La Libro de la Sekretoj de Ĥanoĥo ENKONDUKO Ĉi tiu nova fragmento de frua literaturo eltroviĝis per certaj manuskriptoj, kiuj estis ĵus trovitaj en Rusio kaj Serbio, kaj ĝis nun ĝi konserviĝis nur en la slava lingvo. Malmulto estas konata pri ĝia origino, krom ke en sia nuna formo ĝi estis verkita ie ĉirkaŭ la komenco de la kristana epoko. Ĝia fina redaktanto estis greko kaj la loko de ĝia verkado estis Egiptujo. Ĝia valoro kuŝas en la nediskutebla influo, kiun ĝi penis sur la verkistojn de la Nova Testamento. Kelkaj el la malhelaj pasaĵoj de ĉi-lasta estas preskaŭ neklarigeblaj sen ĝia helpo. Kvankam la scio mem, ke tia libro iam ekzistis, perdiĝis dum verŝajne 1200 jaroj, ĝi tamen estis multe uzata kaj de kristanoj kaj de herezuloj en la fruaj jarcentoj kaj formas plej valoran dokumenton en iu ajn studo pri la formoj de frua kristanismo. La verkado allogas la leganton, kiu ekscitas pruntedoni flugilojn al siaj pensoj kaj flugi al misteraj sferoj. Jen stranga dramigo de eterneco -kun vidpunktoj pri Kreado, Antropologio kaj Etiko. Ĉar la mondo estis kreita en ses tagoj, tiel ĝia historio plenumiĝus en 6.000 jaroj (aŭ 6.000.000 jaroj), kaj tion sekvus 1.000 jaroj da ripozo (eble kiam la ekvilibro de konfliktaj moralaj fortoj estus atingita kaj homa vivo atingus la idealan staton). Ĉe ĝia fino komenciĝus la 8-a Eterna Tago, kiam tempo ne plu ekzistus. ĈAPITRO 1 1 Estis saĝulo, granda metiisto, kaj la Sinjoro koncipis amon por li kaj akceptis lin, por ke li rigardu la plej suprajn loĝejojn kaj estu ĉeestanto de la saĝa kaj granda kaj neimagebla kaj neŝanĝebla regno de Dio la Plejpotenca, de la tre mirinda kaj glora kaj brila kaj mult-okula stato de la servistoj de la Sinjoro, kaj de la nealirebla trono de la Sinjoro, kaj de la gradoj kaj manifestiĝoj de la senkorpaj armeoj, kaj de la neesprimebla servado de la amaso da elementoj, kaj de la diversaj aperaĵoj kaj neesprimebla kantado de la armeo de Keruboj, kaj de la senlima lumo. 2 Tiam, li diris, kiam mia 165-a jaro finiĝis, mi naskigis mian filon Matuŝal.
3 Kaj post tio mi vivis ducent jarojn, kaj mi atingis la sumon de ĉiuj jaroj de mia vivo tricent sesdek kvin jarojn. 4 En la unua tago de la unua monato mi estis sola en mia domo kaj ripozis sur mia lito kaj dormis. 5 Kaj dum mi dormis, granda aflikto venis en mian koron, kaj mi ploris per miaj okuloj en dormo, kaj mi ne povis kompreni, kia estis tiu aflikto, aŭ kio okazos al mi. 6 Kaj aperis al mi du viroj, treege grandaj, kiajn mi neniam vidis tiajn sur la tero; iliaj vizaĝoj brilis kiel la suno, iliaj okuloj ankaŭ estis kiel brulanta lumo, kaj el iliaj lipoj eliris fajro kun vestaĵoj kaj kantado de diversaj specoj, aspektante purpuraj, iliaj flugiloj estis pli helaj ol oro, iliaj manoj pli blankaj ol neĝo. 7 Ili staris ĉe la kapo de mia lito kaj komencis voki min laŭ mia nomo. 8 Kaj mi vekiĝis el mia dormo kaj klare ekvidis tiujn du virojn starantajn antaŭ mi. 9 Kaj mi salutis ilin kaj min kaptis timo kaj la aspekto de mia vizaĝo ŝanĝiĝis pro teruro, kaj tiuj viroj diris al mi: 10 Kuraĝu, Ĥanoĥ, ne timu; la eterna Dio sendis nin al vi, kaj jen vi hodiaŭ supreniros kun ni en la ĉielon, kaj vi diros al viaj filoj kaj al via tuta familio ĉion, kion ili faros sen vi sur la tero en via domo, kaj neniu lasu vin serĉi, ĝis la Eternulo revenigos vin al ili. 11 Kaj mi rapidis obei ilin kaj eliris el mia domo, kaj iris al la pordoj, kiel estis ordonite al mi, kaj alvokis miajn filojn Matuŝal kaj Reĝim kaj Gaidad kaj sciigis al ili ĉiujn mirindaĵojn, kiujn tiuj viroj rakontis al mi. ĈAPITRO 2 1 Aŭskultu min, miaj infanoj, mi ne scias, kien mi iras, aŭ kio okazos al mi; nun tial, miaj infanoj, mi diras al vi: ne forturniĝu de Dio antaŭ la vizaĝo de la vanuloj, kiuj ne kreis la Ĉielon kaj la Teron, ĉar ĉi tiuj pereos kaj tiuj, kiuj adoras ilin, kaj la Eternulo trankviligu viajn korojn per timo antaŭ Li. Kaj nun, miaj infanoj, neniu pensu serĉi min, ĝis la Eternulo revenigos min al vi. ĈAPITRO 3 1 Kiam Ĥanoĥ diris al siaj filoj, la anĝeloj prenis lin sur siajn flugilojn kaj levis lin sur la unuan ĉielon kaj metis lin sur la nubojn. Kaj tie mi rigardis, kaj denove mi rigardis pli alten, kaj vidis la eteron, kaj ili metis min sur la unuan ĉielon kaj montris al mi tre grandan Maron, pli grandan ol la tera maro.
La Libro de la Sekretoj de Ĥanoĥo
ĈAPITRO 4 1 Ili prezentis al mi la pliaĝulojn kaj regantojn de la stelaj ordoj, kaj montris al mi ducent anĝelojn, kiuj regas la stelojn kaj iliajn servojn al la ĉielo, kaj flugas per siaj flugiloj kaj ĉirkaŭiras ĉiujn, kiuj velas. ĈAPITRO 5 1 Kaj jen mi rigardis malsupren kaj vidis la trezorejojn de la neĝo, kaj la anĝelojn, kiuj gardas iliajn terurajn provizejojn, kaj la nubojn, el kiuj ili eliras kaj en kiujn ili iras. ĈAPITRO 6 1 Ili montris al mi la trezorejon de la roso, similan al la oleo de olivo, kaj ĝian aspekton, kiel ĉe ĉiuj floroj de la tero; kaj ankaŭ multajn anĝelojn gardantajn la trezorejojn de ĉi tiuj objektoj, kaj kiel ili estas faritaj por fermiĝi kaj malfermiĝi. ĈAPITRO 7 1 Kaj tiuj viroj prenis min kaj kondukis min supren al la dua ĉielo, kaj montris al mi mallumon, pli grandan ol tera mallumo, kaj tie mi vidis pendantajn malliberulojn, observatajn, atendantajn la grandan kaj senliman juĝon, kaj tiuj anĝeloj estis malhelaspektaj, pli ol tera mallumo, kaj senĉese ploris dum ĉiuj horoj. 2 Kaj mi diris al la viroj, kiuj estis kun mi: 'Kial oni senĉese torturas ĉi tiujn?' ili respondis al mi: 'Ĉi tiuj estas la defalintoj de Dio, kiuj ne obeis la ordonojn de Dio, sed konsiliĝis laŭ sia propra volo kaj forturniĝis de sia princo, kiu ankaŭ estas fiksita sur la kvina ĉielo.' 3 Kaj mi sentis grandan kompaton por ili, kaj ili salutis min, kaj diris al mi: Homo de Dio, preĝu por ni al la Eternulo; kaj mi respondis al ili: Kiu mi estas, mortero, ke mi preĝu por anĝeloj? kiu scias, kien mi iras, aŭ kio okazos al mi? aŭ kiu preĝos por mi? ĈAPITRO 8 1 Kaj tiuj viroj prenis min de tie, kaj kondukis min supren al la tria ĉielo, kaj metis min tie; kaj mi rigardis malsupren, kaj vidis la produktojn de ĉi tiuj lokoj, kiajn neniam antaŭe oni konis pro boneco. 2 Kaj mi vidis ĉiujn dolĉflorantajn arbojn kaj rigardis iliajn fruktojn, kiuj estis dolĉe odoraj, kaj
ĉiujn manĝaĵojn, kiujn ili portis, bobelantajn per bonodora elspiro. 3 Kaj meze de la arboj tiu de vivo, en tiu loko kie la Sinjoro ripozas, kiam li iras supren en paradizon; kaj ĉi tiu arbo estas de nepriskribebla boneco kaj bonodoro, kaj ornamita pli ol ĉio ekzistanta; kaj ĉiuflanke ĝi estas laŭ formo oraspekta kaj ruĝa kaj fajrosimila kaj kovras ĉion, kaj ĝi havas produktojn el ĉiuj fruktoj. 4 Ĝia radiko estas en la ĝardeno ĉe la fino de la tero. 5 Kaj paradizo estas inter koruptebleco kaj nekoruptebleco. 6 Kaj eliras du fontoj, kiuj eligas mielon kaj lakton, kaj iliaj fontoj eligas oleon kaj vinon, kaj ili disiĝas en kvar partojn, kaj rondiras kun trankvila vojo, kaj malsupreniras en la PARADISON DE EDENO, inter putrebleco kaj en putrebleco. 7 Kaj de tie ili iras antaŭen laŭ la tero, kaj havas rivoluon al sia cirklo same kiel aliaj elementoj. 8 Kaj ĉi tie ne estas senfrukta arbo, kaj ĉiu loko estas benita. 9 Kaj estas tricent anĝeloj tre helaj, kiuj gardas la ĝardenon, kaj per senĉesa dolĉa kantado kaj neniam-silentigaj voĉoj servas la Sinjoron dum ĉiuj tagoj kaj horoj. 10 Kaj mi diris: Kiel dolĉa estas ĉi tiu loko! Kaj tiuj viroj diris al mi: ĈAPITRO 9 1 Ĉi tiu loko, ho Ĥanoĥ, estas preparita por la justuloj, kiuj eltenas ĉian ofendon de tiuj, kiuj ĉagrenas iliajn animojn, kiuj deturnas siajn okulojn de maljusteco, kaj faras justan juĝon, kaj donas panon al la malsatuloj, kaj kovras la nudulojn per vestaĵoj, kaj levas la falintojn, kaj helpas vunditajn orfojn, kaj kiuj iras sen kulpo antaŭ la vizaĝo de la Sinjoro, kaj servas lin sole, kaj por ili estas preparita ĉi tiu loko por eterna heredaĵo. ĈAPITRO 10 1 Kaj tiuj du viroj kondukis min al la norda flanko, kaj montris al mi tie tre teruran lokon, kaj tie estis ĉiuspecaj torturoj: kruela mallumo kaj nelumigita mallumo, kaj tie ne estas lumo, sed obskura fajro konstante flamas supre, kaj tie eliras fajra rivero, kaj tiu tuta loko estas ĉie fajro, kaj ĉie estas frosto kaj glacio, soifo kaj tremado, dum la katenoj estas tre kruelaj, kaj la anĝeloj timemaj kaj senkompataj, portante kolerajn armilojn, senkompatan torturon, kaj mi diris: 2 'Ve, ve, kiel terura estas ĉi tiu loko!'
