniĝi al Jesuo. 24 Tiam la guberniestro alvokis la ŝipestrojn, kaj diris al ili: Kial vi tion faris? 25 La flagoj diris al Pilato: Ni ĉiuj estas paganoj kaj adoras la diojn en temploj; kaj kiel ni pensu ion pri adorado al li? Ni nur tenis la standardojn en niaj manoj kaj ili kliniĝis kaj adorkliniĝis al li. 26 Tiam Pilato diris al la sinagogestroj: Elektu mem fortajn homojn, kaj ili tenu la standardojn; kaj ni vidos, ĉu ili tiam fleksiĝos. 27 Do la pliaĝuloj de la Judoj serĉis dek du el la plej fortaj kaj kapablaj maljunuloj, kaj igis ilin teni la standardojn, kaj ili stariĝis antaŭ la guberniestro. 28 Tiam Pilato diris al la sendito: Elprenu Jesuon, kaj iel ajn enkonduku lin reen. Kaj Jesuo kaj la sendito eliris el la korto. 29 Kaj Pilato alvokis la flagojn, kiuj antaŭe portis la standardojn, kaj ĵuris al ili, ke se ili ne portis la standardojn tiamaniere, kiam Jesuo eniris antaŭe, li dehakus iliajn kapojn. 30 Tiam la guberniestro ordonis al Jesuo reveni enen. 31 Kaj la mesaĝisto faris kiel antaŭe, kaj forte petegis Jesuon, ke li surmetu sian mantelon kaj iradu sur ĝi; kaj li iradu sur ĝi kaj eniris. 32 Kaj kiam Jesuo eniris, la standardoj kliniĝis kiel antaŭe, kaj adorkliniĝis al li. Ĉapitro 2 1 Kiam Pilato tion vidis, li timis, kaj volis leviĝi de sia seĝo. 2 Sed dum li decidis leviĝi, lia edzino, kiu staris malproksime, sendis al li, dirante: Nenion havu kun tiu justulo, ĉar mi multe suferis pro li en vizio ĉi-nokte. 3 Kiam la Judoj tion aŭdis, ili diris al Pilato: Ĉu ni ne diris al vi, ke li estas sorĉisto? Jen li igis vian edzinon sonĝi. 4 Tiam Pilato, alvokante Jesuon, diris: Vi aŭdis, kion oni atestas kontraŭ vi, kaj nenion respondas? 5 Jesuo respondis: Se ili ne havus la kapablon paroli, ili ne povus paroli; sed ĉar ĉiu havas sian propran lingvon, por paroli kaj bonon kaj malbonon, li mem zorgu pri tio. 6 Sed la pliaĝuloj de la Judoj respondis kaj diris al Jesuo: Kion ni rigardu? 7 Unue, ni scias tion pri vi, ke vi naskiĝis per malĉasteco; due, ke pro via naskiĝo la infanoj estis mortigitaj en Betlehemo; trie, ke via patro kaj patrino Maria fuĝis en Egiptujon, ĉar ili ne povis fidi sian propran popolon.
22
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
8 Kelkaj el la apudstarantaj Judoj parolis pli favore: Ni ne povas diri, ke li naskiĝis el malĉasteco; sed ni scias, ke lia patrino Maria estis fianĉinigita al Jozef, kaj tial li ne naskiĝis el malĉasteco. 9 Pilato do diris al la Judoj, kiuj asertis, ke li naskiĝis el malĉasteco: Tiu via diro ne estas vera, ĉar estis fianĉiĝo, kiel atestas la samlandanoj. 10 Anas kaj Kajafas diris al Pilato: Oni devas rigardi ĉi tiun tutan homamason, kiuj krias, ke li naskiĝis el malĉasteco kaj estas sorĉisto; sed tiuj, kiuj neas, ke li naskiĝis el malĉasteco, estas liaj prozelitoj kaj disĉiploj. 11 Pilato respondis al Anas kaj Kajafas: Kiuj estas la prozelitoj? Ili respondis: Ili estas paganoj, kiuj ne fariĝis Judoj, sed sekvantoj de li. 12 Tiam respondis Eleazaro kaj Asterio kaj Antonio kaj Jakobo, Karas kaj Samuelo, Isaak kaj Finees, Krispo kaj Agripo, Anas kaj Judas: Ni ne estas prozelitoj, sed idoj de Judoj, kaj parolas la veron, kaj ĉeestis la fianĉiĝon de Maria. 13 Tiam Pilato, parolante al la dek du viroj, kiuj tion parolis, diris al ili: Mi ĵuras vin per la vivo de Cezaro, ke vi fidele deklaru, ĉu li naskiĝis el malĉasteco, kaj ĉu tio, kion vi rakontis, estas vera. 14 Ili respondis al Pilato: Ni havas leĝon, per kiu ni malpermesas ĵuri, ĉar tio estas peko: Ili ĵuru per la vivo de Cezaro, ke ne estas tiel, kiel ni diris; kaj ni konsentos esti mortigitaj. 15 Anas kaj Kajafas diris al Pilato:Tiuj dek du homoj ne kredos, ke ni scias, ke li estas malnobla kaj sorĉisto, kvankam li ŝajnigas esti filo de Dio kaj reĝo; kion ni tiel malpravas kredi, ke ni tremas aŭdante. 16 Tiam Pilato ordonis, ke ĉiuj eliru, krom la dek du viroj, kiuj diris, ke li ne naskiĝis el malĉasteco; kaj Jesuon li foriru malproksime. Kaj li diris al ili: Kial la Judoj celas mortigi Jesuon? 17 Ili respondis al li: Ili koleras, ĉar li faris kuracojn en la sabato. Pilato diris: Ĉu ili mortigos lin pro bona faro? Ili diris al li: Jes, Sinjoro. Ĉapitro 3 1 Tiam Pilato, plena de kolero, eliris el la korto, kaj diris al la Judoj: Mi atestas la tutan mondon, ke mi trovas nenian kulpon en tiu viro. 2 La Judoj respondis al Pilato: Se li ne estus malbonulo, ni ne alkondukus lin antaŭ vin. 3 Pilato diris al ili: Prenu lin vi mem, kaj juĝu lin laŭ via leĝo. 4 La Judoj do diris: Ne estas permesite al ni mortigi iun. 5 Pilato diris al la Judoj: Tial la ordono: Ne mortigu, apartenas al vi, sed ne al mi. 6 Kaj li reeniris en la antaŭkorton, kaj alvokis Jesuon aparte, kaj diris al li: Ĉu vi estas la Reĝo de la Judoj? 7 Kaj Jesuo responde diris al Pilato: Ĉu vi tion diras de vi mem, aŭ ĉu la Judoj diris ĝin al vi pri mi? 8 Pilato respondis kaj diris al Jesuo: Ĉu mi estas Judo? La tuta nacio kaj la regantoj de la Judoj transdonis vin al mi. Kion vi faris? 9 Jesuo respondis kaj diris: Mia regno ne estas el ĉi tiu mondo; se mia regno estus el ĉi tiu mondo, miaj servantoj batalus, kaj mi ne estus transdonita al la Judoj; sed nun mia regno ne estas de ĉi tie. 10 Pilato diris: Ĉu vi do estas reĝo? Jesuo respondis: Vi diras, ke mi estas reĝo; por tio mi naskiĝis kaj por tio mi venis en la mondon; kaj por tio mi venis, ke mi atestu pri la vero; kaj ĉiu, kiu estas el la vero, aŭskultas mian voĉon. 11 Pilato diris al li: Kio estas la vero? 12 Jesuo diris: La vero estas el la ĉielo. 13 Pilato diris: Tial la vero ne estas sur la tero. 14 Jesuo diris al Pilato: Kredu, ke la vero estas sur la tero inter tiuj, kiuj, havante la povon juĝi, estas regataj de la vero kaj juĝas juste. Ĉapitro 4 1 Tiam Pilato lasis Jesuon en la korto, kaj eliris al la Judoj, kaj diris: Mi trovas nenian kulpon en Jesuo.
23
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
2 La Judoj diris al li: Sed li diris: Mi povas detrui la sanktejon de Dio, kaj rekonstrui ĝin en la daŭro de tri tagoj. 3 Pilato diris al ili: Kia estas tiu templo, pri kiu li parolas? 4 La Judoj diris al li: Tion, kion Salomono konstruis dum kvardek ses jaroj, li diris, ke li detruos kaj rekonstruos en tri tagoj. 5 Pilato denove diris al ili: Mi estas senkulpa pri la sango de tiu viro; vi ĝin rigardu. 6 La Judoj diris al li: Lia sango estu sur ni kaj niaj infanoj. Tiam Pilato, alvokinte la pliaĝulojn kaj skribistojn kaj pastrojn kaj Levidojn, diris al ili aparte: Ne agu tiel; mi trovis en vi nenian akuzon indan je morto, ke li sanigas malsanulojn kaj malobservas la sabaton. 7 La pastroj kaj Levidoj respondis al Pilato: Je la vivo de Cezaro, se iu blasfemas, tiu meritas morton; sed ĉi tiu blasfemis kontraŭ la Eternulo. 8 Tiam la guberniestro denove ordonis al la Judoj eliri el la korto, kaj alvokinte Jesuon, diris al li: Kion mi faru al vi? 9 Jesuo respondis al li: Faru laŭ tio, kiel estas skribite. 10 Pilato diris al li: Kiel estas skribite? 11 Jesuo diris al li: Moseo kaj la profetoj profetis pri mia sufero kaj releviĝo. 12 Kiam la Judoj tion aŭdis, ili koleris, kaj diris al Pilato: Kial vi plu volas aŭskulti la blasfemon de tiu homo? 13 Pilato diris al ili: Se ĉi tiuj vortoj ŝajnas al vi blasfemo, prenu lin kaj konduku lin al via tribunalo, kaj juĝu lin laŭ via leĝo. 14 La Judoj respondis al Pilato: Nia leĝo diras, ke li devos ricevi tridek naŭ batojn; sed se tiamaniere li blasfemos kontraŭ la Sinjoro, li estos ŝtonmortigita. 15 Pilato diris al ili: Se lia parolo estas blasfemo, juĝu lin laŭ via leĝo. 16 La Judoj diris al Pilato: Nia leĝo ordonas al ni ne mortigi iun; ni volas, ke li estu krucumita, ĉar li meritas la morton de la kruco. 17 Pilato diris al ili: Ne konvenas, ke li estu krucumita; nur oni lin vipu kaj forsendu. 18 Sed kiam la guberniestro rigardis la ĉeestantan popolon kaj la Judojn, li vidis multajn el la Judoj larmantajn, kaj diris al la ĉefpastroj de la Judoj: La tuta popolo ne deziras lian morton. 19 La pliaĝuloj de la Judoj respondis al Pilato: Ni kaj la tuta popolo venis ĉi tien ĝuste por ĉi tiu celo, ke li mortu. 20 Pilato diris al ili: Kial li devas morti? 21 Ili diris al li: Ĉar li sin deklaras Filo de Dio kaj Reĝo. Ĉapitro 5 1 Sed Nikodemo, iu Judo, staris antaŭ la guberniestro, kaj diris: Mi petegas vin, ho justa juĝisto, ke vi permesu al mi paroli kelke da vortoj. 2 Pilato diris al li: Parolu plu. 3 Nikodemo diris: Mi parolis al la pliaĝuloj de la Judoj, kaj la skribistoj, kaj la pastroj, kaj la Levidoj, kaj la tuta amaso de la Judoj en ilia kunveno: Kion vi volas fari kun ĉi tiu viro? 4 Li estas homo, kiu faris multajn utilajn kaj glorajn miraklojn, kiajn neniu homo sur la tero iam antaŭe faris, nek iam faros. Lasu lin iri, kaj ne faru al li malbonon; se li venas de Dio, liaj mirakloj (liaj miraklaj resanigoj) daŭros; sed se de homoj, ili estos neniigitaj. 5 Tiel Moseo, kiam Dio sendis lin en Egiptujon, faris la miraklojn, kiujn Dio ordonis al li, antaŭ Faraono, reĝo de Egiptujo; kaj kvankam la magiistoj de tiu lando, Jannes kaj Jambres, faris per sia magio la samajn miraklojn, kiujn Moseo faris, tamen ili ne povis fari ĉion, kion li faris; 6 Kaj la mirakloj, kiujn faris la magiistoj, ne estis de Dio, kiel vi scias, ho skribistoj kaj fariseoj; sed la farantoj pereis, kaj ĉiuj, kiuj kredis al ili. 7 Kaj nun lasu ĉi tiun homon iri; ĉar la mirakloj mem, pro kiuj vi lin akuzas, estas de Dio; kaj li ne meritas morton. 8 La Judoj do diris al Nikodemo: Ĉu vi fariĝis lia disĉiplo kaj faras paroladojn por li?
