Праабражэнне РАЗДЗЕЛ 1 1 У гісторыі дванаццаці плямёнаў Ізраілевых, мы чытаем, быў нейкі чалавек, якога звалі Ёакім, які, будучы вельмі багатым, склаў двайныя ахвяры 1 Госпаду Богу, пастанавіўшы: мая маёмасць будзе на карысць усяго народу , і каб я знайшоў міласэрнасць у Госпада Бога для адпушчэння грахоў маіх. 2 Але ў адно вялікае сьвята Гасподняе, калі сыны Ізраілевыя прыносілі свае дары, а Ёакім таксама прыносіў свае, Рувім першасьвятар выступіў супраць яго, кажучы, што табе нельга прыносіць дары твае, бо ты ня спарадзіў любую праблему ў Ізраілі. 3. Ёакім, вельмі занепакоены гэтым, пайшоў пракансультавацца ў рэгістрах дванаццаці плямёнаў, каб даведацца, ці ён адзіны чалавек, які не меў патомства. 4 Але, распытаўшыся, ён знайшоў, што ўсе праведнікі ўзнялі семя ў Ізраілі: 5 І ўспомніў ён патрыярха Абрагама, як Бог напрыканцы жыцьця ягонага даў яму сына Ісаака; з-за чаго ён быў вельмі засмучаны, і яго жонка не бачыла яго. 6 Але адышоў у пустыню і паставіў там намёт свой, і пасьціўся сорак дзён і сорак начэй, кажучы сабе: 7 Не сыйду ні есці, ні піць, пакуль не паглядзіць на мяне Гасподзь Бог мой; але малітва будзе мне ежай і пітвом. РАЗДЗЕЛ 2 1. Тым часам жонка ягоная Ганна была засмучаная і збянтэжаная з-за падвойных прычын і сказала, што я буду аплакваць і сваё ўдоўства, і сваё бясплоддзе. 2. Набліжалася вялікае сьвята Гасподняе, і сказала служанка яе Юдыф: ці доўга ты будзеш так пакутаваць душу сваю? Надышло свята Пана, калі нікому нельга плакаць. 3 Дык вазьмі гэты капюшон, які даў той, хто робіць такія рэчы, бо мне, слуге, не належыць насіць яго, але ён пасуе чалавеку большага твайго характару. 4 Але Ганна сказала ў адказ: адыдзі ад мяне, я не прывыкла да гэтага; акрамя таго, Гасподзь вельмі ўпакорыў мяне. 5 Баюся, што табе гэта даў нейкі неразумны чалавек, і ты прыйшоў апаганіць мяне грахом маім. 6 І адказала служанка яе Юдыф: чаго ліхога пажадаць табе, калі ты не паслухаешся мяне? 7 Не магу пажадаць табе большага праклёну, чым ты, за тое, што Бог замкнуў улоньне тваё, каб ты ня была маці ў Ізраілі. 8 Ганна вельмі занепакоілася гэтым і, апрануўшыся ў вясельную вопратку, пайшла каля трох гадзін папаўдні гуляць у свой сад. 9 І ўбачыла яна лаўровае дрэва, і села пад ім, і малілася Госпаду, кажучы: 10 Дабраславі мяне, Божа бацькоў маіх, і ўважай на малітву маю, як Ты дабраславіў улоньне Саррынае і даў ёй сына Ісаака.