La Libro de la Sekretoj de Ĥanoĥo
3 Kaj tiuj homoj diris al mi: Ĉi tiu loko, ho Ĥanoĥ, estas preparita por tiuj, kiuj malhonoras Dion, kiuj sur la tero praktikas pekon kontraŭ naturo, kiu estas infankorupto laŭ la sodomita maniero, magio, sorĉoj kaj diablaj sorĉoj, kaj kiuj fanfaronas pri siaj malbonaj faroj, ŝtelado, mensogoj, kalumnioj, envio, malamo, malĉasteco, murdo, kaj kiuj, malbenitaj, ŝtelas la animojn de homoj, kiuj, vidante la malriĉulojn preni iliajn havaĵojn kaj mem riĉiĝi, damaĝante ilin por la havaĵoj de aliaj homoj; kiuj, povante satigi la malplenajn, igis la malsatantojn morti; povante vesti, senvestigis la nudajn; kaj kiuj ne konis sian kreinton, kaj kliniĝis antaŭ senanimaj (sc. senvivaj) Dioj, kiuj ne povas vidi nek aŭdi, vanaj dioj, kiuj ankaŭ konstruis hakitajn bildojn kaj kliniĝis antaŭ malpura manfaritaĵo, ĉar ĉio ĉi estas preparita ĉi tiu loko inter ĉi tiuj, por eterna heredaĵo. ĈAPITRO 11 1 Tiuj viroj prenis min kaj kondukis min supren al la kvara ĉielo, kaj montris al mi ĉiujn sinsekvajn irojn, kaj ĉiujn radiojn de la lumo de la suno kaj la luno. 2 Kaj mi mezuris iliajn irojn kaj komparis ilian lumon; kaj mi vidis, ke la lumo de la suno estas pli granda ol tiu de la luno. 3 Ĝia rondo kaj la radoj, sur kiuj ĝi ĉiam iras, kiel vento, kiu preteriras kun tre mirinda rapideco, kaj tage kaj nokte ĝi ne ripozas. 4 Ĝian trairon kaj revenon akompanas kvar grandaj steloj, kaj ĉiu stelo havas sub si mil stelojn, dekstre de la sunrado, kaj kvar maldekstre, ĉiu havante sub si mil stelojn, entute ok mil, elirantajn kun la suno senĉese. 5 Kaj tage dek kvin miriadoj da anĝeloj servas ĝin, kaj nokte mil. 6 Kaj sesflugilaj eliras kun la anĝeloj antaŭ la sunrado en la fajrajn flamojn, kaj cent anĝeloj ekbruligas la sunon kaj ekbruligas ĝin. ĈAPITRO 12 1 Kaj mi rigardis kaj vidis aliajn flugantajn elementojn de la suno, kies nomoj estas Feniksoj kaj Ĥalkidroj, mirindaj kaj mirindaj, kun piedoj kaj vostoj en formo de leono, kaj kapo de krokodilo, ilia aspekto estas purpura, kiel la ĉielarko; ilia grandeco estas naŭcent mezuroj, iliaj flugiloj estas kiel tiuj de anĝeloj, ĉiu havas dek du, kaj ili servas kaj akompanas la sunon, portante varmon kaj roson, kiel estas ordonite al ili de Dio.
2 Tiel la suno rondiras kaj iras, kaj leviĝas sub la ĉielon, kaj ĝia vojo iras sub la teron kun la lumo de siaj radioj senĉese. ĈAPITRO 13 1 Tiuj viroj forportis min orienten kaj metis min ĉe la sunpordegoj, kie la suno eliras laŭ la regulo de la sezonoj kaj la rondiro de la monatoj de la tuta jaro, kaj la nombro de la horoj tago kaj nokto, 2 Kaj mi vidis ses pordegojn malfermitajn, ĉiu pordego havanta sesdek unu stadionojn kaj kvaronon de unu stadiono, kaj mi mezuris ilin ĝuste, kaj komprenis ilian grandecon kiel tiom grandan, tra kiu la suno eliras, kaj iras okcidenten, kaj fariĝas egala, kaj leviĝas dum ĉiuj monatoj, kaj reiras de la ses pordegoj laŭ la sinsekvo de la sezonoj; tiel la periodo de la tuta jaro finiĝas post la reveno de la kvar sezonoj, ĈAPITRO 14 1 Kaj denove tiuj viroj kondukis min al la okcidentaj partoj, kaj montris al mi ses grandajn pordegojn malfermitajn, respondantajn al la orientaj pordegoj, kontraŭe al kie la suno subiras, laŭ la nombro de la tagoj tricent sesdek kvin kaj kvarono. 2 Tiel denove ĝi malsupreniras al la okcidentaj pordegoj, kaj forprenas sian lumon, la grandecon de sia brilo, sub la teron; ĉar ĉar la krono de ĝia brilo estas en la ĉielo kun la Sinjoro, kaj gardata [de kvarcent anĝeloj, dum la suno rondiras sur rado sub la tero, kaj staras sep grandajn horojn en la nokto, kaj pasigas duonon de sia kurso sub la tero, kiam ĝi venas al la orienta alproksimiĝo en la oka horo de la nokto, ĝi alportas siajn lumojn, kaj la kronon de brilo, kaj la suno flamas pli ol fajro. ĈAPITRO 15 1 Tiam la elementoj de la suno, nomataj Feniksoj kaj Ĥalkidroj, ekkantas, tial ĉiu birdo flugetas per siaj flugiloj, ĝojante pri la donanto de lumo, kaj ili ekkantas laŭ la ordono de la Sinjoro. 2 La donanto de lumo venas por doni brilon al la tuta mondo, kaj la matena gardisto prenas formon, kiu estas la radioj de la suno, kaj la suno de la tero eliras, kaj ricevas sian brilon por lumigi la tutan vizaĝon de la tero, kaj ili montris al mi ĉi tiun kalkulon de la suniro. 3 Kaj la pordegoj, tra kiuj ĝi eniras, estas la grandaj pordegoj de la kalkulado de la horoj de la jaro; tial la suno estas granda kreaĵo, kies rondiro daŭras dudek ok jarojn, kaj rekomenciĝas de la komenco.
La Libro de la Sekretoj de Ĥanoĥo
ĈAPITRO 16
ĈAPITRO 18
1 Tiuj viroj montris al mi la alian vojon, tiun de la luno, dek du grandajn pordegojn, kronitajn de okcidento al oriento, tra kiuj la luno eniras kaj eliras la kutimajn tempojn. 2 Ĝi eniras tra la unua pordego al la okcidentaj lokoj de la suno, tra la unua pordego kun precize tridek unu tagoj, tra la dua pordego kun precize tridek unu tagoj, tra la tria kun precize tridek tagoj, tra la kvara kun precize tridek tagoj, tra la kvina kun precize tridek unu tagoj, tra la sesa kun precize tridek unu tagoj, tra la sepa kun precize tridek tagoj, tra la oka kun perfekte tridek unu tagoj, tra la naŭa kun precize tridek unu tagoj, tra la deka kun perfekte tridek tagoj, tra la dekunua kun precize tridek unu tagoj, tra la dekdua kun precize dudek ok tagoj. 3 Kaj ĝi iras tra la okcidentaj pordegoj laŭ la ordo kaj nombro de la orientaj, kaj plenumas la tricent sesdek kvin kaj kvaronon tagojn de la suna jaro, dum la luna jaro havas tricent kvindek kvar, kaj mankas al ĝi dek du tagoj de la suna cirklo, kiuj estas la lunaj epaktoj de la tuta jaro. 4 [Tiel ankaŭ la granda cirklo enhavas kvincent tridek du jarojn.] 5 La kvarono de tago estas preterlasita dum tri jaroj, la kvara plenumas ĝin precize. 6 Tial ili estas prenitaj ekster la ĉielo por tri jaroj kaj ne estas aldonitaj al la nombro de tagoj, ĉar ili ŝanĝas la tempon de la jaroj al du novaj monatoj direkte al kompletiĝo, al du aliaj direkte al malkresko. 7 Kaj kiam la okcidentaj pordegoj estas finitaj, ĝi revenas kaj iras al la orienta al la lumoj, kaj iras tiel tage kaj nokte ĉirkaŭ la ĉielaj rondoj, pli malalte ol ĉiuj rondoj, pli rapide ol la ĉielaj ventoj, kaj spiritoj kaj elementoj kaj anĝeloj flugantaj; ĉiu anĝelo havas ses flugilojn. 8 Ĝi havas sepoblan kurson en dek naŭ jaroj.
1 La viroj portis min al la kvina ĉielo kaj metis min, kaj tie mi vidis multajn kaj sennombrajn soldatojn, nomitajn Grigorioj, de homa aspekto, kaj ilia grandeco estis pli granda ol tiu de grandaj gigantoj kaj iliaj vizaĝoj velkis, kaj la silento de iliaj buŝoj eterna, kaj ne estis servo sur la kvina ĉielo, kaj mi diris al la viroj, kiuj estis kun mi: 2 Kial ĉi tiuj estas tre velkintaj kaj iliaj vizaĝoj melankoliaj, kaj iliaj buŝoj silentaj, kaj kial ne estas servo sur ĉi tiu ĉielo? 3 Kaj ili diris al mi: Jen estas la Grigorioj, kiuj kun sia princo Satanail malakceptis la Sinjoron de lumo, kaj post ili estas tiuj, kiuj estas tenataj en granda mallumo sur la dua ĉielo, kaj tri el ili malsupreniris sur la teron de la trono de la Sinjoro, al la loko Ermon, kaj rompis siajn ĵurojn sur la ŝultro de la monteto Ermon 1 kaj vidis la filinojn de homoj, kiel bonaj ili estas, kaj prenis al si edzinojn, kaj malpurigis la teron per siaj agoj, kiuj en ĉiuj tempoj de sia epoko faris maljustecon kaj miksadon, kaj naskiĝas gigantoj kaj mirindaj grandaj viroj kaj granda malamikeco. 4 Kaj tial Dio juĝis ilin per granda juĝo, kaj ili ploras pro siaj fratoj kaj ili estos punitaj en la granda tago de la Sinjoro. 5 Kaj mi diris al la Grigorioj: 'Mi vidis viajn fratojn kaj iliajn farojn, kaj iliajn grandajn turmentojn, kaj mi preĝis por ili, sed la Sinjoro kondamnis ilin esti sub la tero ĝis la ĉielo kaj la tero finiĝos por ĉiam.' 6 Kaj mi diris: Kial vi atendas, fratoj, kaj ne servas antaŭ la vizaĝo de la Sinjoro, kaj ne metas viajn servojn antaŭ la vizaĝon de la Sinjoro, por ke vi ne kolerigu vian Sinjoron tute? 7 Kaj ili aŭskultis mian admonon, kaj parolis al la kvar rangoj en la ĉielo, kaj jen! dum mi staris kun tiuj du viroj kvar trumpetoj trumpetis kune per laŭta voĉo, kaj la Grigorioj ekkantis per unu voĉo, kaj ilia voĉo leviĝis antaŭ la Sinjoro kompatinde kaj kortuŝe.
