ĈAPITRO 10 4 Tiam Mardoĥeo diris: Tion faris Dio. 5 Ĉar mi rememoras sonĝon, kiun mi vidis pri ĉi tiuj aferoj, kaj nenio el ĝi mankis. 6 Fontano farigxis rivero, kaj farigxis lumo kaj suno kaj multe da akvo; cxi tiu rivero estas Ester, kun kiu la regxo edzinigis kaj faris regxinon; 7 Kaj la du drakoj estas mi kaj Aman. 8 Kaj la nacioj estis tiuj, kiuj kolektigxis, por pereigi la nomon de la Judoj; 9 Kaj mia nacio estas ĉi tiu Izrael, kiu kriis al Dio kaj estis savita; ĉar la Eternulo savis Sian popolon, kaj la Eternulo savis nin de ĉiuj tiuj malbonoj, kaj Dio faris signojn kaj grandajn miraklojn, kiuj ne fariĝis. inter la nacianoj. 10 Tial li faris du lotojn, unu por la popolo de Dio, kaj alian por ĉiuj nacianoj. 11 Kaj ĉi tiuj du lotoj venis je la horo kaj tempo kaj tago de juĝo antaŭ Dio inter ĉiuj nacioj. 12 Kaj Dio rememoris Sian popolon kaj pravigis Sian heredaĵon. 13 Tial tiuj tagoj estu por ili en la monato Adar, la dek-kvara kaj dek-kvina tagoj de tiu monato, kun kunveno kaj gxojo kaj gxojo antaux Dio, laux generacioj eterne inter Lia popolo. ĈAPITRO 11 1 En la kvara jaro de la regxado de Ptolemeo kaj Kleopatro, Doziteo, kiu diris, ke li estas pastro kaj Levido, kaj Ptolemeo, lia filo, alportis cxi tiun epistolon de Phurim, pri kiu ili diris, ke li estas la sama, kaj ke Lisimahxo, filo de Ptolemeo, kiu estis en Jerusalem, interpretis ĝin. 2 En la dua jaro de la regxado de la granda Artehxsxsxast, en la unua tago de la monato Nisan, havis songxon Mardohxeo, filo de Jairo, filo de Semei, filo de Cisaj, el la tribo de Benjamen; 3 kiu estis Judo kaj logxis en la urbo Suza, granda homo, servanto en la korto de la regxo. 4 Li ankaŭ estis unu el la kaptitoj, kiujn Nabukadnecar, reĝo de Babel, elkondukis el
Jerusalem kun Jeĥonja, reĝo de Judujo; kaj jen lia sonĝo: 5 Jen bruo de tumulto, kun tondro kaj tertremoj kaj tumulto en la lando; 6 Kaj jen du grandaj drakoj eliris pretaj por batali, kaj ilia krio estis granda. 7 Kaj ĉe ilia kriado ĉiuj nacioj estis pretaj por batali, Por batali kontraŭ la popolo justa. 8 Kaj jen tago de mallumo kaj mallumo, aflikto kaj angoro, aflikto kaj granda tumulto sur la tero. 9 Kaj la tuta justa nacio maltrankviliĝis, timante siajn proprajn malbonojn, kaj estis preta perei. 10 Tiam ili ekkriis al Dio, kaj sur sia kriado, kvazaû el fontano, farigxis granda inundo, multe da akvo. 11 La lumo kaj la suno levigxis, kaj la humiluloj altigxis kaj formangxis la gloron. 12 Kaj kiam Mardoĥeo, kiu vidis ĉi tiun sonĝon, kaj kion Dio decidis fari, vekiĝis, li memoris ĉi tiun sonĝon, kaj ĝis la nokto tute deziris ĝin scii. ĈAPITRO 12 1 Kaj Mardoĥeŭs ripozis sur la korto kun Gabata kaj Tarra, la du eŭnukoj de la reĝo kaj la kortegistoj. 