ĈAPITRO 1 1 La dua libro de la profeto Esdras, filo de Saraja, filo de Azarja, filo de Helĥija, filo de Sadamia, filo de Sadok, filo de Aĥitob, 2 filo de Aĥija, filo de Finees, filo de Heli, filo de Amarja, filo de Azija, filo de Marimot, filo de Arna, filo de Ozja, filo de Borit, filo de Abisej , filo de Pinees, filo de Eleazar, 3 filo de Aaron, el la tribo de Levi; kiu estis kaptita en la lando de la Medoj, en la regado de Arteĥerĥeso, reĝo de la Persoj. 4 Kaj aperis al mi vorto de la Eternulo, dirante: 5 Iru vian vojon, kaj montru al Mia popolo iliajn malbonagojn, Kaj al siaj infanoj la malbonagojn, kiujn ili faris kontraŭ Mi; por ke ili diru al la infanoj de siaj infanoj: 6 Ĉar la pekoj de iliaj patroj plimultiĝis ĉe ili, ĉar ili forgesis Min kaj alportas oferojn al fremdaj dioj. 7 CXu Mi ne elkondukis ilin el la lando Egipta, el la domo de sklaveco? sed ili kolerigis Min Kaj malsxatis miajn konsilojn. 8 Deprenu do la harojn de via kapo, kaj jxetu sur ilin cxian malbonon, cxar ili ne obeis Mian instruon, sed gxi estas popolo malobeema. 9 GXis kiam mi toleros tiujn, al kiuj mi faris tiom da bono? 10 Multajn reĝojn Mi ekstermis pro ili; Faraonon kun liaj servantoj kaj lian tutan potencon mi venkobatis. 11 CXiujn naciojn Mi ekstermis antaux ili, kaj en la oriento Mi disjxetis la popolojn el du landoj, Tiro kaj Cidon, kaj cxiujn iliajn malamikojn Mi mortigis. 12 Diru do al ili jene: Tiele diras la Eternulo: 13 Mi kondukis vin tra la maron kaj en la komenco donis al vi grandan kaj sekuran trairejon; Mi donis al vi Moseon kiel estro, kaj Aaronon kiel pastron. 14 Mi lumigis vin en fajra kolono, kaj grandajn miraklojn Mi faris inter vi; tamen vi forgesis Min, diras la Eternulo. 15 Tiele diras la Sinjoro, la Plejpotenca: La koturnoj estis por vi kiel signo; Mi donis al vi tendojn por gardado; tamen vi murmuris tie, 16 Kaj ne triumfis en mia nomo pro la pereo de viaj malamikoj, sed gxis la nuna tago vi ankoraux murmuras. 17 Kie estas la bonfaroj, kiujn mi faris al vi? kiam vi malsatis kaj soifis en la dezerto, ĉu vi ne kriis al Mi, 18 dirante: Kial vi venigis nin en ĉi tiun dezerton, por mortigi nin? pli bone estus por ni servi al la Egiptoj, ol morti en ĉi tiu dezerto. 19 Tiam mi kompatis vian funebron kaj donis al vi manaon por mangxi; tiel vi manĝis panon de anĝeloj. 20 Kiam vi soifis, cxu Mi ne fendis la rokon, Kaj akvo elfluis al vi satigxi? pro la varmego mi kovris vin per la folioj de la arboj. 21 Mi dividis inter vi landon fruktodonan, Mi elpelis de antaŭ vi la Kanaanidojn kaj la Perecidojn kaj la Filiŝtojn; kion mi faru ankoraŭ por vi? diras la Eternulo. 22 Tiele diras la Sinjoro, la Plejpotenca: Kiam vi estis en la dezerto, en la rivero de la Amoridoj, soifante kaj blasfemante Mian nomon,
23 Ne pro viaj blasfemoj mi donis al vi fajron, sed mi jxetis arbon en la akvon kaj dolcxigis la riveron. 24 Kion mi faru al vi, ho Jakob? vi, Jehuda, ne obeis Min; al aliaj popoloj Mi turnos min, kaj al tiuj Mi donos Mian nomon, por ke ili observu Miajn leĝojn. 25 Ĉar vi min forlasis, mi ankaŭ vin forlasos; kiam vi volas, ke mi estu favorkora al vi, mi vin ne kompatos. kia gloro; kaj vidu la popolon, kiu venas de la oriento; 39 Al kiuj Mi donos por estroj Abraham, Isaak kaj Jakob, Ozeason, Amoson kaj Miĥean, Joelon, Abdiason kaj Jonason; 40 Nahxum kaj Abacuc, Sofonia, Ageus, Zehxarja, kaj Malahxi, kiu estas nomata ankaux angxelo de la Eternulo. ĈAPITRO 2 1 Tiele diras la Eternulo: Mi elkondukis ĉi tiun popolon el la sklaveco, kaj Mi donis al ĝi Miajn ordonojn per servantoj, la profetoj; kiujn ili ne volis auxskulti, sed malestimis miajn konsilojn. 2 La patrino, kiu naskis ilin, diris al ili:Iru, infanoj; ĉar mi estas vidvino kaj forlasita. 3 Mi edukis vin kun gxojo; sed kun malgxojo kaj malgxojo mi vin perdis; cxar vi pekis antaux la Eternulo, via Dio, kaj faris tion, kio estas malbona antaux Li. 4 Sed kion mi nun faru al vi? Mi estas vidvino kaj forlasita; iru, ho miaj infanoj, kaj petu kompaton de la Eternulo. 5 Min, ho patro, mi vokas Vin kiel atestanton pri la patrino de ĉi tiuj infanoj, kiuj ne observis mian interligon; 6 Por ke Vi ruinigu ilin kaj ilian patrinon en rabadon, por ke ne estu el ili idaro. 7 Ili disjxetigxu inter la nacioj, iliaj nomoj estu ekstermitaj de la tero; cxar ili malsxatis Mian interligon. 8 Ve al vi, Asur, vi, kiu kasxas en vi maljustulojn! Ho malvirtuloj, memoru, kion mi faris al Sodom kaj Gomora; 9 kies tero kusxas en terpecoj da pecxo kaj amasoj da cindro; tiel ankaux Mi faros al tiuj, kiuj Min ne auxskultas, diras la Sinjoro, la Plejpotenca. 10 Tiele diras la Eternulo al Esdras: Diru al Mia popolo, ke Mi donos al ili la regnon de Jerusalem, kiun Mi donus al Izrael. 11 Ankaux ilian gloron Mi prenos al Mi, kaj al cxi tiuj Mi donos la eternajn tabernaklojn, kiujn Mi pretigis por ili. 12 Ili havos la arbon de vivo kiel agrablan odorajxon; ili nek laboros nek lacigxos. 13 Iru, kaj vi ricevos; preĝu al vi dum kelkaj tagoj, por ke ili estu mallongigitaj; la regno jam estas preta por vi; viglu. 14 Prenu la cxielon kaj la teron kiel ateston; cxar Mi disrompis la malbonon kaj kreis la bonon; cxar Mi vivas, diras la Eternulo. 15 Patrino, ĉirkaŭprenu viajn infanojn, kaj eduki ilin kun ĝojo, firmigu iliajn piedojn kiel kolono; ĉar Mi elektis vin, diras la Sinjoro. 16 Kaj la mortintojn Mi relevos el iliaj lokoj, kaj Mi elirigos ilin el la tomboj; cxar Mi konas Mian nomon en Izrael.
17 Ne timu, ho patrino de la infanoj, cxar Mi elektis vin, diras la Eternulo. 18 Por via helpo Mi sendos miajn servantojn Esay kaj Jeremy, laux kies konsilo mi sanktigis kaj pretigis por vi dek du arbojn sxargxitajn per diversaj fruktoj; 19 Kaj tiom da fontoj, fluantaj per lakto kaj mielo, kaj sep potencaj montoj, sur kiuj kreskas rozoj kaj lilioj, per kiuj Mi plenigos viajn infanojn per gxojo. 20 Faru juste al vidvino, juĝu por orfo, donu al malriĉulo, defendu orfon, vestu nudan; 21 Sanigu malfortulojn kaj malfortulojn, ne ridu lamulon por moki, defendu kriplulon, kaj blindulon venu en la okulojn de mia klareco. 22 Gardu maljunulojn kaj junulojn inter viaj muroj. 23 Kie ajn vi trovos mortintojn, prenu ilin kaj enterigu ilin, kaj mi donos al vi la unuan lokon en mia relevigxo. 24 Restu, ho mia popolo, kaj ripozu, ĉar ankoraŭ venas via trankvileco. 25 Nutru viajn infanojn, ho bona nutristino; starigu iliajn piedojn. 26 La servantoj, kiujn Mi donis al vi, neniu el ili pereos; ĉar mi postulos ilin el inter vi. 27 Ne lacigxu; cxar kiam venos la tago de mizero kaj malgxojo, aliaj ploros kaj malgxojos, sed vi estos gaja kaj abunde. 28 La nacioj vin envios, sed ili nenion povos fari kontraux vi, diras la Eternulo. 29 Miaj manoj kovros vin, Por ke viaj infanoj ne vidu Gehenon. 30 GXoju, ho patrino, kun viaj infanoj; cxar Mi vin savos, diras la Eternulo. 31 Memoru viajn infanojn, kiuj dormas, cxar Mi elkondukos ilin el la randoj de la tero, kaj Mi kompatos ilin; cxar Mi estas kompatema, diras la Sinjoro, la Eternulo. 32 Brakumu viajn infanojn, gxis mi venos kaj kompatos ilin; cxar miaj putoj trafluas, kaj mia graco ne mankos. 33 Mi Esdras ricevis ordonon de la Eternulo sur la monto Oreb, ke mi iru al Izrael; sed kiam mi venis al ili, ili malsxatis min kaj malsxatis la ordonon de la Eternulo. 34 Kaj tial mi diras al vi: Ho nacioj, kiuj aŭdas kaj komprenas, serĉu vian Paŝtiston, li donos al vi eternan ripozon; cxar proksima estas Li, kiu venos en la fino de la mondo. 35 Estu preta al la rekompenco de la regno, ĉar la eterna lumo brilos sur vin por ĉiam. 36 Forkuru de la ombro de ĉi tiu mondo, akceptu la ĝojon de Via gloro: Mi malkaŝe atestas mian Savanton. 37 Ho ricevu la donacon, kiu estas donita al vi, kaj estu gaja, dankante Tiun, kiu vin kondukis al la ĉiela regno. 38 Leviĝu kaj staru, jen la nombro de la sigelitoj en la festo de la Eternulo; 39 kiuj foriris de la ombro de la mondo, 26 Kiam ajn vi vokos Min, Mi vin ne auxskultos; cxar vi malpurigis viajn manojn per sango, kaj viaj piedoj estas rapidaj por mortigi. 27 Vi ne kvazaû Min forlasis, sed vi mem, diras la Eternulo.
28 Tiele diras la Sinjoro, la Plejpotenca: Ĉu Mi ne preĝis vin kiel patro siajn filojn, kiel patrino ŝiajn filinojn, kaj nutristinon ŝiajn infanetojn? 29 ke vi estu Mia popolo, kaj Mi estu via Dio; ke vi estus miaj infanoj, kaj mi estu via patro? 30 Mi kunvenigis vin, kiel kokino kolektas siajn kokinojn sub siaj flugiloj; sed nun, kion mi faru al vi? Mi forpelos vin de mia vizaĝo. 31 Kiam vi ofer'os al Mi, Mi deturn'os Mi'a'n vizaĝ'o'n de vi; ĉar vi'a'j'n solen'o'j'n, vi'a'j'n monat'o'j'n kaj vi'a'n cirkumcid'o'j'n mi for'las'is. 32 Mi sendis al vi Miajn servantojn, la profetojn, kiujn vi prenis kaj mortigis kaj disŝiris iliajn korpojn, kies sangon Mi postulos de viaj manoj, diras la Eternulo. 33 Tiele diras la Sinjoro, la Plejpotenca: Via domo estas dezerta; Mi elpelos vin kiel vento pajlos. kaj ricevis glorajn vestojn de la Sinjoro. 40 Prikalkulu vin, ho Cion, kaj ensxlosu tiujn, kiuj estas blanke vestitaj, kiuj plenumis la instruon de la Eternulo. 41 La nombro de viaj filoj, al kiuj vi sopiris, estas plenumita; petu la potencon de la Eternulo, ke via popolo, kiu estas vokita de la komenco, estu sanktigita. 42 Mi Esdras vidis sur la monto Cion grandan popolon, kiun mi ne povis kalkuli, kaj ili ĉiuj laŭdis la Eternulon per kantoj. 43 Kaj meze de ili estis junulo de alta staturo, pli alta ol ĉiuj ceteraj, kaj sur ĉiun el iliaj kapoj li starigis kronojn, kaj estis pli altigita; pri kiu mi ege miris. 44 Kaj mi demandis la anĝelon, kaj diris: Sinjoro, kio estas ĉi tiuj? 45 Li respondis kaj diris al mi: Ĉi tiuj estas tiuj, kiuj demetis la mortan veston kaj surmetis la senmortan, kaj konfesis la nomon de Dio; nun ili estas kronitaj kaj ricevas palmojn. 46 Tiam mi diris al la angxelo:Kiu junulo estas, kiu kronas ilin kaj donas al ili palmojn en iliaj manoj? 47 Kaj li respondis kaj diris al mi: Ĝi estas la Filo de Dio, kiun ili konfesis en la mondo. Tiam mi komencis tre laŭdi tiujn, kiuj tiel rigide staris por la nomo de la Eternulo. 48 Tiam la angxelo diris al mi:Iru, kaj diru al mia popolo, kiajn aferojn kaj kiom grandajn miraklojn de la Eternulo, via Dio, vi vidis. ĈAPITRO 3 1 En la trideka jaro post la ruiniĝo de la urbo mi estis en Babel, kaj mi kuŝis maltrankvila sur mia lito, kaj miaj pensoj venis sur mian koron; 2 Ĉar Mi vidis la dezerton de Cion kaj la riĉecon de la loĝantoj en Babel. 3 Kaj mia spirito forte emociiĝis, tiel ke mi komencis paroli vortojn plenajn de timo al la Plejaltulo, kaj mi diris: 4 Ho Sinjoro, kiu regas, Vi parolis en la komenco, kiam Vi plantis la teron, kaj tion Vi sola, kaj ordonis al la popolo;
5 Kaj senanime donis korpon al Adam, kiu estis la faritaĵo de Viaj manoj, kaj enspiris al li spiron de vivo, kaj li viviĝis antaŭ Vi. 6 Kaj Vi kondukas lin en la paradizon, kiun via dekstra mano plantis, antaû ol iam la tero venos. 7 Kaj al li Vi ordonis ami Vian vojon; kiun Li malobeis, kaj tuj Vi starigis morton en li kaj en liaj generacioj, el kiuj venis popoloj, triboj, popoloj, kaj gentoj, sennombraj. 8 Kaj cxiu popolo iradis laux sia volo kaj faris miraklojn antaux Vi kaj malsxatis Viajn ordonojn. 9 Kaj denove post iom da tempo Vi venigis la diluvon sur tiujn, kiuj logxis en la mondo, kaj detruis ilin. 10 Kaj okazis en ĉiu el ili, ke kiel morto estis por Adam, tiel estis la diluvo por ĉi tiuj. 11 Tamen unu el ili vi forlasis, nome Noa kun sia domo, el kiu venis cxiuj virtuloj. 12 Kaj okazis, ke kiam la loĝantaj sur la tero komencis multiĝi kaj havigis al ili multajn infanojn kaj fariĝis granda popolo, ili denove komencis esti pli malpiaj ol la unuaj. 13 Kaj kiam ili tiel malbone vivis antaû Vi, Vi elektis al vi viron el inter ili, kies nomo estis Abraham. 14 Lin vi amis, kaj nur al li Vi montris Vian volon; 15 Kaj li faris eternan interligon kun li, promesante al li, ke vi neniam forlasos lian idaron. 16 Kaj al li Vi donis Isaakon, kaj al Isaak vi donis ankaux Jakobon kaj Esavon. Kaj Jakobon vi elektis lin al vi, kaj Vi faris per Esav; kaj Jakob farigxis granda homamaso. 17 Kaj kiam Vi elkondukis lian idaron el Egiptujo, Vi kondukis ilin sur la monton Sinaj. 18 Kaj klininte la cxielon, Vi starigis la teron, Vi movis la tutan mondon, Vi tremigis la abismojn kaj maltrankviligis la homojn de tiu cxi epoko. 19 Kaj via gloro trapasis kvar pordegojn, de fajro, de tertremo, kaj de vento, kaj de malvarmo; por ke Vi donu la instruon al la idaro de Jakob kaj zorgemon al la generacio de Izrael. 20 Kaj tamen Vi ne forprenis de ili malbonan koron, por ke Via instruo donu frukton en ili. 21 Ĉar la unua Adam, portanta malbonan koron, krimis kaj estis venkita; kaj tiel estu ĉiuj, kiuj estas naskitaj de li. 22 Tiel malforteco farigxis konstanta; kaj la leĝo (ankaŭ) en la koro de la popolo kun la malboneco de la radiko; tiel ke la bono foriris, kaj la malbono restis ankoraŭ. 23 Kaj pasis la tempoj, kaj la jaroj finiĝis; tiam vi starigis al vi sklavon, nomatan David; 24 al kiu Vi ordonis konstrui urbon al Via nomo kaj alporti al Vi incensojn kaj farunoferojn en gxi. 25 Kiam tio okazis dum multaj jaroj, tiam la loĝantaj en la urbo vin forlasis; 26 Kaj en ĉio faris, kiel faris Adam kaj ĉiuj liaj generacioj, ĉar ili ankaŭ havis malbonan koron; 27 Kaj vi transdonis vian urbon en la manojn de viaj malamikoj. 28 Çu do pli bonaj estas iliaj faroj, kiuj lo as en Babel, por ke ili do regu Cionon?