ĈAPITRO 17 1 Meze de la ĉielo mi vidis armitajn soldatojn, servantajn la Sinjoron, kun timpanoj kaj orgenoj, kun senĉesa voĉo, kun dolĉa voĉo, kun dolĉa kaj senĉesa voĉo kaj diversa kantado, kiun estas neeble priskribi, kaj kiu mirigas ĉiun menson, tiel mirinda kaj mirinda estas la kantado de tiuj anĝeloj, kaj mi ĝojis aŭskultante ĝin.
ĈAPITRO 19 1 Kaj de tie tiuj viroj prenis min kaj portis min supren al la sesa ĉielo, kaj tie mi vidis sep grupojn da anĝeloj, tre helaj kaj tre gloraj, kaj iliaj vizaĝoj brilis pli ol la brilo de la suno, brilante, kaj ne estas diferenco en iliaj vizaĝoj, aŭ konduto, aŭ maniero de vestado; kaj ĉi tiuj faras la ordonojn, kaj lernas la irojn de la steloj, kaj la ŝanĝiĝon de la luno, aŭ revolucion de la suno, kaj la bonan regadon de la mondo.
La Libro de la Sekretoj de Ĥanoĥo
2 Kaj kiam ili vidas malbonfaradon, ili faras ordonojn kaj instruon, kaj dolĉan kaj laŭtan kantadon, kaj ĉiajn kantojn de laŭdo. 3 Jen estas la ĉefanĝeloj, kiuj estas super anĝeloj, mezuras ĉiun vivon en la ĉielo kaj sur la tero, kaj la anĝeloj, kiuj estas nomumitaj super sezonoj kaj jaroj, la anĝeloj, kiuj estas super riveroj kaj maro, kaj kiuj estas super la fruktoj de la tero, kaj la anĝeloj, kiuj estas super ĉiu herbo, donante nutraĵon al ĉiuj, al ĉiu vivanta estaĵo, kaj la anĝeloj, kiuj skribas ĉiujn animojn de la homoj, kaj ĉiujn iliajn farojn, kaj iliajn vivojn antaŭ la vizaĝo de la Sinjoro; meze de ili estas ses feniksoj kaj ses keruboj kaj ses sesflugilaj bestoj, konstante kantante per unu voĉo, kaj ne eblas priskribi ilian kantadon, kaj ili ĝojas antaŭ la Sinjoro ĉe Lia piedbenketo. ĈAPITRO 20 1 Kaj tiuj du viroj levis min de tie al la sepa ĉielo, kaj mi vidis tie tre grandan lumon, kaj fajrajn trupojn de grandaj ĉefanĝeloj, senkorpajn fortojn, kaj regadojn, ordojn kaj registarojn, kerubojn kaj serafinojn, tronojn kaj mult-okulajn, naŭ regimentojn, la Ioanitajn staciojn de lumo, kaj mi ektimis, kaj komencis tremi pro granda teruro, kaj tiuj viroj prenis min, kaj kondukis min post si, kaj diris al mi: 2 'Kuraĝu, Ĥanoĥ, ne timu,' kaj montris al mi la Eternulon de malproksime, sidantan sur Lia tre alta trono. Ĉar kio estas en la deka ĉielo, se la Eternulo loĝas ĉi tie? 3 Sur la deka ĉielo estas Dio, en la hebrea lingvo li estas nomata Aravat. 4 Kaj ĉiuj ĉielaj trupoj venus kaj starus sur la dek ŝtupoj laŭ sia rango, kaj kliniĝus antaŭ la Sinjoro, kaj denove irus al siaj lokoj en ĝojo kaj feliĉo, kantante kantojn en la senlima lumo per malgrandaj kaj mildaj voĉoj, glore servante lin. ĈAPITRO 21 1 Kaj la keruboj kaj serafoj starantaj ĉirkaŭ la trono, la sesflugilaj kaj multokulaj ne foriras, starante antaŭ la vizaĝo de la Sinjoro, farante lian volon, kaj kovrante lian tutan tronon, kantante per milda voĉo antaŭ la vizaĝo de la Sinjoro: 'Sankta, sankta, sankta, Sinjoro Reganto de Cebaot, la ĉielo kaj la tero estas plenaj de Via gloro.' 2 Kiam mi vidis ĉion ĉi, tiuj viroj diris al mi: 'Ĥanoĥ, ĝis ĉi tie estas ordonite al ni vojaĝi kun vi,' kaj tiuj viroj foriris de mi kaj tiam mi ne plu vidis ilin.
3 Kaj mi restis sola ĉe la fino de la sepa ĉielo kaj ektimis, kaj mi falis vizaĝaltere kaj diris al mi: 'Ve al mi, kio okazis al mi?' 4 Kaj la Eternulo sendis unu el siaj gloruloj, la arkianĝelon Gabriel, kaj li diris al mi: Kuraĝu, Ĥanoĥ, ne timu, leviĝu antaŭ la vizaĝo de la Eternulo en la eternecon, leviĝu, venu kun mi. 5 Kaj mi respondis al li, kaj diris al mi mem: 'Mia Sinjoro, mia animo foriris de mi, de teruro kaj tremo,' kaj mi vokis la virojn, kiuj kondukis min al ĉi tiu loko, sur ilin mi fidis, kaj kun ili mi iras antaŭ la vizaĝo de la Eternulo. 6 Kaj Gabriel min levis, kiel folion forportatan de la vento, kaj li metis min antaŭ la vizaĝon de la Eternulo. 7 Kaj mi vidis la okan ĉielon, kiu estas nomata en la Hebrea lingvo Muzalot, ŝanĝanto de la sezonoj, de sekeco, kaj de humideco, kaj de la dek du zodiakaj signoj, kiuj estas super la sepa ĉielo. 8 Kaj mi vidis la naŭan ĉielon, kiu estas nomata en la Hebrea lingvo Kuĉavim, kie estas la ĉielaj hejmoj de la dek du signoj de la zodiako. ĈAPITRO 22 1 En la deka ĉielo, Aravot, mi vidis la aspekton de la vizaĝo de la Eternulo, kiel fero, kiu brilas en fajro; ĝi eliris el ĝi kaj eligis fajrerojn, kaj brulis. 2 Tiel mi vidis la vizaĝon de la Eternulo, sed la vizaĝo de la Eternulo estas neesprimebla, mirinda kaj tre terura, kaj tre, tre terura. 3 Kaj kiu mi estas por rakonti pri la neesprimebla estaĵo de la Sinjoro, kaj pri lia tre mirinda vizaĝo? Kaj mi ne povas rakonti la kvanton de liaj multaj instruoj, kaj diversaj voĉoj, la tronon de la Sinjoro tre grandan kaj ne manfaritan, nek la kvanton de tiuj, kiuj staras ĉirkaŭ li, grupojn de keruboj kaj serafoj, nek ilian senĉesan kantadon, nek lian neŝanĝeblan belecon, kaj kiu rakontos pri la neesprimebla grandeco de lia gloro? 4 Kaj mi falis teren kaj adorkliniĝis antaŭ la Eternulo, kaj la Eternulo diris al mi per Sia buŝo: 5 “Kuraĝu, Ĥanoĥ, ne timu, leviĝu kaj stariĝu antaŭ mia vizaĝo por la eterneco.” 6 Kaj la ĉefstrategiisto Miĥael min levis kaj kondukis min antaŭ la vizaĝon de la Eternulo. 7 Kaj la Eternulo diris al Siaj servistoj, tentante ilin: 'Henokah staru antaŭ Mia vizaĝo por ĉiam,' kaj la gloruloj kliniĝis antaŭ la Eternulo, kaj diris: 'Henokah iru laŭ Via vorto.' 8 Kaj la Eternulo diris al Miĥael: Iru kaj prenu Ĥanoĥon de liaj teraj vestoj, kaj ŝmiru lin per Mia bonodora ŝmiraĵo, kaj metu lin en la vestojn de Mia gloro.
