Paulo eta Teklaren egintzak 1. KAPITULUA 1 Paulo Ikoniora igo zenean, Antiokitik ihes egin ondoren, Demas eta Hermogenes lagun egin zitzaizkion, eta hauek, orduan, itxurakeriaz beteta zeuden. 2 Baina Paulek, Jainkoaren ontasunari bakarrik begiratuta, ez zien kalterik egin, baizik eta asko maite zituen. 3 Horregatik, Kristoren orakulu eta doktrina guztiak eta Jainkoaren Seme maitearen Ebanjelioaren asmoa haientzat atseginak izan zitezen ahalegindu zen, Kristoren ezagutzan irakatsiz, berari agerian utzi zitzaion bezala. 4 Onesiforo izeneko gizon batek, Paulo Ikoniora iritsi zela jakin zuenean, azkar joan zitzaion bila, bere emazte Lektrarekin, eta bere seme Simmia eta Zenonekin batera, etxera gonbidatzera. 5 Titok Pauloren pertsonaiaren deskribapena eman zien, oraindik ez baitzuten ezagutzen pertsonalki, baizik eta haren izaera besterik ez baitzuten ezagutzen. 6 Listrara joan ziren erregearen bidetik, eta han gelditu ziren haren zain, handik igarotzen ziren guztiak Titok eman zien deskribapenarekin alderatuz. 7 Azkenean, gizon bat (Paulo hain zuzen ere) etortzen ikusi zuten, baxua, burusoila (edo moztua), izter okerrak, hanka ederrak, begi hutsak; sudur okerra; graziaz betea; batzuetan gizon baten itxura zuen, batzuetan aingeru baten aurpegia. Eta Paulok Onesiforo ikusi eta poztu egin zen. 8 Onesiforok esan zuen: «Agur, Jainko bedeinkatuaren zerbitzari». Paulek erantzun zion: «Jainkoaren grazia zurekin eta zure familiarekin izan bedi». 9 Demos eta Hermogenes inbidiaz hunkituta zeuden, eta, erlijio handiaren itxurapean, Demasek esan zuen: «Ez al gara gu ere Jainko bedeinkatuaren zerbitzari? Zergatik ez diguzu agurtu?» 10 Onesiforok erantzun zuen: «Zuetan ez baitut ikusi zuzentasunaren fruituak; hala ere, horrelakoak bazarete, ongi etorriak izango zarete nire etxean ere». 11 Paulo Onesifororen etxera joan zen, eta poz handia izan zen familian; eta otoitzean, ogia hausten eta Paulok Jainkoaren hitza neurritasunari eta piztuerari buruz predikatzen entzuten aritu ziren, honela: 12 Zorionekoak bihotz garbikoak, zeren haiek ikusiko baitute Jainkoa. 13 Zorionekoak beren haragia zikindu gabe (edo garbi) gordetzen dutenak; zeren Jainkoaren tenplu izango baitira. 14 Zorionekoak neurritsuak (edo kastuak); zeren Jainkoak bere burua agertuko baitie. 15 Zorionekoak beren gozamen sekularrak uzten dituztenak; Jainkoak onartuko baititu. 16 Zorionekoak emazteak dituztenak, ez balituzte bezala; zeren Jainkoaren aingeru bihurtuko baitira.
17 Zorionekoak Jainkoaren hitzaren aurrean ikaratzen direnak; zeren kontsolatuko baitira. 18 Zorionekoak dira bataioa garbi mantentzen dutenak; bakea aurkituko baitute Aitarekin, Semearekin eta Espiritu Santuarekin. 19 Zorionekoak Jesukristoren jakinduria (edo doktrina) jarraitzen dutenak; izan ere, Goi-goikoaren semeak deituko zaizkie. 20 Zorionekoak Jesukristoren aginduak betetzen dituztenak; betiko argitan biziko baitira. 21 Zorionekoak dira Kristoren maitasunagatik munduko aintza uzten dutenak; aingeruak epaituko baitituzte, Kristoren eskuinaldean jarriko baitira, eta ez dute azken epaiketaren mingotsa jasango. 22 Zorionekoak birjinen gorputzak eta arimak; Jainkoak onargarriak baitira, eta ez baitute galduko beren birjintasunaren saria; izan ere, haien Aitaren hitzak eragin handia izango du haien salbaziorako bere Semearen egunean, eta betiko atsedena gozatuko dute. 2. KAPITULUA 1 Paulok Onesifororen etxeko elizan sermoi hau ematen ari zela, Tekla izeneko birjina bat zegoen bere etxeko leiho batean eserita (amaren izena Teoklia zen eta Tamiri izeneko gizon batekin ezkonduta zegoen). 2 Nondik, Paulo zegoen etxeko leiho baten abantailaz, gau eta egun entzuten zituen Pauloren sermoiak Jainkoari, karitateari, Kristoganako fedeari eta otoitzari buruz; 3 Ez zen leihotik aldendu nahi izan, harik eta fedearen doktrinetara poz handiz men egin arte. 4 Azkenean, emakume eta birjina asko Paulorengana sartzen ikusi zituenean, gogotsu eskatu zuen haren aurrean agertzeko eta Kristoren hitza entzuteko duin izan zedin; izan ere, oraindik ez zuen Pauloren pertsona ikusi, baizik eta haren sermoiak entzun zituen, eta hori bakarrik. 5 Baina leihotik alde egiteko konbentzitu ez zutenez, bere amak Thamyrisengana bidali zuen mezua, eta honek pozik etorri zen, harekin ezkontzeko itxaropenarekin. Orduan, Theoclia-ri galdetu zion: «Non dago nire Thecla?» 6 Teokliak erantzun zion: «Thamyris, gauza oso arraroa esan behar dizut; izan ere, Teklak, hiru egunez, ez du leihotik mugituko, ezta jateko edo edateko ere, baizik eta hain dago murgilduta atzerritar baten hitzaldi maltzur eta engainagarriak entzuten, ezen guztiz miresten baitut, Thamyris, bere apaltasun ezaguneko emakume gazte batek horrela konbentzitzen uztea». 7 Gizon horrek Ikonioko hiri osoa asaldatu baitu, eta baita zure Tekla ere, besteak beste. Emakume eta gazte guztiak harengana joaten dira bere doktrina jasotzera; hark, gainerako guztien gainetik, esaten die Jainko bakarra dagoela, gurtu behar dena, eta kastitatean bizi behar dugula. 8 Hala ere, nire alaba Tekla, leihoari lotutako armiarmasare bat bezala, Pauloren hitzaldiek liluratzen dute, eta irrika izugarriz eta gozamen handiz entzuten die; eta horrela, esaten duena entzutean, neska gaztea liluratzen dute. Orain, zoaz eta hitz egin harekin, zurekin ezkontzeko hitza eman baitu. 9 Thamyris joan zen, eta agurtu ondoren, eta kontuz ibiliz ez harritzeko, esan zion: Thecla, emaztegaia, zergatik zaude eserita jarrera malenkoniatsu honetan? Zer inpresio arraro eragiten dizu? Biratu Thamyrisengana, eta gorritu zaitez.