24
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
9 Nikodemo diris al ili: Ĉu la guberniestro ankaŭ fariĝis lia disĉiplo, kaj ĉu li faras paroladojn por li? Ĉu Cezaro ne starigis lin en tiun altan oficon? 10 Kiam la Judoj tion aŭdis, ili tremis kaj grincigis siajn dentojn kontraŭ Nikodemo, kaj diris al li: Akceptu lian instruon kiel veron, kaj havu vian sorton kun Kristo! 11 Nikodemo respondis: Amen; mi akceptos lian instruon kaj mian sorton kun li, kiel vi diris. 12 Tiam alia Judo leviĝis, kaj petis permeson de la guberniestro aŭskulti lin kelkajn vortojn. 13 Kaj la guberniestro diris: Diru tion, kion vi volas. 14 Kaj li diris: Tridek ok jarojn mi kuŝis apud la ŝafa lageto en Jerusalem, laborante sub granda malsato, kaj atendante resaniĝon, kiu estos farita per la alveno de anĝelo, kiu en difinita tempo movis la akvon; kaj ĉiu, kiu unue post la moviĝado de la akvo enpaŝis, estis resanigita de kia ajn malsano, kiun li havis. 15 Kaj Jesuo, vidante min tie lama, diris al mi: Ĉu vi volas saniĝi? Kaj mi respondis: Sinjoro, mi ne havas iun, por ĵeti min en la lageton, kiam la akvo moviĝas. 16 Kaj li diris al mi: Leviĝu, prenu vian liton kaj iru. Kaj mi tuj saniĝis, kaj prenis mian liton kaj iru. 17 La Judoj do diris al Pilato: Sinjoro, guberniestro, demandu lin, en kiu tago li resaniĝis el sia malsano. 18 La malsanulo respondis: Estis en sabato. 19 La Judoj diris al Pilato: Ĉu ni ne diris, ke li faris siajn kuracojn en la sabato kaj elpelis demonojn per la estro de demonoj? 20 Tiam alia Judo eliris, kaj diris: Mi estis blinda, povis aŭdi sonojn, sed povis vidi neniun; kaj dum Jesuo iris, mi aŭdis la homamason preterpasantan, kaj mi demandis, kio estas tie. 21 Oni diris al mi, ke Jesuo preterpasas; tiam mi ekkriis, dirante: Jesuo, Filo de David, kompatu min. Kaj li haltis, kaj ordonis, ke oni alkonduku min al li, kaj diris al mi: Kion vi volas? 22 Mi diris: Sinjoro, ke mi ricevu vidpovon. 23 Li diris al mi: Ricevu vidpovon; kaj tuj mi ekvidis, kaj sekvis lin, ĝojante kaj dankante. 24 Alia Judo ankaŭ eliris, kaj diris: Mi estis leprulo, kaj li min sanigis per sia sola vorto, dirante: Mi volas; estu pura; kaj tuj mi estis purigita de mia lepro. 25 Kaj alia Judo eliris, kaj diris: Mi estis malĝusta, kaj li min rektigis per sia vorto. 26 Kaj unu virino, nomata Veronika, diris: Mi estis turmentata de sangofluo de dek du jaroj, kaj mi tuŝis la randon de liaj vestoj, kaj tuj la elfluo de mia sango ĉesiĝis. 27 La Judoj do diris: Ni havas leĝon, ke virino ne rajtas esti atestanto. 28 Kaj, post aliaj aferoj, alia Judo diris: Mi vidis Jesuon, invititan al edziĝa festo kun liaj disĉiploj, kaj mankis vino en Kana de Galileo; 29 Kaj kiam la vino estis tute trinkita, li ordonis al la servistoj, ke ili plenigu ses kruĉojn, kiuj tie estis, per akvo, kaj ili plenigis ilin ĝis la rando, kaj li benis ilin, kaj ŝanĝis la akvon en vinon, kaj la tuta popolo trinkis, estante surprizita de tiu miraklo. 30 Kaj alia Judo stariĝis, kaj diris: Mi vidis Jesuon instruantan en la sinagogo de Kapernaum; kaj en la sinagogo estis viro, kiu havis demonon; kaj li ekkriis, dirante: Lasu min; kio estas inter ni kaj vi, Jesuo, la Nazareto? Ĉu vi venis, por pereigi nin? Mi scias, ke vi estas la Sanktulo de Dio. 31 Kaj Jesuo lin severe admonis, dirante: Silentu, malpura spirito, kaj eliru el la viro; kaj tuj li eliris el li, kaj nenian difektis lin. 32 Jen ankaŭ la jenon diris unu Fariseo: Mi vidis grandan homamason el Galileo kaj Judujo, kaj la marbordo, kaj multaj landoj ĉirkaŭ Jordan, veni al Jesuo; kaj multaj malsanuloj venis al li, kaj li sanigis ilin ĉiujn. 33 Kaj mi aŭdis malpurajn spiritojn kriantajn, kaj dirante: Vi estas la Filo de Dio. Kaj Jesuo severe admonis ilin, ke ili ne konatigu lin. 34 Post tio alia, nomata Centurio, diris: Mi vidis Jesuon en Kapernaum, kaj mi petegis lin, dirante: Sinjoro, mia knabo kuŝas paralizulo dome. 35 Kaj Jesuo diris al mi: Mi venos kaj sanigos lin.
25
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
36 Sed mi diris: Sinjoro, mi ne estas inda, ke Vi venu sub mian tegmenton; sed nur parolu vorton, kaj mia knabo saniĝos. 37 Kaj Jesuo diris al mi: Iru, kaj kiel vi kredis, tiel estu farita al vi. Kaj mia knabo saniĝis en tiu sama horo. 38 Tiam unu nobelo diris: Mi havis filon en Kapernaum, kiu estis preskaŭ mortanta; kaj kiam mi aŭdis, ke Jesuo venis en Galileon, mi iris kaj petegis lin, ke li malsupreniru al mia domo kaj sanigu mian filon, ĉar li estis preskaŭ mortanta. 39 Li diris al mi: Iru, via filo vivas. 40 Kaj mia filo saniĝis en tiu horo. 41 Krom ĉi tiuj, ankaŭ multaj aliaj Judoj, viroj kaj virinoj, kriis, dirante: Li estas vere la Filo de Dio, kiu sanigas ĉiujn malsanojn per sia vorto, kaj al kiu la demonoj estas tute submetitaj. 42 Kelkaj el ili plue diris: Ĉi tiu potenco povas veni de neniu krom de Dio. 43 Pilato diris al la Judoj: Kial la demonoj ne submetas viajn kuracistojn? 44 Kelkaj el ili diris: La povo subigi demonojn ne povas deveni krom de Dio. 45 Sed aliaj diris al Pilato, ke li levis Lazaron el la mortintoj, post kiam ĉi tiu estis entombigita kvar tagojn. 46 Kiam la guberniestro tion aŭdis, kaj tremante, li diris al la amaso da Judoj: Kian profiton vi havos de verŝado de senkulpa sango? Ĉapitro 6 1 Pilato, alvokinte Nikodemon kaj la dek kvin virojn, kiuj diris, ke Jesuo ne naskiĝis el malĉasteco, diris al ili: Kion mi faru, ĉar ŝajnos tumulto inter la popolo. 2 Ili diris al li: Ni ne scias; rigardu la tumultojn. 3 Pilato do denove alvokis la homamason, kaj diris al ili: Vi scias, ke estas ĉe vi kutimo, ke mi liberigu al vi unu malliberulon dum la Pasko-festo; 4 Mi havas konatan malliberulon, murdinton, nomatan Barabas, kaj Jesuon, nomatan Kristo, en kiuj mi trovas nenion indan je morto; kiun el ili do vi volas, ke mi liberigu al vi? 5 Ili ĉiuj krias, kaj diras: Liberigu al ni Barabason. 6 Pilato diris al ili: Kion do mi faru al Jesuo, nomata Kristo? 7 Ĉiuj respondis: Krucumu lin. 8 Denove ili kriis kaj diris al Pilato: Vi ne estas amiko de Cezaro, se vi liberigos ĉi tiun? ĉar li deklaris sin Filo de Dio kaj reĝo. Ĉu vi volas, ke li estu reĝo, kaj ne Cezaro? 9 Tiam Pilato pleniĝis de kolero kaj diris al ili: Via nacio ĉiam estis ribelema, kaj vi ĉiam kontraŭas tiujn, kiuj servis vin? 10 La Judoj respondis: Kiuj estas tiuj, kiuj servis nin? 11 Pilato respondis al ili:Via Dio, kiu liberigis vin el la malfacila sklaveco de la Egiptoj kaj kondukis vin trans la Ruĝan Maron kvazaŭ sekan teron, kaj nutris vin en la dezerto per manao kaj viando de koturnoj, kaj eligis akvon el la roko kaj donis al vi leĝon el la ĉielo: 12 Vi lin per ĉiuj manieroj, kaj deziris al vi fanditan bovidon kaj adorkliniĝis al ĝi kaj alportis al ĝi oferojn, kaj diris: Jen estas viaj dioj, ho Izrael, kiuj elkondukis vin el la lando Egipta 13 Pro tio via Dio deziris vin pereigi; sed Moseo preĝis por vi, kaj via Dio lin aŭskultis kaj pardonis vian malbonagon. 14 Poste vi koleris kontraŭ viajn profetojn, Moseon kaj Aaronon, kaj volis mortigi ilin, kiam ili forkuris al la tabernaklo; kaj vi murmuris kontraŭ Dio kaj Liaj profetoj. 15 Kaj li leviĝis de sia juĝseĝo kaj volis eliri; sed la Judoj ĉiuj kriis: Ni konfesas Cezaron reĝo, kaj ne Jesuon. 16 Sed tuj kiam ĉi tiu homo naskiĝis, la saĝuloj venis kaj alportis al li donacojn; kaj Herodo, aŭdinte tion, tre maltrankviliĝis kaj deziris mortigi lin.