La Libro de la Sekretoj de Ĥanoĥo
9 Kaj Miĥael faris tiel, kiel la Eternulo diris al li. Li sanktoleis min kaj vestis min, kaj la aspekto de tiu ŝmiraĵo estas pli granda ol la granda lumo, kaj lia ŝmiraĵo estas kiel dolĉa roso, kaj ĝia odoro estas milda, brilanta kiel la sunradio, kaj mi rigardis min, kaj mi estis kiel unu el liaj gloruloj. 10 Kaj la Eternulo alvokis unu el siaj ĉefanĝeloj, nomatan Pravuil, kies scio estis pli rapida en saĝo ol la aliaj ĉefanĝeloj, kiuj skribis ĉiujn farojn de la Eternulo; kaj la Eternulo diris al Pravuil: 11 'Elportu la librojn el miaj trezorejoj, kaj bastonon de rapida skribo, kaj donu ĝin al Ĥanoĥ, kaj transdonu al li la elektitajn kaj konsolajn librojn el via mano.' ĈAPITRO 23 1 Kaj li rakontis al mi ĉiujn farojn de la ĉielo, tero kaj maro, kaj ĉiujn elementojn, iliajn paŝojn kaj irojn, kaj la tondrojn de la tondroj, la sunon kaj lunon, la irojn kaj ŝanĝojn de la steloj, la sezonojn, jarojn, tagojn kaj horojn, la leviĝojn de la vento, la nombrojn de la anĝeloj kaj la formon de iliaj kantoj, kaj ĉiujn homajn aferojn, la lingvon de ĉiu homa kanto kaj vivo, la ordonojn, instrukciojn kaj dolĉvoĉajn kantojn, kaj ĉion, kion konvenas lerni. 2 Kaj Pravuil diris al mi: 'Ĉion, kion mi diris al vi, ni jam skribis. Sidu kaj skribu pri ĉiuj animoj de la homaro, kiom ajn multaj el ili naskiĝis, kaj la lokoj preparitaj por ili por eterneco; ĉar ĉiuj animoj estas preparitaj por eterneco, antaŭ la formado de la mondo.' 3 Kaj ĉiuj duoble tridek tagoj kaj tridek noktoj, kaj mi skribis ĉion precize, kaj skribis tricent sesdek ses librojn. ĈAPITRO 24 1 Kaj la Eternulo vokis min, kaj diris al mi: Ĥanoĥ, sidiĝu maldekstre de mi kun Gabriel. 2 Kaj mi kliniĝis antaŭ la Eternulo, kaj la Eternulo diris al mi: Ĥanoĥ, mia amata, ĉion, kion vi vidas, ĉion, kio staras, Mi rakontas al vi jam antaŭ la komenco, ĉion, kion Mi kreis el la neekzisto, kaj videblajn aferojn el la nevideblaĵo. 3 Aŭskultu, Ĥanoĥ, kaj komprenu ĉi tiujn miajn vortojn, ĉar ne al Miaj anĝeloj Mi rakontis mian sekreton, kaj Mi ne rakontis al ili ilian leviĝon, nek mian senfinan sferon, nek ili komprenis mian kreadon, kiun Mi rakontas al vi hodiaŭ. 4 Ĉar antaŭ ol ĉio estis videbla, mi sola kutimis iri en la nevideblaj aferoj, kiel la suno de oriento ĝis okcidento, kaj de okcidento ĝis oriento.
5 Sed eĉ la suno havas pacon en si mem, dum mi trovis neniun pacon, ĉar mi kreis ĉion, kaj mi elpensis la penson meti fundamentojn, kaj krei videblan kreaĵon. ĈAPITRO 25 1 Mi ordonis en la plej profundaj partoj, ke videblaj aferoj malsupreniru el nevideblaj, kaj Adoil malsupreniris tre grande, kaj mi rigardis lin, kaj jen! li havis ventron de granda lumo. 2 Kaj mi diris al li: 'Malfariĝu, Adoil, kaj lasu la videblan eliri el vi.' 3 Kaj li maliĝis, kaj granda lumo eliris. Kaj mi estis meze de la granda lumo, kaj kiel lumo naskiĝas el lumo, tiel eliris granda epoko, kaj montris la tutan kreaĵon, kiun mi pensis krei. 4 Kaj mi vidis, ke ĝi estas bona. 5 Kaj mi starigis por mi tronon, kaj sidiĝis sur ĝi, kaj diris al la lumo: 'Iru pli alten kaj starigu vin alte super la trono, kaj estu fundamento por la plej altaj aferoj.' 6 Kaj super la lumo estas nenio alia, kaj tiam mi kliniĝis kaj levis la okulojn de mia trono. ĈAPITRO 26 1 Kaj mi alvokis la plej malsupran duan fojon, kaj diris: 'Arĥas eliru forte,' kaj li eliris forte el la nevideblaĵo. 2 Kaj Arĥas eliris, malmola, peza kaj tre ruĝa. 3 Kaj mi diris: 'Malfermiĝu, Arkaŝo, kaj naskiĝu el vi,' kaj li malkonstruiĝis, epoko aperis, tre granda kaj tre malhela, portanta la kreadon de ĉiuj pli malaltaj aferoj, kaj mi vidis, ke ĝi estas bona kaj diris al li: 4 'Iru malsupren, kaj firmigu vin, kaj estu fundamento por la pli malaltaj aferoj,' kaj okazis, kaj li malsupreniris kaj fiksis sin, kaj fariĝis la fundamento por la pli malaltaj aferoj, kaj sub la mallumo estas nenio alia. ĈAPITRO 27 1 Kaj mi ordonis, ke oni prenu el lumo kaj mallumo, kaj mi diris: Estu densa, kaj ĝi fariĝis tiel, kaj mi etendis ĝin per la lumo, kaj ĝi fariĝis akvo, kaj mi etendis ĝin super la mallumo, sub la lumo, kaj poste mi firmigis la akvojn, tio estas la senfundan, kaj mi faris fundamenton el lumo ĉirkaŭ la akvo, kaj kreis sep rondojn de interne, kaj bildigis ĝin kiel kristalon malsekan kaj sekan, tio estas kiel vitron, kaj la ĉirkaŭigon de la akvoj kaj la aliaj elementoj, kaj mi montris al ĉiu el ili ĝian vojon, kaj la sep stelojn,
La Libro de la Sekretoj de Ĥanoĥo
ĉiun el ili en ĝia ĉielo, ke ili iras tiel, kaj mi vidis, ke ĝi estas bona. 2 Kaj Mi apartigis lumon kaj mallumon, tio estas, meze de la akvo ĉi tie kaj ĉi tie, kaj Mi diris al lumo, ke ĝi estu tago, kaj al mallumo, ke ĝi estu nokto; kaj estis vespero kaj estis mateno, la unua tago. ĈAPITRO 28 1 Kaj tiam mi firmigis la ĉielan cirklon, kaj faris, ke la malsupra akvo, kiu estas sub la ĉielo, kolektiĝu en unu tutaĵon, kaj ke la kaoso sekiĝu, kaj tiel fariĝis. 2 El la ondoj mi kreis rokmalmolan kaj grandan, kaj el la roko mi amasigis la sekaĵon, kaj la sekaĵon mi nomis tero, kaj la mezon de la tero mi nomis abismo, tio estas la senfundaĵo, mi kolektis la maron en unu lokon kaj ligis ĝin kune per jugo. 3 Kaj mi diris al la maro: Jen Mi donas al vi viajn eternajn limojn, kaj vi ne liberiĝos de viaj komponantoj. 4 Tiel Mi fortikigis la firmaĵon. Hodiaŭ Mi nomis Min unuekreito. ĈAPITRO 29 1 Kaj por ĉiuj ĉielaj taĉmentoj mi imagis la bildon kaj esencon de fajro, kaj mia okulo rigardis la tre malmolan, firman rokon, kaj el la brilo de mia okulo la fulmo ricevis sian mirindan naturon, kiu estas kaj fajro en akvo kaj akvo en fajro, kaj unu ne estingas la alian, nek unu elsekigas la alian, tial la fulmo estas pli hela ol la suno, pli mola ol akvo kaj pli firma ol malmola roko. 2 Kaj el la roko mi detranĉis grandan fajron, kaj el la fajro mi kreis la ordojn de la senkorpaj dek trupoj de anĝeloj, kaj iliaj armiloj estas fajraj kaj iliaj vestaĵoj brulanta flamo, kaj mi ordonis, ke ĉiu staru en sia ordo. 3 Kaj unu el la ordo de anĝeloj, forturniĝinte de la ordo, kiu estis sub li, elpensis neeblan penson, meti sian tronon pli alte ol la nubojn super la tero, por ke li fariĝu egala laŭ rango al mia potenco. 4 Kaj mi lin ĵetis el la alto kune kun liaj anĝeloj, kaj li flugis en la aero senĉese super la abismo. ĈAPITRO 30 1 En la tria tago Mi ordonis al la tero kreskigi grandajn kaj fruktodonajn arbojn, kaj montetojn, kaj semojn por semi, kaj Mi plantis Paradizon, kaj ĉirkaŭbaris ĝin, kaj metis kiel armitajn gardantojn flamantajn anĝelojn, kaj tiel Mi kreis renovigon. 2 Kaj estis vespero, kaj estis mateno, la kvara tago.