РАЗДЗЕЛ 3 1 І, гледзячы на неба, яна ўбачыла ў лаўры вераб'інае гняздо, 2 І, сумуючы ў сабе, сказала: гора мне, хто мяне спарадзіў? і якое ўлоньне насіла мяне, каб я быў пракляты перад сынамі Ізраілевымі, і каб яны зьневажалі і зьдзекаваліся зь мяне ў храме Бога майго: гора мне, з кім параўнаю? 3 Я не параўнальны з самымі звярамі зямнымі, бо нават звяры зямныя пладаносныя перад Табою, Госпадзе! Гора мне, з чым мяне параўнаць? 4 Я не параўнальны з жывёламі, бо і жывёлы пладаносныя перад Табою, Госпадзе! Гора мне, з чым я параўнальны? 5 Не магу параўнацца з гэтымі водамі, бо нават воды пладаносныя перад Табою, Госпадзе! Гора мне, з чым мяне параўнаць? 6 Я не параўнальны з хвалямі марскімі; за іх, ці яны спакойныя, ці ў руху, з рыбамі, якія ў іх, слава Табе, Госпадзе! Гора мне, з чым мяне параўнаць? 7 Я не параўнальны з зямлёю, бо зямля прыносіць плады свае і славіць Цябе, Госпадзе! РАЗДЗЕЛ 4 1 Анёл Гасподні стаў перад ёю і сказаў: Ганна, Ганна, пачуў Госпад малітву тваю; ты зачнеш і народзіш, і аб нашчадстве тваім будзе абвешчана па ўсім свеце. 2. Ганна адказала: жывы Гасподзь Бог мой! усё, што я нараджу, мужчыну ці жанчыну, прысьвячу Госпаду Богу майму, і яно будзе служыць Яму сьвятынямі праз усё жыцьцё сваё. 3 І вось зьявіліся два анёлы, якія сказалі ёй: вось, Ёакім, муж твой, ідзе з пастырамі сваімі. 4 Бо і анёл Гасподні сышоў да яго і сказаў: пачуў Гасподзь Бог малітву тваю; хутчэй ідзі адсюль, бо вось Ганна, жонка твая, зачне. 5 І пайшоў Ёакім і паклікаў сваіх пастухоў, кажучы: прынясіце мне дзесяць ягнят без заганы і без пахібы, і будуць яны Госпаду Богу майму. 6 І прынясеце мне дванаццаць цялят без пахібы, і дванаццаць цялят будуць сьвятарам і старэйшынам. 7 Прынясіце мне і сто казлоў, і сто казлоў будуць для ўсяго народу. 8 І сышоў Ёакім з пастухамі, а Ганна стала каля брамы і ўбачыла Ёакіма, які ішоў з пастухамі. 9 І яна пабегла і, павесіўшыся на шыю яму, сказала: цяпер я ведаю, што Гасподзь дабраславіў мяне; 10 Бо вось, я, якая была ўдавой, ужо не ўдава, і я, якая была няплодная, зачне. РАЗДЗЕЛ 5 1 І Ёакім прабыў першы дзень у сваім доме, а на другі дзень прынёс ахвяры свае і сказаў: 2 Калі Гасподзь будзе міласэрны да мяне, няхай таблічка, якая на ілбе ў сьвятара, адкрые гэта. 3 І паглядзеў ён на талерку, якую насіў сьвятар, і ўбачыў яе, і вось, грэх не знойдзены на ім. 4 І сказаў Ёакім: цяпер я ведаю, што Гасподзь міласэрны да мяне і ўзяў на сябе ўсе грахі мае.
5 І выйшаў апраўданы з храма Гасподняга і пайшоў у дом свой. 6 Калі Ганне споўнілася дзевяць месяцаў, яна нарадзіла і сказала бабцы-павітусе: што я нарадзіла? 7 І яна сказала ёй, дзяўчыне. 8 Ганна ж сказала: узьвялічыў Госпад сёньня душу маю; і яна паклала яе ў ложак. 9 Калі ж скончыліся дні ачышчэння яе, яна накарміла дзіця і дала ёй імя Марыя. РАЗДЗЕЛ 6 1 І дзіця мацнела з кожным днём, так што, калі яму было дзевяць месяцаў, маці паклала яго на зямлю, каб паспрабаваць, ці можа яно стаяць; і калі яна прайшла дзевяць крокаў, яна зноў апынулася на каленях сваёй маці. 2. Маці яе падхапіла яе і сказала: жывы Гасподзь Бог мой! 3 Адпаведна, яна зрабіла свой пакой сьвятым месцам і не дазваляла набліжацца да сябе нічога нячыстага і нячыстага, але запрасіла некаторых беззаганных дачок Ізраіля, і яны адвялі яе ўбок. 4 Калі ж дзіцяці споўніўся год, Ёакім зладзіў вялікае сьвята і запрасіў сьвятароў, кніжнікаў, старэйшынаў і ўвесь народ Ізраіля; 5 І прынёс Іаакім дзяўчыну ў ахвяру першасвятарам, і яны дабраславілі яе, кажучы: Бог бацькоў нашых дабраславіць гэтую дзяўчыну і дасць ёй імя славутае і вечнае ў роды. І ўвесь народ адказаў: няхай будзе так, амін. 6 Тады Ёакім другі раз ахвяраваў яе сьвятарам, і яны дабраславілі яе, кажучы: Усявышні Божа, паглядзі на гэтую дзяўчыну і дабраславі яе вечным дабраславеньнем. 