26
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
17 Kiam lia patro tion eksciis, li forkuris kun li kaj lia patrino Maria en Egiptujon. Herodo, aŭdinte ke li naskiĝis, volis mortigi lin; kaj sendinte, li mortigis ĉiujn infanojn, kiuj estis en Bet-Leĥem kaj en ĉiuj ĝiaj ĉirkaŭaĵoj, de du jaroj kaj pli junaj. 18 Kiam Pilato aŭdis tion, li timis, kaj ordonante silenton al la tumulta popolo, li diris al Jesuo: Ĉu vi do estas reĝo? 19 Ĉiuj Judoj respondis al Pilato: Li estas ĝuste tiu, kiun Herodo celis mortigi. 20 Tiam Pilato, preninte akvon kaj lavis siajn manojn antaŭ la popolo, kaj diris: Mi estas senkulpa pri la sango de ĉi tiu justulo; vi zorgu pri ĝi. 21 La Judoj respondis kaj diris: Lia sango estu sur ni kaj niaj infanoj. 22 Tiam Pilato ordonis, ke oni alkonduku Jesuon antaŭ lin, kaj parolis al li jene: 23 Via propra nacio akuzis vin, kvazaŭ vi farus vin reĝo; tial mi, Pilato, juĝas vin esti vipata laŭ la leĝoj de la antaŭaj guberniestroj; kaj ke vi estu unue ligita, poste pendigita sur kruco en la loko, kie vi nun estas malliberulo; kaj ankaŭ kun vi du krimulojn, kies nomoj estas Dimas kaj Gestas. Ĉapitro 7 1 Tiam Jesuo eliris el la koridoro, kaj la du ŝtelistoj kun li. 2 Kaj kiam ili alvenis al loko nomata Golgota, ili demetis de li liajn vestojn kaj zonis lin per tolo, kaj metis kronon el dornoj sur lian kapon, kaj metis kanon en lian manon. 3 Kaj tiel same ili faris al la du ŝtelistoj, kiuj estis krucumitaj kun li, Dimas dekstre de li kaj Gestas maldekstre. 4 Sed Jesuo diris: Mia Patro, pardonu ilin; ĉar ili ne scias, kion ili faras. 5 Kaj ili dividis liajn vestojn, kaj pri lia mantelo ili lotis. 6 Dume la popolo staris apude, kaj la ĉefpastroj kaj pliaĝuloj de la Judoj mokis lin, dirante: Aliajn li savis; li nun savu sin mem, se li povas; se li estas la Filo de Dio, li nun deiru de la kruco. 7 Kaj la soldatoj lin mokis, kaj preninte vinagron kaj galon, donis al li trinki, kaj diris al li: Se vi estas reĝo de la Judoj, savu vin. 8 Tiam Longinus, iu soldato, prenis lancon, 1 trapikis lian flankon, kaj tuj eliris sango kaj akvo. 9 Kaj Pilato skribis la titolon sur la kruco per hebreaj, latinaj kaj grekaj literoj, nome: Ĉi tiu estas la reĝo de la Judoj. 10 Sed unu el la du rabistoj, kiuj estis krucumitaj kun Jesuo, kies nomo estis Gestas, diris al Jesuo: Se vi estas la Kristo, savu vin kaj nin. 11 Sed la ŝtelisto, kiu estis krucumita dekstre de li, kies nomo estis Dimas, respondis kaj admonis lin, dirante: Ĉu vi ne timas Dion, kiu estas kondamnita al ĉi tiu puno? Ni ja akceptas juste kaj juste la kulpon de niaj agoj; sed ĉi tiu Jesuo, kian malbonon li faris? 12 Post tiu ĝemado li diris al Jesuo: Sinjoro, memoru min, kiam vi venos en vian regnon. 13 Jesuo respondis kaj diris al li: Vere mi diras al vi: Hodiaŭ vi estos kun mi en Paradizo. Ĉapitro 8 1 Kaj estis ĉirkaŭ la sesa horo, kaj mallumo estis sur la tuta tero ĝis la naŭa horo. 2 Kaj dum la suno ekbrilis, jen la kurteno de la sanktejo disŝiriĝis de supre ĝis sube; kaj la rokoj disŝiriĝis, kaj la tomboj malfermiĝis, kaj multaj korpoj de dormantaj sanktuloj leviĝis. 3 Kaj ĉirkaŭ la naŭa horo Jesuo kriis per laŭta voĉo, dirante: Eli, Eli, lama zabaktani? tio estas, Mia Dio, mia Dio, kial Vi forlasis min? 4 Kaj post tio Jesuo diris: Patro, en viajn manojn mi transdonas mian spiriton; kaj dirinte tion, li ellasis la fantomon. 5 Sed kiam la centestro vidis, ke Jesuo tiel kriante ellasis la spiriton, li gloris Dion, dirante: Vere ĉi tiu estis justulo. 6 Kaj ĉiuj apudstarantoj tre konsterniĝis pro tiu apero; kaj pripensante la okazintaĵon, ili batis siajn brustojn, kaj poste revenis al la urbo Jerusalem. 7 La centestro iris al la guberniestro, kaj rakontis al li ĉion, kio okazis;
27
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
8 Kaj aŭdinte ĉion ĉi, li tre malĝojiĝis; 9 kaj alvokinte la Judojn, li diris al ili: Ĉu vi vidis la signon de la suneklipso kaj la aliajn aferojn, kiuj okazis dum Jesuo mortis? 10 Kiam la Judoj tion aŭdis, ili respondis al la guberniestro: La suneklipso okazis laŭ sia kutima kutimo. 11 Sed ĉiuj konatoj de Kristo staris malproksime, kaj ankaŭ la virinoj, kiuj sekvis Jesuon el Galileo, vidante ĉion ĉi. 12 Kaj jen unu viro el Arimateo, nomata Jozef, kiu ankaŭ estis disĉiplo de Jesuo, sed ne malkaŝe pro timo antaŭ la Judoj, venis al la guberniestro, kaj petegis la guberniestron, ke li permesu al li forpreni la korpon de Jesuo de la kruco. 13 Kaj la guberniestro permesis al li. 14 Kaj Nikodemo venis, portante miksaĵon de mirho kaj aloes, ĉirkaŭ cent funtojn; kaj ili deprenis Jesuon de la kruco kun larmoj, kaj ĉirkaŭligis lin per litotukoj kun aromaĵoj, laŭ la kutimo de entombigo ĉe la Judoj, 15 Kaj ili metis lin en novan tombon, kiun Jozef konstruis kaj elhakigis el roko, en kiun ankoraŭ neniu estis metita; kaj ili rulis grandan ŝtonon al la enirejo de la tombo. Ĉapitro 9 1 Kiam la maljustaj Judoj aŭdis, ke Jozef petegis kaj enterigis la korpon de Jesuo, ili serĉis Nikodemon; kaj tiujn dek kvin virojn, kiuj atestis antaŭ la guberniestro, ke Jesuo ne naskiĝis el malĉasteco, kaj aliajn bonulojn, kiuj montris bonajn agojn al li. 2 Sed kiam ĉiuj pro timo antaŭ la Judoj sin kaŝis, tiam Nikodemo sola aperis al ili, kaj diris: Kiel tiaj homoj povas eniri en la sinagogon? 3 La Judoj respondis al li: Sed kiel vi kuraĝas eniri en la sinagogon, estante kunulo de Kristo? Via sorto estu kun li en la alia mondo. 4 Nikodemo respondis: Amen, ke mi havu loton kun li en lia regno. 5 Tiel same Jozef, veninte al la Judoj, diris al ili, kial vi koleras kontraŭ mi, pro tio, ke vi deziras la korpon de Jesuo, kiun Pilato donis al li? Jen mi lin metis en mian tombon kaj envolvis lin en pura linaĵo, kaj metis ŝtonon apud la enirejon de la tombo. 6 Mi agis juste rilate al li; sed vi agis maljuste kontraŭ tiu justulo, krucumante lin, donante al li vinagron por trinki, kronante lin per dornoj, disŝirante lian korpon per vipoj, kaj preĝante demeti la kulpon de lia sango sur vin. 7 Aŭdinte tion, la Judoj maltrankviliĝis kaj maltrankviliĝis; kaj ili kaptis Jozefon, kaj ordonis meti lin en gardejon antaŭ la sabato, kaj teni lin tie ĝis la fino de la sabato. 8 Kaj ili diris al li: Konfesu, ĉar nuntempe ne estas permesite fari al vi ian malbonon, ĝis la unua tago de la semajno. Sed ni scias, ke vi ne estos taksata inda je entombigo; sed ni donos vian karnon al la birdoj de la ĉielo kaj al la bestoj de la tero. 9 Jozef respondis: Tiu parolo similas al la parolo de la fiera Goliato, kiu riproĉis la vivantan Dion, parolante kontraŭ David. Sed vi skribistoj kaj doktoroj scias, ke Dio diris per la profeto: Venĝo estas ĉe mi, kaj Mi repagos al vi malbonon egalan al tiu, kiun vi minacis al mi. 10 La Dio, kiun vi pendigis sur la kruco, povas savi min el viaj manoj. Via tuta malboneco revenos sur vin. 11 Ĉar la guberniestro, lavante siajn manojn, diris: Mi estas senkulpa pri la sango de ĉi tiu justulo. Sed vi respondis kaj kriis: Lia sango estu sur ni kaj niaj infanoj; kiel vi diris, vi pereu por ĉiam. 12 Kiam la pliaĝuloj de la Judoj aŭdis tiujn vortojn, ili forte koleris; kaj ili kaptis Jozefon kaj metis lin en ĉambron, kie ne estis fenestro; ili ŝlosis la pordon kaj sigelis la seruron; 13 Anas kaj Kajafas starigis gardistaron, kaj konsiliĝis kun la pastroj kaj Levidoj, ke ili ĉiuj kunvenu post la sabato, kaj ili decidis, per kia morto ili mortigu Jozefon. 14 Kiam ili tion faris, la regantoj Anas kaj Kajafas ordonis, ke oni alkonduku Jozefon.
