La Parabolo de la Semanto Mateo 13:1-23 1 En tiu tago Jesuo eliris el la domo kaj sidiĝis apud la marbordo. 2 Kaj grandaj homamasoj kolektiĝis al li, tiel ke li eniris en ŝipon, kaj sidiĝis; kaj la tuta homamaso staris sur la bordo. 3 Kaj li parolis al ili multajn aferojn per paraboloj, dirante: Jen semisto eliris, por semi; 4 Kaj dum li semis, iuj semoj falis apud la vojo, kaj la birdoj venis kaj formanĝis ilin; 5 Aliaj falis sur ŝtonajn lokojn, kie ili ne havis multe da tero; kaj tuj ili elkreskis, ĉar ili ne havis profundecon de tero; 6 Kaj kiam la suno leviĝis, ili brulvundiĝis; kaj ĉar ili ne havis radikon, ili velkis. 7 Kaj aliaj falis inter dornojn, kaj la dornoj elkreskis kaj sufokis ilin; 8 Sed aliaj falis en la bonan teron, kaj donis frukton, kelkaj centoble, aliaj sesdekoble, aliaj tridekoble. 9 Kiu havas orelojn por aŭdi, tiu aŭdu. 10 Kaj la disĉiploj venis, kaj diris al li: Kial vi parolas al ili per paraboloj? 11 Li respondis kaj diris al ili: Al vi estas donite scii la misterojn de la regno de la ĉielo, sed al ili ĝi ne estas donite. 12 Ĉar kiu ajn havas, al tiu estos donite, kaj li havos abunde; sed kiu ajn ne havas, for de tiu estos prenita eĉ tio, kion li havas. 13 Tial mi parolas al ili per paraboloj; ĉar vidante, ili ne vidas; kaj aŭdante, ili ne aŭdas, nek komprenas. 14 Kaj por ili plenumiĝas la profetaĵo de Jesaja, kiu diras: Aŭdante, vi aŭdos, sed ne komprenos; Kaj vidante, vi vidos, sed ne rimarkos. 15 Ĉar la koro de tiu popolo grasiĝis, kaj iliaj oreloj aŭdas malklare, kaj siajn okulojn ili fermis, por ke ili ne vidu per siaj okuloj, kaj ne aŭdu per siaj oreloj, kaj ne komprenu per sia koro, kaj ne konvertiĝu, kaj por ke Mi ne sanigu ilin. 16 Sed benataj estas viaj okuloj, ĉar ili vidas; kaj viaj oreloj, ĉar ili aŭdas. 17 Vere mi diras al vi, ke multaj profetoj kaj justuloj deziris vidi tion, kion vi vidas, kaj ne vidis ilin; kaj aŭdi tion, kion vi aŭdas, kaj ne aŭdis ilin. 18 Aŭskultu do la parabolon de la semanto. 19 Kiam iu aŭdas la vorton de la regno kaj ne komprenas ĝin, tiam venas la malbonulo kaj forprenas tion, kio estas semita en lia koro. Ĉi tiu estas tiu, kiu ricevis semon apud la vojo. 20 Sed tiu, kiu ricevis la semon en ŝtonaj lokoj, estas tiu, kiu aŭdas la vorton kaj tuj kun ĝojo akceptas ĝin;
1
21 tamen li ne havas radikon en si, sed restas nur portempe; ĉar kiam venas aflikto aŭ persekuto pro la vorto, tuj li falpuŝiĝas. 22 Kaj tiu, kiu ricevis semon inter la dornoj, estas tiu, kiu aŭdas la vorton; sed la zorgoj pri la mondo kaj la trompo de riĉo sufokas la vorton, kaj li fariĝas senfrukta. 23 Sed tiu, kiu ricevis semon en la bonan teron, estas tiu, kiu aŭdas la vorton kaj komprenas ĝin; kaj tiu ankaŭ portas frukton, kaj produktas, jen centoble, jen sesdekoble, jen tridekoble.