29 Ĉar kiam mi venis tien, kaj vidis sennombrajn malvirtojn, tiam mia animo vidis multajn malbonfarantojn en ĉi tiu trideka jaro. 34 Kaj viaj filoj ne estos fruktodonaj; cxar ili malsxatis Mian ordonon kaj faris tion, kio estas malbona antaux Mi. 35 Viajn domojn Mi donos al popolo, kiu venos; kiu ankoraux ne auxdinte pri mi, kredos al mi; al kiuj Mi ne faris signojn, tamen ili faros tion, kion Mi ordonis al ili. 36 Profetojn ili ne vidis; tamen ili rememorigos siajn pekojn kaj rekonos ilin. 37 Mi atestas pri la graco de la estonta popolo, kies infanoj gxojas en gxojo; kaj kvankam ili ne vidis min per korpaj okuloj, tamen en spirito ili kredas tion, kion mi diras. 38 Kaj nun, frato, jen orelon, tiel ke mia koro mankis al mi. 30 Ĉar mi vidis, kiel Vi lasas ilin peki, kaj indulgis malvirtulojn, kaj ekstermis Vian popolon kaj konservis Viajn malamikojn, kaj ne montris ĝin. 31 Mi ne memoras, kiel oni povas forlasi ĉi tiun vojon: Ĉu ili do estas el Babel pli bonaj ol la Cionanoj? 32 Aŭ ĉu ekzistas alia popolo, kiu vin konas, krom Izrael? aux kia generacio tiel kredis al Viaj interligoj kiel Jakob? 33 Kaj tamen ilia rekompenco ne aperas, kaj ilia laboro ne havas frukton; ĉar mi iras tien kaj tien tra la nacioj, kaj mi vidas, ke ili fluas en riĉeco kaj ne pensas pri Viaj ordonoj. 34 Vi do pezu nun sur la pesilo nian malbonecon, kaj ankaŭ iliajn, kiuj loĝas en la mondo; kaj via nomo ne troviĝos krom en Izrael. 35 Aux kiam la logxantoj sur la tero ne pekis antaux Vi? aux kiu popolo tiel observis Viajn ordonojn? 36 Vi trovos, ke la nomo de Izrael observis Viajn ordonojn; sed ne la paganoj. ĈAPITRO 4 1 Kaj respondis al mi la anĝelo, kiu estis sendita al mi, kies nomo estis Uriel, 2 Kaj li diris: Via koro malproksimigxis en cxi tiu mondo, kaj cxu vi pensas kompreni la vojon de la Plejaltulo? 3 Tiam mi diris: Jes, mia sinjoro. Kaj li respondis al mi kaj diris:Mi estas sendita, por montri al vi tri vojojn kaj prezenti antaŭ vi tri bildojn; 4 Pri kio vi povas rakonti al mi unu, mi montros al vi ankaux la vojon, kiun vi deziras vidi, kaj mi montros al vi, de kie venas la malbona koro. 5 Kaj mi diris: Diru, mia sinjoro. Tiam li diris al mi:Iru, pezu min la pezon de la fajro, aŭ mezuru al mi la blovon de la vento, aŭ revoku min la pasintan tagon. 6 Tiam mi respondis kaj diris: Kiu homo povas fari tion, ke vi petu de mi tiajn aferojn? 7 Kaj li diris al mi: Se mi demandus vin, kiom grandaj estas la loĝejoj meze de la maro, aŭ kiom da fontoj estas en la komenco de la profundo, aŭ kiom da fontoj estas super la firmamento, aŭ kiuj estas la elfluoj de paradizo: 8 Eble vi dirus al mi: Mi neniam malsupreniris en la abismon, nek ankoraû en Gehenon, kaj mi neniam supreniris en la çielon.
9 Tamen nun mi demandis vin nur pri la fajro kaj vento, kaj pri la tago, tra kiu vi trapasis, kaj pri aferoj, de kiuj vi ne povas esti apartigita, kaj tamen vi ne povas respondi al mi pri ili. 10 Kaj li diris al mi:CXu vi ne povas scii viajn aferojn kaj tiajn, kiuj kreskis cxe vi; 11 Kiel do via vazo povu kompreni la vojon de la Plejaltulo, kaj, la mondo nun ekstere koruptita, por kompreni la putrecon evidentan en miaj okuloj? 12 Tiam mi diris al li: Pli bone estus, ke ni tute ne ekzistus, ol ke ni vivu kviete en malpieco kaj suferu, kaj ne scii kial. 13 Li respondis al mi kaj diris: Mi iris en arbaron en ebenaĵon, kaj la arboj konsiliĝis; 14 Kaj li diris: Venu, ni iru kaj militu kontraux la maro, por ke gxi foriru antaux ni kaj por ke ni faru al ni pli da arbaro. 15 Ankaŭ la inundoj de la maro same konsiliĝis, kaj diris: Venu, ni iru kaj submetu la arbarojn de la ebenaĵo, por ke ankaŭ tie ni faru al ni alian landon. 16 Vana estis la penso pri la ligno, ĉar venis fajro kaj ĝin konsumis. 17 La penso pri la inundoj de la maro same malaperis, ĉar la sablo stariĝis kaj haltigis ilin. 18 Se vi nun juĝus inter ĉi tiuj du, kiun vi komencus pravigi? aux kiun vi kondamnus? 19 Mi respondis kaj diris: Vere estas malsagxa penso, ke ili ambaux elpensis, cxar la tero estas donita al la arbaro, kaj la maro havas sian lokon, por porti siajn fluojn. 20 Tiam li respondis al mi, kaj diris: Vi donis justan jugxon, sed kial vi ne jugxas ankaux vin? 21 Ĉar kiel la tero estas donita al la arbaro kaj la maro al liaj inundoj, tiel same la loĝantoj sur la tero povas kompreni nenion krom tio, kio estas sur la tero; kiuj estas super la alteco de la cxielo. 22 Tiam mi respondis kaj diris: Mi petas, ho Eternulo, lasu min havi komprenon; 23 Ĉar ne estis mia menso esti scivolema pri la altaĵoj, sed pri tiaj, kiuj preterpasas ni ĉiutage, nome pro kio Izrael estas forlasita kiel malhonoron al la nacioj, kaj pro kio la popolo, kiun Vi amis, estas donita. al malpiaj nacioj, kaj kial la leĝo de niaj prapatroj estas nuligita, kaj la skribitaj interligoj estas vana, 24 Kaj ni forpasas el la mondo kiel akridoj, kaj nia vivo estas miro kaj timo, kaj ni ne estas indaj akiri kompaton. 25 Kion do li faros al sia nomo, per kiu ni estas vokataj? pri ĉi tiuj aferoj mi demandis. 26 Tiam li respondis al mi, kaj diris: Ju pli vi sercxas, des pli vi miros; ĉar la mondo rapidas forpasi, 27 Kaj ne povas kompreni la aferojn, kiuj estas promesitaj al la justuloj en la estonta tempo; ĉar ĉi tiu mondo estas plena de maljusteco kaj malfortaĵoj. 28 Sed koncerne la thi pri kio vi demandas al mi, mi diros al vi; cxar la malbono estas semata, sed gxia pereo ankoraux ne venis. 29 Se do tio, kio estas semita, ne estas renversita, kaj se la loko, kie estas semata la malbono, ne forpasas, tiam ne povas veni la semata bono.
30 Ĉar la greno de malbona semo estas semita en la koro de Adam de la komenco, kaj kiom da malpieco ĝi alportis ĝis la nuna tempo? kaj kiom ĝi donos ankoraŭ ĝis venos la tempo de draŝado? 31 Pripensu nun per vi mem, kiel grandan frukton de malpieco naskis la greno de malbona semo. 32 Kaj kiam estos dehakitaj la sennombraj spikoj, kiom grandan plankon ili plenigos? 33 Tiam mi respondis kaj diris: Kiel kaj kiam tio okazos? kial niaj jaroj estas malmultaj kaj malbonaj? 34 Kaj li respondis al mi, dirante: Ne rapidu super la Plejaltulo; ĉar vane via rapido estas super li, ĉar vi multe superis. 35 CXu ne ankaux la animoj de la virtuloj demandis pri cxi tio en siaj cxambroj, dirante:GXis kiam mi tiel esperos? kiam venos la frukto de la etaĝo de nia rekompenco? 36 Kaj al tio respondis al ili la arkianxelo Uriel, kaj diris: Eç kiam la nombro de la semoj pleni os en vi, çar li pesis la mondon per pesilo. 37 Laû mezuro Li mezuris la tempon; kaj laux nombro li kalkulis la tempojn; kaj li ne movas nek movas ilin, gxis la dirita mezuro plenumigxos. 38 Tiam mi respondis kaj diris: Ho Sinjoro, kiu regas, eĉ ni ĉiuj estas plenaj de malpieco. 39 Kaj eble pro ni la etagxoj de la virtuloj ne plenigxos pro la pekoj de la logxantoj sur la tero. 40 Kaj li respondis al mi, kaj diris: Iru al gravedulino, kaj demandu de ÿi, kiam ÿi finos la naû monatojn, cxu ÿia utero povas plu konservi la naskon en ÿi. 41 Tiam mi diris: Ne, Sinjoro, tion ŝi ne povas. Kaj li diris al mi:En la tombo la cxambroj de la animoj estas kiel la ventro de virino; 42 Ĉar kiel naskanta virino rapidas eviti la bezonon de naskodoloro, tiel ankaŭ ĉi tiuj lokoj rapidas savi tion, kio estas al ili komisiita. 43 De la komenco, jen tion, kion vi volas vidi, tio estos montrita al vi. 44 Tiam mi respondis kaj diris: Se mi akiris Vian favoron, kaj se estos eble, kaj se mi do estos konvena, 45 Montru do al mi, cxu estas pli venota ol pasinteco, aux pli pasinta ol estonto. 46 Kio estas pasinta, mi scias, sed kio venos, mi ne scias. 47 Kaj li diris al mi: Stariĝu dekstre, kaj mi klarigos al vi la bildon. 48 Kaj mi staris, kaj vidis, ke jen varma brulanta forno preterpasas antaux mi; kaj kiam la flamo forpasis, mi rigardis, kaj jen la fumo haltis. 49 Post tio pasis anta mi akva nubo kaj faligis multe da pluvo kun ventego; kaj kiam la ŝtorma pluvo pasis, la gutoj restis senmovaj. 50 Tiam li diris al mi: Pripensu kun vi; kiel la pluvo estas pli granda ol la gutoj, kaj kiel la fajro estas pli granda ol la fumo; sed la gutoj kaj la fumo restas malantaŭe; 51 Tiam mi pregxis, kaj diris:CXu vi povas vivi, gxis tiu tempo? aux kio okazos en tiuj tagoj?
52 Li respondis al mi kaj diris: Pri la signoj, pri kiuj vi demandas al mi, mi povas rakonti al vi parte; sed pri via vivo, mi ne estas sendita, por montri al vi; ĉar mi ne scias ĝin. ĈAPITRO 5 1 Tamen, kiam venos la signoj, jen venos tagoj, kiam la loĝantoj sur la tero estos prenitaj en granda nombro, kaj la vojo de la vero estos kaŝita, kaj la lando estos senfrukta de fido. 2 Sed la maljusteco plimultiĝos super tio, kion vi nun vidas, aŭ kion vi aŭdis antaŭ longe. 3 Kaj la landon, kiun vi nun vidas, ke vi havas radikon, vi vidos subite dezerta. 4 Sed se la Plejaltulo donos al vi vivi, vi vidos post la tria trumpeto, ke la suno subite denove brilos en la nokto kaj la luno trifoje en la tago; 5 Kaj sango elfluos el ligno, kaj la sxtono auxdigos sian vocxon, kaj la popolo maltrankviligxos; 6 Kaj regos ecx tiuj, kiujn ili ne atendas, kiuj logxas sur la tero, kaj la birdoj kune forflugos; 7 Kaj la Sodomisma maro eljxetos fisxojn kaj bruos en la nokto, kiun multaj ne konis; sed cxiuj auxdos gxian vocxon. 8 Ankaŭ estos konfuzo en multaj lokoj, kaj la fajro denove estingiĝos, kaj la sovaĝaj bestoj ŝanĝiĝos sian lokon, kaj menstruintaj virinoj naskos monstrojn; 9 Kaj en la dolcxajxo trovigxos sala akvo, kaj cxiuj amikoj pereigos unu la alian; tiam la saĝeco kaŝos sin, kaj la prudento sin retiros en sian kaŝejon, 10 Kaj estos sercxataj de multaj, sed tamen ne trovigxos; tiam multigxos maljusteco kaj nekontenteco sur la tero. 11 Kaj unu lando demandos alian, kaj diros: CXu justeco igas homon justa for? per vi? Kaj oni diros:Ne. 12 En tiu tempo la homoj esperos, sed nenio akiras; ili laboros, sed iliaj vojoj ne sukcesos. 13 Por montri al vi tiajn signojn, mi restas; kaj se vi denove preĝos kaj ploros kiel nun, kaj fastos eĉ tagojn, vi aŭdos ankoraŭ pli grandajn aferojn. 14 Tiam mi vekiĝis, kaj trema timo trairis mian tutan korpon, kaj mia menso maltrankviliĝis, tiel ke ĝi svenis. 15 Kaj la angxelo, kiu venis, por paroli kun mi, tenis min kaj konsolis min kaj starigis min sur miaj piedoj. 16 Kaj en la dua nokto venis al mi Salatiel, la estro de la popolo, kaj diris: Kie vi estis? kaj kial via mieno estas tiel peza? 17 Ĉu vi ne scias, ke Izrael estas komisiita al vi en la lando de ilia kaptiteco? 18 Levigxu do, kaj mangxu panon, kaj ne forlasu nin, kiel pasxtiston, kiu lasas sian sxafaron en la manoj de kruelaj lupoj. 19 Tiam mi diris al li:Foriru de mi, kaj ne alproksimigxu al mi. Kaj li auxdis tion, kion mi diris, kaj foriris de mi. 20 Kaj mi fastis dum sep tagoj, funebrante kaj plorante, kiel ordonis al mi la angxelo Uriel.
