A Parabola di u Seminatore Matteu 13:1-23 1 U listessu ghjornu, Ghjesù surtì di casa è si pusò vicinu à u mare. 2 È si sò riunite intornu à ellu grande folle, tantu ch'ellu hè cullatu in una barca, è s'hè pusatu; è tutta a folla stava nantu à a riva. 3 È li disse assai cose in parabole, dicendu: Eccu, un seminatore hè surtitu per suminà; 4 È quandu ellu suminava, alcune graneddi cascò accantu à a strada, è l'acelli ghjunsenu è li divurò. 5 Alcune sò cascate in lochi petrosi, induve ùn ci era micca assai terra; è sò subitu spuntate, perchè ùn ci era micca prufundità di terra. 6 È quandu u sole hè surtitu, sò stati brusgiati; è perchè ùn avianu micca radica, sò secchi. 7 È una parte hè cascata trà e spine; è e spine sò cresciute è l'anu suffucate. 8 Ma altre sò cascate in terra bona, è anu datu fruttu, alcune centu, alcune sessanta, alcune trenta. 9 Quellu chì hà arechje per sente, ascolti. 10 È i discìpuli s'avvicinaru è li dissenu: Perchè li parli in parabole? 11 Rispose è disse à elli: Perchè à voi hè datu di cunnosce i misteri di u regnu di i celi, ma à elli ùn hè micca datu. 12 Perchè à quellu chì hà, li serà datu, è avarà più; ma à quellu chì ùn hà micca, li serà toltu ancu ciò ch'ellu hà. 13 Per quessa, li parlu in parabole, perchè quelli chì vedenu ùn vedenu micca, è quelli chì sentenu ùn sentenu nè capiscenu. 14 È in elli s'hè compiuta a prufezia d'Esaia, chì dice: À sente, udirete, è ùn capirete micca; è videndu, viderete, è ùn percepirete micca. 15 Perchè u core di stu populu hè diventatu grossu, è e so orecchie sò dure à sente, è anu chjusu i so ochji; per paura chì mai vedanu cù i so ochji, è ùn sentinu cù e so orecchie, è ùn capiscinu cù u so core, è ùn si cunvertinu, è ch'eiu li guarisca. 16 Ma benedetti sò i vostri ochji, perchè vedenu: è e vostre arechje, perchè sentenu. 17 Perchè in verità vi dicu chì parechji prufeti è ghjusti anu vulsutu vede e cose chì voi vedete, è ùn l'anu viste; è sente e cose chì voi sentite, è ùn l'anu intese. 18 Ascoltate dunque a parabola di u seminatore. 19 Quandu qualchissia sente a parolla di u regnu è ùn a capisce micca, tandu vene u malignu è piglia ciò chì hè statu suminatu in u so core. Questu hè quellu chì hà ricevutu a sumente accantu à a strada.
1
20 Ma quellu chì hà ricevutu a sumente in lochi petrosi, hè quellu chì sente a parolla, è subitu a riceve cun gioia; 21 Eppuru ùn hà radica in sè stessu, ma dura per un tempu; perchè quandu a tribulazione o a persecuzione nasce per via di a parolla, hè subitu scandalizatu. 22 Quellu chì hè statu suminatu trà e spine hè quellu chì sente a parolla; ma a preoccupazione di stu mondu è l'ingannu di e ricchezze soffocanu a parolla, è diventa senza fruttu. 23 Ma quellu chì hà ricevutu a sumente in a bona terra hè quellu chì sente a parolla è a capisce; a quale porta ancu fruttu, è ne produce, qualcunu centu, qualcunu sessanta, calcunu trenta.