Marko 4:1-20 1 Kaj denove li komencis instrui apud la marbordo; kaj kolektiĝis al li granda homamaso, tiel ke li eniris en ŝipon, kaj sidis sur la maro; kaj la tuta homamaso estis apud la maro, sur la tero. 2 Kaj li instruis al ili multe per paraboloj, kaj diris al ili en sia instruado: 3 Aŭskultu; jen semisto eliris, por semi; 4 Kaj dum li semis, iuj semoj falis apud la vojo, kaj la birdoj de la ĉielo venis kaj formanĝis ilin. 5 Kaj aliaj falis sur ŝtonan lokon, kie ili ne havis multe da tero; kaj tuj ili elkreskis, ĉar ili ne havis profundecon de tero; 6 Sed kiam la suno leviĝis, ĝi brulvundiĝis, kaj ĉar ĝi ne havis radikon, ĝi velkis. 7 Kaj iuj falis inter dornojn, kaj la dornoj kreskis kaj sufokis ilin, kaj ili ne donis frukton. 8 Kaj aliaj falis sur la bonan teron, kaj donis frukton, kiu kreskis kaj kreskis, kaj produktis, iuj tridek, kaj iuj sesdek, kaj iuj cent. 9 Kaj li diris al ili: Kiu havas orelojn por aŭdi, tiu aŭdu. 10 Kaj kiam li estis sola, tiuj, kiuj estis ĉirkaŭ li kun la dek du, demandis al li la parabolon. 11 Kaj li diris al ili: Al vi estas donite scii la misteron de la regno de Dio; sed al tiuj, kiuj estas ekstere, ĉio ĉi estas farata per paraboloj; 12 por ke, vidante, ili vidu, sed ne rimarku; kaj aŭdante, ili aŭdu, sed ne komprenu; por ke ili ne konvertiĝu kaj iliaj pekoj ne estu pardonitaj al ili. 13 Kaj li diris al ili: Ĉu vi ne scias ĉi tiun parabolon? kiel do vi scios ĉiujn parabolojn? 14 La semanto semas la vorton. 15 Jen estas tiuj apud la vojo, kie la vorto estas semata; sed kiam ili aŭdis, tuj venas Satano, kaj forprenas la vorton, kiu estas semita en iliaj koroj. 16 Kaj jen ankaŭ la semitaj sur la ŝtona tero: ili, aŭdante la vorton, tuj akceptas ĝin kun ĝojo; 17 kaj ili ne havas radikon en si, kaj tial restas nur ĝistempe; kiam poste venas sufero aŭ persekuto pro la vorto, tuj ili falpuŝiĝas. 18 Kaj jen estas la semitaj ĉe la dornoj: tiuj, kiuj aŭdas la vorton, 19 Kaj la zorgoj de la mondo kaj la trompo de riĉo kaj la deziroj al aliaj aferoj, enirante, sufokas la vorton, kaj ĝi fariĝas senfrukta. 20 Kaj jen la semitaj sur la bona tero: tiuj, kiuj aŭdas la vorton kaj akceptas ĝin, kaj portas frukton, jen tridekoble, jen sesdekoble, kaj jen centoble.
Luko 8:4-15 4 Kaj kiam granda homamaso kolektiĝis, kaj venis al li el ĉiu urbo, li parolis per parabolo: 5 Semanto eliris, por semi sian semon; kaj dum li semis, iuj semoj falis apud la vojo, kaj estis piedpremitaj, kaj la birdoj de la ĉielo ilin formanĝis. 6 Kaj iuj falis sur rokon; kaj elkreskinte, ili velkis, ĉar ili ne havis humidon. 7 Kaj iuj falis inter dornojn, kaj la dornoj elkreskis kun ili kaj sufokis ilin. 8 Kaj aliaj falis sur la bonan teron, kaj kreskinte, donis frukton centoble. Kaj dirinte tion, li kriis: Kiu havas orelojn por aŭdi, aŭdu. 9 Kaj liaj disĉiploj lin demandis, dirante: Kia povas esti ĉi tiu parabolo? 10 Kaj li diris: Al vi estas donite scii la misterojn de la regno de Dio; sed al aliaj per paraboloj, por ke vidante ili ne vidu, kaj aŭdante ili ne komprenu. 11 Jen estas la parabolo: La semo estas la vorto de Dio.
2
12 Kaj tiuj, kiuj estas apud la vojo, estas tiuj, kiuj aŭdas; tiam venas la diablo kaj forprenas la vorton el iliaj koroj, por ke ili ne kredu kaj ne estu savitaj. 13 Kaj la falintaj sur la ŝtono estas tiuj, kiuj, aŭdante, akceptas la vorton kun ĝojo; kaj tiuj ne havas radikon, kredas nur portempe, kaj en tempo de tento defalas. 14 Kaj tio, kio falis inter dornojn, estas tiuj, kiuj, aŭdinte, eliras, kaj sufokiĝas per zorgoj kaj riĉeco kaj plezuroj de la vivo, kaj ne portas frukton ĝis perfekteco. 15 Kaj tio, kio falis en la bonan teron, estas tiuj, kiuj en bona kaj honesta koro, aŭdinte la vorton, konservas ĝin, kaj kun pacienco portas frukton.
3