7. Тады маці яе ўзяла яе і дала ёй грудзі і засьпявала Госпаду наступную песьню. 8 Я буду сьпяваць новую песьню Госпаду Богу майму, бо Ён наведаў мяне і зьняў зь мяне ганьбу ворагаў маіх і даў мне плод праўды Сваёй, каб цяпер абвясьціць гэта сынам Рувімавым , што Ганна дае смактаць. 9 Потым паклала дзіця ў пакоі, які асьвяціла, і, выйшаўшы, служыла ім. 10 Калі ж сьвята скончылася, яны пайшлі, радуючыся і славячы Бога Ізраілевага. РАЗДЗЕЛ 7 1 Але дзяўчынка расла, і калі ёй споўнілася два гады, Іаакім сказаў Ганне: прывядзём яе ў храм Гасподні, каб выканаць зарок наш, які мы далі Госпаду Богу, каб ён не быў злуецца на нас, і ахвяра наша будзе непрымальнай. 2 Але Ганна сказала: пачакаем трэцяга году, каб яна ня згубіла пазнаць бацьку свайго. І сказаў Ёахім: пачакаем. 3. Калі дзіцяці споўнілася тры гады, Ёакім сказаў: паклічам дачок Габрэяў, якія не заганныя, і хай возьмуць кожная па лямпе і запаляць, каб дзіця не вярталася назад, розум яе настроены супраць храма Гасподняга. 4 І так рабілі, пакуль не ўзышлі ў храм Гасподні. І прыняў яе першасьвятар і дабраславіў яе, і сказаў: Марыя, Госпад Бог узьвялічыў імя Тваё ва ўсе
пакаленьні, і празь Цябою Гасподзь абвесьціць сваё адкупленьне сынам Ізраілевым да канца вякоў, 5 І паставіў ён яе на трэцюю прыступку ахвярніка, і Гасподзь даў ёй ласку, і яна танцавала нагамі сваімі, і ўвесь дом Ізраілеў палюбіў яе. РАЗДЗЕЛ 8 1 І пайшлі бацькі яе, поўныя здзіўлення і славячы Бога, бо дзяўчына не вярнулася да іх. 2 А Марыя заставалася ў храме, як галубка, якая там выхавалася, і прымала ежу з рук анёла. 3 Калі ёй было дванаццаць гадоў, сабраліся сьвятары на раду і сказалі: вось, Марыі дванаццаць гадоў; што нам рабіць зь ёю, каб не апаганілася сьвятыня Госпада Бога нашага? 4 Тады сьвятары сказалі першасьвятару Захарыю: стань перад ахвярнікам Гасподнім і ўвойдзі ў сьвятыню, і малішся пра яе, і рабі ўсё, што адкрые табе Гасподзь. 5 Тады першасьвятар увайшоў у Сьвятое Сьвятых і, узяўшы з сабою панцыр суда, 1 маліўся аб ёй; 6 І вось, анёл Гасподні прыйшоў да яго і сказаў: Захарыя, Захарыя, ідзі і склікай усіх удаўцоў сярод людзей, і няхай кожны зь іх прынясе свой посах, і той, праз каго Гасподзь пакажа знакам будзе муж Марыі. 7 І разышліся крыкі па ўсёй Юдэі, і затрубіла труба Гасподняя, і збегся ўвесь народ і сабраўся. 8 І Язэп, кінуўшы сякеру, выйшаў насустрач ім; і, сустрэўшыся, пайшлі да першасьвятара, узяўшы кожны свой посах. 9 А першасьвятар, атрымаўшы посах іхні, увайшоў у сьвятыню памаліцца; 10 І калі ён скончыў сваю малітву, ён узяў посахі і выйшаў і раздаў іх, і не было цуду. 11 Апошні жэрдку ўзяў Язэп, і вось, голуб выйшаў з посаху і паляцеў на галаву Язэпа. 12 І сказаў першасьвятар: Язэпе, ты выбраны прыняць Дзеву Госпада, каб захаваць Яе для сябе. 13 Але Язэп адмовіўся, сказаўшы: я стары чалавек і маю дзяцей, а яна маладая, і баюся, каб не здацца сьмешным у Ізраілі. 14 Тады першасьвятар адказаў: Язэп, бойся Госпада Бога твайго і памятай, як Бог абышоўся з Датанам, Карэем і Авіронам, як зямля раскрылася і праглынула іх за супярэчнасьць іхнюю. 15 Дык вось, Язэпе, бойся Бога, каб не здарылася падобнае ў сям'і тваёй. 16. І спалохаўшыся, Язэп узяў яе ў дом свой, і сказаў Язэп Марыі: вось, я забраў цябе з храма Гасподняга, а цяпер пакіну цябе ў сваім доме; Я мушу ўзгадаць маё майстэрства будаўніцтва. ён Гасподзь з табою. РАЗДЗЕЛ 9 1. І сталася, што на сабраньні сьвятароў было сказана: зробім новую заслону для сьвятыні. 2 І сказаў першасьвятар: паклічце да мяне сем нячыстых дзяўчат з калена Давідавага. 3 І пайшлі слугі і прывялі іх у храм Гасподні, і першасьвятар сказаў ім, кіньце перада мною жэрабя, хто з вас прадзе залатую нітку, хто блакітную, хто чырванёную, хто вісон , і хто сапраўдны фіялетавы.