3 [Merkredo]. En la kvara tago mi ordonis, ke estu grandaj lumoj sur la ĉielaj rondoj. 4 Sur la unuan plej supran cirklon mi metis la stelojn, Krunon, kaj sur la duan Afroditon, sur la trian Arison, sur la kvinan Zeŭson, sur la sesan Ermison, sur la sepan pli malgrandan la lunon, kaj ornamis ĝin per la pli malgrandaj steloj. 5 Kaj sur la malsupran parton Mi metis la sunon por lumo de la tago, kaj la lunon kaj la stelojn por lumo de la nokto. 6 La suno, ke ĝi iru laŭ ĉiu besto (ekz. signoj de la zodiako), dek du, kaj Mi difinis la sinsekvon de la monatoj kaj iliajn nomojn kaj vivojn, iliajn tondrojn, kaj iliajn hormarkojn, kiel ili sukcesu. 7 Kaj estis vespero, kaj estis mateno, la kvina tago. 8 [Ĵaŭdo]. En la kvina tago Mi ordonis al la maro, ke ĝi aperigu fiŝojn kaj plumbirdojn de diversaj specoj, kaj ĉiujn bestojn rampantajn sur la tero, irantajn sur kvar piedoj sur la tero kaj ŝvebantajn en la aero, virajn kaj inajn, kaj ĉiun animon spirantan la spiriton de vivo. 9 Kaj estis vespero, kaj estis mateno, la sesa tago. 10 [Vendredo]. En la sesa tago mi ordonis al mia saĝo krei homon el sep konsistencoj: unu, lia karno el la tero; du, lia sango el la roso; tri, liaj okuloj el la suno; kvar, liaj ostoj el ŝtono; kvin, lia inteligenteco el la rapideco de la anĝeloj kaj el la nubo; ses, liaj vejnoj kaj lia hararo el la herbo de la tero; sep, lia animo el mia spiro kaj el la vento. 11 Kaj Mi donis al li sep naturojn: al la karno aŭdadon, la okulojn por vidado, al la animo flarado, la vejnojn por tuŝo, la sangon por gusto, la ostojn por eltenivo, al la intelekto dolĉecon (sc. ĝuon). 12 Mi elpensis ruzan diraĵon, por diri: Mi kreis la homon el nevidebla kaj el videbla naturo, el ambaŭ estas lia morto kaj vivo kaj bildo, li scias parolon kiel ia kreitaĵo, malgranda laŭ grandeco kaj denove granda laŭ malgrandeco, kaj Mi metis lin sur la teron, duan anĝelon, honorindan, grandan kaj gloran, kaj Mi nomumis lin kiel reganton por regi sur la tero kaj havi mian saĝon, kaj ne ekzistis simila al li sur la tero el ĉiuj miaj ekzistantaj kreitaĵoj. 13 Kaj Mi donis al li nomon el la kvar partoj, de oriento, de okcidento, de sudo, de nordo, kaj Mi starigis por li kvar apartajn stelojn, kaj Mi nomis lin Adamo, kaj Mi montris al li la du vojojn, la lumon kaj la mallumon, kaj Mi diris al li: 14 Tio estas bona, kaj tio malbona, por ke mi sciu, ĉu li amas min aŭ malamas, por ke estu klare, kiu en lia raso amas min. 15 Ĉar mi vidis lian naturon, sed li ne vidis sian propran naturon, tial pro tio, ke li ne vidas, li pekos
La Libro de la Sekretoj de Ĥanoĥo
pli malbone, kaj mi diris: Post peko, kio estas krom morto? 16 Kaj mi enigis dormon en lin, kaj li endormiĝis. Kaj mi prenis de li ripon kaj kreis al li edzinon, por ke la morto venu al li per lia edzino, kaj mi prenis lian lastan vorton kaj nomis ŝin patrino, tio estas Eva. ĈAPITRO 31 1 Adam havas vivon sur la tero, kaj Mi kreis ĝardenon en Edeno en la oriento, por ke li observu la testamenton kaj plenumu la ordonon. 2 Mi malfermis antaŭ li la ĉielon, por ke li vidu la anĝelojn kanti la kanton de venko kaj la senluman lumon. 3 Kaj li estis senĉese en paradizo, kaj la diablo komprenis, ke mi volis krei alian mondon, ĉar Adamo estis sinjoro sur la tero, por regi kaj kontroli ĝin. 4 La diablo estas la malbona spirito de la pli malaltaj lokoj, kiel fuĝanto li faris Sotona el la ĉielo ĉar lia nomo estis Satanail, tiel li fariĝis malsama ol la anĝeloj, sed lia naturo ne ŝanĝis lian inteligentecon rilate al lia kompreno pri justaj kaj pekaj aferoj. 5 Kaj li komprenis sian kondamnon kaj la pekon, kiun li antaŭe pekis, tial li elpensis penson kontraŭ Adamo, en tia formo li eniris kaj delogis Eva-n, sed ne tuŝis Adamon. 6 Sed mi malbenis nescion, sed kion mi antaŭe benis, tion mi ne malbenis, mi malbenis ne la homon, nek la teron, nek aliajn kreitaĵojn, sed la malbonajn fruktojn de la homo kaj liajn farojn. ĈAPITRO 32 1 Mi diris al li: 'Tero vi estas, kaj en la teron, de kie Mi vin prenis, vi iros, kaj Mi vin ne ruinigos, sed Mi vin sendos de kie Mi vin prenis. 2 Tiam Mi povos denove preni vin ĉe Mia dua alveno! 3 Kaj Mi benis ĉiujn miajn kreitaĵojn videblajn kaj nevideblajn. Kaj Adam estis kvin horojn kaj duonon en la paradizo. 4 Kaj mi benis la sepan tagon, kiu estas la sabato, en kiu li ripozis de ĉiuj siaj faroj. ĈAPITRO 33 1 Kaj Mi difinis ankaŭ la okan tagon, ke la oka tago estu la unua kreita post mia laboro, kaj ke la unuaj sep rondiru en la formo de la sepa mil, kaj ke komence de la oka mil estu tempo de nekalkulado,
senfina, sen jaroj nek monatoj nek semajnoj nek tagoj nek horoj. 2 Kaj nun, Ĥanoĥ, ĉion, kion mi rakontis al vi, ĉion, kion vi komprenis, ĉion, kion vi vidis el la ĉielaj aferoj, ĉion, kion vi vidis sur la tero, kaj ĉion, kion mi skribis en librojn per mia granda saĝo, ĉion ĉi mi elpensis kaj kreis de la plej supra fundamento ĝis la pli malalta kaj ĝis la fino, kaj ne ekzistas konsilisto nek heredanto por miaj kreaĵoj. 3 Mi estas mem eterna, ne farita per manoj, kaj senŝanĝa. 4 Mia penso estas mia konsilanto, mia saĝo kaj mia vorto estas kreitaj, kaj miaj okuloj rigardas ĉion, kiel ili ĉi tie staras, kaj tremas de teruro. 5 Se Mi deturnos Mian vizaĝon, tiam ĉio estos detruita. 6 Kaj apliku vian menson, Ĥanoĥ, kaj konu tiun, kiu parolas al vi, kaj prenu la librojn, kiujn vi mem skribis. 7 Kaj mi donas al vi Samuelon kaj Raguilon, kiuj kondukis vin supren, kaj la librojn, kaj iru malsupren al la tero, kaj rakontu al viaj filoj ĉion, kion mi rakontis al vi, kaj ĉion, kion vi vidis, de la malsupra ĉielo supren ĝis mia trono, kaj ĉiujn trupojn. 8 Ĉar Mi kreis ĉiujn fortojn, kaj ekzistas neniu, kiu rezistas al mi aŭ kiu ne submetiĝas al mi. Ĉar ĉiuj submetiĝas al mia monarkio kaj laboras por mia sola regado. 9 Donu al ili la librojn de la manskribo, kaj ili legos ilin, kaj ili konos Min kiel la Kreinton de ĉio, kaj komprenos, ke ne ekzistas alia Dio krom Mi. 10 Kaj ili disdonu la librojn de via manskribo, de infanoj al infanoj, de generacio al generacio, de popolo al popolo. 11 Kaj Mi donos al vi, ho Ĥanoĥ, mian peranton, la ĉefstrategiiston Miĥaelon, pro la manskriboj de viaj patroj Adam, Set, Enos, Kenan, Mahalelel, kaj via patro Jared. ĈAPITRO 34 1 Ili malakceptis Miajn ordonojn kaj Mian jugon, senvalora idaro eliris, ne timante Dion, kaj ili ne volis kliniĝi antaŭ Mi, sed komencis kliniĝi antaŭ vanaj dioj, kaj neis Mian unuecon, kaj ŝarĝis la tutan teron per malveroj, ofendoj, abomenindaj voluptoj, nome unu kontraŭ la alia, kaj ĉiaj aliaj malpuraj malbonecoj, kiujn estas abomeninde rakonti. 2 Tial Mi venigos diluvon sur la teron kaj pereigos ĉiujn homojn, kaj la tuta tero disfalos en grandan mallumon.
La Libro de la Sekretoj de Ĥanoĥo
ĈAPITRO 35 1 Jen el ilia idaro leviĝos alia generacio, multe poste, sed multaj el ili estos tre nesatigeblaj. 2 Tiu, kiu levas tiun generacion, malkaŝos al ili la librojn de via manskribo, de viaj patroj, al tiuj, al kiuj li devas montri la gardadon de la mondo, al la fidelaj homoj kaj laboristoj de mia plezuro, kiuj ne konfesas mian nomon vane. 3 Kaj ili rakontos al alia generacio, kaj tiuj aliaj, kiuj legis, estos glorataj poste, pli ol la unuaj. ĈAPITRO 36 1 Nun, Ĥanoĥ, mi donas al vi la templimon de tridek tagoj por pasigi en via domo, kaj diri al viaj filoj kaj al via tuta domanaro, por ke ĉiuj aŭdu de mia vizaĝo kion vi diras al ili, por ke ili legu kaj komprenu, ke ne ekzistas alia Dio krom mi. 2 Kaj ke ili ĉiam observu miajn ordonojn, kaj komencu legi kaj enpreni la librojn de via manskribo. 3 Kaj post tridek tagoj Mi sendos Mian anĝelon por vi, kaj li prenos vin de la tero kaj el viaj filoj al mi. ĈAPITRO 37 1 Kaj la Eternulo alvokis unu el la pli maljunaj anĝeloj, teruran kaj minacan, kaj starigis lin apud mi, laŭ aspekto blanka kiel neĝo, kaj liaj manoj kiel glacio, havante la aspekton de granda frosto, kaj li frostigis mian vizaĝon, ĉar mi ne povis elteni la teruron de la Eternulo, same kiel ne eblas elteni la fajron de forno kaj la varmon de la suno, kaj la froston de la aero. 2 Kaj la Eternulo diris al mi: Ĥanoĥ, se via vizaĝo ne frostiĝos ĉi tie, neniu povos vidi vian vizaĝon. ĈAPITRO 38 1 Kaj la Eternulo diris al tiuj viroj, kiuj unue kondukis min supren: 'Lasu Ĥanoĥon iri kun vi sur la teron, kaj atendu lin ĝis la difinita tago.' 2 Kaj ili kuŝigis min nokte sur mian liton. 3 Kaj Matuŝal, atendante mian alvenon kaj gardante tage kaj nokte ĉe mia lito, estis plena de timo, kiam li aŭdis mian alvenon. Kaj mi diris al li: Kunvenu la tuta familio, por ke mi rakontu al ili ĉion. ĈAPITRO 39 1 Ho miaj infanoj, miaj amataj, aŭskultu la admonon de via patro, tiom kiom estas laŭ la volo de la Sinjoro.
2 Mi estas lasita veni al vi hodiaŭ, kaj anonci al vi, ne per miaj lipoj, sed per la lipoj de la Sinjoro, ĉion, kio estas kaj estis kaj ĉion, kio estas nun, kaj ĉion, kio estos ĝis la tago de juĝo. 3 Ĉar la Eternulo min permesis veni al vi; vi do aŭdas la vortojn de mia buŝo, de homo, kiu estas granda por vi. Sed mi vidis la vizaĝon de la Eternulo; kiel fero, kiu brilas el fajro, ĝi eligas sparkojn kaj bruligas. 4 Vi rigardas nun miajn okulojn, la okulojn de homo granda je signifo por vi, sed mi vidis la okulojn de la Eternulo, brilantajn kiel sunradioj kaj plenigantajn la okulojn de homo per respekto. 5 Vi vidas nun, miaj infanoj, la dekstra mano de homo, kiu helpas vin, sed mi vidas la dekstran manon de la Eternulo, kiu plenigas la ĉielon, kaj Li helpas min. 6 Vi vidas la amplekson de mia verko kiel vian propran, sed mi vidas la senfinan kaj perfektan amplekson de la Eternulo, kiu ne havas finon. 7 Vi aŭdas la vortojn de mia buŝo, kiel mi aŭdas la vortojn de la Eternulo, kiel grandan tondron senĉese kun ĵetado de nuboj. 8 Kaj nun, miaj infanoj, aŭskultu la parolojn de la patro de la tero, kiel timige kaj terure estas veni antaŭ la vizaĝon de la reganto de la tero, kiom pli terure kaj terure estas veni antaŭ la vizaĝon de la reganto de la ĉielo, la reganto de la vivantoj kaj mortintoj, kaj de la ĉielaj trupoj. Kiu povas elteni tiun senfinan doloron? ĈAPITRO 40 1 Kaj nun, miaj infanoj, mi scias ĉion, ĉar ĉi tio estas el la lipoj de la Eternulo, kaj miaj okuloj vidis tion, de la komenco ĝis la fino. 2 Mi scias ĉion, kaj Mi skribis ĉion en librojn, la ĉielon kaj ĝian finon kaj ĝian plenecon, kaj ĉiujn armeojn kaj iliajn marŝojn. 3 Mi mezuris kaj priskribis la stelojn, ilian grandan, sennombran amason. 4 Kiu ajn homo vidis iliajn rondirojn kaj iliajn enirojn? Ĉar eĉ la anĝeloj ne vidas ilian nombron, dum Mi skribis ĉiujn iliajn nomojn. 5 Kaj mi mezuris la suncirklon, kaj mezuris ĝiajn radiojn, kalkulis la horojn, mi ankaŭ skribis ĉion, kio iras super la tero; mi skribis la aferojn, kiuj estas nutrataj, kaj ĉiun semon semitan kaj nesemitan, kiun la tero produktas kaj ĉiujn plantojn, kaj ĉiun herbon kaj ĉiun floron, kaj iliajn odorojn, kaj iliajn nomojn, kaj la loĝejojn de la nuboj, kaj ilian konsiston, kaj iliajn flugilojn, kaj kiel ili portas pluvon kaj pluverojn.