28
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
Ĉapitro 10 1 Kiam la tuta komunumo aŭdis tion, ili admiris kaj konsterniĝis, ĉar ili trovis la saman sigelon sur la seruro de la ĉambro, kaj ne povis trovi Jozefon. 2 Kaj Anas kaj Kajafas eliris; kaj dum ĉiuj miris pri la foriro de Jozef, jen unu el la soldatoj, kiu gardis la tombon de Jesuo, parolis en la kunveno. 3 Ke dum ili gardis la tombon de Jesuo, okazis tertremo; kaj ni vidis anĝelon de Dio deruli la ŝtonon de la tombo kaj sidiĝi sur ĝi; 4 Kaj lia aspekto estis kiel fulmo kaj lia vesto kiel neĝo; kaj ni pro timo fariĝis kiel mortintoj. 5 Kaj ni aŭdis anĝelon dirantan al la virinoj ĉe la tombo de Jesuo: Ne timu; mi scias, ke vi serĉas Jesuon, la krucumitan; li leviĝis, kiel li diris. 6 Venu kaj vidu la lokon, kie li estis metita; kaj iru tuj, kaj diru al liaj disĉiploj, ke li leviĝis el la mortintoj, kaj li iros antaŭ vi en Galileon; tie vi vidos lin, kiel li diris al vi. 7 Tiam la Judoj kunvokis ĉiujn soldatojn, kiuj gardis la tombon de Jesuo, kaj diris al ili: Kiuj estas la virinoj, al kiuj la anĝelo parolis? Kial vi ne kaptis ilin? 8 La soldatoj respondis kaj diris: Ni ne scias, kiuj estis la virinoj; krom tio, ni fariĝis kiel mortintoj pro timo, kaj kiel ni povus kapti tiujn virinojn? 9 La Judoj diris al ili: Kiel vivas la Eternulo, ni ne kredas al vi. 10 La soldatoj respondis kaj diris al la Judoj: Ĉar vi vidis kaj aŭdis Jesuon farantan tiom da mirakloj, kaj ne kredis al li, kiel vi kredus nin? Vi prave diris: Kiel vivas la Sinjoro, ĉar la Sinjoro vere vivas. 11 Ni aŭdis, ke vi enŝlosis Jozefon, kiu enterigis la korpon de Jesuo, en ĉambro sub seruro sigelita; kaj kiam vi malfermis ĝin, vi lin ne trovis tie. 12 Elkonduku do Jozefon, kiun vi metis sub gardon en la ĉambron, kaj ni elkonduku Jesuon, kiun ni gardis en la tombo. 13 La Judoj respondis kaj diris: Ni elkondukas Jozefon; ĉu vi elkondukas Jesuon? Sed Jozef estas en sia urbo Arimatea. 14 La soldatoj respondis: Se Jozef estas en Arimatea, kaj Jesuo en Galileo, ni aŭdis la anĝelon, kiu sciigis la virinojn. 15 Kiam la Judoj tion aŭdis, ili timis, kaj diris unu al la alia: Se tio iam estos diskonigata, ĉiuj kredos al Jesuo. 16 Tiam ili kolektis grandan sumon da mono kaj donis ĝin al la soldatoj, dirante: Diru al la popolo, ke la disĉiploj de Jesuo venis nokte, dum vi dormis, kaj ŝtelis la korpon de Jesuo; kaj se Pilato, la guberniestro, aŭdos pri tio, ni konvinkos lin kaj savos vin. 17 La soldatoj do prenis la monon kaj diris, kiel la Judoj instruis ilin; kaj ilia famo disvastiĝis inter la popolo. 18 Sed unu pastro Finees, kaj Ada, lernejestro, kaj Levido, nomata Ageo, venis tri el Galileo al Jerusalem, kaj rakontis al la ĉefpastroj kaj ĉiuj en la sinagogoj, dirante: 19 Ni vidis Jesuon, kiun vi krucumis, parolantan kun liaj dek unu disĉiploj, kaj sidantan meze de ili sur la monto Olivarba, kaj dirantan al ili: 20 Iru en la tutan mondon, prediku la evangelion al ĉiuj nacioj, baptante ilin en la nomo de la Patro kaj la Filo kaj la Sankta Spirito; kaj ĉiu, kiu kredos kaj estos baptita, estos savita. 21 Kaj kiam li tion diris al siaj disĉiploj, ni vidis lin supreniranta en la ĉielon. 22 Kiam la ĉefpastroj kaj pliaĝuloj kaj Levidoj aŭdis tiujn vortojn, ili diris al tiuj tri viroj: Donu gloron al la Dio de Izrael, kaj konfesu al Li, ĉu veras tiuj aferoj, kiujn vi diras, ke vi vidis kaj aŭdis. 23 Kaj ili respondis: Kiel vivas la Eternulo de niaj patroj, la Dio de Abraham kaj la Dio de Isaak kaj la Dio de Jakob, kiel ni aŭdis Jesuon parolantan kun siaj disĉiploj, kaj kiel ni vidis lin supreniranta en la ĉielon, tiel ni rakontis al vi la veron. 24 Kaj la tri viroj plue respondis, kaj diris, aldonante ĉi tiujn vortojn: Se ni ne konfesus la vortojn, kiujn ni aŭdis Jesuon paroli, kaj ke ni vidis lin supreniranta en la ĉielon, ni estus kulpaj pri peko. 25 Tiam la ĉefpastroj tuj leviĝis, kaj tenante la libron de la leĝo en siaj manoj, ili alvokis tiujn homojn, dirante: Vi ne plu de nun rakontos tion, kion vi parolis pri Jesuo.
29
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
26 Kaj ili donis al ili grandan sumon da mono, kaj sendis kun ili aliajn homojn, por ke ili veturigu ilin al ilia lando, por ke ili tute ne restu en Jerusalem. 27 Tiam la Judoj ĉiuj kolektiĝis, kaj espriminte plej lamentindan maltrankvilon, diris: Kio estas tiu mirinda afero, kiu okazis en Jerusalem? 28 Sed Anas kaj Kajafas konsolis ilin, dirante: Kial ni kredu la soldatojn, kiuj gardis la tombon de Jesuo, kiuj diris al ni, ke anĝelo derulis la ŝtonon de la enirejo de la tombo? 29 Eble liaj propraj disĉiploj tion diris al ili, kaj donis al ili monon por ke ili tion diru, kaj ili mem forprenis la korpon de Jesuo. 30 Krome konsideru ĉi tion, ke ne estas fidinda por fremduloj, ĉar ili ankaŭ prenis grandan sumon de ni, kaj ili rakontis al ni laŭ la instrukcioj, kiujn ni donis al ili. Ili devas esti fidelaj aŭ al ni, aŭ al la disĉiploj de Jesuo. Ĉapitro 11 1 Tiam Nikodemo leviĝis, kaj diris: Prave vi diras, ho Izraelidoj, vi aŭdis, kion tiuj tri viroj ĵuris per la Leĝo de Dio, kiuj diris: Ni vidis Jesuon parolantan kun siaj disĉiploj sur la monto Olivarba, kaj ni vidis lin supreniranta en la ĉielon. 2 Kaj la Skribo instruas nin, ke la benita profeto Elija estis prenita supren al la ĉielo; kaj kiam Eliŝa estis demandita de la profetidoj: Kie estas nia patro Elija? Li diris al ili, ke li estas prenita supren al la ĉielo. 3 Kaj la profetidoj diris al li: Eble la spirito lin forportis sur unu el la montoj de Izrael, eble tie ni lin trovos. Kaj ili petis Eliŝan, kaj li iris kun ili dum tri tagoj, kaj ili lin ne trovis. 4 Kaj nun aŭskultu min, ho Izraelidoj, kaj ni sendu homojn sur la montojn de Izrael, por ke la spirito ne forportu Jesuon, kaj tie eble ni lin trovos kaj estos kontentaj. 5 Kaj la konsilo de Nikodemo plaĉis al la tuta popolo; kaj ili sendis virojn, kiuj serĉis Jesuon, sed ne trovis lin; kaj ili revenis, kaj diris: Ni ĉirkaŭiris, kaj ne trovis Jesuon, sed ni trovis Jozefon en lia urbo Arimatea. 6 Kiam la estroj tion aŭdis, kaj la tuta popolo ĝojis, kaj laŭdis la Dion de Izrael, ĉar oni trovis Jozefon, kiun ili enŝlosis en ĉambro kaj ne povis trovi. 7 Kaj kiam ili kunigis grandan kunvenon, la ĉefpastroj diris: Per kio ni alkonduku Jozefon al ni, por ke li parolu kun li? 8 Kaj prenante paperpecon, ili skribis al li, dirante: Paco estu kun vi kaj via tuta familio. Ni scias, ke ni ofendis Dion kaj vin. Bonvolu viziti nin, viajn patrojn, ĉar ni estis tute surprizitaj pri via eskapo el la malliberejo. 9 Ni scias, ke ni faris malicajn planojn kontraŭ vi, kaj ke la Eternulo zorgis pri vi, kaj la Eternulo mem savis vin de niaj intencoj. Paco estu al vi, Jozef, kiu estas honorinda inter la tuta popolo. 10 Kaj ili elektis sep amikojn el la amikoj de Jozef, kaj diris al ili: Kiam vi venos al Jozef, salutu lin en paco kaj donu al li ĉi tiun leteron. 11 Kiam la viroj venis al Jozef, ili salutis lin pace kaj donis al li la leteron. 12 Kaj kiam Jozef ĝin legis, li diris: Benata estu la Eternulo, la Eternulo, kiu savis min el la manoj de la Izraelidoj, por ke ili ne verŝu mian sangon. Benata estu Dio, kiu ŝirmis min sub Viaj flugiloj. 13 Kaj Jozef kisis ilin kaj enkondukis ilin en sian domon. Kaj la sekvantan tagon Jozef sidiĝis sur sian azenon kaj iris kun ili Jerusalemon. 14 Kaj kiam ĉiuj Judoj aŭdis tion, ili eliris al li renkonte, kaj kriis, dirante: Paco akompanu vian alvenon, patro Jozef. 15 Kaj li respondis: Paco de la Eternulo estu por la tuta popolo. 16 Kaj ĉiuj kisis lin; kaj Nikodemo kondukis lin al sia domo, pretiginte grandan festenon. 17 Sed la morgaŭan tagon, estante la Preparado, Anas kaj Kajafas kaj Nikodemo diris al Jozef: Faru konfeson al la Dio de Izrael, kaj respondu al ni ĉiujn demandojn, kiujn ni faros al vi;
30
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