4 Тады першасьвятар пазнаў Марыю, што яна з калена Давідавага; і ён паклікаў яе, і на яе долю выпала сапраўдная пурпура прасьці, і яна пайшла ў свой дом. 5 Але з таго часу першасьвятар Захарыя анямеў, і Самуіл быў памешчаны ў сваім пакоі, пакуль Захарыя зноў не загаварыў. 6 Але Марыя ўзяла сапраўдную пурпуру і прала яе. 7 І ўзяла гаршчок і выйшла набраць вады, і пачула голас, які казаў ёй: вітайся, поўная ласкі! 1 Гасподзь з табою; дабраславёная Ты сярод жанчын. 8 І яна азірнулася направа і налева (каб убачыць), адкуль гэты голас, і тады, дрыжучы, зайшла ў свой дом, і, паклаўшы гаршчок з вадой, яна ўзяла пурпур і села на сваё месца, каб апрацаваць яго . 9 І вось, анёл Гасподні стаў перад ёю і сказаў: ня бойся, Марыя, бо Ты здабыла ласку ў вачах Бога; 10. Пачуўшы гэта, яна разважала ў сабе, што значыць гэтае прывітанне. 11 І сказаў ёй анёл: Гасподзь з табою, і ты зачнеш. 12 На што яна адказала: Што! ці зачаць мне ад Бога жывога і нарадзіць, як усе жанчыны? 13 Але анёл адказаў: не так, Марыя, але Дух Сьвяты сыдзе на Цябе, і моц Усявышняга ахіне Цябе; 14 Таму тое, што народзіцца ад цябе, будзе сьвятым і назавецца Сынам Бога Жывога, і дасі Яму імя Ісус; бо Ён выратуе народ Свой ад грахоў іхніх. 15 І вось, твая стрыечная сястра Лізавета, яна таксама зачала сына ў старасьці сваёй. 16 І вось шосты месяц ёй, каторая называецца няплоднай; бо ў Бога няма нічога немагчымага. 17 І сказала Марыя: вось, слуга Гасподняя; няхай мне будзе паводле слова Твайго. 18 І, зрабіўшы пурпуру сваю, аднесла яе да першасьвятара, і блаславіў яе першасьвятар, кажучы: Марыя, узьвялічыў Госпад Бог імя Тваё, і дабраславёная будзеш ва ўсе вякі сьвету . 19 Тады Марыя, напоўненая радасцю, пайшла да сваячкі сваёй Альжбеты і пастукалася ў дзверы. 20 Калі Альжбета пачула гэта, пабегла і адчыніла ёй, і дабраславіла яе, і сказала: адкуль мне гэта, што Маці Госпада майго прыйшла да мяне? 21 Вось! як толькі голас прывітання Твайго дасягнуў вушэй маіх, тое, што ўва мне, падскочыла і дабраславіла Цябе. 22 А Марыя, ня ведаючы ўсіх таямніц, якія сказаў ёй архангел Гаўрыіл, падняла вочы свае да неба і сказала: Госпадзе! Што я, каб мяне блаславілі ўсе роды зямлі? 23 Але, бачачы, што яна штодня расце, і баючыся, пайшла дадому і схавалася ад сыноў Ізраілевых; і было чатырнаццаць гадоў, калі ўсё гэта адбылося. РАЗДЗЕЛ 10 1. Калі настаў ёй шосты месяц, Язэп вярнуўся з будаваньня дамоў за мяжою, якім займаўся сваёй справай, і, увайшоўшы ў дом, знайшоў Дзеву, якая вырасла; 2. І, ударыўшы твар свой, сказаў: зь якога твару мне глядзець на Госпада Бога майго? ці што мне сказаць пра гэтую маладую жанчыну? 3 Бо я прыняў яе Дзевай з храма Госпада Бога майго і не захаваў яе такой!