La Libro de la Sekretoj de Ĥanoĥo
6 Kaj mi esploris ĉion, kaj skribis la vojon de la tondro kaj de la fulmo, kaj ili montris al mi la ŝlosilojn kaj iliajn gardantojn, ilian leviĝon, la vojon, laŭ kiu ili iras; ĝi estas ellasita laŭmezure (sc. milde) per ĉeno, por ke per peza ĉeno kaj perforto ĝi ne ĵetu malsupren la kolerajn nubojn kaj detruu ĉion sur la tero. 7 Mi skribis la trezorejojn de la neĝo, kaj la provizejojn de la malvarmo kaj la frostaj aeroj, kaj mi observis la ŝlosiltenanton de ilia sezono, li plenigas la nubojn per ili, kaj ne elĉerpas la trezorejojn. 8 Kaj mi skribis la ripozejojn de la ventoj kaj observis kaj vidis kiel iliaj ŝlosiltenantoj portas pesilon kaj mezurilojn; unue ili metas ilin en unu pesilon, poste en la alian la pezojn kaj ruze eligas ilin laŭ mezuro sur la tutan teron, por ke per peza spirado ili ne ŝanceliĝu la teron. 9 Kaj mi mezuris la tutan teron, ĝiajn montojn, kaj ĉiujn montetojn, kampojn, arbojn, ŝtonojn, riverojn, ĉion ekzistantan mi skribis, la alton de la tero ĝis la sepa ĉielo, kaj malsupren ĝis la plej malalta infero, kaj la juĝejo, kaj la tre granda, malfermita kaj ploranta infero. 10 Kaj mi vidis, kiel la malliberuloj suferas, atendante senfinan juĝon. 11 Kaj mi skribis ĉiujn juĝatajn de la juĝisto, kaj ĉiujn iliajn juĝojn (s. kondamnojn) kaj ĉiujn iliajn farojn. ĈAPITRO 41 1 Kaj mi vidis ĉiujn prapatrojn el ĉiuj tempoj kun Adamo kaj Eva, kaj mi suspiris kaj ekploris kaj diris pri la pereo de ilia malhonoro: 2 “Ve al mi pro mia malforteco kaj pro tiu de miaj prapatroj,” kaj mi pensis en mia koro kaj diris: 3 Benata estas la homo, kiu ne naskiĝis, aŭ kiu naskiĝis kaj ne pekos antaŭ la vizaĝo de la Eternulo, por ke li ne venu en ĉi tiun lokon kaj ne portu la jugon de ĉi tiu loko! ĈAPITRO 42 1 Mi vidis la ŝlosilposedantojn kaj gardistojn de la pordegoj de infero starantajn, kiel grandaj serpentoj, kaj iliajn vizaĝojn kiel estingitaj lampoj, kaj iliajn okulojn de fajro, iliajn akrajn dentojn, kaj mi vidis ĉiujn farojn de la Sinjoro, kiel ili estas ĝustaj, dum la faroj de homo estas iuj bonaj, kaj aliaj malbonaj, kaj en iliaj faroj estas konataj tiuj, kiuj mensogas malbone.
ĈAPITRO 43 1 Mi, miaj infanoj, mezuris kaj skribis ĉiun faron kaj ĉiun mezuron kaj ĉiun justan juĝon. 2 Kiel unu jaro estas pli honorinda ol alia, tiel unu homo estas pli honorinda ol alia, iu pro grandaj posedaĵoj, iu pro saĝo de koro, iu pro aparta intelekto, iu pro ruzeco, iu pro silento de lipo, iu pro pureco, iu pro forto, iu pro beleco, iu pro juneco, iu pro akra spriteco, iu pro korpoformo, iu pro sentemo, oni aŭdu ĝin ĉie, sed neniu estas pli bona ol tiu, kiu timas Dion, li estos pli glora en la estonteco. ĈAPITRO 44 1 La Eternulo kreis per Siaj manoj la homon laŭ la bildo de Sia vizaĝo; la Eternulo faris lin malgranda kaj granda. 2 Kiu ajn insultas la vizaĝon de la reganto kaj abomenas la vizaĝon de la Eternulo, malestimas la vizaĝon de la Eternulo; kaj kiu ajn koleras kontraŭ iu ajn sen damaĝo, tiun hakos la granda kolero de la Eternulo; kiu kraĉas sur la vizaĝon de homo riproĉe, tiun hakos ĉe la granda juĝo de la Eternulo. 3 Feliĉa estas la homo, kiu ne direktas sian koron kun malico kontraŭ iu ajn homo, kaj helpas la vunditojn kaj kondamnitojn, kaj levas la vunditojn, kaj faras almozon al la bezonuloj, ĉar en la tago de la granda juĝo ĉiu pezo, ĉiu mezuro kaj ĉiu ŝarĝo estos kiel en la merkato, tio estas, ili estas pendigitaj sur pesilo kaj staras en la merkato, kaj ĉiu lernos sian propran mezuron, kaj laŭ sia mezuro li ricevos sian rekompencon. ĈAPITRO 45 1 Kiu ajn rapidas fari oferon antaŭ la vizaĝo de la Eternulo, la Eternulo siaflanke rapidigos tiun oferon per plenumo de lia laboro. 2 Sed kiu pligrandigas sian lampon antaŭ la vizaĝo de la Eternulo kaj ne faras juĝon justan, la Eternulo ne pligrandigos sian trezoron en la regno de la plej altaj. 3 Kiam la Eternulo postulas panon, aŭ kandelojn, aŭ viandon (ekz. brutaron), aŭ ian ajn alian oferon, tiam tio estas nenio; sed Dio postulas purajn korojn, kaj per ĉio tio nur testas la koron de homo. ĈAPITRO 46 1 Aŭskultu, ho mia popolo, kaj enprenu la vortojn de mia buŝo.
La Libro de la Sekretoj de Ĥanoĥo
2 Se iu alportas donacojn al surtera reganto, kaj havas malfidelajn pensojn en sia koro, kaj la reganto scias tion, ĉu li ne koleros kontraŭ li, kaj ne rifuzos liajn donacojn, kaj ne transdonos lin al juĝo? 3 Aŭ se iu per trompo de sia lango ŝajnigas sin bona al sia alia, sed havas malbonon en sia koro, ĉu tiu ne komprenos la perfidon de sia koro, kaj li mem mem estos kondamnita, ĉar lia mensogo estos evidenta al ĉiuj? 4 Kaj kiam la Eternulo sendos grandan lumon, tiam estos juĝo por la justuloj kaj la maljustuloj, kaj tie neniu eskapos rimarkon. ĈAPITRO 47 1 Kaj nun, miaj infanoj, memoru bone la vortojn de via patro, kiuj ĉiuj venis al vi el la lipoj de la Eternulo. 2 Prenu ĉi tiujn librojn, kiujn via patro skribis, kaj legu ilin. 3 Ĉar la libroj estas multaj, kaj en ili vi lernos ĉiujn farojn de la Sinjoro, ĉion, kio estis de la komenco de la kreo, kaj kio estos ĝis la fino de la tempo. 4 Kaj se vi observos mian skribon, vi ne pekos antaŭ la Eternulo; ĉar ne ekzistas alia krom la Eternulo, nek en la ĉielo, nek sur la tero, nek en la plej malaltaj lokoj, nek en unu fundamento. 5 La Eternulo fundamentis la nekonaton, kaj etendis la ĉielojn videblajn kaj nevideblajn; Li fiksis la teron sur la akvoj kaj kreis sennombrajn estaĵojn; kaj kiu kalkulis la akvon kaj la fundamenton de la nefiksitaj, aŭ la polvon de la tero, aŭ la sablon de la maro, aŭ la gutojn de la pluvo, aŭ la matenan roson, aŭ la spiron de la vento? Kiu plenigis la teron kaj la maron, kaj la nesolveblan vintron? 6 Mi eltranĉis la stelojn el fajro, kaj ornamis la ĉielon, kaj metis ĝin meze de ili. ĈAPITRO 48 1 Ke la suno iras laŭlonge de la sep ĉielaj rondoj, kiuj estas la nomumo de cent okdek du tronoj, ke ĝi subiras en mallonga tago, kaj denove cent okdek du, ke ĝi subiras en granda tago, kaj ĝi havas du tronojn sur kiuj ĝi ripozas, rotaciantaj tien kaj reen super la tronoj de la monatoj, de la deksepa tago de la monato Tsivan ĝi subiras al la monato Tevan, de la deksepa tago de Tevan ĝi leviĝas. 2 Kaj tiel ĝi iras proksimen al la tero, tiam la tero estas kaj kreskigas siajn fruktojn, kaj kiam ĝi malaperas, tiam la tero estas malĝoja, kaj arboj kaj ĉiuj fruktoj ne havas floradon.