21 Kaj post sep tagoj tiel estis, ke la pensoj de mia koro denove estis por mi tre malgajaj; 22 Kaj mia animo reakiris la spiriton de prudento, kaj mi denove komencis paroli kun la Plejaltulo, 23 Kaj li diris: Ho Sinjoro, kiu regas, el ĉiu ligno de la tero kaj el ĉiuj ĝiaj arboj, Vi elektis al Vi unu solan vinberbranĉon; 24 Kaj el ĉiuj landoj de la tuta mondo Vi elektis al vi unu kavon, kaj el ĉiuj ĝiaj floroj unu lilio; 25 Kaj el ĉiuj profundoj de la maro vi plenigis al vi unu riveron, kaj el ĉiuj konstruitaj urboj vi sanktigis Cionon al vi; 26 Kaj el ĉiuj kreitaj birdoj vi nomis al vi unu kolombon, kaj el ĉiuj kreitaj brutoj vi havigis al vi unu ŝafon; 27 Kaj inter la tuta amaso da popoloj Vi akiris al vi unu popolon; kaj al ĉi tiu popolo, kiun Vi amis, Vi donis leĝon aprobitan de ĉiuj. 28 Kaj nun, ho Eternulo, kial Vi transdonis ĉi tiun popolon al multaj? kaj sur unu radiko vi preparis aliajn, kaj kial vi disigis vian solan popolon inter multaj? 29 Kaj tiuj, kiuj malobeis Viajn promesojn kaj ne kredis al Viaj interligoj, ilin dispremis. 30 Se vi tiom malamis Vian popolon, Vi tamen devus puni ilin per viaj propraj manoj. 31 Kaj kiam mi parolis tiujn vortojn, la angxelo, kiu venis al mi en la antauxa nokto, estis sendita al mi; 32 Kaj li diris al mi: Aŭskultu min, kaj mi instruos vin; aŭskultu tion, kion mi diras, kaj mi diros al vi pliajn. 33 Kaj mi diris: Parolu, mia Sinjoro. Tiam li diris al mi:Vi estas tre maltrankvila en la menso pro Izrael; ĉu vi amas tiun popolon pli bona ol tiu, kiu ilin kreis? 34 Kaj mi diris: Ne, Sinjoro; sed tre malĝoje mi parolis; ĉar miaj internaĵoj doloras min ĉiuhore, dum mi klopodas por kompreni la vojon de la Plejaltulo kaj serĉi parton de Lia juĝo. 35 Kaj li diris al mi: Vi ne povas. Kaj mi diris: Kial, Sinjoro? kie mi tiam naskiĝis? aŭ kial la ventro de mia patrino tiam ne estis mia tombo, por ke mi ne vidu la laborojn de Jakob kaj la lacigan laboron de la ŝnuro de Izrael? 36 Kaj li diris al mi: Prikalkulu al mi la aĵojn, kiuj ankoraŭ ne venis, kolektu al mi la skoriojn, kiuj estas disĵetitaj, reverdigu al mi la velkintajn florojn; 37 Malfermu al mi la fermitajn lokojn, kaj elirigu al mi la ventojn, kiuj en ili estas sxlositaj, montru al mi vocxon; kaj tiam mi rakontos al vi tion, kion vi penas scii. 38 Kaj mi diris: Ho Sinjoro, kiu regas, kiu povas scii ĉi tion, krom tiu, kiu ne loĝas kun homoj? 39 Mi estas malsaĝa; kiel do mi parolos pri ĉi tiuj aferoj, pri kiuj vi min demandas? 40 Tiam li diris al mi: Kiel vi ne povas fari ion el tiuj aferoj, pri kiuj mi parolis, tiel vi ne povas ekscii mian juon, nek fine la amon, kiun mi promesis al mia popolo. 41 Kaj mi diris: Jen, ho Eternulo, Vi estas tamen proksima al tiuj, kiuj estas rezervitaj ĝis la fino; kaj kion faros tiuj,
kiuj estis antaŭ mi, aŭ ni, kiuj estas nun, aŭ tiuj, kiuj venos post ni? 42 Kaj li diris al mi: Mi komparos mian jugxon kun ringo; kiel ne estas malrapideco de la lasta, tiel ne estas rapideco de la unua. 43 Kaj mi respondis kaj diris:CXu vi ne povus fari tiujn, kiuj estas faritaj kaj nun, kaj la estontaj; por ke vi montru Vian juĝon des pli frue? 44 Tiam li respondis al mi, kaj diris: La kreitaĵo ne povas rapidi super la kreinto; nek la mondo tuj teni tiujn, kiuj estos kreitaj en ili. 45 Kaj mi diris: Kiel Vi diris al Via servanto, ke Vi, kiu donas la vivon al ĉiuj, tuj donis vivon al la kreitaĵo, kiun Vi kreis, kaj la kreitaĵo ĝin naskis; tiel ankaŭ nun ĝi povus porti tiujn, kiuj nun ĉeestu tuj. 46 Kaj li diris al mi: Demandu la uteron de virino, kaj diru al ÿi: Se vi naskas infanojn, kial vi faras ne kune, sed unu post la alia? pregxu do sxi, ke sxi nasku dek infanojn n tuj. 47 Kaj mi diris: Ŝi ne povas; 48 Tiam li diris al mi: Tiel mi donis la uteron de la tero al tiuj, kiuj estos sur i semitaj en ilia tempo. 49 Ĉar kiel juna infano ne povas naski la aferojn, kiuj apartenas al maljunuloj, tiel ankaŭ mi disponis la mondon, kiun Mi kreis. 50 Kaj mi demandis, kaj diris: Ĉar vi nun donis al mi la vojon, mi parolos antaŭ vi; ĉar nia patrino, pri kiu vi diris al mi, ke ŝi estas juna, jam alproksimiĝas al aĝo. 51 Li respondis al mi, kaj diris: Demandu virinon, kiu naskas, kaj sxi diros al vi. 52 Diru al sxi:Kial tiuj, kiujn Vi nun naskis, estas similaj al la antauxaj, sed malpli grandaj? 53 Kaj ÿi respondos al vi: La naskitaj en la forto de juneco estas unumode, kaj la naskitaj en la maljuneco, kiam la ventro malforti as, estas alie. 54 Rigardu do ankaux vi, ke vi estas malpli grandaj ol tiuj, kiuj estis antaux vi. 55 Kaj tiaj estas tiuj, kiuj venas post vi, malpli ol vi, kiel la kreitaĵoj, kiuj nun komencas maljuniĝi kaj preterpasis la forton de juneco. 56 Tiam mi diris:Sinjoro, mi petas, se mi akiris Vian favoron, montru al Via sklavo, per kiu Vi vizitas Vian kreitaîon. ĈAPITRO 6 1 Kaj li diris al mi: En la komenco, kiam la tero estis kreita, antaux ol staris la limoj de la mondo, aux iam blovis la ventoj, 2 Antaŭ ol ĝi tondris kaj eklumiĝis, aŭ iam la fundamentoj de la paradizo estis starigitaj, 3 Antaŭ ol la belaj floroj estis viditaj, aŭ iam la moveblaj potencoj estis establitaj, antaŭ ol la sennombra amaso da anĝeloj kolektiĝis, 4 Aŭ iam altiĝis la altaĵoj de la aero, antaŭ ol oni nomis la mezurojn de la firmamento, aŭ iam la kamentuboj en Cion estis varmegaj;
5 Kaj antaŭ ol la nunaj jaroj estis serĉataj, aŭ iam la elpensaĵoj de tiuj, kiuj nun pekis, estis ŝanĝitaj, antaŭ ol ili estis sigelitaj, kiuj kolektis fidon por trezoro; 6 Tiam mi pripensis ĉi tion, kaj ili ĉiuj fariĝis per mi sole, kaj per neniu alia; 7 Tiam mi respondis kaj diris: Kio estos la disiĝo de la tempoj? aŭ kiam estos la fino de la unua kaj la komenco de la sekva? 8 Kaj li diris al mi: De Abraham gxis Isaak, kiam Jakob kaj Esav naskigxis de li, la mano de Jakob tenis unue la kalkanon de Esav. 9 Ĉar Esav estas la fino de la mondo, kaj Jakob estas la komenco de la sekvantaro. 10 La mano de homo estas inter la kalkano kaj la mano; alian demandon, Esdras, ne demandu. 11 Tiam mi respondis kaj diris: Ho Sinjoro, kiu regas, se mi akiris Vian favoron, 12 Mi petas vin, montru al via servanto la finon de viaj signoj, pri kiuj vi montris al mi parton en la lasta nokto. 13 Kaj li respondis kaj diris al mi: Stariĝu sur viaj piedoj, kaj aŭdu fortan sonantan voĉon. 14 Kaj estos kvazaû granda movi o; sed la loko, kie vi staras, ne sxanceligxos. 15 Kaj kiam gxi parolas, ne timu; cxar la vorto estas de la fino, kaj la fundamento de la tero estas komprenata. 16 Kaj kial? ĉar la parolo de ĉi tiuj aferoj tremas kaj skuiĝas; ĉar ĝi scias, ke la fino de ĉi tiuj aferoj devas esti ŝanĝita. 17 Kaj okazis, ke tion aûdinte, mi stari is sur miaj piedoj, kaj aŭskultis, kaj jen estas voço, kiu parolis, kaj ia sono estis kiel bruo de multaj akvoj. 18 Kaj ĝi diris: Jen venos tagoj, kiam Mi komencos alproksimiĝi kaj viziti la loĝantojn sur la tero; 19 Kaj komencos esplori ilin, kiuj estas tiuj, kiuj maljuste vundis per sia maljusteco, kaj kiam plenumiĝos la aflikto de Cion; 20 Kaj kiam finiĝos la mondo, kiu komencos malaperi, tiam Mi montros ĉi tiujn signojn: la libroj estos malfermitaj antaŭ la firmaĵo, kaj ili vidos ĉiujn kune; 21 Kaj la jaraĝaj infanoj parolos per siaj voĉoj, la gravedulinoj naskos maltempajn infanojn en la aĝoj de tri aŭ kvar monatoj, kaj ili vivos kaj releviĝos. 22 Kaj subite la semitaj lokoj aperos nesemaj, la plenaj provizejoj subite troviĝos malplenaj; 23 Kaj la trumpeto auxdonos, kiun auxdos cxiu, ili subite ektimos. 24 En tiu tempo amikoj batalos unu kontraux alia kiel malamikoj, kaj la tero ektimos kun siaj logxantoj, la fontoj de la fontoj haltos, kaj post tri horoj ili ne kuras. 25 Kiu restos el ĉio, kion mi diris al vi, tiu saviĝos, kaj vidos mian savon kaj la finon de via mondo. 26 Kaj vidos tion la homoj, kiuj estos akceptitaj, kiuj ne gustumis morton de post sia naskiĝo; kaj la koro de la loĝantoj ŝanĝiĝos kaj aliiĝos al alia signifo. 27 Ĉar malbono estos estingita, kaj trompo estingiĝos.
28 Koncerne la fido, ĝi disfloros, la putreco estos venkita, kaj la vero, kiu estis tiel longe senfrukta, estos deklarita. 29 Kaj kiam li parolis kun mi, jen mi iom post iom rigardis tiun, antaŭ kiu mi staris. 30 Kaj ĉi tiujn vortojn li diris al mi; Mi venis, por montri al vi la tempon de la venonta nokto. 31 Se vi pregxos ankoraux pli multe kaj fastos sep tagojn denove, mi diros al vi pli grandajn aferojn tage, ol mi auxdis. 32 Ĉar Via voĉo estas aŭdata antaŭ la Plejaltulo; Ĉar la Potenculo vidis vian justecon, Li ankaŭ vidis vian ĉastecon, kiun vi havis de post via juneco. 33 Kaj tial Li sendis min, por montri al vi ĉion ĉi, kaj diri al vi: Estu bonkonsola kaj ne timu. 34 Kaj ne rapidu kun la pasintaj tempoj, pensi vantajn, por ke vi ne rapidu el la lastaj tempoj. 35 Kaj post tio mi denove ploris kaj fastis dum sep tagoj same, por ke mi plenumu la tri semajnojn, kiujn li diris al mi. 36 Kaj en la oka nokto mia koro denove maltrankviliĝis en mi, kaj mi komencis paroli antaŭ la Plejaltulo. 37 Ĉar mia spirito forte ekbrulis, kaj mia animo estis en mizero. 38 Kaj mi diris: Ho Eternulo, Vi parolis de la komenco de la kreado, eç la unua tago, kaj tiel diris; La ĉielo kaj la tero estu kreitaj; kaj Via vorto estis perfekta faro. 39 Kaj tiam estis la spirito, kaj mallumo kaj silento estis ĉiuflanke; la sono de homa voĉo ankoraŭ ne formiĝis. 40 Tiam vi ordonis, ke el viaj trezoroj eliru bela lumo, por ke via laboro aperu. 41 En la dua tago Vi faris la spiriton de la firmamento, kaj ordonis, ke gxi disigu kaj faru dividon inter la akvo, por ke unu parto supreniru, kaj la alia restu malsupre. 42 En la tria tago vi ordonis, ke la akvo kolektiĝu sur la sepa parto de la tero; ses partojn vi sekigis kaj konservis ilin, por ke el tiuj iuj, plantitaj de Dio kaj prilaboritaj, servu al vi. 43 Ĉar tuj kiam via vorto eliris, la laboro estis farita. 44 Ĉar tuj estis grandaj kaj sennombraj fruktoj, kaj multaj kaj diversaj plezuroj por la gusto, kaj floroj de neŝanĝebla koloro kaj odoroj de mirinda odoro; kaj tio okazis la trian tagon. 45 En la kvara tago Vi ordonis, ke la suno lumu kaj la luno lumu sian lumon, kaj la steloj estu en ordo; 46 Kaj ordonis al ili fari servon al homo, kiu estis farota. 47 En la kvina tago vi diris al la sepa parto, kie kolektigxis la akvo, ke gxi aperigu vivajn estajxojn, birdojn kaj fisxojn; kaj tiel okazis. 48 Ĉar la muta akvo kaj senviva estigis vivaĵojn laŭ la ordono de Dio, por ke ĉiuj homoj laŭdu Viajn miraklojn. 49 Tiam vi starigis du kreitaîojn, unu Vi nomis HXanohx, kaj la duan Leviatanon; 50 Kaj apartigis unu de la alia; cxar la sepa parto, nome, kie la akvo kolektigxis, ne povus reteni ilin ambaux.
51 Al HXanohx vi donis unu parton, kiu elsekigxis en la tria tago, por ke li logxu en tiu sama parto, en kiu estas mil montetoj; 52 Sed al Leviatan vi donis la sepon, nome la malsekan; kaj gardis lin por formanĝi, de kiu Vi volas, kaj kiam. 53 En la sesa tago Vi ordonis al la tero, ke antaŭ Vi ĝi elkresku brutojn, brutojn kaj rampaĵojn; 54 Kaj post ĉi tiuj ankaŭ Adamo, kiun Vi faris sinjoro de ĉiuj viaj kreitaĵoj; de li venas ni ĉiuj, kaj ankaŭ la popolo, kiun Vi elektis. 55 Ĉion ĉi tion mi parolis antaŭ Vi, ho Eternulo, ĉar Vi kreis la mondon pro ni 56 Pri la aliaj homoj, kiuj ankaŭ devenas de Adamo, vi diris, ke ili estas nenio, sed similas al kraĉo; 57 Kaj nun, ho Sinjoro, jen ĉi tiuj nacioj, kiuj ĉiam estis konsiderataj kiel nenio, komencis esti sinjoroj super ni kaj formanĝi nin. 58 Sed ni, Via popolo, kiun Vi nomis Via unuenaskito, Via solenaskita, kaj Via fervora amanto, estas transdonitaj en iliajn manojn. 59 Se la mondo nun farigxis pro ni, kial ni ne posedas heredon kun la mondo? ĝis kiam ĉi tio daŭros? ĈAPITRO 7 1 Kaj kiam mi finis la parolon de ĉi tiuj vortoj, estis sendita al mi la anĝelo, kiu estis sendita al mi en la antaŭaj noktoj; 2 Kaj li diris al mi:Levigxu, Esdras, kaj auxskultu la vortojn, kiujn mi venis, por diri al vi. 3 Kaj mi diris: Parolu, mia Dio. Tiam li diris al mi:La maro estas starigita sur larĝa loko, por ke ĝi estu profunda kaj granda. 4 Sed metis la skatolon, la enirejo estis malvasta kaj kiel rivero; 5 Kiu do povus iri en la maron, por rigardi ĝin kaj regi ĝin? se li ne trapasis la mallarĝon, kiel li povus veni en la larĝon? 6 Ankaŭ estas alia afero; Urbo estas konstruita kaj starigita sur larĝa kampo, kaj plena de ĉiuj bonaĵoj; 7 Ĝia enirejo estas mallarĝa, kaj estas metita en danĝera loko por fali, kvazaŭ fajro dekstre, kaj maldekstre profunda akvo; 8 Kaj unu sola vojo inter ili ambaŭ, eĉ inter la fajro kaj la akvo, tiel malgranda, ke povis nur o ne viro tuj iru tien. 9 Se nun ĉi tiu urbo estus donita al homo kiel posedaĵo, se li neniam preterpasos la danĝeron metita antaŭ ĝi, kiel li ricevos ĉi tiun posedaĵon? 10 Kaj mi diris: Tiel estas, Sinjoro. Tiam li diris al mi:Tiel same estas la parto de Izrael. 11 Ĉar pro ili Mi kreis la mondon; kaj kiam Adam malobeis Miajn leĝojn, tiam estis dekrete, ke nun estas farita. 12 Tiam mallarĝiĝis la enirejoj de ĉi tiu mondo, plenaj de malĝojo kaj laboro; ili estas nur malmultaj kaj malbonaj, plenaj de danĝeroj, kaj tre doloraj. 13 Ĉar la enirejoj de la maljunulo estis larĝaj kaj certaj, kaj alportis senmortan frukton.