4 Хто так падмануў мяне? Хто ўчыніў гэтае зло ў доме маім і, спакусіўшы ад мяне Дзеву, апаганіў яе? 5 Хіба гісторыя Адама не здзейснілася ўва мне? 6 Бо ў самы момант сваёй славы прыйшоў змей і знайшоў Еву адну, і спакусіў яе. 7 Гэтак жа здарылася і са мной. 8. І Язэп, падняўшыся зь зямлі, паклікаў яе і сказаў: навошта ты гэта зрабіла, упадабаная Богам? 9 Навошта так зьнішчыў ты душу тваю, якая атрымала адукацыю ў Сьвятым Сьвятых і прымала ежу тваю з рук анёлаў? 10 Але яна, заліўшыся сьлязьмі, адказала: я невінаватая і нікога ня ведала. 11 І сказаў Язэп: як сталася, што ты цяжарная? 12 Марыя адказала: жывы Гасподзь Бог мой! 13. І вельмі спалохаўся Язэп і адышоў ад яе, думаючы, што яму зрабіць зь ёю; і так разважаў сам з сабой: 14 Калі я схаваю злачынства яе, буду прызнаны вінаватым паводле закона Гасподняга; 15 І калі я адкрыю яе сынам Ізраілевым, дык баюся, каб яна, зачаўшы ад анёла, не апынулася, што выдаю душу нявіннага; 16 Што ж мне рабіць? Я яе прыватна звольню. 17 І настала на яго ноч, і вось анёл Гасподні зьявіўся яму ў сьне і сказаў: 18 Ня бойся ўзяць тую дзяўчыну, бо тое, што ўнутры яе, ад Духа Сьвятога; . 19 І яна народзіць Сына, і дасі Яму імя Ісус, бо Ён збавіць народ Свой ад грахоў іхніх. 20. І Язэп устаўшы са сну, праславіў Бога Ізраілевага, Які аказаў яму такую ласку і захаваў Дзеву. РАЗДЗЕЛ 11 1 І прыйшоў Ганна кніжнік і сказаў Язэпу: чаму мы ня бачылі цябе пасьля твайго вяртаньня? 2 І адказаў Язэп: бо я быў стомлены пасьля дарогі маёй і адпачыў у першы дзень. 3 Але Ганна, абярнуўшыся, убачыў Дзеву цяжарную. 4 І пайшоў да сьвятара і сказаў яму: Іосіф, якому ты так давяраў, вінаваты ў вядомым злачынстве, у тым, што ён апаганіў Дзеву, якую прыняў з храма Гасподняга, і ажаніўся прыватна яе, не адкрыўшы гэтага сынам Ізраілевым. 5 І сказаў сьвятар: ці зрабіў гэта Язэп? 6 Анна адказаў: калі пашлеш каго-небудзь са слуг тваіх, дык убачыш, што яна цяжарная. 7 І пайшлі слугі і знайшлі, як ён сказаў. 8 Пасьля гэтага і яе, і Язэпа прывялі на суд, і сьвятар сказаў ёй: Марыя, што Ты зрабіла? 9 Чаму ты прынізіў душу тваю і забыўся пра Бога твайго, бачачы, што ты выхоўваўся ў Сьвятым Сьвятых, і прымаў ежу тваю з рук анёлаў і чуў сьпевы іхнія? 10 Навошта ты гэта зрабіў? 11 На што яна, заліўшыся сьлязьмі, адказала: жывы Гасподзь Бог мой! 12 Тады сьвятар сказаў Язэпу: навошта ты гэта зрабіў? 13 І адказаў Язэп: жывы Гасподзь Бог мой! 14 Але сьвятар сказаў: не хлусіце, а кажыце праўду; ты ажаніўся з ёю ў прыватным парадку і не адкрыў гэтага сынам Ізраілевым, і ўпакорыўся пад магутнаю рукою Божаю, каб дабраславілася нашчадства тваё. 15 І Язэп маўчаў.
