Нээмія РАЗДЗЕЛ 1 1 Словы Нээміі, сына Гахаліі. І сталася ў месяцы Кіслеў, у дваццатым годзе, калі я быў у сталічным горадзе Сузах, 2 што прыйшоў Ханані, адзін з маіх братоў, ён і некаторыя людзі з Юдэі; і я спытаў іх пра Юдэяў, якія выратаваліся, што засталіся з палону, і пра Ерусалім. 3 І сказалі яны мне: «Астатнія, што засталіся з палону там, у вобласці, знаходзяцца ў вялікім горы і ганьбе; сцяна Ерусаліма разбурана, і брамы яго спалены агнём». 4 І сталася, калі я пачуў гэтыя словы, што сеў і плакаў, і плакаў некалькі дзён, і пасціўся, і маліўся перад Богам нябесным, 5 І сказаў: «Малю Цябе, Госпадзе Божа нябесны, Божа вялікі і страшны, Які захоўвае запавет і міласэрнасць для тых, хто любіць Яго і выконвае запаведзі Ягоныя!» 6 Хай будзе вуха Тваё ўважлівае, і вочы Твае адкрытыя, каб пачуць малітву раба Твайго, якую я малюся перад Табой днём і ноччу за сыноў Ізраілевых, рабоў Тваіх, і прызнацца ў грахах сыноў Ізраілевых, якімі мы зграшылі перад Табой; зграшыў і я, і дом бацькі майго. 7 Мы вельмі злачынна абыходзіліся з Табой і не выконвалі запаведзяў, ані пастановаў, ані законаў, якія Ты наказаў Майсею, рабу Твайму. 8 Успомні слова, якое Ты наказаў Майсею, рабу Твайму, кажучы: «Калі вы зробіце злачынства, Я расьсею вас па народах». 9 Калі ж вы звярнецеся да Мяне і будзеце захоўваць запаведзі Мае і выконваць іх, то нават калі некаторыя з вас будуць выгнаныя да краю неба, Я збяру іх і адтуль і прывяду іх на месца, якое Я выбраў, каб там было імя Маё. 10 Гэта Твае рабы і Твой народ, якіх Ты выкупіў вялікай сілай Тваёй і моцнай рукой Тваёй. 11 Малю Цябе, Госпадзе! хай будзе вуха Тваё ўважлівае да малітвы раба Твайго і да малітвы рабоў Тваіх, якія баяцца імя Твайго. І ўчыні сёння поспех рабу Твайму, і дай яму літасьць у вачах гэтага чалавека. Бо я быў чашнікам у цара. РАЗДЗЕЛ 2 1 І сталася ў месяцы Нісан, у дваццатым годзе цара Артаксэркса, што перад ім было віно. І я ўзяў віно і падаў яго цару. А раней я не быў засмучаны ў яго прысутнасці. 2 І сказаў мне цар: «Чаму твой твар засмучаны? Ты ж не хворы? Гэта толькі смутак на сэрцы». Тады я вельмі спалохаўся. 3 І сказаў цару: «Хай жыве цар вечна! Чаму ж твар мой не павінен быць засмучаны, калі горад, месца магіл бацькоў маіх, ляжыць у руінах, і брамы яго спалены агнём?» 4 Тады цар сказаў мне: «Чаго ты просіш?» І я памаліўся Богу нябеснаму.
5 І сказаў я цару: калі гэта заўгодна цару, і калі раб твой знайшоў ласку ў вачах тваіх, дык пашлі мяне ў Юдэю, у горад магіл бацькоў маіх, каб я адбудаваў яго. 6 І сказаў мне цар (царыца таксама сядзела побач з ім): «Як доўгая будзе твая дарога і калі ты вернешся?» І спадабалася цару паслаць мяне, і я назначыла яму час. 7 І сказаў я цару: калі цару заўгодна, няхай дадуць мне лісты да кіраўнікоў за ракою, каб яны правялі мяне, пакуль я не прыйду ў Юдэю; 8 І ліст да Асафа, вартаўніка царскага лесу, каб ён даў мне дрэва на выраб бэлек для брамы палаца, якая належыць да дома, і для гарадской сцяны, і для дома, у які я ўвайду. І даў мне цар, бо добрая рука Бога майго была на мне. 9 Тады я прыйшоў да начальнікаў за ракою і аддаў ім царскія лісты. Цар паслаў са мною ваеначальнікаў і вершнікаў. 10 Калі пачулі пра гэта Санавалат Хараніт і Товія, слуга Аманіцянін, яны вельмі засмуціліся, што прыйшоў чалавек клапаціцца пра дабрабыт сыноў Ізраілевых. 11 І прыйшоў я ў Ерусалім і быў там тры дні. 12 І ўстаў я ўначы я і некалькі чалавек са мною, і нікому не сказаў, што Бог мой паклаў мне на сэрца зрабіць у Ерусаліме, і ніякай жывёлы не было са мною, акрамя той жывёлы, на якой я ехаў. 13 І выйшаў я ўначы праз браму даліны, нават перад крыніцай дракона, і да гнойнай брамы, і агледзеў сцены Ерусаліма, якія былі разбураны, і брамы яго былі спалены агнём. 14 Потым я пайшоў да брамы крыніцы і да царскай сажалкі, але там не было месца, каб прайсці звер, які быў пада мной. 15 Тады я ўначы пайшоў па ручаі, агледзеў сцяну, павярнуў назад і ўвайшоў праз браму даліны, і вярнуўся. 16 А кіраўнікі не ведалі, куды я ішоў і што рабіў; я яшчэ не сказаў пра гэта ні юдэям, ні святарам, ні вяльможам, ні кіраўнікам, ні астатнім, хто выконваў працу. 17 Тады я сказаў ім: вы бачыце, у якім мы бядзе знаходзімся, што Ерусалім спустошаны, і брамы яго спалены агнём; хадзем, і мы аднавім сцяну Ерусаліма, каб мы больш не былі ганьбай. 18 Тады я расказаў ім пра руку Бога майго, якая была добрая нада мной, а таксама пра словы цара, якія ён сказаў мне. І яны сказалі: «Устанем і будзем будаваць». І яны ўмацавалі рукі свае на гэтую добрую справу. 19 Але калі пачулі гэта Санавалат Хараніт, і Товія, раб Аманіцянін, і Гешэм Аравіцянін, яны насміхаліся з нас, пагарджалі намі і казалі: «Што гэта вы робіце? Вы бунтуеце супраць цара?» 20 Тады я адказаў ім і сказаў ім: «Бог нябесны дасць нам поспех; таму мы, рабы Ягоныя, устанем і будзем будаваць; а вам няма ні долі, ні права, ні памяці ў Ерусаліме». РАЗДЗЕЛ 3 1 Тады ўстаў першасвятар Эліяшыў з братамі сваімі святарамі, і пабудавалі Авечую браму, і асвяцілі яе, і ўставілі дзвяры яе; нават да вежы Меа асвяцілі яе, да вежы Хананэіла.