3 Ĉion ĉi li mezuris, per bona mezurado de horoj, kaj fiksis mezuron per sia saĝo, de la videbla kaj la nevidebla. 4 El la nevidebla li faris ĉion videbla, estante mem nevidebla. 5 Tiel mi sciigas vin, miaj infanoj, kaj distribuas la librojn al viaj infanoj, en ĉiujn viajn generaciojn, kaj inter la nacioj, kiuj havos la saĝon timi Dion, ili akceptu ilin, kaj ili amu ilin pli ol iun ajn manĝaĵon aŭ terajn dolĉaĵojn, kaj legu ilin kaj dediĉu sin al ili. 6 Kaj tiujn, kiuj ne komprenas la Eternulon, kiuj ne timas Dion, kiuj ne akceptas, sed malakceptas, kiuj ne akceptas ilin (laŭ la libroj), terura juĝo atendas ilin. 7 Feliĉa estas la homo, kiu portos ilian jugon kaj trenos ilin, ĉar li estos liberigita en la tago de la granda juĝo. ĈAPITRO 49 1 Mi ĵuras al vi, miaj infanoj, sed mi ĵuras ne per ia ĵuro, nek per la ĉielo nek per la tero, nek per iu ajn alia kreitaĵo, kiun Dio kreis. 2 La Eternulo diris: Mi ne havas ĵuron nek maljustecon, sed veron. 3 Se ne estas vero en homoj, ili ĵuru per la vortoj 'jes, jes,' aŭ alie, 'ne, ne!' 4 Kaj mi ĵuras al vi, jes, jes, ke neniu homo estis en la utero de sia patrino, sed ke jam antaŭe, eĉ por ĉiu estas loko preparita por la ripozo de la animo, kaj mezuro fiksita kiom multe estas destinite, ke homo estu provita en ĉi tiu mondo. 5 Jes, infanoj, ne trompu vin mem, ĉar loko estas de antaŭe preparita por ĉiu animo de homo. ĈAPITRO 50 1 Mi skribis la laboron de ĉiu homo, kaj neniu naskita sur la tero povas resti kaŝita, nek liaj verkoj povas resti kaŝitaj. 2 Mi vidas ĉion. 3 Nun do, miaj infanoj, pasigu en pacienco kaj humileco la nombron de viaj tagoj, por ke vi heredu senfinan vivon. 4 Elportu pro la Eternulo ĉiun vundon, ĉiun vundon, ĉiun malbonan vorton kaj atakon. 5 Se malbonaj repagoj trafos vin, ne redonu ilin al najbaro aŭ malamiko, ĉar la Eternulo redonos ilin por vi kaj estos via venĝanto en la tago de granda juĝo, por ke ne estu venĝo ĉi tie inter homoj. 6 Kiu ajn el vi elspezas oron aŭ arĝenton por sia frato, tiu ricevos abundan trezoron en la venonta mondo.
La Libro de la Sekretoj de Ĥanoĥo
7 Ne malutilu vidvinojn, orfojn, fremdulojn, por ke ne trafu vin la kolero de Dio. ĈAPITRO 51 1 Etendu viajn manojn al la malriĉulo laŭ via forto. 2 Ne kaŝu vian arĝenton en la tero. 3 Helpu fidelulon en mizero, kaj mizero vin ne atingos en la tempo de via mizero. 4 Kaj ĉiun pezan kaj kruelan jugon, kiu venos sur vin, portu ĉion pro la Sinjoro, kaj tiel vi trovos vian rekompencon en la tago de juĝo. 5 Bone estas iri matene, tagmeze kaj vespere en la loĝejon de la Eternulo, por la gloro de via kreinto. 6 Ĉar ĉiu spiranta estaĵo Lin gloras, kaj ĉiu kreitaĵo, videbla kaj nevidebla, Lin laŭdas. ĈAPITRO 52 1 Benata estas la homo, kiu malfermas sian buŝon por glori Dion Cebaot kaj gloras la Eternulon per sia koro. 2 Malbenita estu ĉiu homo, kiu malfermas sian lipon por insulti sian proksimulon, ĉar li malestimas Dion. 3 Benata estas tiu, kiu malfermas siajn lipojn, benante kaj laŭdante Dion. 4 Malbenita estu antaŭ la Eternulo tiu dum sia tuta vivo, kiu malfermas sian lipon por malbeni kaj insulti. 5 Benata estas tiu, kiu benas ĉiujn farojn de la Eternulo. 6 Malbenita estu tiu, kiu malestimas la kreitaĵojn de la Eternulo. 7 Benata estas tiu, kiu rigardas malsupren kaj levas la falintojn. 8 Malbenita estas tiu, kiu rigardas kaj avidas la pereon de tio, kio ne estas sia. 9 Benata estas tiu, kiu konservas la fundamentojn de siaj patroj fortikigitaj de la komenco. 10 Malbenita estu tiu, kiu malĝustas la decidojn de siaj prapatroj. 11 Benata estas tiu, kiu enkonstruas pacon kaj amon. 12 Malbenita estas tiu, kiu maltrankviligas tiujn, kiuj amas siajn proksimulojn. 13 Benata estas tiu, kiu parolas per humila lango kaj koro al ĉiuj. 14 Malbenita estu tiu, kiu parolas pacon per sia lango, dum en lia koro estas nenio alia ol glavo. 15 Ĉar ĉio ĉi estos malkaŝita per pesiloj kaj libroj en la tago de la granda juĝo.
ĈAPITRO 53 1 Kaj nun, miaj infanoj, ne diru: Nia patro staras antaŭ Dio kaj preĝas por niaj pekoj; ĉar ne ekzistas helpanto por ĉiu pekinto. 2 Vi vidas kiel Mi skribis ĉiujn farojn de ĉiu homo, antaŭ lia kreo, ĉion, kio estas farata inter ĉiuj homoj por ĉiam, kaj neniu povas diri aŭ rakonti mian manskribon, ĉar la Eternulo vidas ĉiujn imagojn de la homo, kiel ili estas vanaj, kie ili kuŝas en la trezorejoj de la koro. 3 Kaj nun, miaj infanoj, atentu bone ĉiujn vortojn de via patro, kiujn mi diras al vi, por ke vi ne bedaŭru, dirante: Kial nia patro ne diris al ni? ĈAPITRO 54 1 En tiu tempo, ne komprenante ĉi tion, ĉi tiuj libroj, kiujn mi donis al vi, estu kiel heredaĵo de via paco. 2 Donu ilin al ĉiuj, kiuj bezonas ilin, kaj instruu ilin, por ke ili vidu la tre grandajn kaj mirindajn farojn de la Eternulo. ĈAPITRO 55 1 Miaj infanoj, jen, la tago de mia limtempo kaj la tempo alproksimiĝis. 2 Ĉar la anĝeloj, kiuj iros kun mi, staras antaŭ mi kaj instigas min foriri de vi; ili staras ĉi tie sur la tero, atendante tion, kio estas dirita al ili. 3 Ĉar morgaŭ mi iros en la ĉielon, en la supran Jerusalemon, al Mia eterna heredaĵo. 4 Tial mi diras al vi, ke vi faru antaŭ la vizaĝo de la Eternulo ĉian bonvolon. ĈAPITRO 56 1 Metoŝalam respondis al sia patro Ĥanoĥ kaj diris: Kion vi ŝatas, patro, kion mi faru antaŭ via vizaĝo, por ke vi benu niajn loĝejojn kaj viajn filojn, kaj por ke via popolo gloriĝu per vi, kaj por ke vi foriru tiel, kiel diris la Eternulo? 2 Ĥanoĥ respondis al sia filo Metoŝalam kaj diris: Aŭskultu, filo! De la tempo, kiam la Eternulo min sanktoleis per la ŝmiraĵo de Sia gloro, mi ne plu havis manĝaĵon, kaj mia animo ne memoras teran ĝuon, kaj mi ne deziras ion teran. ĈAPITRO 57 1 Mia filo Metoŝalam, alvoku ĉiujn viajn fratojn kaj nian familion kaj la pliaĝulojn de la popolo, por ke mi parolu kun ili kaj foriru, kiel estas planite por mi.
La Libro de la Sekretoj de Ĥanoĥo
2 Kaj Metoŝalam rapide alvokis siajn fratojn Reĝim, Riman, Uĥan, Kermion, Gadad, kaj ĉiujn pliaĝulojn de la popolo antaŭ sia patro Ĥanoĥ; kaj li benis ilin, kaj diris al ili: ĈAPITRO 58 1 Aŭskultu min, miaj infanoj, hodiaŭ. 2 En tiuj tagoj, kiam la Sinjoro malsupreniris sur la teron por Adamo, kaj vizitis ĉiujn siajn kreitaĵojn, kiujn li mem kreis, post ĉio ĉi li kreis Adamon, kaj la Sinjoro vokis ĉiujn bestojn de la tero, ĉiujn rampaĵojn, kaj ĉiujn birdojn, kiuj ŝvebas en la aero, kaj alportis ilin ĉiujn antaŭ la vizaĝon de nia patro Adamo. 3 Kaj Adam donis nomojn al ĉiuj estaĵoj vivantaj sur la tero. 4 Kaj la Eternulo lin estrigis super ĉio, kaj submetis al li ĉion, kio estis sub liaj manoj, kaj mutigis ilin kaj obtuzigis ilin, por ke ili estu ordonataj de homo, kaj estu submetitaj kaj obeemaj al li. 5 Tiel ankaŭ la Eternulo kreis ĉiun homon sinjoro super ĉio, kion li havas. 6 La Eternulo ne juĝos eĉ unu animon de besto pro homo, sed juĝos la animojn de homoj laŭ iliaj bestoj en ĉi tiu mondo; ĉar homoj havas specialan lokon. 7 Kaj kiel ĉiu animo de homo estas laŭ nombro, tiel ankaŭ bestoj ne pereos, nek ĉiuj animoj de bestoj, kiujn la Eternulo kreis, ĝis la granda juĝo, kaj ili akuzos homon, se li nutros ilin malbone. ĈAPITRO 59 1 Kiu malpurigas la animon de bestoj, malpurigas sian propran animon. 2 Ĉar la homo alportas purajn bestojn por fari oferon pro peko, por ke li povu resaniĝi de sia animo. 3 Kaj se oni alportas por oferoj purajn bestojn kaj birdojn, la homo saniĝas, li sanigas sian animon. 4 Ĉio estas donita al vi por manĝaĵo, ligu ĝin per la kvar piedoj, tio estas por plenumi la kuracon, li kuracas sian animon. 5 Sed kiu ajn mortigas beston sen vundoj, mortigas sian propran animon kaj malpurigas sian propran karnon. 6 Kaj kiu sekrete faras ian ajn difekton al iu besto, tio estas malbona ago, kaj li malpurigas sian animon.