14 Se do tiuj, kiuj vivas, penas por ne eniri ĉi tiujn malvastajn kaj vanajn aferojn, ili neniam povas ricevi tiujn, kiuj estas konservitaj por ili. 15 Kial do nun vi maltrankviligas vin, ĉar vi estas nur putrema homo? kaj kial vi estas kortuŝita, dum vi estas nur morta? 16 Kial vi ne pripensis tion venontan prefere ol tion, kio estas? 17 Tiam mi respondis kaj diris: Ho Sinjoro, kiu regas, Vi determinis en Via leĝo, ke la virtuloj heredu ĉi tion, sed la malpiuloj pereu. 18 Tamen la virtuloj suferos malvastaĵojn, kaj esperos vastan; 19 Kaj li diris al mi. Ne ekzistas juĝisto super Dio, kaj neniu havas komprenon super la Plejaltulo. 20 Ĉar estas multaj, kiuj pereas en ĉi tiu vivo, ĉar ili malŝatas la leĝon de Dio, kiu estas antaŭ ili. 21 Çar Dio donis striktan ordonon al tiuj, kiuj venis, kion ili devas fari por vivi, kiel ili venis, kaj kion ili devas observi, por eviti punon. 22 Tamen ili ne estis obeemaj al li; sed parolis kontraŭ li kaj imagis vanaĵojn; 23 Kaj sin trompis per siaj malbonaj agoj; kaj diris pri la Plejaltulo, ke li ne ekzistas; kaj liajn vojojn ne konis; 24 Sed Lian instruon ili malsxatis kaj malkonfesis Liajn interligojn; en Liaj legxoj ili ne estis fidelaj kaj ne plenumis Liajn farojn. 25 Kaj tial, Esdras, ĉar la malplenaj estas malplenaj, kaj por la plenaj estas la plenaj. 26 Jen venos tempo, kiam tiuj signoj, kiujn mi diris al vi, okazos, kaj aperos la fianĉino, kaj estos vidita ŝi eliranta, kiu nun estas retiriĝinta de la tero. 27 Kaj kiu savi os de la antaûdiritaj malbonoj, tiu vidos Miajn miraklojn. 28 Cxar mia filo Jesuo malkasxigxos kun tiuj, kiuj estas kun li, kaj la restintoj gxojos post kvarcent jaroj. 29 Post ĉi tiuj jaroj mortos mia filo Kristo, kaj ĉiuj homoj, kiuj havas vivon. 30 Kaj la mondo sxangxigxos en la malnovan silenton dum sep tagoj, kiel en la antauxaj jugxoj, por ke neniu restu. 31 Kaj post sep tagoj la mondo, kiu ankoraŭ ne vekiĝas, releviĝos, kaj mortos la putra; 32 Kaj la tero restarigos tiujn, kiuj dormas en gxi, kaj tiel same la polvo la logxantoj en silento, kaj la kasxitaj lokoj savos tiujn animojn, kiuj estis konfiditaj al ili. 33 Kaj la Plejaltulo aperos sur la seĝo de juĝo, kaj la mizero forpasos, kaj la longa sufero finos; 34 Sed nur juĝo restos, la vero staros, kaj la fido fortiĝos; 35 Kaj la laboro sekvos, kaj la rekompenco estos montrita, kaj la bonaj faroj estos fortaj, kaj malbonaj agoj ne havos regadon. 36 Tiam mi diris: Abraham preĝis unue por la Sodomanoj, kaj Moseo por la patroj, kiuj pekis en la dezerto; 37 Kaj post li Jesuo por Izrael en la tempo de Aĥan; 38 Kaj Samuel kaj David por la pereo, kaj Salomono por tiuj, kiuj venos al la sanktejo;
39 Kaj Helias por tiuj, kiuj ricevis pluvon; kaj por la mortintoj, por ke li vivu; 40 Kaj Ĥizkija por la popolo en la tempo de Sanĥerib, kaj multaj por multaj. 41 Tiel nun, vidante, ke putreco kreskas kaj malpieco pligrandiĝas, kaj virtuloj preĝas por malpiuloj; kial ankaŭ nun ne estos tiel? 42 Li respondis al mi kaj diris: Ĉi tiu nuna vivo ne estas la fino, kie restas multe da gloro; tial ili preĝis por la malfortuloj. 43 Sed la tago de pereo estos la fino de ĉi tiu tempo, kaj la komenco de la senmorteco estonta, en kiu la putreco estas pasinta; 44 Finigxos la malmodereco, la malfideleco estas ekstermita, la justeco kreskis, kaj la vero elkreskis. 45 Tiam neniu povos savi la pereigiton, nek premadi tiun, kiu akiris la venkon. 46 Tiam mi respondis kaj diris: Ĉi tio estas mia unua kaj lasta diro, ke estus pli bone ne doni la teron al Adamo, aŭ alie, kiam ĝi estis donita al li, deteni lin de pekado. 47 Çar kia profito havas la homoj nun en la nuna tempo vivi en pezo, kaj post morto atendi punon? 48 Ho ho Adam, kion vi faris? cxar kvankam vi pekis, vi falis ne sola, sed ni cxiuj, kiuj venas de vi. 49 Çar kia profito estas al ni, se estos promesita al ni senmorta tempo? ĉu ni faris la farojn, kiuj alportas morton? 50 Kaj ke estas promesite al ni eterna espero, dum ni mem, estante plej malvirtaj, estas vanaj? 51 Kaj ke estas por ni rezervitaj loĝejoj de sano kaj sendanĝero, dum ni malpie vivis? 52 Kaj ke la gloro de la Plejaltulo estas konservita, por defendi tiujn, kiuj vivis singarda, dum ni iris laux la plej malbonaj vojoj el cxiuj? 53 Kaj por ke estu montrata paradizo, kies frukto restas eterne, en kio estas sekureco kaj kuraco, ĉar ni ne eniros en ĝin? 54 (Ĉar ni promenis en malagrablaj lokoj.) 55 Kaj ke la vizaĝoj de tiuj, kiuj uzis sindetenon, brilos super la steloj, dum niaj vizaĝoj estos pli nigraj ol mallumo? 56 Ĉar dum ni vivis kaj faris malbonon, ni ne pensis, ke ni komencu suferi pro ĝi post la morto. 57 Tiam li respondis al mi, kaj diris: Jen estas la kondicxo de la batalo, kiun militos homo, kiu naskigxis sur la tero; 58 ke, se li estos venkita, li suferos, kiel vi diris; sed se li ricevos la venkon, li ricevos tion, kion mi diras. 59 Ĉar jen estas la vivo, pri kiu Moseo diris al la popolo, dum li vivis, dirante: Elektu al vi vivon, por ke vi vivu. 60 Tamen ili ne kredis al li, nek la profetoj post li, nek al mi, kiuj parolis al ili; 61 Por ke ne estu tia pezo en ilia pereo, kiel gxojo pro tiuj, kiuj estas konvinkitaj al savo. 62 Mi do respondis kaj diris: Mi scias, Sinjoro, ke la Plejaltulo estas nomata kompatema, pro tio, ke li kompatas tiujn, kiuj ankora ne venis en la mondon; 63 Kaj ankaŭ sur tiuj, kiuj sin turnas al Lia leĝo;
64 Kaj ke li estas pacienca kaj longe toleras tiujn, kiuj pekis, kiel liaj kreitajxoj; 65 Kaj ke li estas abundega, ĉar li estas preta doni, kie ĝi bezonas; 66 Kaj ke li estas de granda kompato, ĉar li pli kaj pli multigas kompatojn al la ĉeestantaj kaj la pasintaj, kaj ankaŭ al la estontaj. 67 Çar se li ne multigus Siajn kompatojn, la mondo ne restus kun tiuj, kiuj ÿi heredas. 68 Kaj li pardonas; ĉar se li ne farus tiel pro sia boneco, por ke tiuj, kiuj faris malbonagojn, poviĝu de ili, la dekmilono de la homoj ne restu vivanta. 69 Kaj estante jugxanto, se li ne pardonus al la resanigitaj per sia vorto kaj ne estingus la amason da malpacoj, 70 Restus tre malmultaj eble en sennombra amaso. ĈAPITRO 8 1 Kaj li respondis al mi, dirante: La Plejaltulo faris ĉi tiun mondon por multaj, sed la estontan mondon por malmultaj. 2 Mi diros al vi bildon, Esdras; Kiel kiam vi demandos la teron, ĝi diros al vi, ke ĝi donas multe da ŝimo, el kiu estas faritaj argilaj vazoj, sed malmulte da polvo, el kiu venas oro; tiel same estas la irado de ĉi tiu nuna mondo. 3 Estas multaj kreitaj, sed malmultaj estos savitaj. 4 Kaj mi respondis kaj diris: Englutu do, ho mia animo, prudenton, kaj formanĝu saĝon. 5 Cxar vi konsentis auxskulti, kaj profeti, cxar vi ne havas pli da spaco ol nur por vivi. 6 Ho Sinjoro, se Vi ne toleras, ke Via servanto, por ke ni preĝu antaŭ Vi, kaj Vi donu al ni semon al nia koro kaj kulturon al nia kompreno, por ke venu el ĝi fruktoj; kiel vivos cxiu malvirtulo, kiu portas lokon de homo? 7 Ĉar Vi estas sola, kaj ni ĉiuj estas unu faro de Viaj manoj, kiel Vi diris. 8 Ĉar kiam la korpo jam estas formita en la ventro de la patrino, kaj vi donas al ĝi membrojn, via kreitaĵo estas konservita en fajro kaj akvo, kaj via laboro eltenas vian kreitaĵon, kiu estas kreita en ŝi, dum naŭ monatoj. 9 Sed tio, kio gardas kaj estas gardata, ambaŭ estos konservita; kaj kiam venos la tempo, la utero konservita transdonas tion, kio kreskis en ĝi. 10 Çar vi ordonis el la korpopartoj, tio estas el la mamoj, doni lakton, kiu estas la frukto de la mamoj, 11 Por ke la kreitaĵo estu nutrata por kelka tempo, ĝis Vi disponos ĝin al Via kompato. 12 Vi edukis gxin per Via justeco, kaj Vi nutris gxin per Via instruo, Kaj Vi gxin reformis per Via jugxo. 13 Kaj vi mortigos ĝin kiel vian kreitaĵon, kaj vivigu ĝin kiel vian laboron. 14 Se do vi pereigos tiun, kiu estis formita per tiom da laboro, estas facile determini per via ordono, por ke la kreitaĵo estu konservita. 15 Nun do, Sinjoro, mi parolos; tuŝante la homon ĝenerale, vi scias plej bone; sed pri via popolo, pro kiu mi bedaŭras;
16 Kaj pro Via heredajxo, pro kies kauxzo mi funebras; kaj por Izrael, pro kiu mi estas peza; kaj pro Jakob, pro kiu mi maltrankviliĝas; 17 Tial mi komencos preĝi antaŭ Vi por mi kaj por ili; ĉar mi vidas la falojn de ni, kiuj loĝas en la lando. 18 Sed mi aŭdis la rapidecon de la venonta juĝisto. 19 Tial auxskultu mian vocxon kaj komprenu miajn vortojn, kaj mi parolos antaux vi. Jen la komenco de la vortoj de Esdras, antaŭ ol li estis prenita; kaj I shelpo, 20 Ho Sinjoro, Vi, kiu loĝas en eterneco, kiu rigardas de supre aferojn en la ĉielo kaj en la aero; 21 kies trono estas netaksebla; kies gloro ne povas esti komprenata; antaŭ kiu la taĉmentoj de anĝeloj staras kun tremo, 22 Kies servado estas en vento kaj fajro; kies vorto estas vera, kaj diroj konstantaj; kies ordono estas forta kaj ordono timinda; 23 Kies rigardo sekigas la abismojn, Kaj kolero fandigas la montojn; kiun la vero atestas: 24 Auxskultu la pregxon de Via sklavo, Kaj auxskultu la peton de Via kreitajxo. 25 Ĉar dum mi vivos mi parolos, kaj dum mi havos prudenton mi respondos. 26 Ne rigardu la pekojn de Via popolo; sed sur tiuj, kiuj servas al Vi en vero. 27 Ne atentu la malbonajn elpensiojn de la nacioj, Sed la deziron de tiuj, kiuj observas Viajn decidojn en mizeroj. 28 Ne pensu pri tiuj, kiuj ŝajnigis sin antaŭ Vi; sed rememoru tiujn, kiuj laŭ Via volo konis vian timon. 29 Ne estu via volo pereigi tiujn, kiuj vivis kiel bestoj; sed rigardi tiujn, kiuj klare instruis Vian instruon. 30 Ne koleru kontraux tiuj, kiuj estas rigardataj pli malbonaj ol bestoj; sed amu tiujn, kiuj ĉiam fidas Vian justecon kaj gloron. 31 Ĉar ni kaj niaj patroj suferas pro tiaj malsanoj; sed pro ni pekuloj vi estos nomata kompatema. 32 Ĉar se vi volas kompati nin, vi estos nomata kompatema, nome al ni, kiuj ne havas farojn de justeco. 33 Çar la justuloj, kiuj havas multajn bonajn farojn konservitajn kun vi, ricevos rekompencon el siaj propraj faroj. 34 Çar kio estas homo, por ke vi afliktu lin? aŭ kio estas pereema generacio, ke vi tiel maldolĉu ĝin? 35 Ĉar vere ne estas inter la naskitaj homo, sed li agis malbone; kaj inter la fideluloj estas neniu, kiu ne faris malbonon. 36 Ĉar en ĉi tio, ho Eternulo, Via justeco kaj Via boneco estos deklaritaj, se Vi estas kompatema al tiuj, kiuj ne fidas bonajn farojn. 37 Tiam li respondis al mi, kaj diris:Cion vi parolis gxuste, kaj laux viaj vortoj tio estos. 38 Çar ja mi ne pripensos la sintenon de tiuj, kiuj pekis antaû morto, antaû ju o, antaû pereo; 39 Sed mi gxojos pri la sinteno de la justuloj, kaj mi rememoros ankaux ilian pilgrimadon kaj la savon kaj la rekompencon, kiun ili havos.
