La Gardisto Jeĥezkel 3:17-21 17 Ho filo de homo, Mi faris vin gardanto por la domo de Izrael; tial aŭskultu vorton el Mia buŝo, kaj avertu ilin de Mi. 18 Kiam Mi diros al la malvirtulo: Vi mortos, kaj vi ne avertos lin, nek parolos, por averti la malvirtulon kontraŭ lia malbona vojo, por savi lian vivon: tiam li mem malvirtulo mortos pro sia maljusteco, sed lian sangon Mi repostulos el via mano. 19 Sed se vi avertis la malvirtulon, kaj li ne deturnis sin de sia malvirteco kaj de sia malbona vojo, tiam li mortos pro sia malvirteco; sed vi savis vian animon. 20 Ankaŭ: Kiam virtulo deturnos sin de sia virteco kaj faros malbonagojn, tiam Mi metos antaŭ lin falpuŝilon, kaj li mortos; ĉar vi lin ne avertis, li mortos pro sia peko, kaj lia virteco, kiun li faris, ne estos rememorata; sed lian sangon Mi repostulos el via mano. 21 Tamen se vi avertos la virtulon, ke la virtulo ne peku, kaj li ne pekos, tiam li certe vivos, ĉar li estas avertata; kaj vi savos vian animon.
Jeĥezkel 33:1-33 1 Kaj aperis al mi vorto de la Eternulo, dirante: 2 Ho filo de homo, parolu al la filoj de via popolo, kaj diru al ili: Kiam Mi venigos glavon kontraŭ landon, kaj la popolo de la lando prenos viron el sia regiono kaj starigos lin kiel gardiston por si: 3 Se li, vidante la glavon veni sur la landon, tiam li blovas per trumpeto kaj avertas la popolon; 4 Tiam ĉiu, kiu aŭdos la sonon de la trumpeto kaj ne atentos la averton; se venos la glavo kaj forprenos lin, lia sango estos sur lia kapo. 5 Li aŭdis la sonon de la trumpeto kaj ne atentis la averton; lia sango estos sur li; sed kiu atentas la averton, tiu savos sian animon. 6 Sed se la gardisto vidos la venantan glavon kaj ne blovos per trumpeto, kaj la popolo ne estos avertita, kaj se la glavo venos kaj prenos iun el ili, tiam tiu estos prenita pro sia malbonago; sed lian sangon Mi repostulos el la mano de la gardisto. 1
7 Tial vi, ho filo de homo, Mi starigis vin gardanto por la domo de Izrael; kaj vi aŭdos vorton el Mia buŝo, kaj vi avertos ilin de Mi. 8 Kiam Mi diros al la malvirtulo: Ho malvirtulo, vi certe mortos; se vi ne parolos, por averti la malvirtulon kontraŭ lia vojo, tiam tiu malvirtulo mortos pro sia maljusteco; sed lian sangon Mi repostulos el via mano. 9 Tamen se vi avertis la malvirtulon pri lia vojo, ke li deturniĝu de ĝi, kaj li ne deturniĝus de sia vojo, tiam li mortos pro sia maljusteco; sed vi savis vian animon. 10 Tial, ho filo de homo, diru al la domo de Izrael: Tiele vi parolas: Niaj krimoj kaj pekoj estas sur ni, kaj pro ili ni velkas, kiel ni do vivos? 11 Diru al ili:Kiel Mi vivas, diras la Sinjoro, la Eternulo, Mi ne deziras la morton de la malvirtulo, sed ke la malvirtulo deturnu sin de sia vojo kaj vivu; deturnu vin, deturnu vin de viaj malbonaj vojoj; kial vi mortu, ho domo de Izrael? 12 Tial, ho filo de homo, diru al la filoj de via popolo: La justeco de la virtulo ne savos lin en la tago de lia peko; sed pro la maljusteco de la malvirtulo li ne falos en la tago, kiam li deturnos sin de sia maljusteco; kaj la virtulo ne povos vivi pro sia justeco en la tago, kiam li pekos. 13 Kiam Mi diros al la virtulo, ke li certe vivos, kaj se li fidos sian justecon kaj faros malbonagon, tiam lia tuta justeco ne estos rememorata, sed pro sia malbonago, kiun li faris, li mortos pro ĝi. 14 Ankaŭ kiam Mi diros al la malvirtulo: Vi mortos; se li deturnos sin de sia peko kaj agos tion, kio estas justa kaj justa: 15 Se la malvirtulo redonas la garantiaĵon, redonas tion, kion li rabis, agas laŭ la leĝoj de la vivo, ne farante malbonagojn:Tiu certe vivos, li ne mortos. 