18 Ĉar ni tre maltrankviliĝis, ke vi enterigis la korpon de Jesuo; kaj kiam ni ŝlosis vin en ĉambro, ni ne povis trovi vin; kaj ni timas de tiam ĝis ĉi tiu tempo, kiam vi aperis inter ni. Diru do al ni antaŭ Dio ĉion, kio okazis. 19 Kaj Jozef respondis kaj diris: Vi min metis en malliberejon en la tagon de preparado ĝis la mateno. 20 Sed dum mi staris preĝante meze de la nokto, la domo estis ĉirkaŭita de kvar anĝeloj; kaj mi vidis Jesuon kiel la brilon de la suno, kaj pro timo mi falis sur la teron. 21 Sed Jesuo kaptis mian manon kaj levis min de la tero, kaj la roso tiam ŝutiĝis sur min; sed li, viŝante mian vizaĝon, kisis min, kaj diris al mi: Ne timu, Jozef; rigardu min, ĉar ĝi estas mi. 22 Tiam mi lin rigardis, kaj diris: Raboni, Elias! Li respondis al mi: Mi ne estas Elias, sed Jesuo, la Nazaretano, kies korpon vi enterigis. 23 Mi diris al li: Montru al mi la tombon, en kiun mi vin metis. 24 Tiam Jesuo, preninte min per la mano, kondukis min al la loko, kie mi lin metis, kaj montris al mi la linaĵtukojn kaj la viŝtukon, kiujn mi metis ĉirkaŭ lian kapon. Tiam mi sciis, ke ĝi estas Jesuo, kaj mi adorkliniĝis al li, kaj diris: Estu benata tiu, kiu venas en la nomo de la Eternulo. 25 Jesuo denove prenis min per la mano kaj kondukis min al Arimatea, al mia domo, kaj diris al mi: Paco estu al vi; sed ne eliru el via domo ĝis la kvardeka tago, sed mi devas iri al miaj disĉiploj. Ĉapitro 12 1 Kiam la ĉefpastroj aŭdis ĉion ĉi, ili miregis, kaj falis vizaĝaltere kiel mortintoj, kaj kriante unu al alia, dirante: Kia estas ĉi tiu mirinda signo, kiu fariĝis en Jerusalem? Ni konas la patron kaj la patrinon de Jesuo. 2 Kaj unu Levido diris: Mi konas multajn el liaj parencoj, piajn homojn, kiuj kutimas alporti oferojn kaj bruloferojn al la Dio de Izrael en la templo kun preĝoj. 3 Kaj kiam la ĉefpastro Simeon lin levis en siajn brakojn, li diris al li: Nun, Sinjoro, vi ellasas Vian servanton foriri en paco, laŭ Via vorto; ĉar miaj okuloj vidis Vian savon, kiun Vi pretigis antaŭ la vizaĝo de ĉiuj popoloj: Lumon por lumi la gentojn, kaj gloron de Via popolo Izrael. 4 Kaj Simeon tiel same benis Marian, la patrinon de Jesuo, kaj diris al ŝi: Mi diras al vi pri la infano, ke li estas destinita por la falo kaj la leviĝo de multaj, kaj por signo, kiu estos kontraŭparolata. 5 Kaj ankaŭ vian animon glavo trapikos, kaj la pensoj de multaj koroj malkaŝiĝos. 6 Tiam ĉiuj Judoj diris: Ni sendu al tiuj tri viroj, kiuj diris, ke ili vidis lin parolantan kun siaj disĉiploj sur la monto Olivarba. 7 Poste ili demandis ilin, kion ili vidis; kaj ili respondis unuanime: Antaŭ la Dio de Izrael ni asertas, ke ni klare vidis Jesuon, parolantan kun siaj disĉiploj sur la monto Olivarba, kaj suprenirantan en la ĉielon. 8 Tiam Anas kaj Kajafas kondukis ilin en apartajn lokojn kaj demandis ilin aparte; kaj ili konfesis la veron, kaj diris: Ili vidis Jesuon. 9 Anas kaj Kajafas diris: Nia leĝo diras: Per la buŝo de du aŭ tri atestantoj ĉiu vorto estos konfirmita. 10 Sed kion ni diris? La benita Ĥanoĥo plaĉis al Dio, kaj estis translokigita per la vorto de Dio; kaj la tombo de la benita Moseo estas konata. 11 Sed Jesuo estis transdonita al Pilato, vipita, kronita per dornoj, kraĉita sur lin, trapikita per lanco, krucumita, mortis sur la kruco, kaj estis enterigita, kaj lian korpon la honorinda Jozef enterigis en nova tombo, kaj li atestas, ke li vidis lin vivanta. 12 Kaj krome tiuj viroj diris, ke ili vidis lin parolantan kun siaj disĉiploj sur la monto Olivarba, kaj suprenirantan en la ĉielon. 13 Tiam Jozef leviĝis, kaj diris al Anas kaj Kajafas: Prave vi miras, ke oni diris al vi, ke Jesuo vivas kaj supreniris en la ĉielon. 14 Estas ja afero vere mirinda, ke li ne nur mem leviĝas el la mortintoj, sed ankaŭ levas aliajn el iliaj tomboj, kiujn multaj vidis en Jerusalem. 15 Kaj nun aŭskultu min iomete: Ni ĉiuj konis la benatan Simeonon, la ĉefpastron, kiu prenis Jesuon, kiam li estis bebo, en siajn brakojn en la templo.
31
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
16 Tiu ĉi Simeon havis ankaŭ du filojn, kaj ni ĉiuj ĉeestis ilian morton kaj funebron. 17 Iru do, kaj vidu iliajn tombojn, ĉar ili estas malfermitaj, kaj ili leviĝis; kaj jen ili estas en la urbo Arimatea, pasigante sian tempon kune en diservoj. 18 Kelkaj ja aŭdis la sonon de iliaj voĉoj en preĝado, sed ili ne volas paroli kun iu ajn, sed restas mutaj kiel mortintoj. 19 Sed venu, ni iru al ili, kaj kondutu nin al ili kun ĉia respekto kaj singardemo. Kaj se ni povos ilin igi ĵuri, eble ili rakontos al ni kelkajn el la misteroj de sia resurekto. 20 Kiam la Judoj tion aŭdis, ili tre ĝojis. 21 Kaj Anas kaj Kajafas, Nikodemo, Jozef kaj Gamaliel iris al Arimatea, kaj ne trovis ilin en iliaj tomboj; sed, trairante la urbon, ili ligis ilin sur la genuoj dum iliaj diservoj. 22 Kaj salutinte ilin kun plena respekto kaj omaĝo al Dio, ili kondukis ilin al la sinagogo de Jerusalem; kaj ŝlosinte la pordegojn, ili prenis la libron de la leĝo de la Eternulo, 23 kaj metinte ĝin en iliajn manojn, li ĵuris ilin per Dio, la Eternulo, kaj la Dio de Izrael, kiu parolis al niaj patroj per la leĝo kaj la profetoj, dirante: Se vi kredas tiun, kiu vin levis el la mortintoj, ke estas Jesuo, diru al ni, kion vi vidis, kaj kiel vi leviĝis el la mortintoj. 24 Ĥarino kaj Lentio, la du filoj de Simeon, tremis aŭdinte tion, kaj maltrankviliĝis kaj ĝemis; kaj samtempe, rigardante al la ĉielo, ili faris la krucsignon per la fingroj sur la langoj. 25 Kaj tuj ili ekparolis, kaj diris: Donu al ĉiu el ni paperon, kaj ni skribos por vi ĉion, kion ni vidis. Kaj ĉiu sidiĝis kaj skribis, dirante: Ĉapitro 13 1 Ho SINJORO Jesuo kaj Patro, kiu estas Dio, ankaŭ la releviĝo kaj vivo de la mortintoj, donu al ni permeson deklari viajn misterojn, kiujn ni vidis post la morto, apartenantajn al via kruco; ĉar ni ĵuras per via nomo. 2 Ĉar Vi malpermesis al Viaj servistoj malkaŝi la sekretajn aferojn, kiujn Via dia potenco faris en Ŝeol. 3 Kiam ni estis metitaj kun niaj patroj en la profundon de infero, en la nigrecon de mallumo, subite aperis la koloro de la suno kiel oro, kaj granda purpurkolora lumo lumigis la lokon. 4 Tuj post tio, Adamo, la patro de la tuta homaro, kun ĉiuj patriarkoj kaj profetoj, ĝojis kaj diris: Tiu lumo estas la aŭtoro de eterna lumo, kiu promesis transporti nin al eterna lumo. 5 Tiam la profeto Jesaja ekkriis, kaj diris: Ĉi tio estas la lumo de la Patro, kaj la Filo de Dio, laŭ mia profetaĵo, kiam mi vivis sur la tero. 6 La lando de Zebulun kaj la lando de Naftali trans Jordan, popolo, kiu iris en mallumo, vidis grandan lumon; kaj al tiuj, kiuj sidis en lando de ombro de morto, lumo leviĝis. Kaj nun li venis kaj lumigis nin, kiuj sidis en morto. 7 Kaj dum ni ĉiuj ĝojis pro la lumo, kiu brilis sur nin, nia patro Simeon venis inter nin, kaj gratulante la tutan ĉeestantaron, diris: Gloru la Sinjoron Jesuo Kristo, la Filon de Dio. 8 kiun mi levis en miajn brakojn, kiam mi estis infaneto en la templo, kaj, movate de la Sankta Spirito, mi diris al li kaj konfesis: 1 Ke nun miaj okuloj vidis Vian savon, kiun Vi pretigis antaŭ la vizaĝo de ĉiuj popoloj, Lumon por lumi la gentojn kaj gloron de Via popolo Izrael. 9 Ĉiuj sanktuloj, kiuj estis en la profundo de infero, aŭdante tion, des pli ĝojis. 10 Poste eliris unu kiel malgranda ermito, kaj ĉiuj demandis lin: Kiu vi estas? 11 Al kiu li respondis: Mi estas la voĉo de krianto en la dezerto, Johano, la Baptisto, kaj la profeto de la Plejaltulo, kiu iris antaŭ lia alveno, por pretigi lian vojon, por doni al lia popolo scion pri savo por la pardono de pekoj. 12 Kaj mi Johano, vidante Jesuon venanta al mi, movata de la Sankta Spirito, mi diris: Jen la Ŝafido de Dio, jen tiu, kiu forprenas la pekojn de la mondo. 13 Kaj mi baptis lin en la rivero Jordan, kaj mi vidis la Sanktan Spiriton malsuprenirantan sur lin en la formo de kolombo, kaj mi aŭdis voĉon el la ĉielo, dirantan: Ĉi tiu estas Mia amata Filo, en kiu Mi havas plezuron.