2 Kaj li aûdis iliajn intencojn, kaj esploris iliajn intencojn, kaj eksciis, ke ili metos manojn sur la re o̧ n Arteÿerhson; kaj tiel li atestis la reĝon pri ili. 3 Tiam la reĝo ekzamenis la du eŭnukojn, kaj post tio ili konfesis, ili estis sufokitaj. 4 Kaj la re ̧o registris pri tio, kaj ankaû Mardohxo skribis pri tio. 5 Kaj la reĝo ordonis: Mardoĥeo, ke li servu en la korto, kaj pro tio li rekompencis lin. 6 Tamen Aman, filo de Amadathus, la Agagido, kiu estis en granda honoro ĉe la reĝo, celis ĝeni Mardoĥeon kaj lian popolon pro la du eŭnukoj de la reĝo. ĈAPITRO 13 1 Jen estas la kopio de la leteroj: Tion skribas la granda reĝo Arteĥerĥess al la estroj kaj
estroj, kiuj estas sub li, de Barato ĝis Etiopio en cent dudek sep provincoj. 2 Post tio mi farigxis sinjoro super multaj nacioj kaj regis la tutan mondon, ne levita per fiereco pri mia auxtoritato, sed portanta min cxiam kun justeco kaj mildeco, mi intencis starigi miajn subulojn konstante en trankvila vivo, kaj igi mian regno paca, kaj malfermita por trairo al la plej ekstremaj marbordoj, por renovigi pacon, kiu estas dezirata de ĉiuj homoj. 3 Kaj kiam mi demandis miajn konsilistojn, kiel tio povas okazi, Aman, kiu elstaris inter ni en saĝo, kaj estis aprobita pro sia konstanta bonvolo kaj firma fideleco, kaj havis la honoron de la dua loko en la regno, 4 Deklarita al ni, ke en ĉiuj nacioj tra la mondo estis disĵetita iu malica popolo, kiu havis leĝojn kontraŭajn al ĉiuj nacioj kaj senĉese malŝatis la ordonojn de reĝoj, tiel kiel la kuniĝo de niaj regnoj, honore celita de ni, ne povas iri. antaŭen. 5 Ĉar ni do komprenas, ke ĉi tiu sola popolo estas senĉese kontraŭ ĉiuj homoj, diferencantaj en la stranga maniero de siaj leĝoj, kaj malbono trafita al nia stato, farante la tutan malbonon, kiun ili povas, por ke nia regno ne estu firme starigita; 6 Tial ni ordonis, ke ĉiuj, kiuj estas skribitaj al vi de Aman, kiu estas ordonita super la aferoj, kaj estas plej proksima al ni, ĉiuj, kun siaj edzinoj kaj infanoj, estu tute ekstermitaj per la glavo de siaj malamikoj. , sen ĉia kompato kaj kompato, la dek-kvara tago de la dek-dua monato Adar de ĉi tiu nuna jaro; 7 Por ke tiuj, kiuj antikve kaj nun ankaŭ estas malicaj, en unu tago kun perforto iru en la tombon, kaj tiel eterne igu niajn aferojn bone aranĝi kaj senprobleme. 8 Tiam Mardoĥeo pripensis ĉiujn farojn de la Sinjoro, kaj preĝis al li: 9 dirante: Ho Eternulo, Sinjoro, la Reĝo Ĉiopova, ĉar la tuta mondo estas en Via potenco, kaj se Vi destinis por savi Izraelon, neniu povas kontraŭi Vin; 10 Ĉar Vi faris la ĉielon kaj la teron, kaj ĉiujn mirindaĵojn sub la ĉielo. 11 Vi estas Sinjoro de ĉio, kaj neniu povas kontraŭstari al Vi, kiu estas la Sinjoro.