40 Kiel mi nun parolis, tiel okazos. 41 Ĉar kiel la kultivisto semas multe da semo sur la tero kaj plantas multajn arbojn, kaj tamen la semata bona en sia tempo ne elkreskas, kaj ĉio, kio estas plantita, ne enradikiĝas; en la mondo; ili ne ĉiuj estos savitaj. 42 Mi do respondis kaj diris: Se mi trovis gracon, mi parolu. 43 Kiel la semo de kultivisto pereas, se ĝi ne leviĝos kaj ne ricevos vian pluvon ĝustatempe; aŭ se venos tro da pluvo kaj difektos ĝin; 44 Tiel same pereas ankaŭ homo, kiu estas formita per viaj manoj kaj nomata Via bildo, ĉar vi similas al tiu, pro kiu vi ĉion faris, kaj similis lin al la semo de la kultivisto. 45 Ne koleru kontraux ni, sed indulgu vian popolon, kaj kompatu Vian heredajxon; cxar Vi estas kompatema al Via kreitajxo. 46 Tiam li respondis al mi, kaj diris: La nunaj aferoj estas por la nuntempo, kaj la estontaj por tio, kio estos estontaj. 47 Ĉar vi malproksimiĝas, por ke vi povu ami mian kreitaĵon pli ol mi; sed mi ofte alproksimiĝis al vi kaj al ĝi, sed neniam al la maljustuloj. 48 Ankaŭ en ĉi tio Vi estas mirinda antaŭ la Plejaltulo; 49 En tio, ke vi humiligis vin, kiel decas al vi, kaj vi ne jugxis vin inda esti multe glorata inter la justuloj. 50 Ĉar multaj grandaj mizeroj estos faritaj al tiuj, kiuj en la lasta tempo loĝos en la mondo, ĉar ili iradis en granda fiereco. 51 Sed vi mem komprenu, kaj serĉu la gloron por tiaj, kiaj estas kiel vi. 52 Ĉar al vi estas malfermita paradizo, la arbo de vivo estas plantita, la tempo venonta estas preta, abundo estas preta, urbo estas konstruita, kaj ripozo estas permesita, jes, perfektaj boneco kaj saĝo. 53 La radiko de malbono estas sigelita for de vi, malforteco kaj tineo estas kaŝita for de vi, kaj putreco forkuris en Gehenon por esti forgesita; 54 Malĝojoj pasis, kaj fine montriĝas la trezoro de senmorteco. 55 Kaj do ne faru plu demandojn pri la amaso de la pereantoj. 56 Ĉar liberiĝinte, ili malestimis la Plejaltulon, malsxatis Lian leĝon kaj forlasis Liajn vojojn. 57 Kaj ili piedpremis Liajn virtulojn, 58 Kaj ili diris en ilia koro, ke Dio ne ekzistas; jes, kaj tion sciante, ke ili devas morti. 59 Ĉar kiel la supre dirite vin akceptos, tiel soifo kaj doloro estas pretaj por ili; ĉar ne estis Lia volo, ke homoj malaperu; 60 Sed la kreitaj havas malpurigis la nomon de Tiu, kiu ilin kreis, kaj estis maldankemaj al Tiu, kiu preparis por ili vivon. 61 Kaj tial mia juĝo estas proksima. 62 Ĉi tion mi sciigis ne al ĉiuj homoj, sed al vi, kaj al malmultaj kiel vi. Tiam mi respondis kaj diris:
63 Jen, ho Eternulo, nun Vi montris al mi la multegon de la mirakloj, kiujn Vi komencos fari en la lastaj tempoj; sed en kiu tempo Vi ne montris al mi. ĈAPITRO 9 1 Tiam li respondis al mi, kaj diris:Mezuru la tempon diligente en si mem; kaj kiam vi vidos parton de la signoj pasintaj, kiujn mi antauxe diris al vi, 2 Tiam vi komprenos, ke estas la sama tempo, en kiu la Plejaltulo komencos viziti la mondon, kiun Li kreis. 3 Kiam do vidos tertremoj kaj tumultoj de la popoloj en la mondo; 4 Tiam vi bone komprenos, ke la Plejaltulo parolis pri tio de la tagoj, kiuj estis antaux vi, gxis la komenco. 5 Ĉar kiel ĉio, kio estas kreita en la mondo, havas komencon kaj finon, kaj la fino estas evidenta; 6 Tiel same ankaŭ la tempoj de la Plejaltulo havas klarajn komencojn en mirindaĵoj kaj potencaj faroj, kaj finaĵojn en efikoj kaj signoj. 7 Kaj ĉiu, kiu estos savita, kaj povos eskapi per siaj faroj kaj per fido, per kiu vi kredis, 8 estos konservita de la menciitaj danĝeroj, kaj vidos mian savon en mia lando kaj inter miaj limoj; ĉar mi sanktigis ilin por Mi de la komenco. 9 Tiam estos en kompatinda okazo tiuj, kiuj nun mistraktis miajn vojojn; 10 Ĉar tiaj, kiuj en sia vivo ricevis bonfarojn, kaj ne konis Min; 11 Kaj tiuj, kiuj abomenis mian leĝon, dum ili havis ankoraŭ liberecon, kaj kiam ankoraŭ estis malfermita por ili loko de pento, ne komprenis, sed malestimis ĝin; 12 La sama devas ĝin scii post morto pro doloro. 13 Kaj do vi ne scivolemu, kiel la malpiuloj estos punitaj kaj kiam; sed demandu, kiel la justuloj estos savitaj, kies mondo estas, kaj por kiu la mondo estas kreita. 14 Tiam mi respondis kaj diris: 15 Mi diris antaŭe, kaj nun parolas, kaj ankaŭ poste parolos, ke estas multe pli el la pereantoj, ol el tiuj, kiuj estos savitaj; 16 Kiel ondo estas pli granda ol guto. 17 Kaj li respondis al mi, dirante: Kiel la kampo, tia estas anka la semo; kiel la floroj estas, tiaj estas ankaŭ la koloroj; tia, kia estas la laboristo, tia ankaŭ estas la laboro; kaj kiel la kultivisto estas li mem, tiel same estas lia kultivado; ĉar estis la tempo de la mondo. 18 Kaj nun, kiam mi pretigis la mondon, kiu ankora ne estis kreita, e por ke ili logu en la nun vivanta, neniu parolis kontrau mi. 19 Çar tiam çiu obeis; sed nun la moroj de tiuj, kiuj estas kreitaj en çi tiu kreita mondo, malboni as per eterna semo, kaj per le o neesplorebla forÿi as. 20 Kaj mi pripensis la mondon, kaj jen estas danĝero pro la intencoj, kiuj venis en ĝin. 21 Kaj mi vidis, kaj multe indulgis al mi, kaj mi konservis por mi graporan vinberon kaj planton de granda popolo.
22 Pereu do la homamaso, kiu naskigxis vane; kaj mia vinbero kaj mia planto estu konservata; cxar per granda laboro mi gxin perfektigis. 23 Tamen, se vi ĉesos ankoraŭ sep tagojn (sed vi ne fastos en ili, 24 Sed iru sur florkampon, kie neniu domo estas konstruita, kaj mangxu nur la florojn de la kampo; ne gustumu viandon, ne trinku vinon, sed manĝu nur florojn;) 25 Kaj preĝu al la Plejaltulo ĉiam, tiam mi venos kaj parolos kun vi. 26 Kaj mi iris sur la kampon, kiu estas nomata Ardat, kiel li ordonis al mi; kaj tie mi sidis inter la floroj, kaj mangxis el la kampaj herboj, kaj gxia mangxajxo min satigis. 27 Post sep tagoj mi sidis sur herbo, kaj mia koro maltrankviliĝis en mi, kiel antaŭe; 28 Kaj mi malfermis mian buŝon, kaj komencis paroli antaŭ la Plejaltulo, kaj diris: 29 Ho Eternulo, Vi, kiu montris Vin al ni, Vi estis montrita al niaj patroj en la dezerto, sur loko, kie neniu pasxas, sur dezerta loko, kiam ili eliris el Egiptujo. 30 Kaj vi diris, dirante: Aŭskultu min, ho Izrael; kaj atentu miajn vortojn, ho idaro de Jakob. 31 Ĉar jen mi semas en vi Mian instruon, kaj ĝi donos en vi frukton, kaj vi estos honoritaj per ĝi eterne. 32 Sed niaj patroj, kiuj ricevis la legxon, ne observis gxin kaj ne observis Viajn legxojn; 33 Tamen tiuj, kiuj ricevis ĝin, pereis, ĉar ili ne konservis tion, kio estis semita en ili. 34 Kaj jen estas kutimo, kiam la tero ricevis semon, aŭ la maron ŝipon, aŭ ian vazon manĝon aŭ trinkaĵon, tiu pereis, en kiu ĝi estis semita aŭ enĵetita, 35 Ankaŭ tio, kio estis semita aŭ ĵetita en ĝi aŭ ricevita, pereas, kaj ne restas ĉe ni; sed ĉe ni ne tiel okazis. 36 Ĉar ni, kiuj ricevis la leĝon, pereas pro peko, kaj ankaŭ nia koro, kiu ĝin ricevis 37 Tamen la leĝo ne pereas, sed restas lia forto. 38 Kaj kiam mi parolis ĉi tion en mia koro, mi rigardis malantaŭen per miaj okuloj, kaj dekstre mi vidis virinon, kaj jen ŝi funebris kaj ploris per laŭta voĉo, kaj estis tre ĉagrenita en la koro, kaj ŝia vestoj estis dissxiritaj, kaj cindron sxi havis sur sia kapo. 39 Tiam mi ellasis miajn pensojn, en kiuj mi estis, kaj turnis min al ŝi; 40 kaj diris al ŝi: Kial vi ploras? kial vi estas tiel ĉagrenita en via menso? 41 Kaj ŝi diris al mi: Sinjoro, lasu min, por ke mi ploru kaj aldonu al mia malĝojo, ĉar mi estas forte ĉagrenita en mia menso kaj tre humiligita. 42 Kaj mi diris al sxi: Kio estas al vi? diru al mi. 43 Ŝi diris al mi: Mi, via sklavo, estas senfrukta kaj ne havis infanon, kvankam mi havis edzon dum tridek jaroj; 44 Kaj en tiuj tridek jaroj mi faris nenion alian tage kaj nokte kaj ĉiun horon, krom preĝi al la Plejaltulo. 45 Post tridek jaroj Dio auxskultis min vian sklavinon, rigardis mian mizeron, pripensis mian suferon kaj donis al mi filon; kaj mi tre gxojis pri li, tiel ankaux mia edzo kaj
cxiuj miaj najbaroj; kaj ni donis grandan honoron al mi; la Ĉiopova. 46 Kaj mi nutris lin per granda laboro. 47 Kiam do li kreskis kaj venis al la tempo, ke li havus edzinon, mi faris festenon. ĈAPITRO 10 1 Kaj okazis, ke kiam mia filo eniris en sian edziĝan ĉambron, li falis malsupren kaj mortis. 2 Tiam ni ĉiuj detruis la lumojn, kaj ĉiuj miaj najbaroj leviĝis, por konsoli min; kaj mi ripozis ĝis la dua tago nokte. 3 Kaj kiam ili cxiuj cxesis konsoli min, gxis la fino mi trankviligxu; tiam mi levigxis nokte kaj forkuris, kaj venis cxi tien sur cxi tiun kampon, kiel vi vidas. 4 Kaj nun mi intencas ne reveni en la urbon, sed ĉi tie resti, kaj nek manĝi nek trinki, sed konstante funebri kaj fasti, ĝis mi mortos. 5 Tiam mi forlasis la meditadojn, en kiuj mi estis, kaj kolere parolis al ŝi, dirante: 6 Vi malsagxa virino super cxio, cxu vi ne vidas nian funebron, kaj kio okazas al ni? 7 Kiel nia patrino Sion estas plena de ĉia pezo kaj tre humiligita, tre malĝoja? 8 Kaj nun, ĉar ni ĉiuj funebras kaj estas malĝojaj, ĉar ni ĉiuj estas en malĝojo, ĉu vi malĝojas pro unu filo? 9 Ĉar demandu la teron, kaj ŝi diros al vi, ke ĝi estas ŝi, kiu devas plori pro la falo de tiom da, kiuj kreskas sur ŝi. 10 Çar el ÿi unue eliris çio, kaj el ÿi venos çiuj aliaj, kaj jen ili iras preskaû çiuj en pereon, kaj multego da ili estas tute elradikigita. 11 Kiu do faru pli funebron ol ŝi, kiu perdis tiel grandan homamason; kaj ne vi, kiu bedaŭras krom unu? 12 Sed se vi diros al mi: Mia lamentado ne similas al la tero, cxar mi perdis la frukton de mia ventro, kiun mi naskis kun doloro kaj naskis kun doloro; 13 Sed la tero ne tiel; ĉar la homamaso, kiu ĉeestas sur ĝi laŭ la irado de la tero, malaperis, kiel ĝi venis; 14 Tiam mi diros al vi:Kiel vi naskis per laboro; tiel same ankaŭ la tero donis sian frukton, nome homon, ekde la komenco al Tiu, kiu ŝin kreis. 15 Nun gardu do vian malgxojon por vi, kaj elportu kun kuragxo tion, kio okazis al vi. 16 Ĉar se vi agnoskos la decidon de Dio esti justa, vi akceptos vian filon ĝustatempe, kaj vi estos laŭdata inter virinoj. 17 Iru do en la urbon al via edzo. 18 Kaj ŝi diris al mi: Tion mi ne faros; mi ne iros en la urbon, sed ĉi tie mi mortos. 19 Kaj mi ekparolis plu al ŝi, kaj diris: 20 Ne faru tiel, sed estu konsilitaj. de mi: ĉar kiom da mizeroj de Cion? konsolu pri la malĝojo de Jerusalem. 21 Ĉar vi vidas, ke nia sanktejo estas ruinigita, nia altaro ruinigita, nia templo detruita;
22 Nia psaltero kuŝis sur la teron, nia kanto estas silentigita, nia ĝojo finiĝis, la lumo de nia kandelabro estingiĝis, la kesto de nia interligo estas ruinigita, niaj sanktaj aferoj estas malpurigitaj, kaj la nomo, kiu estas; estas vokita kontraux ni estas preskaux malsanktigita; niaj infanoj estas hontigitaj, niaj pastroj estas forbruligitaj, niaj Levidoj estas forkaptitaj, niaj virgulinoj estas malpurigitaj, kaj niaj edzinoj estas rabitaj; niaj virtuloj forportitaj, niaj infanoj detruitaj, niaj junuloj estas sklavigitaj, kaj niaj fortuloj malfortiĝis; 23 Kaj, kiu estas la plej granda el ĉiuj, la sigelo de Cion nun perdis sian honoron; ĉar ŝi estas transdonita en la manojn de niaj malamantoj. 24 Kaj tial forigu vian grandan ĉagrenon, kaj forigu la multegon da malĝojoj, por ke la Potenculo denove kompatu vin, kaj la Plejaltulo donu al vi ripozon kaj trankvilon de via laboro. 25 Kaj dum mi parolis kun sxi, jen sxia vizagxo subite treege brilis, kaj sxia vizagxo brilis, tiel ke mi timis sxin, kaj mi pripensis, kio povas esti. 26 Kaj jen, subite ŝi eligis grandan krion tre timigita, tiel ke la tero ektremis de la bruo de la virino. 27 Kaj mi rigardis, kaj jen la virino ne plu aperis al mi, sed estis urbo konstruita, kaj granda loko montriĝis de la fundamentoj; tiam mi ektimis, kaj kriis per laŭta voĉo, kaj diris: 28 Kie estas la angxelo Uriel, kiu unue venis al mi? cxar Li faligis min en multe da statoj, kaj mia fino farigxis putreco, kaj mia pregxo al riprocxo. 29 Kaj dum mi parolis tiujn vortojn, jen li venis al mi kaj rigardis min. 30 Kaj jen mi kuÿis kiel mortinto, kaj mia prudento estis forprenita de mi; kaj li prenis min dekstren kaj konsolis min kaj starigis min sur miajn piedojn, kaj diris al mi: 31 Kio estas al vi? kaj kial vi estas tiel maltrankvila? kaj kial maltrankviliĝas via prudento kaj la pensoj de via koro? 32 Kaj mi diris: Ĉar vi forlasis min, kaj tamen mi faris laŭ viaj vortoj, kaj mi iris sur la kampon, kaj jen mi vidis, kaj tamen mi vidas, tion mi ne povas diri. 33 Kaj li diris al mi: Stariĝu vire, kaj mi konsilos al vi. 34 Tiam mi diris: Parolu, mia sinjoro, en mi; nur ne forlasu min, por ke mi ne mortu frustrita de mia espero. 35 Ĉar mi vidis, ke mi ne sciis, kaj aŭdas, ke mi ne scias. 36 Aŭ ĉu mia prudento estas trompita, aŭ mia animo en sonĝo? 37 Nun mi petegas vin, ke vi montru al via servanto ĉi tiun vizion. 38 Tiam li respondis al mi kaj diris: Aŭskultu min, kaj mi informos vin, kaj mi diros al vi, kial vi timas; ĉar la Plejaltulo malkasxos al vi multajn sekretajn aferojn. 39 Li vidis, ke Via vojo estas gxusta, cxar vi cxiam malgxojas pro Via popolo kaj grandegan funebron pri Cion. 40 Jen do la signifo de la vizio, kiun vi lastatempe vidis: 41 Vi vidis virinon funebranta, kaj vi komencis ŝin konsoli; 42 Sed nun vi ne plu vidas la bildon de la virino, sed aperis al vi urbo konstruita.