16 Neniu el liaj pekoj, kiujn li faris, estos rememorataj al li: li faris tion, kio estas juste kaj juste; li certe vivos. 17 Tamen la filoj de via popolo diras: La vojo de la Eternulo ne estas ĝusta; sed ilia vojo ne estas ĝusta ĉe ili. 18 Kiam virtulo deturnas sin de sia justeco kaj faras malbonagojn, li tiam mortos. 19 Sed se la malvirtulo deturnas sin de sia malvirteco kaj agas juste kaj juste, li vivos pro tio. 20 Tamen vi diras: La vojo de la Eternulo ne estas justa. Ho domo de Izrael, Mi juĝos vin ĉiun laŭ lia vojo. 21 Kaj okazis en la dekdua jaro de nia forkaptiteco, en la deka monato, en la kvina tago de la monato, ke unu forsaviĝinto el Jerusalem venis al mi, dirante: La urbo estas detruita. 22 La mano de la Eternulo estis super mi vespere, antaŭ ol venis la forsaviĝinto; kaj li malfermis mian buŝon, ĝis li venis al mi matene; kaj mia buŝo malfermiĝis, kaj mi ne plu estis muta. 23 Tiam aperis al mi vorto de la Eternulo, dirante: 24 Ho filo de homo! la loĝantoj de la dezertoj de la lando Izrael parolas jene: Abraham estis unu, kaj heredis la landon; sed ni estas multaj; la lando estas donita al ni kiel heredaĵon. 25 Tial diru al ili: Tiele diras la Sinjoro, la Eternulo: Vi manĝas kun sango, kaj viaj okuloj levas al viaj idoloj, kaj sangon verŝas; ĉu vi tamen heredos la landon? 26 Vi staras sur via glavo, vi faras abomenindaĵon, kaj vi malpurigas unu la edzinon de sia proksimulo; kaj ĉu vi volas heredi la landon? 27 Diru al ili tiele:Tiele diras la Sinjoro, la Eternulo:Kiel Mi vivas, tiuj, kiuj estas en la dezertoj, falos de glavo; kaj kiu estas sur la kampo, tiun Mi donos al la bestoj por manĝi; kaj kiuj estas en la fortikaĵoj kaj en la kavernoj, tiuj mortos de pesto. 28 Ĉar Mi faros la landon tute dezerta, kaj malaperos ĝia fiereco; kaj la montoj de Izrael dezertiĝos tiel, ke neniu trairos ilin. 29 Kaj ili scios, ke Mi estas la Eternulo, kiam Mi faros la landon tute dezerta pro ĉiuj iliaj abomenindaĵoj, kiujn ili faris. 30 Eĉ vi, ho filo de homo! la filoj de via popolo ankoraŭ parolas kontraŭ vi ĉe la muroj kaj ĉe la pordoj de la domoj, kaj parolas unu al la alia, ĉiu al sia frato, dirante: Venu, mi petas vin, kaj aŭskultu, kia estas la vorto, kiu eliras de la Eternulo.
2
31 Kaj ili venas al vi, kiel venas la popolo, kaj ili sidos antaŭ vi, kiel estas mia popolo, kaj ili aŭdos viajn vortojn, sed ili ne plenumos ilin; ĉar per sia buŝo ili montras multe da amo, sed ilia koro sekvas ilian avidecon. 32 Kaj jen, Vi estas por ili kiel tre ĉarma kanto de homo kun agrabla voĉo kaj bone ludas per instrumento; ĉar ili aŭdas viajn vortojn, sed ne plenumas ilin. 33 Kaj kiam tio okazos (jen, ĝi okazos), tiam ili scios, ke profeto estis inter ili.
La rolo de la gardisto Postenigita sur Muro: Kiel antikva gardisto sur observejo, kiu ekvidas malamikon kaj blovas trumpeton, Ezekiel estis vokita por vidi spiritan danĝeron kaj sonigi la alarmon. Averto: Li devis diri al la malbonuloj, ke ili deturnu sin de siaj pekaj vojoj.
La Principo de Respondeco Se la gardisto avertas: Se Jeĥezkel donis la averton kaj la popolo rifuzis aŭskulti, la popolo respondecis pri sia propra detruo. Se la gardisto malsukcesas: Se Ezekiel malsukcesis sonigi la alarmon, Dio persone respondecis pri la perditaj vivoj.
