Другое пасланне Клімента да Карынфянаў РАЗДЗЕЛ 1 1 Браты, мы павінны думаць пра Ісуса Хрыста як пра Бога: як пра суддзю жывых і мёртвых; і не павінны мы недаацэньваць сваё збаўленне. 2 Бо калі мы будзем дрэнна пра Яго думаць, то будзем спадзявацца атрымаць ад Яго толькі малыя рэчы. 3 А калі мы так зробім, то зграшым, не зважаючы на тое, адкуль мы пакліканы, і кім, і куды; і колькі Ісус Хрыстос задаволіў пацярпець за нас. 4 Якую ж адплату мы Яму дамо, альбо які плод, годны таго, што Ён даў нам? 5 Бо колькі ж мы павінны Яму дзякуючы нашай святасці? Ён асвятліў нас, як бацька назваў нас сваімі дзецьмі, выратаваў нас, якія былі загінулымі і згубленымі. 6 Якую хвалу мы павінны Яму даць, ці якую ўзнагароду за тое, што мы атрымалі? 7 Мы былі недасканалыя ў сваім разуменні; пакланяліся камяням і дрэву, золату, срэбру і медзі, вырабам рук чалавечых; і ўсё наша жыццё было толькі смерцю. 8 Таму, акружаныя цемрай і маючы такі туман перад вачыма, мы ўзнялі вочы і па Яго волі адкінулі хмару, якая нас акружала. 9 Бо Ён злітаваўся над намі і, узрушаны ў сэрцы Сваім, выратаваў нас, убачыўшы ў нас шматлікія правіннасці і пагібель; і бачачы, што ў нас няма ніякай надзеі на выратаванне, акрамя як праз Яго. 10 Бо Ён паклікаў нас, каго не было, і з нічога заўгодна даць нам існаванне. РАЗДЗЕЛ 2 1 Радуйся, няплодная, якая не нараджаеш; узрадуйся і крыкні ты, якая не пакутуе ў родах; бо ў пакінутай значна больш дзяцей, чым у той, што мае мужа. 2 Калі ён сказаў: «Радуйся, бясплодная, якая не нараджаеш», ён казаў пра нас, бо наша царква была бясплодная, перш чым ёй далі дзяцей. 3 І зноў, калі ён сказаў: «Кліч ты, якая не пакутуеш ад родаў», ён меў на ўвазе наступнае: каб мы, як жанчыны ў родах, не пераставалі шмат маліцца Богу. 4 І бо далей было дададзена, што ў пакінутай больш дзяцей, чым у той, што мае мужа, бо народ наш, які, здаецца, быў пакінуты Богам, цяпер верыць у Яго, стаў большым за тых, хто, здавалася, меў Бога. 5 І ў іншым месцы Пісання гаворыцца: «Я прыйшоў заклікаць не праведнікаў, а грэшнікаў да пакаяння». Гэта значыць, што тыя, хто загінуў, павінны быць выратаваны. 6 Бо гэта сапраўды вялікае і цудоўнае — не ўмацоўваць тое, што яшчэ стаіць, а тое, што падаецца.
7 Гэтак і Хрысту здалося добрым выратаваць тое, што загінула; і, прыйшоўшы ў свет, Ён многіх выратаваў і паклікаў нас, якія ўжо загінулі. 8 Дык вось, Ён праявіў да нас такую вялікую міласэрнасць, і асабліва таму мы, жывыя, ужо не прыносім ахвяр мёртвым багам і не пакланяемся ім, але праз Яго даведзены да пазнання Айца праўды. 9 Чым жа мы пакажам, што сапраўды ведаем Яго, як не тым, што не адрачэмся ад Таго, праз Каго мы Яго пазналі? 10 Бо і Ён Сам кажа: «Хто вызнае Мяне перад людзьмі, таго вызнаю і Я перад Айцом Маім». Дык вось, узнагарода наша, калі вызнаем Таго, праз Кого мы збаўленыя. 11 Але чым жа мы павінны Яго вызнаваць? Менавіта, выконваючы тое, што Ён кажа, і не парушаючы Яго запаведзяў, пакланяючыся Яму не толькі вуснамі, але ўсім сэрцам і ўсім розумам. Бо ў Ісаі сказана: «Гэты народ шануе Мяне вуснамі, а сэрца іх далёка ад Мяне». 12 Дык вось, будзем называць Яго не толькі Госпадам, бо гэта нас не выратуе. Бо Ён кажа: «Не кожны, хто кажа Мне: Госпадзе, Госпадзе, выратуецца, але той, хто чыніць праўду». 13 Дык вось, браты, вызнаем Яго праз учынкі нашыя, любячы адзін аднаго, не пералюбнічаючы, не абгаворваючы адзін аднаго, не зайздросцячы адзін аднаму, але будучы цвярозымі, міласэрнымі, добрымі. 14 Будзем жа ўважлівыя і да пакут адзін аднаго, і не будзем прагныя грошай, але будзем вызнаваць Бога сваімі добрымі справамі, а не тымі, хто не такі. 15 І не будзем баяцца людзей, а лепш Бога. Таму, калі мы будзем рабіць такія бязбожныя рэчы, Гасподзь сказаў: «Калі б вы прыліплі да Мяне ў самым улонні Маім і не выконвалі б запаведзяў Маіх, Я адкінуў бы вас і сказаў бы вам: адыдзіце ад Мяне; Я не ведаю, адкуль вы, вы, хто чыніць беззаконне». РАЗДЗЕЛ 3 1 Дык вось, браты, добраахвотна пакінуўшы дзеля сумлення вандраванне ў гэтым свеце, будзем выконваць волю Таго, Хто паклікаў нас, і не бойцеся пакінуць гэты свет. 2 Бо Гасподзь кажа: «Вы будзеце як авечкі сярод ваўкоў». Пётр адказаў і сказаў: «А што, калі ваўкі будуць раздзіраць авечак?» Ісус сказаў Пятру: «Няхай авечкі не баяцца ваўкоў пасля смерці; і вы не бойцеся тых, хто забівае вас, і пасля гэтага яны больш нічога не могуць зрабіць вам; але бойцеся таго, хто пасля вашай смерці мае ўладу ўкінуць і душу, і цела ў геену вогністую. 3 Бо падумайце, браты, што час знаходжання гэтага цела ў цяперашнім свеце кароткі і нядоўгі, але абяцанне Хрыстовае — вялікае і цудоўнае — астатняе Царства, якое мае прыйсці, і жыццё вечнае. 4 Што ж мы павінны зрабіць, каб дасягнуць гэтага? — Мы павінны весці свае размовы свята і справядліва, і глядзець на ўсё, што ў гэтым свеце, як на нешта не наша, і не жадаць гэтага. Бо калі мы жадаем валодаць гэтым, мы збіваемся з шляху праведнасці. 5 Бо так кажа Гасподзь: «Ніякі слуга не можа служыць двум гаспадарам». Дык вось, калі мы хочам служыць