32
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
14 Kaj nun, dum mi iris antaŭ li, mi malsupreniris ĉi tien, por sciigi vin, ke la Filo de Dio nin poste vizitos, kaj kiel tagiĝo de supre venos al ni, kiuj estas en mallumo kaj ombro de morto. Ĉapitro 14 1 Sed kiam la unua homo, nia patro Adam, aŭdis ĉi tiujn aferojn, ke Jesuo estis baptita en Jordano, li vokis sian filon Set, kaj diris: 2 Rakontu al viaj filoj, la patriarkoj kaj profetoj, ĉion, kion vi aŭdis de Miĥaelo, la ĉefanĝelo, kiam mi sendis vin al la pordegoj de Paradizo, por petegi Dion, ke Li ŝmiru mian kapon, kiam mi estos malsana. 3 Tiam Set, alproksimiĝante al la patriarkoj kaj profetoj, diris: Mi Set, kiam mi preĝis al Dio ĉe la pordegoj de la Paradizo, aperis al mi anĝelo de la Eternulo, Miĥaelo, dirante: Mi estas sendita al vi de la Eternulo; mi estas nomumita por prezidi homajn korpojn. 4 Mi diras al vi, Set, ne preĝu al Dio kun larmoj, kaj ne petu lin pri la oleo de la arbo de kompato, per kiu vi povas ŝmiri vian patron Adamon kontraŭ lia kapdoloro; 5 Ĉar vi tute ne povas akiri ĝin ĝis la lasta tago kaj tempoj, nome, ĝis kvin mil kvincent jaroj pasos. 6 Tiam Kristo, la plej kompatema Filo de Dio, venos sur la teron por relevi la homan korpon de Adamo, kaj samtempe por relevi la korpojn de la mortintoj, kaj kiam li venos, li estos baptita en Jordano: 7 Tiam per la oleo de sia kompato li sanktoleos ĉiujn, kiuj kredas al li; kaj la oleo de sia kompato daŭros al estontaj generacioj, por tiuj, kiuj naskiĝos el la akvo kaj la Sankta Spirito al eterna vivo. 8 Kaj kiam tiutempe la plej kompatema Filo de Dio, Kristo Jesuo, venos sur la teron, li enkondukos nian patron Adam en la Paradizon, al la arbo de kompato. 9 Kiam ĉiuj patriarkoj kaj profetoj aŭdis ĉion ĉi tion de Set, ili tre ĝojis. Ĉapitro 15 1 Dum ĉiuj sanktuloj ĝojis, jen Satano, la princo kaj estro de la morto, diris al la princo de infero: 2 Pretiĝu akcepti Jesuon el Nazareto mem, kiu fanfaronis, ke li estas la Filo de Dio, kaj tamen estis homo timanta la morton, kaj diris: Mia animo estas malĝoja ĝis la morto. 3 Krom tio li faris multajn damaĝojn al mi kaj al multaj aliaj; ĉar tiujn, kiujn mi blindigis kaj lamigis, kaj ankaŭ tiujn, kiujn mi turmentis per pluraj demonoj, li resanigis per sia vorto; jes, kaj tiujn, kiujn mi alportis mortintajn al vi, li perforte forprenas de vi. 4 Al tio la princo de infero respondis al Satano: Kiu estas tiu tiel potenca princo, kaj tamen homo, kiu timas la morton? 5 Ĉar ĉiuj potenculoj de la tero estas submetitaj al mia povo, kiujn Vi subigis per Via povo. 6 Sed se li estas tiel potenca en sia homa naturo, mi asertas al vi vere, ke li estas ĉiopova en sia dia naturo, kaj neniu homo povas rezisti lian potencon. 7 Kiam do li diris, ke li timas la morton, li intencis kapti vin, kaj malfeliĉa ĝi estos al vi por ĉiam. 8 Tiam Satano responde diris al la estro de Infero: Kial vi dubis kaj timis akcepti tiun Jesuon, la Nazaretanon, vian kaj mian malamikon? 9 Koncerne min, mi lin tentis kaj incitis miajn maljunajn popolojn, la Judojn, per fervoro kaj kolero kontraŭ li? 10 Mi akrigis la lancon por lia suferado; mi miksis la galon kaj vinagron, kaj ordonis, ke li trinku ĝin; mi pretigis la krucon por krucumi lin, kaj la najlojn por trapiki liajn manojn kaj piedojn; kaj nun lia morto estas proksima, mi venigos lin ĉi tien, submetita al vi kaj al mi. 11 Tiam la estro de Hades respondis kaj diris: Vi ĵus diris al mi, ke li perforte forprenis de mi la mortinton. 12 Tiuj, kiuj estis tenataj ĉi tie ĝis ili vivos denove sur la tero, estis forprenitaj de ĉi tie, ne per sia propra povo, sed per preĝoj faritaj al Dio, kaj ilia ĉiopova Dio prenis ilin de mi. 13 Kiu do estas tiu Jesuo, la Nazaretano, kiu per sia vorto forprenis de mi la mortintojn sen preĝo al Dio?
33
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
14 Eble li estas la sama, kiu forprenis de mi Lazaron, post kvar tagoj da lia morto, kiu malbonodoris kaj putris, kaj kiun mi posedis kiel mortinton, tamen li lin revivigis per sia potenco. 15 Satano respondis al la estro de Infero: Ĝi estas tiu sama homo, Jesuo, la Nazareto. 16 Kiam la estro de Hades tion aŭdis, li diris al li: Mi ĵuras vin per la povoj, kiuj apartenas al vi kaj al mi, ke vi lin ne konduku al mi. 17 Ĉar kiam mi aŭdis pri la potenco de lia vorto, mi tremis pro timo, kaj ĉiuj miaj malpiaj kunuloj samtempe konfuziĝis; 18 Kaj ni ne povis deteni Lazaron, sed li sin skuis, kaj kun ĉiuj signoj de malico, li tuj foriris de ni; kaj la tero mem, en kiu kuŝis la kadavro de Lazaro, baldaŭ lin eligis vivanta. 19 Kaj mi nun scias, ke li estas la Ĉiopova Dio, kiu povis plenumi tiajn aferojn, kiu estas potenca en sia regado, kaj potenca en sia homa naturo, kiu estas la Savanto de la homaro. 20 Ne konduku do ĉi tiun homon ĉi tien, ĉar li liberigos ĉiujn, kiujn mi tenas en malliberejo pro nekredemo kaj ligitaj per la katenoj de iliaj pekoj, kaj li kondukos ilin al eterna vivo. Ĉapitro 16 1 Kaj dum Satano kaj la princo de infero tiel interparolis, subite aŭdiĝis voĉo kvazaŭ de tondro kaj ventego, dirante: Levu viajn pordegojn, ho princoj; kaj leviĝu, ho pordegoj eternaj, kaj eniros la Reĝo de gloro. 2 Kiam la princo de infero aŭdis tion, li diris al Satano: Foriru de mi, kaj eliru el miaj loĝejoj; se vi estas potenca militisto, batalu kontraŭ la Reĝo de Gloro. Sed kion vi devas fari kun li? 3 Kaj Li elĵetis lin el liaj loĝejoj. 4 Kaj la princo diris al siaj malpiaj oficistoj: Fermu la kuprajn pordegojn de krueleco, kaj fortikigu ilin per feraj stangoj, kaj batalu kuraĝe, por ke ni ne estu kaptitaj. 5 Sed kiam la tuta komunumo de la sanktuloj aŭdis tion, ili parolis per laŭta voĉo de kolero al la princo de infero: 6 Malfermu viajn pordegojn, por ke eniru la Reĝo de gloro. 7 Kaj la dia profeto David ekkriis, dirante: Ĉu mi ne vere profetis, kiam mi estis sur la tero, kaj diris: Ho, se homoj laŭdus la Eternulon pro Lia boneco kaj pro Liaj mirindaĵoj al la homidoj. 8 Ĉar Li rompis kuprajn pordojn, Kaj disfendis ferajn stangojn. Li prenis ilin pro ilia malbonago, Kaj pro ilia maljusteco ili estas premataj. 9 Post tio alia profeto, nome sankta Jesaja, parolis tiel same al ĉiuj sanktuloj: Ĉu mi ne ĝuste profetis al vi, kiam mi vivis sur la tero? 10 La mortintoj reviviĝos, kaj la mortintoj en siaj tomboj leviĝos, kaj la loĝantoj de la tero ĝojos; ĉar la roso de la Eternulo ilin savos. 11 Kaj mi diris aliloke: Ho morto, kie estas via venko? Ho morto, kie estas via pikilo? 12 Kiam ĉiuj sanktuloj aŭdis tiujn vortojn, kiujn Jesaja diris, ili diris al la estro de Ŝeol: Malfermu nun viajn pordegojn, kaj forprenu viajn ferajn stangojn; ĉar vi nun estos ligita kaj ne havos potencon. 13 Tiam estis granda voĉo, kvazaŭ tondro, dirante: Levu viajn pordegojn, ho princoj; kaj leviĝu, ho pordegoj de Ŝeol, kaj eniros la Reĝo de gloro. 14 La princo de infero, vidante la saman voĉon ripetitan, kriis kvazaŭ li estus nescianta: Kiu estas tiu Reĝo de Gloro? 15 David respondis al la princo de infero, kaj diris: Mi komprenas la vortojn de tiu voĉo, ĉar mi parolis ilin per lia spirito. Kaj nun, kiel mi diris supre, mi diras al vi, la Eternulo forta kaj potenca, la Eternulo potenca en batalo: li estas la Reĝo de Gloro, kaj li estas la Eternulo en la ĉielo kaj sur la tero; 16 Li rigardis malsupren, por aŭdi la ĝemojn de la malliberuloj, kaj por liberigi tiujn, kiujn oni destinis mortigi. 17 Kaj nun, vi malpura kaj fetora princo de infero, malfermu viajn pordegojn, por ke la Reĝo de Gloro povu eniri; ĉar li estas la Sinjoro de la ĉielo kaj la tero. 18 Dum David tion parolis, aperis la potenca Eternulo en formo de homo kaj lumigis tiujn lokojn, kiuj antaŭe estis en mallumo,