ĈAPITRO 60 1 Kiu mortigas la animon de homo, mortigas lian propran animon kaj mortigas lian propran korpon, kaj ne ekzistas kuraco por li por ĉiam. 2 Kiu metas homon en kaptilon, tiu mem falos en ĝin, kaj ne ekzistas por li kuraco por ĉiam. 3 Kiu metas homon en ian vazon, lia puno ne mankos ĉe la granda juĝo por ĉiam. 4 Kiu agas malhoneste aŭ parolas malbonon kontraŭ iu ajn animo, tiu ne faros justecon por si mem por ĉiam. ĈAPITRO 61 1 Kaj nun, miaj infanoj, gardu viajn korojn de ĉiu maljusteco, kiun la Eternulo malamas. Kiel homo petas sian animon de Dio, tiel li agu kun ĉiu vivanta animo; ĉar Mi scias ĉion, kiel en la granda tempo estos preparitaj por homoj multaj loĝejoj, bonaj por la bonuloj, kaj malbonaj por la malbonuloj, sennombraj. 2 Feliĉaj estas tiuj, kiuj eniras la bonajn domojn, ĉar en la malbonaj domoj ne estas paco nek reveno de ili. 3 Aŭskultu, miaj infanoj, malgrandaj kaj grandaj! Kiam homo metas bonan penson en sian koron, alportas donacojn de sia laboro antaŭ la vizaĝon de la Eternulo, kaj liaj manoj ilin ne faris, tiam la Eternulo deturnos Sian vizaĝon de la laboro de sia mano, kaj li (laŭ la vorto de la homo) ne trovos la laboron de siaj manoj. 4 Kaj se liaj manoj ĝin faris, sed lia koro murmuris, kaj lia koro ne ĉesis murmuri senĉese, li havus nenian avantaĝon. ĈAPITRO 62 1 Feliĉa estas la homo, kiu pacience alportas siajn donacojn kun fido antaŭ la vizaĝon de la Sinjoro, ĉar tiu trovos pardonon de pekoj. 2 Sed se li retiros siajn vortojn antaŭ la tempo, ne estos pento por li; kaj se la tempo pasos kaj li ne faros laŭvole tion, kio estas promesita, ne estos pento post la morto. 3 Ĉar ĉiu faro, kiun homo faras antaŭ la tempo, estas tute trompo antaŭ homoj, kaj peko antaŭ Dio. ĈAPITRO 63 1 Kiam homo vestos nudulon kaj satigos malsatulon, li trovos rekompencon de Dio.
La Libro de la Sekretoj de Ĥanoĥo
2 Sed se lia koro murmuras, li faras duoblan malbonon: pereon de si mem kaj de tio, kion li donas; kaj por li ne trovos rekompencon pro tio. 3 Kaj se lia propra koro estas plena de lia manĝaĵo kaj lia propra karno (aŭ vestita) de liaj vestaĵoj, li faras malestimon kaj perdas sian tutan eltenemon de malriĉeco, kaj ne trovos rekompencon por siaj bonfaroj. 4 Ĉiu aroganta kaj fanfaronanta homo estas malamataĵo al la Eternulo, kaj ĉiu mensoga parolo, vestita per mensogo, estos tranĉita per la klingo de la glavo de morto, kaj ĵetita en fajron, kaj brulos por ĉiam. ĈAPITRO 64 1 Kiam Ĥanoĥ diris tiujn vortojn al siaj filoj, ĉiuj popoloj de malproksime kaj proksime aŭdis, ke la Eternulo vokis Ĥanoĥon. Ili konsiliĝis kune: 2 Ni iru kaj kisu Ĥanoĥon; kaj du mil viroj kuniĝis kaj venis al la loko Aĥuzan, kie loĝis Ĥanoĥo kaj liaj filoj. 3 Kaj la pliaĝuloj de la popolo, la tuta komunumo, venis kaj kliniĝis kaj komencis kisi Ĥanoĥon kaj diris al li: 4 Nia patro Ĥanoĥ, estu benata de la Eternulo, la eterna reganto, kaj nun benu viajn filojn kaj la tutan popolon, por ke ni estu glorataj hodiaŭ antaŭ via vizaĝo. 5 Ĉar vi estos glorata antaŭ la vizaĝo de la Sinjoro por ĉiam, ĉar la Sinjoro elektis vin, anstataŭ ĉiuj homoj sur la tero, kaj nomumis vin aŭtoro de sia tuta kreaĵo, videbla kaj nevidebla, kaj elaĉetanto de la pekoj de homo, kaj helpanto de via familio. ĈAPITRO 65 1 Kaj Ĥanoĥ respondis al sia tuta popolo, dirante: Aŭskultu, miaj infanoj, antaŭ ol ĉiuj kreitaĵoj estis kreitaj, la Eternulo kreis la videblajn kaj nevideblajn aferojn. 2 Kaj tiom da tempo, kiom estis kaj pasis, komprenu, ke post tio Li kreis la homon laŭ sia propra formo, kaj metis en lin okulojn por vidi, kaj orelojn por aŭdi, kaj koron por pripensi, kaj intelekton por pripensi. 3 Kaj la Eternulo vidis ĉiujn farojn de la homo, kaj kreis ĉiujn Liajn kreitaĵojn, kaj dividis la tempon; de tempo Li difinis la jarojn, kaj de la jaroj Li difinis la monatojn, kaj de la monatoj Li difinis la tagojn, kaj de la tagoj Li difinis sep. 4 Kaj en tiuj Li difinis la horojn, mezuris ilin precize, por ke la homo pripensu la tempon kaj kalkulu jarojn, monatojn kaj horojn, ilian
alternadon, komencon kaj finon, kaj por ke li kalkulu sian propran vivon, de la komenco ĝis la morto, kaj pripensu sian pekon kaj skribu sian faron malbona kaj bona; ĉar neniu faro estas kaŝita antaŭ la Eternulo, por ke ĉiu homo sciu siajn farojn kaj neniam malobeu ĉiujn Liajn ordonojn, kaj konservu Mian manskribon de generacio al generacio. 5 Kiam la tuta kreitaro videbla kaj nevidebla, kiel la Sinjoro ĝin kreis, finiĝos, tiam ĉiu homo iros al la granda juĝo, kaj tiam pereos la tuta tempo, kaj la jaroj, kaj de tiam plu estos nek monatoj nek tagoj nek horoj, ili estos kunigitaj kaj ne estos kalkulitaj. 6 Estos unu eono, kaj ĉiuj justuloj, kiuj evitos la grandan juĝon de la Sinjoro, estos kolektitaj en la granda eono, ĉar por la justuloj komenciĝos la granda eono, kaj ili vivos eterne, kaj tiam ankaŭ estos inter ili nek laboro, nek malsano, nek humiligo, nek angoro, nek bezono, nek perforto, nek nokto, nek mallumo, sed granda lumo. 7 Kaj ili havos grandan nedetrueblan muron, kaj paradizon helan kaj neputreblan, ĉar ĉio putrebla forpasos, kaj estos eterna vivo. ĈAPITRO 66 1 Kaj nun, miaj infanoj, gardu viajn animojn de ĉia maljusteco, kiun la Eternulo malamas. 2 Iru antaŭ lia vizaĝo kun teruro kaj tremo, kaj servu al li sola. 3 Kliniĝu antaŭ la vera Dio, ne antaŭ mutaj idoloj, sed kliniĝu antaŭ lia bildo, kaj alportu ĉiujn justajn oferojn antaŭ la vizaĝon de la Eternulo. La Eternulo malamas la maljustaĵon. 4 Ĉar la Eternulo vidas ĉion; kiam la homo pripensas, tiam Li konsilas la intelekton, kaj ĉiu penso estas ĉiam antaŭ la Eternulo, kiu firmigis la teron kaj metis sur ĝin ĉiujn kreitaĵojn. 5 Se vi rigardos al la ĉielo, tie estas la Eternulo; se vi pensos pri la abismo de la maro kaj la tuta subtera tero, tie estas la Eternulo. 6 Ĉar la Eternulo kreis ĉion. Ne kliniĝu antaŭ la kreitaĵoj de homo, forlasante la Sinjoron de la tuta kreitaro, ĉar neniu faro povas resti kaŝita antaŭ la vizaĝo de la Eternulo. 7 Iru, miaj infanoj, en pacienco, en humileco, en honesteco, en provoko, en malĝojo, en fido kaj en vero, en fido al promesoj, en malsano, en ofendo, en vundoj, en tento, en nudeco, en senhaveco, amante unu la alian, ĝis vi eliros el ĉi tiu epoko de malbonoj, por ke vi fariĝu heredantoj de senfina tempo. 8 Feliĉaj estas la justuloj, kiuj savos la grandan juĝon, ĉar ili brilos pli ol la suno sepfoje, ĉar en ĉi tiu mondo la sepa parto estas forprenita de ĉio,
La Libro de la Sekretoj de Ĥanoĥo
lumo, mallumo, manĝaĵo, ĝuo, malĝojo, paradizo, torturo, fajro, frosto kaj aliaj aferoj; li ĉion skribis, por ke vi legu kaj komprenu. ĈAPITRO 67 1 Kiam Ĥanoĥ parolis al la popolo, la Eternulo sendis mallumon sur la teron, kaj fariĝis mallumo, kaj ĝi kovris la homojn, kiuj staris kun Ĥanoĥ; kaj ili levis Ĥanoĥon al la plej alta ĉielo, kie estas la Eternulo; kaj Li akceptis lin kaj metis lin antaŭ Sian vizaĝon, kaj la mallumo malaperis de la tero, kaj la lumo revenis. 2 Kaj la popolo vidis kaj ne komprenis kiel Ĥanoĥ estis prenita, kaj gloris Dion, kaj trovis rulon en kiu estis desegnita 'la nevidebla Dio'; kaj ĉiuj iris al siaj hejmoj. ĈAPITRO 68 1 Ĥanoĥ naskiĝis en la sesa tago de la monato Civan, kaj vivis tricent sesdek kvin jarojn. 2 Li estis prenita supren en la ĉielon en la unua tago de la monato Tsivan kaj restis en la ĉielo sesdek tagojn. 3 Li skribis ĉiujn ĉi tiujn signojn de la tuta kreaĵo, kiun la Eternulo kreis, kaj li skribis tricent sesdek ses librojn, kaj transdonis ilin al siaj filoj kaj restis sur la tero tridek tagojn, kaj estis denove prenita supren al la ĉielo en la sesa tago de la monato Tsivan, ĝuste en la tago kaj horo kiam li naskiĝis. 4 Kiel la naturo de ĉiu homo en ĉi tiu vivo estas malhela, tiel ankaŭ estas lia koncipiĝo, naskiĝo kaj foriro el ĉi tiu vivo. 5 En kiu horo li estis koncipita, en tiu horo li naskiĝis, kaj en tiu horo ankaŭ li mortis. 6 Metoŝalam kaj liaj fratoj, ĉiuj filoj de Ĥanoĥ, rapide leviĝis kaj starigis altaron sur la loko nomata Aĥuzan, de kie kaj kien Ĥanoĥ estis prenita supren al la ĉielo. 7 Kaj ili prenis oferbovojn kaj kunvokis ĉiujn homojn kaj buĉis la oferon antaŭ la vizaĝo de la Eternulo. 8 Kaj la tuta popolo, la pliaĝuloj de la popolo kaj la tuta komunumo venis al la festeno kaj alportis donacojn al la filoj de Ĥanoĥ. 9 Kaj ili faris grandan festenon, ĝojante kaj festante dum tri tagoj, laŭdante Dion, kiu donis al ili tian signon per Ĥanoĥ, kiu trovis favoron ĉe li, kaj ke ili transdonu ĝin al siaj filoj de generacio al generacio, de aĝo al aĝo. 10 Amen.