12 Vi scias ĉion, kaj Vi scias, Sinjoro, ke nek pro malestimo nek fiereco, nek pro ia deziro de gloro mi ne kliniĝis antaŭ la fiera Aman. 13 Ĉar mi povintus esti kontenta kun bonvolo por la savo de Izrael, Kisi la plandojn de liaj piedoj. 14 Sed mi faris tion, por ke mi ne prefere prefere la gloron de homo ol la gloron de Dio; 15 Kaj nun, ho Eternulo, Dio kaj Reĝo, indulgu Vian popolon; jes, ili volas detrui la heredon, kiu estis via de la komenco. 16 Ne malsxatu la parton, kiun Vi transdonis el Egiptujo por vi mem. 17 Auxskultu mian pregxon, kaj estu favorkora al Via heredajxo; transformu nian malgxojon en gxojon, por ke ni vivu, ho Eternulo, kaj gloru Vian nomon; kaj la busxon de Viaj glorantoj ne pereigu, ho Eternulo. 18 Tiele ĉiuj Izraelidoj ekkriis al la Eternulo, ĉar ilia morto estis antaŭ iliaj okuloj. ĈAPITRO 14 1 Ankaŭ la reĝino Ester, timante la morton, aliris al la Sinjoro; 2 Kaj demetis sian gloran veston kaj surmetis sur sin la vestojn de angoro kaj funebro; kaj anstataux multekostaj sxmirajxoj, sxi kovris sian kapon per cindro kaj sterko, kaj sxi tre humiligis sian korpon, kaj cxiujn lokojn de sia gxojo sxi plenigis per kiuj ŝiaj ŝiriĝintaj haroj. 3 Kaj ŝi preĝis al la Eternulo, Dio de Izrael, dirante: Ho mia Sinjoro, Vi sola estas nia Reĝo; helpu al mi, dezertigita virino, kiu ne havas helpanton krom Vi; 4 Ĉar mia danĝero estas en mia mano. 5 De mia juneco mi aŭdis en la tribo de mia familio, ke Vi, ho Eternulo, prenis Izraelon el inter ĉiuj popoloj, kaj niajn patrojn el ĉiuj iliaj antaŭuloj, kiel eternan heredaĵon, kaj tion, kion Vi promesis al ili, Vi plenumis. 6 Kaj nun ni pekis antaŭ Vi; tial Vi transdonis nin en la manojn de niaj malamikoj; 7 Ĉar ni adorkliniĝis al iliaj dioj: Ho Eternulo, Vi estas justa. 8 Tamen ne kontentigas ilin, ke ni estas en maldolĉa kaptiteco;
9 Por ke ili abolis tion, kion Vi ordonis per via buŝo, kaj detruos vian posedaĵon, kaj fermos la buŝon de tiuj, kiuj Vin laŭdas, kaj estingos la gloron de Via domo kaj de Via altaro; 10 Kaj malfermu la buŝon de la nacioj, por eldiri la laŭdojn de la idoloj, kaj por grandigi por eterne karnan reĝon. 11 Ho Eternulo, ne donu Vian sceptron al tiuj, kiuj estas nenio, kaj ili ne ridu pri nia falo; sed turnu al si ilian intencon, kaj faru al li ekzemplon, kiu komencis ĉi tion kontraŭ ni. 12 Memoru, ho Eternulo, en la tempo konatiĝu pri nia mizero, kaj donu al mi kuraĝon, ho Reĝo de la nacioj kaj Sinjoro de ĉia potenco. 13 Donu al mi elokventan parolon en mia buŝo antaŭ la leono; turnu lian koron, por malami tiun, kiu batalas kontraŭ ni, por ke estu fino al li kaj al ĉiuj, kiuj havas similajn al Li; 14 Sed savu nin per Via mano, kaj helpu al mi dezertigita kaj kiu ne havas alian helpon krom Vi. 15 Vi scias ĉion, ho Eternulo; vi scias, ke mi malamas la gloron de maljustuloj kaj abomenas la liton de la necirkumciditoj kaj de ĉiuj nacioj. 16 Vi konas mian bezonon; ĉar mi abomenas la signon de mia alta stato, kiu estas sur mia kapo en la tagoj, en kiuj mi montras min, kaj ke mi abomenas ĝin kiel menstruan ĉifonon, kaj ke mi ne portas ĝin kiam mi estas privata apude. mi mem. 17 Kaj ke via sklavino ne manĝis ĉe la tablo de Aman, kaj ke mi ne tre ŝatis la reĝan festenon kaj ne trinkis la vinon de la verŝoferoj. 18 Kaj Via sklavino havis neniun gxojon de post la tago, kiam mi estis venigita cxi tien gxis la nuna momento, sed pro Vi, ho Eternulo, Dio de Abraham. 19 Ho Dio, potenca super ĉio, aŭdu la voĉon de malfeliĉuloj kaj savu nin el la manoj de malbonuloj, kaj savu min el mia timo.