34
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
19 Kaj rompis la katenojn, kiuj antaŭe ne povis esti rompitaj; kaj per sia nevenkebla potenco vizitis tiujn, kiuj sidis en la profunda mallumo pro maljusteco kaj en la ombro de morto pro peko. Ĉapitro 17 1 La malpia Morto kaj ŝiaj kruelaj oficistoj, aŭdante ĉi tion, estis kaptitaj de timo en siaj diversaj regnoj, kiam ili vidis la klarecon de la lumo, 2 Kaj Kristo mem subite aperis en iliaj loĝejoj; ili do ekkriis, kaj diris: Ni estas ligitaj de vi; vi ŝajnas celi nian honton antaŭ la Sinjoro. 3 Kiu vi estas, kiu havas neniun signon de putro, krom tiun brilan aspekton, kiu estas plena pruvo de via grandeco, kiun tamen ŝajnas, ke vi ne atentas? 4 Kiu vi estas, tiel potenca kaj tiel malforta, tiel granda kaj tiel malgranda, malbona kaj tamen soldato de la unua rango, kiu povas komandi en la formo de servisto kiel simpla soldato? 5 La Reĝo de Gloro, mortinta kaj vivanta, kvankam iam mortigita sur la kruco? 6 Kiu kuŝis morta en la tombo, kaj malsupreniris viva al ni, kaj en via morto ĉiuj kreitaĵoj tremis, kaj ĉiuj steloj moviĝis, kaj nun vi havas vian liberecon inter la mortintoj, kaj kaŭzas tumulton al niaj legioj? 7 Kiu vi estas, kiu liberigas la kaptitojn, kiujn la prapeko tenis en katenoj, kaj revenigas ilin al ilia antaŭa libereco 8 Kiu vi estas, kiu disvastigas tiel gloran kaj dian lumon super tiujn, kiujn blindigis la mallumo de peko? 9 Simile ĉiuj legioj de diabloj estis kaptitaj de simila hororo, kaj kun la plej submetiĝema timo kriis, kaj diris: 10 De kie venas, ho Jesuo Kristo, ke vi estas homo tiel potenca kaj glora en majesto, tiel brila, ke li havas neniun makulon, kaj tiel pura, ke li havas neniun krimon? Ĉar tiu suba mondo de la tero, kiu ĝis nun estis submetita al ni, kaj de kie ni ricevis tributon, neniam antaŭe sendis al ni tian mortinton, neniam sendis tiajn donacojn kiel ĉi tiuj al la princoj de infero. 11 Kiu do vi estas, kiu kun tia kuraĝo eniras niajn loĝejojn, kaj ne nur ne timas minaci nin per la plej grandaj punoj, sed ankaŭ klopodas savi ĉiujn aliajn el la katenoj, en kiuj ni tenas ilin? 12 Eble vi estas tiu Jesuo, pri kiu Satano ĵus parolis al nia princo, ke per la morto sur la kruco vi ricevos la potencon de la morto. 13 Tiam la Reĝo de Gloro piedpremis la morton, kaptis la princon de infero, senigis lin je lia tuta potenco, kaj kunprenis nian teran patron Adamon al sia gloro. Ĉapitro 18 1 Tiam la princo de infero prenis Satanon, kaj kun granda signo diris al li: Ho vi princo de detruo, aŭtoro de la malvenko kaj ekzilo de Beel-Zebub, mokato de la anĝeloj de Dio kaj abomenata de ĉiuj justuloj! Kio instigis vin agi tiel? 2 Vi volis krucumi la Reĝon de Gloro, kaj per lia detruo vi promesis al ni tre grandajn avantaĝojn, sed kiel malsaĝulo vi nesciis, kion vi faris. 3 Ĉar jen nun Jesuo el Nazareto, kun la brilo de sia glora dieco, forpelas ĉiujn terurajn potencojn de mallumo kaj morto; 4 Li detruis niajn malliberejojn de supre ĝis sube, forsendis ĉiujn kaptitojn, liberigis ĉiujn ligitajn, kaj ĉiuj, kiuj antaŭe kutimis ĝemi sub la pezo de siaj turmentoj, nun insultas nin, kaj ni estas kvazaŭ venkitaj de iliaj preĝoj. 5 Niaj malpiaj regnoj estas submetitaj, kaj neniu parto de la homaro nun estas lasita sub nia submetiĝo, sed aliflanke, ili ĉiuj kuraĝe spitas nin; 6 Kvankam antaŭe la mortintoj neniam kuraĝis konduti sin arogante al ni, nek, estante kaptitoj, povis iam ajn esti gajaj. 7 Ho Satano, vi princo de ĉiuj malbonuloj, patro de la malpiuloj kaj forlasitoj, kial vi provis ĉi tiun aferon, ĉar niaj kaptitoj ĝis nun ĉiam estis sen la plej eta espero pri savo kaj vivo?
35
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
8 Sed nun neniu el ili iam ĝemas, nek estas eĉ la plej eta apero de larmo sur iu ajn el iliaj vizaĝoj. 9 Ho princo Satano, vi granda gardanto de la inferaj regionoj, ĉiujn viajn avantaĝojn, kiujn vi akiris per la malpermesita arbo kaj la perdo de la Paradizo, vi nun perdis per la ligno de la kruco; 10 Kaj via tuta feliĉo tiam eksvalidiĝis, kiam vi krucumis Jesuon Kriston, la Reĝon de gloro. 11 Vi agis kontraŭ via propra intereso kaj la mia, kiel vi baldaŭ komprenos per tiuj grandaj turmentoj kaj senfinaj punoj, kiujn vi baldaŭ suferos. 12 Ho Satano, princo de ĉia malbono, aŭtoro de morto kaj fonto de ĉia fiereco, vi devus unue esplori la malbonajn krimojn de Jesuo el Nazareto, kaj tiam vi trovus, ke li kulpas pri neniu kulpo inda je morto. 13 Kial vi kuraĝis, sen racio nek justeco, krucumi lin, kaj alportis al niaj regionoj senkulpan kaj justan personon, kaj tiel perdis ĉiujn pekulojn, malpiajn kaj maljustajn homojn en la tuta mondo? 14 Dum la princo de infero tiel parolis al Satano, la Reĝo de Gloro diris al Beel-Zebub, la princo de infero, Satano, la princo estos submetita al via regado por ĉiam, anstataŭ Adamo kaj liaj justaj filoj, kiuj estas miaj. Ĉapitro 19 1 Tiam Jesuo etendis sian manon kaj diris: Venu al mi, ĉiuj miaj sanktuloj, kiuj estis kreitaj laŭ mia bildo, kiuj estis kondamnitaj per la arbo de malpermesita frukto, kaj per la diablo kaj la morto; 2 Vivu nun per la ligno de mia kruco; la diablo, la princo de ĉi tiu mondo, estas venkita, kaj la morto estas venkita. 3 Tiam baldaŭ ĉiuj sanktuloj kuniĝis sub la mano de la plej alta Dio; kaj la Sinjoro Jesuo kaptis la manon de Adam kaj diris al li: Paco estu al vi kaj al via tuta justa idaro, kiu estas mia. 4 Tiam Adam, ĵetante sin al la piedoj de Jesuo, alparolis lin, kun larmoj, per humila parolo kaj laŭta voĉo, dirante: 5 Mi gloros Vin, ho Eternulo, Ĉar Vi levis min Kaj Vi ne ĝojigis miajn malamikojn pri mi. Ho Eternulo, mia Dio, mi vokis al Vi, Kaj Vi min sanigis. 6 Ho Eternulo, Vi levos mian animon el la Ŝeol; Vi min vivigis, ke mi ne iru en la tombon. 7 Kantu al la Eternulo, ĉiuj Liaj sanktuloj, Kaj gloru Lian sanktecon. Ĉar Lia kolero daŭras nur momenton, Kaj en Lia favoro estas vivo. 8 Simile ĉiuj sanktuloj, kliniĝinte antaŭ la piedoj de Jesuo, diris per unu voĉo: Vi venis, ho Savanto de la mondo, kaj efektive plenumis ĉion, kion vi antaŭdiris per la leĝo kaj viaj sanktaj profetoj. 9 Vi elaĉetis la vivantojn per via kruco, kaj malsupreniris al ni, por ke per la morto de la kruco vi savu nin de infero, kaj per via potenco de morto. 10 Ho, Sinjoro, kiel Vi metis la standardojn de Via gloro en la ĉielon, kaj Vi starigis la signon de Via elaĉeto, eĉ Vian krucon sur la teron! tiel, Sinjoro, metu la signon de la venko de Via kruco en la inferon, por ke la morto ne plu regu. 11 Tiam la Sinjoro etendis sian manon kaj faris la krucsignon sur Adam kaj sur ĉiuj liaj sanktuloj. 12 Kaj kaptante Adamon per lia dekstra mano, li supreniris el infero, kaj ĉiuj sanktuloj de Dio sekvis lin. 13 Tiam la reĝa profeto David kuraĝe ekkriis kaj diris: 1 Kantu al la Eternulo novan kanton, ĉar Li faris mirindaĵojn; Lia dekstra mano kaj Lia sankta brako helpis lin. 14 La Eternulo sciigis Sian savon, Li malkaŝis Sian justecon antaŭ la okuloj de la popoloj. 15 Kaj la tuta amaso de la sanktuloj respondis, dirante: Ĉi tiun honoron havas ĉiuj Liaj sanktuloj. Amen, laŭdu la Eternulon. 16 Poste la profeto Ĥabakuk 3 ekkriis, kaj diris: Vi eliris por savi Vian popolon, por savi Vian popolon. 17 Kaj ĉiuj sanktuloj diris: 4 Benata estu tiu, kiu venas en la nomo de la Eternulo; ĉar la Eternulo enlumigis nin. Ĉi tiu estas nia Dio por ĉiam kaj eterne; li reĝos super ni por eternaj generacioj. Amen. 18 Simile ĉiuj profetoj parolis la sanktajn aferojn de lia laŭdo, kaj sekvis la Sinjoron.