43 Kaj dum ŝi rakontis al vi la morton de sia filo, jen la solvo: 44 Ĉi tiu virino, kiun vi vidis, estas Cion; 45 Sed, mi diras, ŝi diris al vi, ke ŝi estas senfrukta tridek jaroj; 46 Sed post tridek jaroj Salomono konstruis la urbon kaj alportis oferojn, kaj poste naskis filon al senfruktulo. 47 Kaj dum ŝi diris al vi, ke ŝi nutris lin per laboro, tio estis la loĝejo en Jerusalem. 48 Sed dum ŝi diris al vi: Ke mia filo, enirinte en sian edziĝan ĉambron, hazarde havis malsukceson kaj mortis; tio estis la detruo, kiu venis en Jerusalemon. 49 Kaj jen vi vidis ŝian bildon, kaj ĉar ŝi funebris pri sia filo, vi komencis ŝin konsoli; 50 Çar nun la Plejaltulo vidas, ke vi estas afliktita senkale kaj suferas el via tuta koro pro ÿi, tiel Li montris al vi la brilon de ÿia gloro kaj la belecon de ÿia beleco; 51 Kaj tial mi ordonis al vi resti sur la kampo, kie domo ne estis konstruita; 52 Ĉar mi sciis, ke la Plejaltulo montros ĉi tion al vi. 53 Tial Mi ordonis al vi iri sur la kampon, kie neniu konstruao estis fundamento. 54 Çar sur la loko, sur kiu la Plejaltulo komencas montri sian urbon, neniu konstruaîo povas stari. 55 Kaj tial ne timu, via koro ne timiĝu, sed eniru, kaj vidu la belecon kaj grandecon de la konstruaĵo, tiom kiom viaj okuloj povas vidi; 56 Kaj tiam vi auxdos, kiom komprenos viaj oreloj. 57 Ĉar vi estas benata pli ol multaj aliaj, kaj estas vokita ĉe la Plejaltulo; kaj tiel estas nur malmultaj. 58 Sed morgaŭ nokte vi restos ĉi tie; 59 Kaj tiel la Plejaltulo montros al vi viziojn pri la altajxoj, kiujn la Plejaltulo faros al la logxantoj sur la tero en la lastaj tagoj. Do mi dormis tiun nokton kaj alian, kiel li ordonis al mi. ĈAPITRO 11 1 Kaj mi vidis sonĝon, kaj jen leviĝis el la maro aglo, kiu havis dek du plumajn flugilojn kaj tri kapojn. 2 Kaj mi vidis, ke jen sxi etendis siajn flugilojn sur la tutan teron, kaj cxiuj ventoj de la cxielo blovis sur sxin kaj kolektigxis. 3 Kaj mi rigardis, kaj el ŝiaj plumoj kreskis aliaj kontraŭaj plumoj; kaj ili farigxis plumetoj kaj malgrandaj. 4 Sed sxiaj kapoj estis trankvilaj; la kapo en la mezo estis pli granda ol la alia, sed gxi ripozis kun la restajxo. 5 Kaj mi vidis, ke jen la aglo flugas kun siaj plumoj kaj regxis sur la tero kaj super siaj logxantoj. 6 Kaj mi vidis, ke ĉio sub la ĉielo estas submetita al ŝi, kaj neniu parolis kontraŭ ŝi, nek unu kreitaĵo sur la tero. 7 Kaj mi rigardis, kaj jen la aglo levigxis sur siaj ungegoj kaj parolis al siaj plumoj, dirante: 8 Ne rigardu samtempe: dormu ĉiu en sia loko, kaj viglu laŭdire; 9 Sed la kapoj estu konservitaj por la lastaj.
10 Kaj mi rigardis, kaj jen la vocxo eliris ne el sxiaj kapoj, sed el la mezo de sxia korpo. 11 Kaj mi kalkulis ŝiajn kontraŭajn plumojn, kaj jen ili estas ok. 12 Kaj mi rigardis, kaj jen dekstre unu plumo leviĝas kaj reĝas. d super la tuta tero; 13 Kaj kiam ĝi regis, ĝi venis fino, kaj ĝia loko ne plu aperis; kaj regis kaj havis grandan tempon; 14 Kaj okazis, ke kiam ĝi regis, venis ankaŭ ĝia fino, kiel la unua, tiel ke ĝi ne plu aperis. 15 Tiam venis al ĝi voĉo, kaj diris: 16 Aŭskultu, vi, kiu tiom longe regas sur la tero: tion mi diras al vi, antaŭ ol vi ne plu aperiĝos; 17 Neniu post vi atingos vian tempon, nek duonon de gxi. 18 Tiam levigxis la tria, kaj regxis kiel la alia antauxe, kaj ankaux ne plu aperis. 19 Tiel iradis kun la tuta restaĵo unu post alia, tiel ke ĉiu regis, kaj tiam ne plu aperis. 20 Tiam mi rigardis, kaj jen post iom da tempo la plumoj, kiuj sekvis, staris sur la dekstra flanko, por ke ili anka regu; kaj iuj el ili regis, sed post iom da tempo ili ne plu aperis; 21 Ĉar iuj el ili estis starigitaj, sed ne regis. 22 Post tio mi rigardis, kaj jen la dek du plumoj ne plu aperis, nek la du plumetoj; 23 Kaj ne estis plu sur la korpo de la aglo, sed tri kapoj ripozantaj kaj ses flugiloj. 24 Tiam mi ankaŭ vidis, ke du plumetoj disiĝas de la ses, kaj restas sub la kapo, kiu estis dekstre, ĉar la kvar restis sur sia loko. 25 Kaj mi rigardis, kaj jen la plumoj, kiuj estis sub la flugilo, intencis starigi kaj havi la regulon. 26 Kaj mi rigardis, kaj jen unu stariĝis, sed baldaŭ ĝi ne plu aperis. 27 Kaj la dua foriris pli frue ol la unua. 28 Kaj mi rigardis, kaj jen la du restantaj pensis en si mem reĝi; 29 Kaj kiam ili tiel pensis, jen vekiĝis unu el la trankvilaj kapoj, nome tiu, kiu estis en la mezo; ĉar tio estis pli granda ol la du aliaj kapoj. 30 Kaj tiam mi vidis, ke la du aliaj kapoj estas kunigitaj kun ĝi. 31 Kaj jen la kapo turni is kun tiuj, kiuj estis kun i, kaj forman is la du plumojn sub la flugilo, kiu estus re inta. 32 Sed ĉi tiu estro timigis la tutan teron, kaj regis en ĝi ĉiujn, kiuj loĝas sur la tero kun multe da premado; kaj ĝi havis la regadon de la mondo pli ol ĉiuj flugiloj kiuj estis. 33 Kaj post tio mi rigardis, kaj jen la kapo, kiu estis en la mezo, subite ne plu aperis, kiel la flugiloj. 34 Sed restis la du kapoj, kiuj same regis sur la tero kaj super siaj logxantoj. 35 Kaj mi rigardis, kaj jen la kapo dekstre formangxis la maldekstran flankon. 36 Tiam mi estrigas voĉon, kiu diris al mi: Rigardu antaŭ vi, kaj rigardu tion, kion vi vidas.
37 Kaj mi rigardis, kaj jen kiel muĝanta leono pelita el la arbaro; kaj mi vidis, ke li eligis homan voĉon al la aglo, kaj diris: 38 Aûskultu, mi parolos kun vi, kaj la Plejaltulo diros al vi: 39 Çu vi ne estas la restinto el la kvar bestoj, kiujn Mi faris re i en mia mondo, por ke tra ili venu la fino de iliaj tempoj? 40 Kaj venis la kvara, kaj venkis ĉiujn bestojn, kiuj estis pasintaj, kaj havis potencon super la mondo kun granda timo, kaj super la tuta ĉirkaŭaĵo de la tero kun multe da malbona premado; kaj tiel longe Li logxis sur la tero kun trompo. 41 Ĉar la teron vi ne juĝis kun vero. 42 Ĉar Vi afliktis la humilulojn, Vi difektis la paculojn, Vi amis mensogantojn, Vi detruis la loĝejojn de tiuj, kiuj donis frukton, Kaj detruis la murojn de tiuj, kiuj ne faris al vi malbonon. 43 Tial via maljusteco supreniris al la Plejaltulo, kaj via fiereco al la Potenculo. 44 Kaj la Plejaltulo rigardis la tempojn de fiero, kaj jen ili finiĝas, kaj liaj abomenindaĵoj plenumiĝas. 45 Kaj tial ne plu aperu, vi aglo, nek viaj teruraj flugiloj, nek viaj malbonaj plumoj, nek viaj malicaj kapoj, nek viaj vundigaj ungegoj, nek via tuta vana korpo; 46 Por ke la tuta tero refresxigxu kaj reiru, savita de Via perforto, kaj por ke sxi esperu la jugxon kaj kompaton de Tiu, kiu sxin kreis. ĈAPITRO 12 1 Kaj dum la leono parolis tiujn vortojn al la aglo, mi vidis: 2 Kaj jen la restinta kapo kaj la kvar flugiloj ne plu aperis, kaj ambaû iris al i kaj starigis sin por re i, kaj ilia regno estis malgranda kaj plena de tumulto. 3 Kaj mi vidis, kaj jen ili ne plu aperis, kaj la tuta korpo de la aglo brulis tiel, ke la tero estis en granda timo; kaj diris al mia spirito: 4 Jen tion vi faris al mi, ke vi esploras la vojojn de la Plejaltulo. 5 Jen mi estas laca en mia menso kaj tre malforta en mia spirito; kaj malmulte da forto estas tie en mi, pro la granda timo, per kiu mi suferis ĉi tiun nokton. 6 Tial mi nun petegos la Plejaltulon, ke li konsolu min gxis la fino. 7 Kaj mi diris: Sinjoro, kiu regas, se mi trovis gracon antaŭ t viajn okulojn, kaj se mi estas pravigita ĉe vi antaŭ multaj aliaj, kaj se mia preĝo efektive leviĝos antaŭ via vizaĝo; 8 Konsolu min do, kaj montru al mi al Via servanto la signifon kaj klaran diferencon de ĉi tiu terura vizio, por ke vi perfekte konsolu mian animon. 9 Ĉar Vi juĝis min inda montri al mi la lastajn fojojn. 10 Kaj li diris al mi: Jen estas la signifo de la vizio: 11 La aglo, kiun vi vidis supreniri el la maro, estas la regno, kiu aperis en la vizio de via frato Daniel. 12 Sed ĝi ne estis klarigita al li, tial nun mi tion sciigas al vi.
13 Jen venos tagoj, kiam leviĝos regno sur la tero, kaj ĝi estos timata pli ol ĉiuj regnoj, kiuj estis antaŭ ĝi. 14 En tio dek du reĝoj regos unu post la alia; 15 Kaj la dua komencos re i, kaj havos pli da tempo ol çiu el la dek du. 16 Kaj tion signifas la dek du flugiloj, kiujn vi vidis. 17 Rilate la vocxon, kiun vi auxdis paroli, kaj kiun vi vidis, ke vi eliras ne el la kapoj, sed el la mezo de gxia korpo, jen estas la signifo. 18 Ke post la tempo de tiu regno aperos grandaj malpacoj, kaj gxi staros en danĝero de malsukceso; tamen ĝi ne falos, sed revenos al sia komenco. 19 Kaj dum vi vidis la ok malgrandajn subplumojn, kiuj algluiĝas al ŝiaj flugiloj, jen estas la signifo: 20 por ke en li leviĝos ok reĝoj, kies tempo estos malgranda kaj iliaj jaroj rapidaj. 21 Kaj du el ili pereos, proksimiĝos la mezo de la tempo; kvar estos garditaj ĝis ilia fino komenciĝos; 22 Kaj dum vi vidis tri kapojn ripozantajn, jen la signifoklavo: 23 En siaj lastaj tagoj la Plejaltulo starigos tri regnojn kaj renovigos en ili multajn aferojn, kaj ili regos sur la tero; 24 Kaj el tiuj, kiuj loĝas en ĝi, kun multe da premado, pli ol ĉiuj, kiuj estis antaŭ ili; tial ili estas nomataj kapoj de aglo. 25 Ĉar ĉi tiuj estas tiuj, kiuj plenumos lian malbonon Kaj finos sian lastan finon. 26 Kaj dum vi vidis, ke la granda kapo ne plu aperis, tio signifas, ke unu el ili mortos sur sia lito, kaj tamen pro doloro. 27 Ĉar la du restintoj estos mortigitaj per glavo. 28 Ĉar la glavo de unu formanĝos la alian; sed fine li falos tra la glavo mem. 29 Kaj dum vi vidis du plumojn sub la flugiloj pasantajn super la kapo, kiu estas dekstre; 30 Ĝi signifas, ke ĉi tiuj estas tiuj, kiujn la Plejaltulo konservis ĝis ilia fino: ĉi tiu estas la malgranda regno kaj plena de mizero, kiel vi vidis. 31 Kaj la leonon, kiun vi vidis levigxi el la arbaro kaj brui kaj paroli al la aglo, kaj riprocxante sxin pro sxia maljusteco per cxiuj vortoj, kiujn vi auxdis; 32 Ĉi tiu estas la sanktoleito, kiun la Plejaltulo konservis por ili kaj pro ilia malboneco ĝis la fino; 33 Ĉar vivaj Li starigos ilin antaŭ Si en juĝo, kaj Li riproĉos ilin kaj punos ilin. 34 La ceterajn el Mia popolo Li savos kun kompato tiujn, kiuj premadis sur Miaj limoj, kaj Li ĝojigos ilin ĝis la veno de la tago de juĝo, pri kiu Mi parolis al vi de la komenco. 35 Jen la sonĝo, kiun vi vidis, kaj jen la signifoj. 36 Vi nur konvenis scii ĉi tiun sekreton de la Plejaltulo. 37 Tial skribu en libron cxion cxi tion, kion vi vidis, kaj kasxu ilin; 38 Kaj instruu ilin al la saĝuloj de la popolo, kies korojn vi konas povas kompreni kaj gardi ĉi tiujn sekretojn.
39 Sed vi mem atendu ĉi tie ankoraŭ sep tagojn, por ke oni montru al vi, kion ajn la Plejaltulo volas sciigi al vi. Kaj kun tio li iris sian vojon. 40 Kaj kiam la tuta popolo vidis, ke la sep tagoj jam pasis, kaj mi ne revenis en la urbon, ili kunvenigis ilin ĉiujn, de la plej malgrandaj ĝis la grandaj, kaj venis al mi, kaj diris: 41 Kion ni ofendis al vi? kaj kian malbonon ni faris kontraŭ vi, ke vi forlasis nin kaj sidas ĉi tie sur ĉi tiu loko? 42 Ĉar el ĉiuj profetoj Vi nur restis de ni, kiel aro de vinberujo, kaj kiel kandelo en malluma loko, kaj kiel haveno aŭ ŝipo konservita kontraŭ la ventego. 43 Ĉu ne sufiĉas la malbonoj, kiuj venis al ni? 44 Se Vi nin forlasos, des pli bone estus por ni, se ni anka estus forbruligitaj meze de Cion? 45 Ĉar ni ne estas pli bonaj ol tiuj, kiuj tie mortis. Kaj ili ploris per lauxta vocxo. Tiam mi respondis al ili, kaj diris: 46 Konsolu, ho Izrael; kaj ne estu peza, ho domo de Jakob; 47 Ĉar la Plejaltulo vin memoras, kaj la Potenculo vin ne forgesis en tento. 48 Mi vin ne forlasis, kaj mi ne foriris de vi; sed mi venis en ĉi tiun lokon, por preĝi por la dezerto de Cion, kaj por ke mi petu kompaton por via humila stato. ur sanktejo. 49 Kaj nun iru hejmen cxiu, kaj post tiuj tagoj mi venos al vi. 50 Kaj la popolo iris en la urbon, kiel mi ordonis al ili; 51 Sed mi restis sur la kampo sep tagojn, kiel ordonis al mi la angxelo; kaj mangxis nur en tiuj tagoj la florojn de la kampo, kaj mi mangxis el herboj. ĈAPITRO 13 1 Kaj post sep tagoj mi sonĝis nokte: 2 Kaj jen levigxis vento el la maro, kaj gxi movis cxiujn gxiajn ondojn. 3 Kaj mi rigardis, kaj jen tiu viro fortigxis kun la miloj de la cxielo; kaj kiam li turnis sian vizagxon, ektremis cxio, kio estis videbla sub li. 4 Kaj kiam ajn la vocxo eliris el lia busxo, brulis cxiuj, kiuj auxdis lian vocxon, kiel senfortigxas la tero, kiam gxi sentas fajron. 5 Kaj post tio mi rigardis, kaj jen kolektiĝis multego da homoj el la kvar ventoj de la ĉielo, por subigi la homon, kiu venis el la maro. 6 Sed mi rigardis, kaj jen li fosis al si grandan monton kaj flugis sur gxin. 7 Sed mi estus vidinta la regionon aŭ lokon, kie la monteto estis skulptita, kaj mi ne povis. 8 Kaj post tio mi rigardis, kaj jen ĉiuj, kiuj kolektiĝis por subigi lin, tre ektimis, kaj tamen kuraĝis batali. 9 Kaj jen, kiam li vidis la perforton de la venanta homamaso, li nek levis sian manon, nek tenis glavon nek militan ilon; 10 Sed nur mi vidis, ke li eligis el sia buŝo kvazaŭ fajroblovon, kaj el siaj lipoj flaman spiron, kaj el sia lango li elĵetis fajrerojn kaj ventegojn.