16 Тады сьвятар сказаў Язэпу: Ты павінен вярнуць у храм Гасподні Дзеву, якую ты ўзяў адтуль. 17 Але ён горка заплакаў, і сьвятар дадаў: я напаю вас абодвух вадою Гасподняю, 1 якая для выпрабаваньня, і так адкрыецца перад вамі беззаконьне вашае. 18 І ўзяў сьвятар вады, і напаіў Язэпа, і паслаў яго ў горную мясцовасьць. 19 І вярнуўся ён цалкам здаровы, і ўвесь народ дзівіўся, што віна ягоная не выяўленая. 20. Сьвятар сказаў: паколькі Гасподзь не выявіў грахоў тваіх, дык і я не асуджаю цябе. 21 І адпусьціў іх. 22 Тады Язэп узяў Марыю і пайшоў у дом свой, радуючыся і славячы Бога Ізраілевага. РАЗДЗЕЛ 12 1 І сталася, што выйшаў указ ад імператара Аўгуста аб тым, каб усе яўрэі былі пералічаны з Віфлеема ў Юдэі: 2. І сказаў Язэп: я буду клапаціцца аб падатку на дзяцей маіх; а што мне рабіць з гэтай дзяўчынай? 3 Я саромеюся абкласьці яе падаткам, як жонку маю; і калі я аблічу яе як сваю дачку, увесь Ізраіль даведаецца, што яна не мая дачка. 4 Калі прыйдзе час прызначэння Госпада, няхай робіць, як яму заўгодна. 5 І ён асядлаў асьліцу і пасадзіў яе на яе; Язэп і Сымон пайшлі за ёю і прыбылі ў Бэтлеем за тры мілі. 6. Язэп, абярнуўшыся, убачыў Марыю засмучаную і сказаў сам сабе: можа, яна пакутуе ад таго, што ў ёй? 7 Але калі ён зноў азірнуўся, убачыў яе, што сьмяялася, і сказаў ёй: 8 Марыя, як гэта здарылася, што я часам бачу смутак, а часам сьмех і радасьць на абліччы Тваім? 9 А Марыя адказала Яму: Бачу вачыма Маімі двух чалавек: аднаго плача і смуткуе, а другога смяецца і радуецца. 10 І зноў пайшоў праз дарогу, і Марыя сказала Язэпу: Здымі мяне з асла, бо тое, што ўва мне, хоча выйсьці вонкі. 11 Але Язэп сказаў: куды я цябе павяду? бо гэта месца пустыннае. 12 Тады Марыя зноў сказала Язэпу: вазьмі мяне, бо моцна цісне мяне тое, што ўва мне. 13 І зьняў яе Язэп. 14 І знайшоў там пячору, і пусьціў яе ў яе. РАЗДЗЕЛ 13 1 І, пакінуўшы яе і сыноў сваіх у пячоры, Язэп пайшоў шукаць акушэрку-габрэйку ў сяло Бэтлеем. 2 Але калі я ішоў, сказаў Язэп, я паглядзеў у паветра і ўбачыў хмары зьдзіўленыя, і птушак нябесных, якія спыніліся на палёце сваім. 3 І я паглядзеў уніз на зямлю і ўбачыў раскінуты стол і людзей, якія сядзелі вакол яго, але рукі іхнія былі на стале, і яны не рухаліся, каб паесці. 4 Хто меў мяса ў роце, ня еў. 5 Тыя, што паднялі рукі свае да галавы сваёй, не адвялі іх назад: 6 І тыя, што падносілі іх да вуснаў сваіх, нічога не клалі; 7 Але ва ўсіх іх твары былі скіраваныя ўверх.