36
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
Ĉapitro 20 1 Tiam la Sinjoro, tenante Adamon per la mano, transdonis lin al Miĥaelo, la ĉefanĝelo; kaj li kondukis ilin en Paradizon, plenan de kompato kaj gloro; 2 Kaj du tre maljunaj viroj renkontis ilin, kaj la sanktuloj demandis ilin: Kiuj vi estas, kiuj ankoraŭ ne estis kun ni en infero, kaj viaj korpoj estis metitaj en Paradizon? 3 Unu el ili responde diris: Mi estas Ĥanoĥ, kiu estis transportita laŭ la vorto de Dio; kaj ĉi tiu viro, kiu estas kun mi, estas Elija, la Tiŝebano, kiu estis transportita en fajra ĉaro. 4 Ĉi tie ni ĝis nun estis, kaj ne gustumis la morton, sed nun ni revenos ĉe la alveno de Antikristo, armitaj per diaj signoj kaj mirakloj, por batali kontraŭ li, kaj esti mortigitaj de li en Jerusalemo, kaj esti denove levitaj vivantaj en la nubojn, post tri tagoj kaj duono. 5 Kaj dum la sanktaj Enoĥ kaj Elija rakontis tion, jen venis alia viro en mizera figuro portanta la signon de la kruco sur siaj ŝultroj. 6 Kaj kiam ĉiuj sanktuloj lin vidis, ili diris al li: Kiu vi estas? Ĉar via vizaĝo estas kiel tiu de ŝtelisto; kaj kial vi portas krucon sur viaj ŝultroj? 7 Kaj li respondis: Vi prave diras, ĉar mi estis ŝtelisto, kiu faris ĉian malbonon sur la tero. 8 Kaj la Judoj krucumis min kun Jesuo; kaj mi observis la mirindaĵojn, kiuj okazis en la kreo ĉe la krucumo de la Sinjoro Jesuo. 9 Kaj mi kredis lin esti la Kreinto de ĉio, kaj la Ĉiopova Reĝo; kaj mi preĝis al li, dirante: Sinjoro, memoru min, kiam vi venos en vian regnon. 10 Li tuj atentis mian petegon, kaj diris al mi: Vere mi diras al vi, hodiaŭ vi estos kun mi en Paradizo. 11 Kaj li donis al mi ĉi tiun krucsignon dirante: Portu ĉi tion, kaj iru al Paradizo; kaj se la anĝelo, kiu estas la gardisto de Paradizo, ne akceptos vin, montru al li la krucsignon, kaj diru al li: Jesuo Kristo, kiu nun estas krucumita, sendis min ĉi tien al vi. 12 Kiam mi faris tion, kaj rakontis al la anĝelo, kiu estas la gardisto de la Paradizo, ĉiujn ĉi tiujn aferojn, kaj li aŭdis ilin, li tuj malfermis la pordegojn, enkondukis min, kaj metis min dekstre en la Paradizon, 13 dirante: Restu ĉi tie iom da tempo, ĝis Adam, la patro de la tuta homaro, eniros, kaj ĉiuj liaj filoj, kiuj estas la sanktaj kaj justaj servistoj de Jesuo Kristo, kiu estis krucumita. 14 Kiam ili aŭdis ĉi tiun tutan rakonton de la ŝtelisto, ĉiuj patriarkoj diris per unu voĉo: Benata estu Vi, ho Ĉiopova Dio, Patro de eterna boneco kaj Patro de kompatoj, kiu montris tian favoron al tiuj, kiuj pekis kontraŭ Li, kaj kondukis ilin al la kompato de Paradizo, kaj metis ilin meze de Viaj grandaj kaj spiritaj provizoj, en spirita kaj sankta vivo. Amen. Ĉapitro 21 1 Jen estas la diaj kaj sanktaj misteroj, kiujn ni vidis kaj aŭdis. Mi, Ĥarino kaj Lentio ne rajtas deklari la aliajn misterojn de Dio, kiel ordonis al ni la arkianĝelo Miĥaelo, 2 dirante:Vi iros kun miaj fratoj al Jerusalem, kaj persistos en preĝoj, predikante kaj glorante la releviĝon de Jesuo Kristo, ĉar li levis vin el la mortintoj samtempe kun si mem. 3 Kaj vi ne parolu kun iu ajn homo, sed sidu kiel mutaj homoj ĝis la tempo venos, kiam la Sinjoro permesos al vi rakonti la misterojn de sia dieco. 4 La ĉefanĝelo Miĥaelo plue ordonis al ni iri trans Jordanon, al bela kaj grasa lando, kie estas multaj, kiuj leviĝis el la mortintoj kune kun ni por pruvo de la resurekto de Kristo. 5 Ĉar ni havas nur tri tagojn donitajn el la mortintoj, kiuj leviĝis por festi la Paskon de nia Sinjoro kun niaj gepatroj, kaj por atesti pri Kristo, la Sinjoro, kaj ni estas baptitaj en la sankta rivero Jordan. Kaj nun ili ne estas vidataj de iu ajn. 6 Jen tio, kion Dio permesis al ni rakonti al vi; donu al li laŭdon kaj honoron, kaj pentu, kaj li kompatos vin. Paco estu al vi de la Sinjoro Dio Jesuo Kristo kaj la Savanto de ni ĉiuj. Amen, Amen, Amen. 7 Kaj kiam ili finis skribi kaj skribis sur du apartaj paperfolioj, Ĥarino donis tion, kion li skribis, en la manojn de Anas, Kajafas, kaj Gamaliel.
37
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
8 Lentio ankaŭ transdonis tion, kion li skribis, en la manojn de Nikodemo kaj Jozefo; kaj tuj ili ŝanĝiĝis en treege blankajn formojn kaj ne plu videblis. 9 Sed montriĝis, ke tio, kion ili skribis, perfekte kongruis, ĉar unu ne enhavis unu literon pli aŭ malpli ol la alia. 10 Kiam la tuta komunumo de la Judoj aŭdis ĉiujn ĉi tiujn mirindajn rakontojn pri Ĥarino kaj Lentio, ili diris unu al la alia: Vere ĉio ĉi estis farita de Dio, kaj benata estu la Sinjoro Jesuo por ĉiam kaj eterne. Amen. 11 Kaj ili iris ĉirkaŭe kun granda maltrankvilo, kaj timo, kaj tremo, kaj batis siajn brustojn, kaj ĉiu foriris al sia hejmo. 12 Sed ĉion ĉi, kion la Judoj rakontis en siaj sinagogoj pri Jesuo, tuj Jozef kaj Nikodemo rakontis al la guberniestro. 13 Kaj Pilato enskribis ĉiujn tiujn faktojn, kaj enmetis ĉiujn tiujn dokumentojn en la publikajn dokumentojn de sia korto. Ĉapitro 22 1 Post tio Pilato iris en la templon de la Judoj, kaj kunvokis ĉiujn regantojn kaj skribistojn kaj leĝinstruistojn, kaj eniris kun ili en la kapelon de la templo. 2 Kaj ordonante, ke ĉiuj pordegoj estu ŝlositaj, li diris al ili: Mi aŭdis, ke vi havas en ĉi tiu templo unu grandan libron; mi tial petas, ke vi alportu ĝin antaŭ min. 3 Kaj kiam la granda libro, portata de kvar ministroj de la templo, kaj ornamita per oro kaj altvaloraj ŝtonoj, estis alportita, Pilato diris al ĉiuj: Mi ĵuras vin per la Dio de viaj patroj, kiu faris kaj ordonis konstrui ĉi tiun templon, ke vi ne kaŝu la veron de mi. 4 Vi scias ĉion skribitan en tiu libro; diru do al mi nun, ĉu vi trovis en la Skriboj ion pri tiu Jesuo, kiun vi krucumis, kaj en kiu tempo de la mondo li devis veni; diru al mi ĝin. 5 Tiam ĵuriginte Anason kaj Kajafason, ili ordonis al ĉiuj ceteraj, kiuj estis kun ili, ke ili eliru el la preĝejo. 6 Kaj ili fermis la pordegojn de la templo kaj de la preĝejo, kaj diris al Pilato: Vi ĵurigis nin, ho juĝisto, per la konstruado de ĉi tiu templo, ke ni deklaros al vi la veron kaj la justaĵon. 7 Post kiam ni krucumis Jesuon, ne sciante, ke li estas la Filo de Dio, sed supozante, ke li faras siajn miraklojn per ia magia arto, ni kunvenigis grandan kunvenon en ĉi tiu templo. 8 Kaj kiam ni interkonsiliĝis pri la mirakloj, kiujn Jesuo faris, ni trovis multajn atestantojn el nia propra lando, kiuj deklaris, ke ili vidis lin vivanta post lia morto, kaj ke ili aŭdis lin paroli kun siaj disĉiploj, kaj vidis lin supreniranta al la alto de la ĉielo kaj eniranta en ilin; 9 Kaj ni vidis du atestantojn, kies korpojn Jesuo levis el la mortintoj, kiuj rakontis al ni multajn mirindaĵojn, kiujn Jesuo faris inter la mortintoj, pri kiuj ni havas skribitan raporton en niaj manoj. 10 Kaj estas nia kutimo ĉiujare malfermi ĉi tiun sanktan libron antaŭ kunveno, kaj serĉi tie la konsilon de Dio. 11 Kaj ni trovis en la unua el la sepdek libroj, kie Miĥaelo la ĉefanĝelo parolas al la tria filo de Adamo, la unua homo, rakonton, ke post kvin mil kvincent jaroj, Kristo, la plej amata Filo de Dio, venis sur la teron, 12 Kaj ni plue konsideris, ke eble li estis la Dio de Izrael, kiu diris al Moseo: Faru la keston de atesto; du ulnoj kaj duono estu ĝia longo, kaj unu ulno kaj duono ĝia larĝo, kaj unu ulno kaj duono ĝia alto. 13 Per tiuj kvin ulnoj kaj duono por la konstruado de la arkeo de la Malnova Testamento, ni perceptis kaj sciis, ke post kvin mil jaroj kaj duono (mil) jaroj, Jesuo Kristo venos en la arkeo aŭ tabernaklo de korpo; 14 Kaj niaj skribaĵoj atestas, ke li estas la filo de Dio, kaj la Sinjoro kaj Reĝo de Izrael. 15 Kaj ĉar post lia suferado niaj ĉefpastroj miris pri la signoj faritaj per li, ni malfermis tiun libron por serĉi ĉiujn generaciojn ĝis la generacio de Jozef kaj Maria, la patrino de Jesuo, supozante, ke li estas el la idaro de David;
38
La Morto, Entombigo kaj Resurekto de Jesuo Kristo
16 Kaj ni trovis la rakonton pri la kreo, kaj kiam Li faris la ĉielon kaj la teron kaj la unuan homon Adam, kaj ke de tie ĝis la diluvo estis du mil ducent dek du jaroj. 17 Kaj de la diluvo ĝis Abraham naŭcent dek du. Kaj de Abraham ĝis Moseo kvarcent tridek. Kaj de Moseo ĝis la reĝo David kvincent dek. 18 Kaj de David ĝis la Babilona kaptiteco kvincent jaroj. Kaj de la Babilona kaptiteco ĝis la enkarniĝo de Kristo kvarcent jaroj. 19 La sumo de ĉio estas kvin mil kaj duono (mil). 20 Kaj tiel montriĝas, ke Jesuo, kiun ni krucumis, estas Jesuo Kristo, la Filo de Dio, kaj vera kaj ĉiopova Dio. Amen.
39