11 Kaj ili ĉiuj estis miksitaj kune; la fajroblovo, la flama spiro kaj la granda ventego; kaj falis per perforto sur la amason, kiu estis preta por batali, kaj forbruligis ilin ĉiujn, tiel ke sur subite de sennombra homamaso nenio estis rimarkebla, krom nur polvo kaj odoro de fumo; kiam mi vidis tion, mi timis. . 12 Poste mi vidis la saman viron malsupreniri de la monto, kaj vokis al li alian pacan Multaron. 13 Kaj venis al li multe da homamaso, el kiuj unuj estis gajaj, aliaj malgxojis, kaj iuj el ili estis ligitaj, kaj aliaj alportis el la oferitaj; tiam mi malsanis pro granda timo, kaj mi vekigxis, kaj diris: 14 Vi montris al Via servanto ĉi tiujn mirindaĵojn de la komenco, kaj vi taksis min inda, ke vi akceptu mian preĝon; 15 Montru al mi nun la signifon de ĉi tiu sonĝo. 16 Ĉar kiel mi gravediĝas en mia kompreno, ve al tiuj, kiuj restos en tiuj tagoj, kaj des pli ve al tiuj, kiuj ne estas forlasitaj! 17 Ĉar tiuj, kiuj ne restis, estis en pezo. 18 Nun mi komprenas tion, kio estas konservita en la lastaj tagoj, kio okazos al ili kaj al la restintaj. 19 Tial ili venis en grandajn danĝerojn kaj multajn bezonojn, kiel ĉi tiuj sonĝoj diras. 20 Tamen estas pli facile por tiu, kiu estas en danĝero, veni en ĉi tiujn aferojn, ol forpasi kiel nubo el la mondo, kaj ne vidi tion, kio okazas en la lastaj tagoj. Kaj li respondis al mi kaj diris: 21 La signifon de la vizio Mi montros al vi, kaj Mi malfermos al vi tion, kion vi postulis. 22 Dum vi parolis pri la postrestintoj, jen estas la signifo: 23 Kiu elportos la danĝeron en tiu tempo, tiu sin gardis; 24 Sciu do ĉi tion, ke la postlasitaj estas pli feliĉaj ol la mortintoj. 25 Jen la signifo de la vizio: Dum vi vidis viron suprenirantan el la mezo de la maro; 26 Tiu estas tiu, al kiu Dio la Plejaltulo faris grandan tempon, kiu per Si mem savos Sian kreitaîon; 27 Kaj dum vi vidis, ke el lia busxo eliris kiel ventego kaj fajro kaj ventego; 28 Kaj ke li ne tenis glavon nek ian militan ilon, sed ke la enfluo de li pereigis la tutan homamason, kiu venis por subigi lin; jen la interpreto: 29 Jen venos tagoj, kiam la Plejaltulo komencos savi tiujn, kiuj estas sur la tero. 30 Kaj li venos al la miro de la logxantoj sur la tero. 31 Kaj unu devos batali kontraŭ alia, unu urbo kontraŭ alia, unu loko kontraŭ alia, unu popolo kontraŭ alia, kaj unu regno kontraŭ alia. 32 Kaj estos la tempo, kiam tio okazos, kaj okazos la signoj, kiujn mi antae montris al vi, kaj tiam estos proklamita mia Filo, kiun vi vidis kiel homon suprenirantan. 33 Kaj kiam la tuta popolo auxdos lian vocxon, cxiu en sia lando forlasos la batalon, kiun ili havas unu kontraux alia. 34 Kaj kolektigxos sennombra homamaso, kiel vi vidis ilin, volante veni kaj venki lin per batalo.
35 Sed li staros sur la supro de la monto Cion. 36 Kaj venos Cion, kaj estos elmontrita al ĉiuj homoj, preta kaj rekonstruita; kiel vi vidis la monteton gravurita sen manoj. 37 Kaj ĉi tiu mia Filo riproĉos la malbonajn elpensaĵojn de tiuj nacioj, kiuj pro sia malbona vivo falis en la ventegon; 38 Kaj li metos antaux ilin iliajn malbonajn pensojn, kaj la turmentojn, per kiuj ili komencos turmenti, kiuj similas al flamo; kaj senlabore Li ekstermos ilin per la legxo, kiu similas al Mi. 39 Kaj dum vi vidis, ke li kolektis al si alian pacan homamason; 40 Tio estas la dek triboj, kiuj estis forportitaj el sia lando en la tempo de la reĝo Ozea, kiun Salmanasar, reĝo de Asirio, forkondukis en kaptitecon, kaj li transkondukis ilin trans la akvon, kaj ili venis en alian landon. . 41 Sed ili prenis ĉi tiun konsilon inter si, ke ili forlasu la amason de la nacioj kaj foriru en alian landon, kie neniam loĝis homoj; 42 Por ke ili tie observu siajn leĝojn, kiujn ili neniam observis en sia lando. 43 Kaj ili eniris en Euxfraton tra la malvastaj lokoj de la Rivero. 44 Çar la Plejaltulo do faris por ili signojn, kaj haltis la inundo, is ili pasis. 45 Ĉar tra tiu lando estis granda vojo por iri, nome, de jaro kaj duono; kaj tiu regiono estas nomata Arsaret. 46 Tiam ili loĝis tie ĝis la lasta tempo; kaj nun kiam ili komencos veni, 47 La Plejaltulo denove haltigos la fontojn de la torento, por ke ili trairu; tial Vi vidis la homamason en paco. 48 Sed tiuj, kiuj restis el via popolo, estas tiuj, kiuj troviĝas inter miaj limoj. 49 Nun kiam li pereigos la amason de la nacioj, kiuj estas kolektitaj, defendos Sian popolon, kiu restis. 50 Kaj tiam Li montros al ili grandajn miraklojn. 51 Tiam mi diris: Ho Sinjoro, kiu regas, montru al mi ĉi tion: Kial mi vidis la viron suprenirantan el la mezo de la maro? 52 Kaj li diris al mi:Kiel vi povas nek serĉi nek scii tion, kio estas en la profundo de la maro, tiel ankaŭ neniu sur la tero povas vidi mian Filon aŭ tiujn, kiuj estas kun li, krom en la tago. . 53 Jen la signifo de la sonĝo, kiun vi vidis, kaj per kiu vi nur ĉi tie estas lumigita. 54 Ĉar Vi forlasis Vian propran vojon, kaj Vian diligentecon vi aplikis al Mia instruo kaj serĉis ĝin. 55 Vian vivon vi ordonis per saĝo, Kaj vi nomis prudenton Via patrino. 56 Kaj tial mi montris al vi la trezorojn de la Plejaltulo; post aliaj tri tagoj mi parolos al vi aliajn aferojn kaj rakontos al vi potencajn kaj mirindaĵojn. 57 Tiam mi eliris sur la kampon, farante lauxdon kaj dankon al la Plejaltulo pro Liaj mirakloj, kiujn li akurate faris;
58 Kaj pro tio, ke Li regas tion, kaj tiujn, kiuj falas en ilia tempo; kaj tie mi sidis tri tagojn. ĈAPITRO 14 1 Kaj en la tria tago mi sidis sub kverko, kaj jen el arbetajxo venis kontraux mi vocxo, kaj diris: Esdras, Esdras! 2 Kaj mi diris: Jen mi, Sinjoro, Kaj mi starigxis sur miaj piedoj. 3 Tiam li diris al mi: En la arbetaĵo mi malkaŝis min al Moseo, kaj mi parolis kun li, kiam mia popolo servadis en Egiptujo; 4 Kaj Mi sendis lin kaj elkondukis Mian popolon el Egiptujo, kaj Mi venigis lin sur la monton, sur kiu Mi tenis lin ĉe Mi dum longa tempo; 5 kaj rakontis al li multajn mirindaîojn, kaj montris al li la sekretojn de la tempoj kaj la finon; kaj ordonis al li, dirante: 6 Ĉi tiujn vortojn vi deklaros, kaj ĉi tiujn vi kaŝu. 7 Kaj nun mi diras al vi: 8 por ke vi metu en vian koron la signojn, kiujn Mi montris, kaj la sonĝojn, kiujn vi vidis, kaj la signifojn, kiujn vi aŭdis; 9 Ĉar vi estos forprenita de ĉiuj, kaj de nun vi restos ĉe mia Filo kaj kun tiaj, kiuj estas kiel vi, ĝis la tempoj estos finitaj. 10 Ĉar la mondo perdis sian junecon, kaj la tempoj komencas maljuniĝi. 11 Ĉar la mondo estas dividita en dek du partojn, kaj la dek partoj de ĝi jam malaperis, kaj duono de dekono; 12 Kaj restas tio, kio estas post duono de la dekono. 13 Nun ordigu vian domon, kaj admonu Vian popolon, konsolu tiujn, kiuj estas en mizero, kaj nun forlasu la putrecon; 14 Forlasu de vi mortajn pensojn, forĵetu la ŝarĝojn de la homo, forigu nun la malfortan naturon, 15 Kaj flankenlasu la pensojn, kiuj estas por vi plej pezaj, kaj rapidu vin forkuri el cxi tiuj tempoj. 16 Cxar ankoraux pli grandaj malbonoj ol tiuj, kiujn vi vidis okazi, farigxos poste. 17 Ĉar rigardu, kiom pli malfortiĝos la mondo dum la aĝo, des pli multe plimultiĝos malbonoj sur ĝiaj loĝantoj. 18 Ĉar la tempo forkuris, kaj la luado estas proksima; ĉar nun rapidas la estonta vizio, kiun vi vidis. 19 Tiam mi respondis antaŭ vi, kaj diris: 20 Jen, mia Sinjoro, mi iros, kiel Vi ordonis al mi, kaj riproĉos la popolon, kiu ĉeestas; tiel la mondo estas metita en mallumo, kaj tiuj, kiuj loĝas en ĝi, estas sen lumo. 21 Ĉar Via instruo do estas forbruligita neniu scias tion, kio estas farita de vi, nek la laboron, kiu komencigxos. 22 Sed se mi trovis gracon antaû vi, sendu en min la Sanktan Spiriton, kaj mi skribos çion, kio fari is en la mondo ekde la komenco, kiuj estas skribitaj en Via le o, por ke la homoj trovu vian vojon, kaj ke ili kiu vivos en la lastaj tagoj povas vivi. 23 Kaj li respondis al mi, dirante: Iru, kunvenigu la popolon, kaj diru al ili, ke ili ne seru vin dum kvardek tagoj.
24 Sed vi pretigu al vi multajn bukso-arbojn, kaj prenu kun vi Sarejon, Dabrian, Selemian, Ekanon kaj Asielon, tiujn kvin, kiuj pretas rapide skribi; 25 Kaj venu ĉi tien, kaj mi ekbruligos en via koro lampon de kompreno, kiu ne estos estingita, ĝis plenumiĝos la aferoj, kiujn vi komencos skribi. 26 Kaj kiam vi faros, ion vi publikigu, kaj kelkajn aferojn sekrete al la saĝuloj; morgaŭ ĉi tiun horon vi komencos skribi. 27 Tiam mi eliris, kiel li ordonis, kaj kunvenigis la tutan popolon, kaj diris: 28 Aŭskultu ĉi tiujn vortojn, ho Izrael. 29 Niaj patroj en la komenco estis fremduloj en Egiptujo, de kie ili savigxis; 30 kaj ricevis la legxon de vivo, kiun ili ne observis, kiun vi ankaux malobeis post ili. 31 Tiam la lando, la lando Cion, dividiĝis inter vi per loto; sed viaj patroj kaj vi mem faris maljustaĵon kaj ne observis la vojojn, kiujn ordonis al vi la Plejaltulo. 32 Kaj ĉar li estas justa juĝisto, li ĝustatempe prenis de vi tion, kion Li donis al vi. 33 Kaj nun vi estas ĉi tie, kaj viaj fratoj inter vi. 34 Tial se vi submetos vian propran prudenton kaj reformos viajn korojn, vi estos vivaj, kaj post la morto vi ricevos kompaton. 35 Çar post la morto venos la ju o, kiam ni revivos; kaj tiam la nomoj de la justuloj aperos, kaj la faroj de la malpiuloj estos anoncitaj. 36 Neniu do nun venu al mi kaj ne sercxu min dum kvardek tagoj. 37 Kaj mi prenis la kvin virojn, kiel li ordonis al mi, kaj ni iris sur la kampon kaj restis tie. 38 Kaj en la sekvanta tago jen vocxo vokis min, dirante: Esdra, malfermu vian busxon kaj trinku, kiun mi donas al vi trinki. 39 Tiam mi malfermis mian buŝon, kaj jen li atingis min plenan kalikon, kiu estis plena de akvo, sed ĝia koloro estis kiel fajro. 40 Kaj mi gxin prenis kaj trinkis; kaj trinkinte el gxi, mia koro eldiris prudenton, kaj sagxo kreskis en mia brusto, cxar mia spirito fortigis mian memoron; 41 Kaj mia busxo malfermigxis kaj ne fermigxis plu. 42 La Plejaltulo donis komprenon al la kvin homoj, kaj ili skribis la mirindajn viziojn de la nokto rakontitaj, kiujn ili ne konis; kaj ili sidis kvardek tagojn, kaj ili skribis tage, kaj nokte ili manĝis panon. 43 Rilate al mi. Mi parolis tage, Kaj mi ne retenis mian langon nokte. 44 En kvardek tagoj ili skribis ducent kvar librojn. 45 Kaj kiam pasigxis la kvardek tagoj, la Plejaltulo ekparolis, dirante: La unua, kiun vi skribis, publikigu malkasxe, por ke la indaj kaj malinduloj gxin legu; 46 Sed gardu la sepdek lastajn, por ke vi transdonu ilin nur al saĝuloj inter la popolo; 47 Ĉar en ili estas la fonto de prudento, la fonto de saĝo kaj la fluo de scio.
48 Kaj mi tiel faris. ĈAPITRO 15 1 Jen vi diru al la oreloj de Mia popolo la profetaĵojn, kiujn Mi metos en vian buŝon, diras la Eternulo; 2 Kaj skribu ilin sur papero, ĉar ili estas fidelaj kaj veraj. 3 Ne timu la imagojn pri Vi, La nekredemo de tiuj, kiuj parolas kontraŭ vi, ne ĝenu vin. 4 Ĉar ĉiuj malfideluloj mortos pro sia malfideleco. 5 Jen, diras la Eternulo, Mi venigos plagojn sur la mondon; la glavo, malsato, morto kaj pereo. 6 Ĉar malvirteco treege malpurigis la tutan teron, kaj iliaj malbonaj faroj estas plenumitaj. 7 Tial diras la Eternulo: 8 Mi ne plu retenos mian langon rilate ilian malbonecon, kiun ili profane faras, kaj mi ne permesos al ili en tiuj aferoj, en kiuj ili malbone ekzercas sin; jen la senkulpa kaj justa sango krias al Mi, kaj la animoj de la homoj; nur plendi senĉese. 9 Kaj tial, diras la Eternulo, Mi nepre venĝos ilin, kaj Mi ricevos al Mi la tutan senkulpan sangon el inter ili. 10 Jen Mia popolo estas kondukata kiel sxafaro al la bucxo; Mi ne permesos al gxi logxi nun en la lando Egipta; 11 Sed Mi venigos ilin per forta mano kaj etendita brako, kaj Mi frapos Egiptujon per plagoj, kiel antauxe, kaj Mi pereigos gxian tutan landon. 12 Egiptujo funeros, kaj gxia fundamento estos frapita per la plago kaj puno, kiujn Dio venigos sur gxin. 13 La terkultivistoj funebros, cxar iliaj semoj malaperos pro bruo kaj hajlo kaj pro terura stelaro. 14 Ve al la mondo kaj al la logxantoj en gxi! 15 Ĉar la glavo kaj ilia pereo alproksimiĝas, kaj unu popolo leviĝos kaj batalos kontraŭ t alia, kaj glavoj en iliaj manoj. 16 Ĉar estos ribelo inter la homoj, kaj venos unu la alian; ili ne rigardu siajn reĝojn nek eminentulojn, kaj la konduto de iliaj agoj restos en ilia potenco. 17 Homo dezirus iri en urbon, sed ne povas. 18 Çar pro ilia fiereco la urboj estas konsternitaj, la domoj estos detruitaj, kaj la homoj ektimos. 19 Homo ne kompatos sian proksimulon, sed iliajn domojn per glavo ruinigos kaj iliajn havaĵojn pro manko de pano kaj pro granda aflikto. 20 Jen, diras Dio, Mi kunvokos ĉiujn reĝojn de la tero, por ke ili respektu Min, kiuj estas de la sunleviĝo, de sudo, de oriento, kaj de Libano; por turni sin unu kontraŭ la alia, kaj repagi tion, kion ili faris al ili. 21 Kiel ili faras ankoraŭ hodiaŭ al Miaj elektitoj, tiel ankaŭ Mi faros kaj repagos en ilia brusto. Tiele diras la Sinjoro, la Eternulo; 22 Mia dekstra mano ne indulgos la pekulojn, Kaj Mia glavo ne ĉesos super tiuj, kiuj elverŝas senkulpan sangon sur la teron.