8 І я ўбачыў, што авечкі разышліся, а авечкі стаялі на месцы. 9. І падняў пастух руку сваю, каб пабіць іх, і рука яго працягвалася ўверх. 10 І я паглядзеў на раку, і ўбачыў казлянят, якія прытулілі рот да вады і дакраналіся да яе, але яны не пілі. РАЗДЗЕЛ 14 1. І ўбачыў я жанчыну, якая спускалася з гор, і сказала мне: куды ідзеш, чалавеча? 2 І я сказаў ёй: іду папрасіць акушэркі-габрэйкі. 3 Яна сказала мне ў адказ: дзе тая жанчына, што павінна нарадзіць? 4 І я адказаў: у пячоры, і яна заручана са мною. 5 Тады бабка-павітуха сказала: ці не твая яна жонка? 6 Язэп адказаў: гэта Марыя, якая была выхавана ў Сьвятым Сьвятых, у доме Гасподнім, і яна выпала мне на долю, і яна не жонка мая, але зачала ад Духа Сьвятога. 7 Бабка-павітуха сказала: гэта праўда? 8 Ён адказаў: ідзі і паглядзі. 9 І бабка-павітуха пайшла з ім і стала ў пячоры. 10 І яркае воблака засланіла пячору, і бабка-павітуха сказала: у гэты дзень узьвялічылася душа мая, бо вочы мае бачылі дзіўныя рэчы, і выйшла выратаваньне Ізраілю. 11 Але раптам воблака зрабілася вялікім сьвятлом у пячоры, так што вочы іхнія не маглі вытрымаць гэтага. 12 Але святло паступова змяншалася, пакуль не з'явілася немаўля і не смактала грудзі сваёй маці Марыі. 13 Тады бабка-павітуха ўсклікнула і сказала: які слаўны гэты дзень, калі вочы мае ўбачылі гэтае дзіўнае відовішча! 14 І выйшла павітуха з пячоры, і сустрэла яе Саламея. 15 І сказала ёй бабка-павітуха: Саламея, Саламея, я раскажу табе самае дзіўнае, што я бачыла, 16 Дзева нарадзіла, што супярэчыць прыродзе. 17 На што Саламея адказала: жывы Гасподзь Бог мой, калі я не атрымаю канкрэтнага доказу гэтага, я не паверу, што дзева нарадзіла. 18 Тады Саламея ўвайшла, і бабка-павітуха сказала: Марыя, пакажыся, бо вялікая спрэчка паднялася пра цябе. 19 І Саламея атрымала задавальненне. 20 Але рука ў яе ссохла, і яна горка застагнала. 21 І сказаў: гора мне за беззаконьне маё; бо я спакушаў Бога жывога, і рука мая гатова апусціцца. 22. І малілася Саламея да Госпада і сказала: Божа бацькоў маіх, успомні мяне, бо я з семені Абрагама, Ісаака і Якуба. 23. Не рабі мяне ганьбай сярод сыноў Ізраілевых, але вярні мяне здаровым бацькам маім. 24 Бо Ты добра ведаеш, Госпадзе, што я шмат чыніў міласэрнасьці ў імя Тваё і атрымаў узнагароду ад Цябе. 25 Пры гэтым анёл Гасподні стаў каля Саламеі і сказаў: Пан Бог пачуў малітву тваю, працягні руку тваю да дзіцяці і нясі яго, і такім чынам ты будзеш адноўлена. 26 Саламея, напоўненая вялікай радасцю, падышла да дзіцяці і сказала: я дакрануся да яго. 27 І яна вырашыла пакланіцца яму, бо сказала: гэта вялікі цар, які нарадзіўся ў Ізраілі.
28 І Саламея адразу вылечылася. 29 Тады бабка-павітуха выйшла з пячоры, атрымаўшы ўхвалу ад Бога. 30 І вось! голас дайшоў да Саламеі: не расказвай пра дзіўныя рэчы, якія ты бачыла, пакуль дзіця не прыйдзе ў Ерусалім. 31. І пайшла і Саламея, упадабаная Богам. РАЗДЗЕЛ 15 1 Тады Язэп зьбіраўся ісьці, бо ў Віфляеме ўзьнялася вялікая смута ад прыходу 1 мудрацоў з усходу, 2 Хто сказаў: дзе нарадзіўся Цар Юдэйскі? Бо мы бачылі зорку Яго на ўсходзе і прыйшлі пакланіцца Яму. 3 Пачуўшы гэта, Ірад вельмі занепакоіўся і паслаў паслоў да мудрацоў і святароў і пытаўся ў іх у ратушы, 4 І сказаў ім: дзе ў вас напісана пра Хрыста Валадара, ці дзе ён павінен нарадзіцца? 5 Тады кажуць яму: у Бэтлееме Юдэйскім; бо так напісана: і ты, Бэтлееме, у зямлі Юдэйскай, не меншы сярод князёў Юды, бо з цябе выйдзе валадар, які будзе валадарыць над народам Маім Ізраілем. 