ĈAPITRO 15 1 Kaj en la tria tago, kiam ŝi finis siajn preĝojn, ŝi demetis siajn funebran vestojn kaj surmetis sian gloran veston. 2 Kaj glore ornamita, post kiam ŝi vokis Dion, kiu estas la vidanto kaj savanto de ĉio, ŝi prenis kun si du sklavinojn; 3 Kaj sur unu ŝi apogis sin, kvazaŭ delikate; 4 Kaj la alia sekvis, portante sian vagonaron. 5 Kaj ŝi estis ruĝeta pro la perfekteco de sia beleco, kaj ŝia vizaĝo estis gaja kaj tre afabla; 6 Tiam ŝi trapasinte ĉiujn pordojn, stariĝis antaŭ la reĝo, kiu sidis sur sia reĝa trono, kaj estis vestita per ĉiuj siaj majestaj roboj, ĉiuj brilantaj per oro kaj multekostaj ŝtonoj; kaj li estis tre terura. 7 Tiam li levis sian mienon, kiu brilis per majesto, kaj tre feroce rigardis ŝin; kaj la reĝino falis, kaj paliĝis kaj svenis, kaj kliniĝis sur la kapon de la servistino, kiu iris antaŭ ŝi. 8 Tiam Dio ŝanĝis la spiriton de la reĝo en mildecon, kiu en timo saltis de sia trono kaj prenis ŝin en siajn brakojn, ĝis ŝi revenis al si kaj konsolis ŝin per amaj vortoj, kaj diris al ŝi: 9 Ester, kio estas? Mi estas via frato, kuragxu; 10 Vi ne mortos, kvankam nia ordono estas ĝenerala; alproksimiĝu. 11 Kaj li levis sian oran sceptron kaj metis ĝin sur ŝian kolon, 12 Kaj cxirkauxprenis sxin, kaj diris: Parolu al mi. 13 Tiam ŝi diris al li: Mi vidis vin, mia sinjoro, kiel anĝelon de Dio, kaj mia koro maltrankviliĝis pro timo antaŭ via majesto. 14 Ĉar mirinda vi estas, sinjoro, kaj Via vizaĝo estas plena de graco. 15 Kaj dum ŝi parolis, ŝi falis pro senfortiĝo. 16 Tiam la reĝo maltrankviliĝis, kaj ĉiuj liaj servantoj konsolis ŝin. ĈAPITRO 16 1 La granda reĝo Arteĥŝasx al la estroj kaj estroj de cent dudek sep provincoj de Barato ĝis Etiopio, kaj al ĉiuj niaj fidelaj regatoj, saluton.