Verso-laŭ-versa analizo de Ezekiel 33 Parto 1: La Devo de la Gardisto (Versoj 1–9) Ĉi tiu sekcio uzas la vivecan figuraĵon de milita gardisto por difini la spiritajn respondecojn de Ezekiel. Versoj 1–3: La Scenaro. Dio priskribas norman antikvan praktikon: kiam urbo estas sub minaco de invado, la civitanoj elektas viron por stari sur la muro. Lia sola tasko estas atenti la glavon (la malamikon) kaj blovi la trumpeton por averti la popolon. Versoj 4–5: La Respondeco de la Popolo. Se la trumpeto sonas kaj iu ignoras ĝin, ties morto estas ties propra kulpo. Ili aŭdis la averton kaj elektis senagadon. Male, tiuj, kiuj akceptas la averton, savas siajn vivojn. Verso 6: La Malsukceso de la Gardisto. Se la gardisto vidas la malamikon veni sed ne blovas la trumpeton , la civitanoj tamen estas forprenitaj pro siaj pekoj, sed Dio tenas la gardiston respondeca pri ilia sango. Versoj 7–9: La Spirita Apliko. Dio eksplicite nomas Ezekielon kiel la gardiston por la domo de Izrael . Ezekielo devas aŭdi la vorton el la buŝo de Dio kaj averti la popolon. Se Dio deklaras juĝon pri la malbonuloj kaj Ezekielo silentas, la malbonulo mortas, sed Ezekielo estas konsiderata kulpa. Se Ezekielo avertas ilin kaj ili ignoras ĝin, Ezekielo estas senkulpigita de ĉia kulpo. Parto 2: Individua Respondeco kaj Graco (Versoj 10–20) Ĉi tiu sekcio traktas la malesperon de la ekzilitaj Izraelidoj kaj skizas la veran deziron de Dio por la homaro.
3
Verso 10: La Malespero de la Popolo. La ekzilitoj sentas sin ŝarĝitaj de siaj pekoj, demandante, "kiel ni do vivu?" Ili kredas, ke ilia juĝo estas fiksita en ŝtono kaj ke ne ekzistas eskapo. Verso 11: La Koro de Dio. Jen unu el la plej famaj versoj en Ezekiel. Dio deklaras: "Mi ne deziras la morton de la malvirtulo, sed ke la malvirtulo deturnu sin de sia vojo kaj vivu . " Li eligas pasian pledon: "deturnu vin, deturnu vin de viaj malbonaj vojoj; kial vi mortos, ho domo de Izrael?" Versoj 12–16: La Dinamiko de Justeco. Dio klarigas, ke pasintaj agoj ne garantias estontan statuson. Se historie justa persono fidas siajn pasintajn bonfarojn kaj turnas sin al peko, ilia pasinta justeco ne savos lin. Se historie malbona persono pentas, redonas ŝtelitan posedaĵon, kaj sekvas la dekretojn de Dio, iliaj pasintaj pekoj estas forgesitaj. Ili certe vivos. Versoj 17–20: La Justeco de Dio. La Izraelidoj plendas, ke "La vojo de la Eternulo ne estas egala " : Dio respondas, ke ĝuste iliaj vojoj estas maljustaj. Li ripetas, ke Li juĝos ĉiun individuon laŭ ties propra konduto, emfazante personan respondecon super kompania kulpo. Parto 3: La Falo de Jerusalemo Konfirmita (Versoj 21–22) Ĉi tiu mallonga rakonta sekcio markas grandegan turnopunkton en la ministerio de Ezekiel. Verso 21: La Novaĵo Alvenas. En la 12-a jaro de ekzilo, pluvivanto el Jerusalemo alvenas kaj transdonas la tragedian novaĵon: "La urbo estas frapita. " Tio plenumas ĉion, kion Ezekiel antaŭdiris dum jaroj. Verso 22: La Buŝo de Ezekiel Malfermiĝis. La vesperon antaŭ ol la postvivanto alvenis, la mano de Dio estis sur Ezekiel kaj malfermis lian buŝon. Ĝis tiu punkto, Ezekiel estis supernature "mutigita " , nur kapabla paroli kiam Dio donis al li rektan profetaĵon (Jeĥezkel 3:26-27). De tiu momento, lia parolo estas plene restarigita. Parto 4: Juĝo pri tiuj, kiuj restas en la lando (Versoj 23–29) Dio traktas la iluziojn de la judoj, kiuj sukcesis resti en la ruinigita lando de Izrael. Versoj 24–26: La Aroganteco de la Restanta. La homoj lasitaj en la ruinoj pretendas proprieton de la tero. Ili argumentas, ke se Abraham estis nur unu homo kaj heredis la teron, ili - kiel multaj homoj havas eĉ pli grandan rajton al ĝi. Dio kontraŭas montrante iliajn daŭrajn pekojn: manĝado de viando kun sango, idolkulto kaj verŝado de sango. Li demandas, "ĉu vi posedos la teron?" Versoj 27–29: Kompleta dezerteco. Dio promesas, ke tiuj, kiuj kaŝiĝas en la ruinoj, kavernoj kaj malfermaj kampoj, mortos per glavo, sovaĝaj bestoj kaj pestoj. La lando estos tute dezertigita por rompi ilian fierecon. Parto 5: La Danĝero de Supraĵa Aŭskultado (Versoj 30–33) La ĉapitro finiĝas per averto al Ezekiel pri lia populara reputacio inter la ekzilitoj. Versoj 30–32: Distro kontraŭ Obeemo. Dio avertas Ezekielon, ke la popolo parolas pri li malantaŭ lia dorso kaj invitas unu la alian: "Venu, mi petas vin, kaj aŭskultu, kio estas la vorto, kiu eliras de la Eternulo." Tamen, ili traktas Ezekielon kiel kantiston de amkantoj kun bela voĉo . Ili amas aŭskulti liajn vortojn kiel distron, sed ili tute ne intencas praktiki ilin, ĉar iliaj koroj estas avidaj. Verso 33: La Finfina Pruvo. Dio konkludas, ke kiam ĉio, kion Ezekiel antaŭdiris, finfine realiĝos, tiuj supraĵaj aŭskultantoj tro malfrue rimarkos, ke "profeto estis inter ili".
4
Apliko de la koncepto de gardisto en la Nova Testamento La Nova Testamento transiras la rolon de la gardanto de ununura malnovtestamenta profeto al kristanaj pastroj, ekleziaj gvidantoj kaj kredantoj dividantaj la Evangelion. 1. Ministeria Respondeco (Pastroj kaj Gvidantoj) En la Nova Testamento, ekleziaj gvidantoj estas priskribitaj kiel spiritaj gardantoj, kiuj devas doni raporton al Dio pri la animoj sub ilia zorgo. Hebreoj 13:17: "Obeu tiujn, kiuj vin regas, kaj submetiĝu; ĉar ili viglas pri viaj animoj , kvazaŭ ili devos respondi..." Apliko: Pastroj havas striktan devon prediki la plenan veron — inkluzive de avertoj pri peko kaj juĝo — anstataŭ nur agrablajn mesaĝojn, spegulante la respondecon de Ezekiel. 2. La defendo de Paŭlo per "puraj manoj" La apostolo Paŭlo eksplicite uzis la lingvaĵon de Ezekiel por priskribi sian misian laboron. Kiam li disiĝis de la presbiteroj de Efezo, li deklaris: Agoj 20:26–27: "Tial do mi atestas vin hodiaŭ, ke mi estas pura de la sango de ĉiuj homoj . Ĉar mi ne hezitis anonci al vi la tutan intencon de Dio." Apliko: Paŭlo sciis, ke ĉar li fidele predikis la Evangelion kaj avertis ĉiun, kiun li renkontis, li sukcese "savis sian animon" laŭ la stilo de Jeĥezkel 33:9. 3. La Voko al Spirita Atentemo (Ĉiuj Kredantoj) La greka vorto ofte tradukita kiel "gardu" aŭ "estu atenta" ( gregoreo ) estas ofte uzata de Jesuo kaj la Apostoloj, vastigante la gardistan pensmanieron al ĉiuj kristanoj. Marko 13:37 (la ordono de Jesuo): " Kaj kion mi diras al vi, mi diras al ĉiuj: Viglu . " 1 Petro 5:8: "Estu sobraj, estu viglaj ; ĉar via kontraŭulo, la diablo, kiel leono blekeganta ĉirkaŭiras, serĉante kiun li povos engluti." Apliko: Novtestamentaj kredantoj estas vokitaj esti gardantoj super siaj propraj vivoj, siaj familioj kaj siaj komunumoj — restante atentaj pri spirita trompo kaj la dua alveno de Kristo.
5