23 De Lia kolero eliris fajro, Kaj ekstermis la fundamentojn de la tero kaj la pekulojn, kiel ekbruligas pajlo. 24 Ve al tiuj, kiuj pekas kaj ne observas Miajn ordonojn! diras la Eternulo. 25 Mi ne indulgos ilin; iru, infanoj, for de potenco, ne malpurigu Mian sanktejon. 26 Ĉar la Sinjoro konas ĉiujn, kiuj pekas kontraŭ Li, kaj tial Li transdonas ilin al morto kaj pereo. 27 Ĉar nun venis la plagoj sur la tutan teron, kaj vi restos en ili; ĉar Dio vin ne savos, ĉar vi pekis antaŭ Li. 28 Jen terura vizio, kaj ĝia aspekto el la oriento; 29 Kie eliros la nacioj de la drakoj de Arabujo kun multaj ĉaroj, kaj ilia multeco estos forportita kiel vento sur la teron, por ke ĉiuj, kiuj ilin aŭdas, timu kaj tremu. 30 Kaj la Karmananoj, furiozaj pro kolero, eliros kiel aproj de la arbaro, kaj kun granda forto ili venos kaj militos kontraux ili, kaj dezertos parton de la lando de la Asirianoj. 31 Kaj tiam la drakoj havos la superecon, rememorante sian naturon; kaj se ili sin turnos, konspirante kun granda potenco por persekuti ilin, 32 Tiam ĉi tiuj maltrankviliĝos, kaj per sia forto silentos kaj forkuros. 33 Kaj el la lando Asiria premos ilin malamiko kaj ekstermos iujn el ili, kaj en ilia armeo estos timo kaj teruro kaj malpaco inter iliaj reoj. 34 Rigardu nubojn de la oriento kaj de la nordo ĝis la sudo, kaj ili estas tre teruraj por rigardi, plenaj de kolero kaj ventego. 35 Ili frapos unu la alian, kaj ili disbatos grandan amason da steloj sur la teron, sian propran stelon; kaj sango estos de la glavo ĝis la ventro, 36 Kaj sterko de homoj gxis la kamelo. 37 Kaj estos granda teruro kaj tremo sur la tero; kaj tiuj, kiuj vidos la koleron, ektimos, kaj tremo venos sur ilin. 38 Kaj tiam venos grandaj ventegoj el sudo kaj el nordo, kaj alia parto de la okcidento. 39 Kaj levigxos fortaj ventoj el la oriento kaj malfermigxos; kaj la nubo, kiun Li levis en kolero, kaj la stelo movita por timigi la venton orientan kaj okcidentan, estos detruita. 40 La nuboj grandaj kaj potencaj plenblovigxos de kolero, kaj la stelo, por ke ili timigu la tutan teron kaj gxiajn logxantojn; kaj ili elversxos sur cxiun altajxon kaj eminentan stelon teruran, 41 Fajro kaj hajlo kaj flugantaj glavoj kaj multe da akvo, por ke ĉiuj kampoj pleniĝu kaj ĉiuj riveroj kun abundo da grandaj akvoj. 42 Kaj ili detruos urbojn kaj murojn, montojn kaj montetojn, arbojn de la arbaro kaj herbon de la herbejoj kaj ilian grenon. 43 Kaj ili iros firme en Babelon kaj ektimos sxin. 44 Ili venos al sxi kaj siegxos sxin, la stelon kaj cxian koleron ili elversxos sur gxin; tiam polvo kaj fumo supreniros al la cxielo, kaj priploros sxin cxiuj, kiuj estas cxirkaux sxi.
45 Kaj tiuj, kiuj restas sub sxi, servos al tiuj, kiuj timigis sxin. 46 Kaj vi, Azio, kiu partoprenas en la espero de Babel kaj estas la gloro de ŝia persono; 47 Ve al vi, mizerulo, ĉar vi similiĝis al ŝi; kaj ornamis viajn filinojn per malcxasteco, por ke ili placxu kaj fieru pri viaj amantoj, kiuj cxiam deziris malcxasti kun vi. 48 Vi sekvis tiun, kiu estas malamata en ĉiuj ŝiaj faroj kaj elpensaĵoj; tial Dio diras: 49 Mi sendos sur vin plagojn; vidvineco, malriĉeco, malsato, glavo, kaj pesto, por ruinigi viajn domojn per pereo kaj morto. 50 Kaj la gloro de Via Potenco sekiĝos kiel floro, leviĝos la varmego, kiu estas sendita sur vin. 51 Vi estos malfortigita kiel malriĉa virino de batoj kaj kiel punita de vundoj, tiel ke la potenculoj kaj amantoj ne povos ricevi; vi vin. 52 Çu mi tiel agus kontraû vi kun jxaluzo, diras la Eternulo, 53 Se vi ne ĉiam mortigis miajn elektitojn, altigante la baton de Viaj manoj, kaj dirante pri iliaj mortintoj, kiam vi estis ebria, 54 Montru la belecon de Via vizaĝo? 55 La rekompenco de via malcxastado estos sur via sino, tial vi ricevos repagon. 56 Kiel vi faris al Miaj elektitoj, diras la Eternulo, tiel Dio faros al vi kaj transdonos vin en malbonon. 57 Viaj filoj mortos de malsato, kaj vi falos de glavo; viaj urboj estos detruitaj, kaj viaj ĉiuj pereos de glavo sur la kampo. 58 Tiuj, kiuj estas sur la montoj, mortos de malsato kaj manĝos sian propran karnon kaj trinkos sian propran sangon pro malsato de pano kaj soifo de akvo. 59 Vi kiel malfeliĉa venos tra la maron, kaj denove ricevos plagojn. 60 Kaj sur la pasejo ili kuros sur la malnoblan urbon kaj detruos parton de via tero kaj konsumos parton de via gloro, kaj ili revenos al la ruinigita Babel. 61 Kaj vi estos faligita de ili kiel pajlo, kaj ili estos por vi kiel fajro; 62 Kaj ekstermos vin kaj viajn urbojn kaj vian landon kaj viajn montojn; ĉiuj viaj arbaroj kaj viaj fruktoportaj arboj ili forbrulos per fajro. 63 Viajn filojn ili forkondukos en kaptitecon, kaj rigardu, tion, kion vi havas, ili difektos kaj difektos la belecon de via vizaĝo. ĈAPITRO 16 1 Ve al vi, ho Babel kaj Azio! ve al vi, Egiptujo kaj Sirio! 2 Zonu vin per sakoj kaj haroj, priploru viajn infanojn kaj bedaŭru; cxar proksima estas via pereo. 3 Glavo estas sendita sur vin, kaj kiu povas ĝin reveni? 4 Fajro estas sendita sur vin, kaj kiu gxin estingos? 5 Plagoj estas senditaj al vi, kaj kiu estas tiu, kiu povas ilin forpeli?
6 Ĉu iu povas forpeli malsatan leonon en la arbaro? aŭ ĉu iu povas estingi la fajron per pajlo, kiam ĝi ekbrulis? 7 Ĉu oni povas denove turni la sagon, kiun oni pafas de forta pafarkisto? 8 La Potenca Sinjoro sendas la plagojn, kaj kiu estas Li, kiu povas ilin forpeli? 9 Fajro eliros el Lia kolero, kaj kiu gxin estingos? 10 Li ĵetos fulmojn, kaj kiu ne timas? li tondros, kaj kiu ne timas? 11 La Eternulo minacas, kaj kiu ne estos pulvorigita antaux Li? 12 Tremas la tero kaj gxiaj fundamentoj; la maro leviĝas kun ondoj el la profundo, kaj ĝiaj ondoj maltrankviliĝas, kaj ankaŭ ĝiaj fiŝoj, antaŭ la Eternulo kaj antaŭ la gloro de Lia potenco; 13 Ĉar forta estas Lia dekstra mano, kiu strebas la pafarkon, Liaj sagoj, kiujn li pafas, estas akraj, kaj ne trafos, kiam ili komencos esti pafitaj en la finon de la mondo. 14 Jen la plagoj estas senditaj, kaj ne revenos, gxis ili venos sur la teron. 15 La fajro ekbrulis kaj ne estingigxos, gxis gxi ekstermos la fundamenton de la tero. 16 Kiel sago, kiun pafpafis potenca arkpafisto, ne revenas malanten; Tiel la plagoj, kiuj estos senditaj sur la teron, ne revenos. 17 Ve al mi! ve estas mi! kiu savos min en tiuj tagoj? 18 La komenco de malĝojoj kaj grandaj funebros; la komenco de malsato kaj granda morto; la komenco de militoj, kaj la potencoj staros en timo; la komenco de malbonoj! kion mi faru, kiam venos ĉi tiuj malbonoj? 19 Jen, malsato kaj pesto, aflikto kaj angoro, estas senditaj kiel skurĝoj por saniĝo. 20 Sed pro ĉio ĉi ili ne deturnu sin de sia malvirteco, nek ĉiam memoros la vipojn. 21 Jen, mangxajxo estos tiel malmultekosta sur la tero, ke ili opinios sin bonokazaj, kaj ecx tiam kreskos malbonoj sur la tero, glavo, malsato kaj granda konfuzo. 22 Ĉar multaj el la loĝantoj sur la tero pereos de malsato; kaj la alian, kiu savigxos de malsato, la glavo ekstermos. 23 Kaj la mortintoj estos eljxetitaj kiel sterko, kaj neniu ilin konsolos; cxar la tero estos dezerta, kaj la urboj estos ruinigitaj. 24 Ne restos homo, por prilabori la teron kaj semi ĝin 25 La arboj donos fruktojn, kaj kiu ilin kolektos? 26 La vinberoj maturiĝos, kaj kiu ilin piedpremos? ĉar ĉiuj lokoj estos dezertigitaj de homoj; 27 Tiel unu homo dezirus vidi alian kaj auxdi lian vocxon. 28 Ĉar de urbo restos dek, kaj du kampoj, kiuj kaŝos sin en densaj arbaraĵoj kaj en fendoj de rokoj. 29 Kiel en ĝardeno de Olivarboj sur ĉiu arbo restas tri aŭ kvar olivoj; 30 Aŭ kiel kiam oni kolektas vinberejon, restas kelkaj aroj el tiuj, kiuj diligente serĉas tra la vinberejo; 31 Tiel same en tiuj tagoj restos tri aŭ kvar de tiuj, kiuj esplorrigardis siajn domojn per glavo.
32 Kaj la tero dezertigxos, kaj gxiaj kampoj maljunigxos, kaj gxiaj vojoj kaj cxiuj gxiaj vojoj plenigxos de dornoj, cxar neniu iros tra gxi. 33 La virgulinoj funebros, ne havante edzinojn; la virinoj funebros, ne havante edzojn; ilia filinoj funebros, ne havante helpantojn. 34 En militoj pereos iliaj fiancxoj, Kaj iliaj edzoj pereos de malsato. 35 Aŭskultu nun ĉi tion kaj komprenu ilin, servantoj de la Eternulo. 36 Jen la vorto de la Eternulo, akceptu gxin; ne kredu la diojn, pri kiuj la Eternulo parolis. 37 Jen la plagoj alproksimigxas kaj ne malrapidas; 38 Kiel kiam gravedulino en la naŭa monato naskas sian filon, dum du aŭ tri horoj de ŝia naskiĝo grandaj doloroj ĉirkaŭas ŝian uteron, kiuj doloroj, kiam la infano eliras, ili ne malrapidiĝas eĉ unu momenton; 39 Tiel same la plagoj ne malrapidiĝos por veni sur la teron, kaj la mondo funebros, kaj ĉagrenoj venos sur ĝin de ĉiuj flankoj. 40 Ho mia popolo, aŭskultu mian vorton: pretigu vin al via batalo, kaj en tiuj malbonoj estu kiel pilgrimantoj sur la tero. 41 Kiu vendas, tiu estu kiel tiu, kiu forkuras; kaj kiu aĉetas, kiu perdas; 42 Kiu okupas komercon, kiel tiu, kiu ne havas profiton per ĝi, kaj kiu konstruas, kiel tiu, kiu ne loĝas en ĝi; 43 Kiu semas, kvazaû li ne rikoltus, tiel ankaû tiu, kiu plantas vinberejon, kiel tiu, kiu ne rikoltas la vinberojn; 44 Kiuj edziĝas, kiel tiuj, kiuj ne naskas infanojn; kaj tiuj, kiuj ne edzigxas, kiel la vidvoj. 45 Kaj tial la laborantoj vane laboras; 46 Ĉar fremduloj rikoltos siajn fruktojn kaj prirabas siajn havaĵojn, ruinigos siajn domojn kaj kaptos siajn infanojn, ĉar en kaptiteco kaj malsato ili ricevos infanojn. 47 Kaj tiuj, kiuj okupas siajn komercaĵojn per rabado, des pli ili ornamas siajn urbojn, siajn domojn, siajn havaĵojn kaj siajn proprajn personojn; 48 Des pli Mi koleros ilin pro ilia peko, diras la Eternulo. 49 Kiel malĉastulino envias justan, honestan kaj virtan virinon; 50 Tiel la justeco malamos la maljustecon, kiam ŝi forĵetas, kaj akuzos ŝin antaŭ sia vizaĝo, kiam venos tiu, kiu defendos Tiun, kiu diligente esploras ĉiun pekon sur la tero. 51 Kaj do vi ne estu similaj al gxi, nek al gxiaj faroj. 52 Cxar ankoraux iom da maljusteco estos forigita de la tero, kaj justeco regos inter vi. 53 La pekulo ne diru, ke li ne pekis; cxar Dio bruligos fajrajn karbojn sur sian kapon, kiu diras antaux Dio la Sinjoro kaj Lia gloro:Mi ne pekis. 54 Jen la Eternulo konas ĉiujn farojn de homoj, iliajn imagojn, iliajn pensojn kaj iliajn korojn; 55 kiu diris krom la vorto: Fariĝu la tero; kaj ĝi fariĝis: Fariĝu la ĉielo; kaj ĝi estis kreita. 56 Laux Lia vorto estigxis la steloj, Kaj Li scias ilian nombron.
57 Li esploras la abismon kaj gxiajn trezorojn; Li mezuris la maron kaj tion, kion ĝi enhavas. 58 Li sxlosis la maron meze de la akvo, Kaj per Sia vorto Li pendigis la teron sur la akvo. 59 Li etendas la cxielon kiel volbon; sur la akvoj Li gxin fondis. 60 En la dezerto Li kreis akvofontojn kaj lagetojn sur la suproj de la montoj, Por ke fluoj fluu de la altaj rokoj, por akvumi la teron. 61 Li kreis la homon kaj metis sian koron en la korpon, kaj donis al li spiron, vivon kaj prudenton. 62 Jes kaj la Spirito de Dio Ĉiopova, kiu faris ĉion, kaj esploras ĉion kaŝitan en la sekretoj de la tero, 63 Li konas viajn elpensojn, kaj kion vi pensas en viaj koroj, tiujn, kiuj pekas kaj kasxas sian pekon. 64 Tial la Eternulo precize esploris ĉiujn viajn farojn, kaj Li hontigos vin ĉiujn. 65 Kaj kiam viaj pekoj aperos, vi hontos antaux homoj, kaj viaj pekoj estos viaj akuzantoj en tiu tago. 66 Kion vi faros? aŭ kiel vi kaŝos viajn pekojn antaŭ Dio kaj Liaj anĝeloj? 67 Jen Dio mem estas la jugxanto, timu Lin; foriru de viaj pekoj, kaj forgesu viajn malbonagojn, por eterne ne plu miksi sin kun ili; 68 Çar jen ekflamas super vi la ardanta kolero de granda homamaso, kaj oni prenos iujn el vi kaj nutros vin, senlabore, per idoferoj. 69 Kaj tiuj, kiuj konsentas al ili, estos mokataj kaj mokatitaj, kaj piedpremataj. 70 Ĉar en ĉiu loko kaj en la proksimaj urboj estos granda ribelo kontraŭ tiuj, kiuj timas la Eternulon. 71 Ili estos kiel frenezuloj, kiuj ne indulgas, sed tamen prirabos kaj pereigos tiujn, kiuj timas la Eternulon. 72 Ĉar ili malŝparos kaj forprenos siajn havaĵojn kaj forpelos ilin el siaj domoj. 73 Tiam oni konos ilin, kiuj estas Miaj elektitoj; kaj ili estos elprovitaj kiel oro en fajro. 74 Auxskultu, ho Mia amato, diras la Eternulo: jen proksimas la tagoj de mizero, sed de gxi Mi vin savos. 75 Ne timu kaj ne dubu; ĉar Dio estas via gvidilo, 76 Kaj la gvidisto de tiuj, kiuj observas Miajn ordonojn kaj ordonojn, diras la Sinjoro, la Eternulo: viaj pekoj ne premu vin, kaj viaj malbonagoj ne altigu sin. 77 Ve al tiuj, kiuj estas ligitaj per siaj pekoj kaj kovritaj per siaj ini kiel kampo estas kovrita de arbustoj, kaj gxia vojo kovrita de dornoj, por ke neniu povas trairi! 78 Gxi estas lasita senvestita, kaj estas jxetita en fajron, por esti konsumita per gxi.