2 Multaj, ju pli ofte ili estas honorataj per la granda malavareco de siaj korfavoraj princoj, des pli fieraj ili fariĝas; 3 Kaj penu damaĝi ne nur niajn subulojn, sed ne povante elporti abundon, prenu enmane ekzerci ankaŭ kontraŭ tiuj, kiuj bonfaras al ili; 4 Kaj forprenu ne nur dankemon el inter homoj, sed ankaŭ altigitaj per la gloraj vortoj de malĉastaj personoj, kiuj neniam estis bonaj, ili pensas eviti la justecon de Dio, kiu vidas ĉion kaj malamas malbonon. 5 Ofte ankaŭ justa parolo de tiuj, kiuj estas konfiditaj por administri la aferojn de siaj amikoj, igis multajn, kiuj havas aŭtoritaton, partopreni en senkulpa sango, kaj ĉirkaŭvolvis ilin en senripaĝaj malfeliĉoj; 6 Trompas per la malvero kaj trompo de ilia malĉasta intenco la senkulpecon kaj bonecon de princoj. 7 Nun vi povas vidi ĉi tion, kiel ni deklaris, ne tiom per antikvaj historioj, kiom vi povas, se vi serĉos tion, kio estis malbonfarita lastatempe per la pesta konduto de tiuj, kiuj estas malindigne metitaj en aŭtoritaton. 8 Kaj ni devas zorgi pri la venonta tempo, por ke nia regno estu trankvila kaj paca por ĉiuj homoj, 9 Kaj ŝanĝante niajn celojn, kaj ĉiam juĝante aferojn evidentajn kun pli egala procedo. 10 Ĉar Aman, Makedono, filo de Amadata, estante vere fremda el la persa sango, kaj malproksima de nia boneco, kaj kiel fremdulo akceptita de ni; 11 Дњis nun akiris la favoron, kiun ni faras al Д‰iu nacio, kiel ke li estas nomata nia patro, kaj estis Д‰iam honorata de Д‰iuj sekvantaj al la reДќo. 12 Sed li, ne portante sian grandan dignecon, celis senigi nin je nia regno kaj vivo; 13 Per multnombraj kaj ruzaj trompoj serĉis de ni la pereon, ankaŭ de Mardoĥeo, kiu savis nian vivon kaj ĉiam havigis nian bonon, kiel ankaŭ de senriproĉa Ester, partoprenanto de nia regno, kun sia tuta nacio. 14 Çar per tio li pensis, trovante, ke ni mankas amikoj, por transdoni la regnon de la Persoj al la Makedonoj. 15 Sed ni trovas, ke la Judoj, kiujn ĉi tiu malbona malfeliĉulo transdonis al plena pereo,
ne estas malbonfarantoj, sed vivas laŭ la plej justaj leĝoj; 16 Kaj ke ili estu filoj de la Plejalta kaj Plejpotenca, vivanta Dio, kiu ordonis la regnon kaj al ni kaj al niaj prapatroj en la plej bonega maniero. 17 Tial vi faru bone, ne plenumi la leterojn senditajn al vi de Aman, filo de Amadata. 18 Ĉar tiu, kiu faris ĉi tion, estas pendigita ĉe la pordego de Suza kun sia tuta familio; Dio, kiu regas ĉion, Rapide venĝante al Li laŭ Siaj dezertoj. 19 Tial vi publikigu la kopion de ĉi tiu letero ĉie, por ke la Judoj libere vivu laŭ siaj propraj leĝoj. 20 Kaj helpu ilin, por ke ecx en tiu tago, kiu estas la dek-tria tago de la dek-dua monato Adar, ili estu vengxataj pro ili, kiuj en la tempo de sia mizero metos sur ilin. 21 Ĉar Dio la Plejpotenca ĝojigis al ili la tagon, en kiu la elektita popolo estus pereinta. 22 Do inter viaj solenaj festoj faru gxin altan tagon kun cxia festeno; 23 Por ke kaj nun kaj poste havu sekurecon por ni kaj la bone afekciitaj Persoj; sed al tiuj, kiuj konspiras kontraŭ ni, memoro de pereo. 24 Tial ĉiu ajn urbo kaj lando, kiu ne agos laŭ ĉi tiuj aferoj, estos senkompate senkompate per fajro kaj glavo, kaj fariĝos ne nur netrairebla por homoj, sed ankaŭ plej malamataj por sovaĝaj bestoj kaj birdoj por ĉiam.