6 І, адпусьціўшы першасьвятароў, спытаўся ў ратушы і сказаў ім: які знак вы бачылі пра цара, які нарадзіўся? 7 Яны адказалі Яму: мы бачылі надзвычайную вялікую зорку, якая зьзяла сярод зорак нябесных і засьвяціла ўсе іншыя зоркі так, што яны сталі нябачнымі, і з гэтага мы даведаліся, што ў Ізраілі нарадзіўся вялікі цар, і таму мы прыйшлі пакланіцца яму. 8 Тады Ірад сказаў ім: ідзіце і добра распытайце; і калі знойдзеце Дзіцятка, паведаміце мне, каб і я мог прыйсці пакланіцца яму. 9 І выйшлі мудрацы, і вось, зорка, якую яны бачылі на ўсходзе, ішла перад імі, пакуль не прыйшла і не стала над пячорай, дзе было Дзіця з Марыяй, маці Ягонай 10 Тады яны вынесьлі авёс са сваіх скарбаў і ахвяравалі Яму золата, ладан і сьмірну. 11 І, атрымаўшы ў сне анёл, каб не вярталіся да Ірада праз Юдэю, іншай дарогай адышлі ў сваю краіну. РАЗДЗЕЛ 16 1 Тады Ірад, заўважыўшы, што мудрацы здзекаваліся з яго, і, моцна разгневаўшыся, загадаў некаторым людзям пайсці і забіць усіх дзяцей, якія былі ў Бэтлееме, ад двух гадоў і менш. 2 Марыя ж, пачуўшы, што дзеці будуць забітыя, у вялікім страху ўзяла дзіця, спавіла яго і паклала ў яслі, бо не было ім месца ў гасцініцы. 3 І Альжбета, пачуўшы, што сына яе Іаана шукаюць, узяла яго і пайшла на горы, шукаючы месца, дзе б яго схаваць; 4 І не было таемнага месца. 5 І застагнала яна ў сабе і сказала: прымі маці з дзіцём, гара Гасподняя! 6 Лізавета не магла падняцца. 7 І адразу гара падзялілася і прыняла іх. 8 І зьявіўся ім анёл Гасподні, каб захаваць іх. 9 Але Ірад адшукаў Яна і паслаў слуг да Захарыі, калі той служыў каля алтара, і сказаў яму: дзе ты схаваў сына твайго? 10 Ён жа адказаў ім: я слуга Божы і слуга пры ахвярніку; адкуль мне ведаць, дзе мой сын?
11 І вярнуліся слугі і расказалі ўсё Іраду; на што ён разгневаўся і сказаў: хіба гэты сын ягоны не падобны быць царом у Ізраілі? 12 І зноў паслаў слуг сваіх да Захарыі, кажучы: скажы нам праўду, дзе сын твой, бо ты ведаеш, што душа твая ў маёй руцэ. 13 І пайшлі слугі і сказалі яму ўсё гэта: 14 Але Захарыя адказаў ім: я пакутнік за Бога, і калі ён пралье кроў маю, дык Гасподзь прыме душу маю. 15 Акрамя таго, ведайце, што вы праліваеце нявінную кроў. 16 Але Захарыя быў забіты каля ўваходу ў храм і ахвярніка і каля перагародкі; 17 Але сыны Ізраілевыя не даведаліся, калі ён быў забіты. 18 Тады ў гадзіну вітаньня сьвятары ўвайшлі ў сьвятыню, але Захарыя не сустрэў іх паводле звычаю і не дабраславіў іх; 19 Але яны ўсё яшчэ чакалі, што ён прывітае іх; 20 І калі яны выявілі, што ён не прыйшоў праз доўгі час, адзін з іх увайшоў у святое месца, дзе быў ахвярнік, і ўбачыў кроў, якая ляжала на зямлі застылай; 21 І вось, голас з неба сказаў: Захарыя забіты, і кроў яго не будзе знішчана, пакуль не прыйдзе помснік за кроў яго. 22 Але ён, пачуўшы гэта, спалохаўся і, выйшаўшы, расказаў сьвятарам, што бачыў і чуў; і ўсе яны ўвайшлі і ўбачылі факт. 23 І завылі дахі храма і разарваліся зьверху да нізу. 24 І не знайшлі цела, а толькі кроў, цвёрдую, як камень. 25 І яны пайшлі насустрач, і сказалі народу, што Захарыя быў забіты, і пачулі пра гэта ўсе плямёны Ізраілевыя, і аплаквалі яго, і плакалі тры дні. 26. І раіліся сьвятары, каб замяніць яго. 27 І кінулі жэрабя Сымон і іншыя сьвятары, і выпала жэрабя на Сымона. 28 Бо ён быў упэўнены Духам Святым, што не памрэ, пакуль не ўбачыць Хрыста, які прыйшоў у целе.