Marcu 4:1-20 1 È ricuminciò à insignà vicinu à u mare, è s'hè riunita intornu à ellu una grande folla, tantu ch'ellu hè cullatu in una nave è s'hè pusatu in mare; è tutta a folla era vicinu à u mare, à terra. 2 È li insignò assai cose per mezu di parabole, è li disse in a so duttrina: 3 Ascoltate; eccu, un seminatore hè surtitu per suminà: 4 È accadde chì, mentre suminava, una parte cascò à fiancu à a strada, è l'acelli di u celu ghjunsenu è a divurò. 5 È una parte hè cascata in terra petrosa, induve ùn ci era micca assai terra; è subitu hè spuntata, perchè ùn ci era micca prufundità di terra. 6 Ma quandu u sole hè surtitu, hè stata brusgiata; è perchè ùn avia radica, hè seccata. 7 È una parte hè cascata trà e spine, è e spine sò cresciute è l'anu suffucata, è ùn hà datu fruttu. 8 È un'altra parte cascò in terra bona, è dete frutti chì spuntanu è crescenu; è purtonu, alcuni trenta, altri sessanta, è altri centu. 9 È disse à elli: « Quellu chì hà arechje per sente, ascolti.» 10 È quand'ellu era solu, quelli chì eranu intornu à ellu cù i dodici li dumandavanu a parabola. 11 È disse à elli: À voi hè datu di cunnosce u misteru di u regnu di Diu; ma à quelli chì sò fora, tutte ste cose sò fatte in parabole. 12 Affinchì, videndu, possinu vede è ùn capisce; è, sentendu, possinu sente è ùn capisce; per paura ch'elli ùn si cunvertinu è chì i so peccati ùn li sianu perdonati. 13 È disse à elli: Ùn cunniscite micca sta parabola ? È cumu dunque cunnoscerete tutte e parabole ? 14 U seminatore semina a parolla. 15 È quessi sò quelli chì sò accantu à a strada, induve a parolla hè stata suminata; ma quand'elli l'anu intesa, Satanassu vene subitu, è porta via a parolla chì era stata suminata in i so cori. 16 È questi sò ancu quelli chì sò stati suminati in terra petrosa; chì, quandu anu intesu a parolla, l'accolgenu subitu cù allegria; 17 È ùn anu micca radica in sè stessi, è cusì ùn duranu chè per un tempu; dopu, quandu nasce l'afflizione o a persecuzione per via di a parolla, sò subitu scandalizati. 18 È questi sò quelli chì sò stati suminati trà e spine; quelli chì ascoltanu a parolla, 19 È e preoccupazioni di stu mondu, è l'ingannu di e ricchezze, è e cupidità di l'altre cose, chì entranu in ella, soffocanu a parolla, è diventa senza fruttu. 20 È questi sò quelli chì sò stati suminati in terra bona; quelli chì ascoltanu a parolla, è l'accettanu, è portanu fruttu, alcuni trenta, altri sessanta, è altri centu.
Luca 8:4-15 4 È quandu una grande folla s'era riunita, è eranu ghjunti à ellu da ogni cità, disse per mezu di una parabola: 5 Un seminatore surtì per suminà a so sumente; è mentre suminava, una parte cascò à fiancu à a strada; è fù calpestata, è l'acelli di u celu a divorarono. 6 È una parte hè cascata nantu à una roccia; è appena hè cresciuta, s'hè seccata, perchè ùn avia micca umidità. 7 È una parte hè cascata trà e spine; è e spine sò cresciute cun ella, è l'anu suffucata. 8 È un'altra parte hè cascata in terra bona, hè cresciuta è hà datu fruttu centu volte più. È dopu avè dettu ste cose, hà gridatu: « Quellu chì hà arechje per sente, ascolti.» 9 È i so discìpuli li dumandavanu, dicendu: Chì puderia esse sta parabola?
2
10 È disse: À voi hè datu di cunnosce i misteri di u regnu di Diu; ma à l'altri in parabole; affinchì, videndu, ùn vedanu micca, è sentendu, ùn capiscinu micca. 11 Avà, a parabola hè questa: A sumente hè a parolla di Diu. 12 Quelli chì sò accantu à a strada sò quelli chì ascoltanu; tandu vene u diavulu, è li toglie a parolla da u core, per ùn crede è esse salvi. 13 Quelli chì sò nantu à a roccia sò quelli chì, quand'elli l'ascoltanu, l'accettanu cun gioia; è questi ùn anu micca radice, credenu per un pocu tempu, è à u mumentu di a tentazione cascanu. 14 È ciò chì hè cascatu trà e spine sò quelli chì, quandu l'anu intesu, escenu è sò suffucati da e preoccupazioni, da e ricchezze è da i piacè di sta vita, è ùn portanu micca frutti perfetti. 15 Ma quelli chì sò cascati in terra bona sò quelli chì, avendu intesu a parolla cun un core onestu è bonu, a conservanu è portanu fruttu cun pacienza.
3