Salomonen Salmoak SARRERA Hemezortzi gerra-kanta bilduma hau antzinako idazle semitiko baten oparia da. Jatorrizko eskuizkribua galdu egin da, baina zorionez grezierazko itzulpenak gorde dira, eta duela gutxi abesti berdinen siriako bertsio bat agertu da eta Rendel Harris doktoreak ingelesez argitaratu zuen lehen aldiz 1909an. Idazketaren data K.a. I. mendearen erdialdean ezar daiteke, abesti hauen gaia Pompeioren Palestinako ekintzak eta K.a. 48an Egipton izandako heriotza direlako. Salmo hauek leku garrantzitsua izan zuten eta oso zabalduta zeuden Eliza goiztiarrean. Maiz aipatzen dira kristau aroko lehen mendeetako kodex eta historia desberdinetan. Geroago, arrazoi azaldu ezin direnengatik galdu ziren; eta mende askoren ondoren bakarrik berreskuratu dira gure erabilerarako. Bertso hauen tronpeta-erritmoaren balio literarioaz gain, lekuko batek idatzitako antzinako historia zirraragarriaren kapitulu bat dugu hemen. Pompeio Mendebaldetik dator. Arieteak erabiltzen ditu gotorlekuetan. Bere soldaduek aldarea zikintzen dute. Egipton hiltzen dute ibilbide beldurgarri baten ondoren. Salmo hauen "zuzenetan" fariseuak ikusten ditugu; "bekatarien" artean saduzeoak. Krisi handi baten erdian dagoen herri handi baten epopeia da. 1. KAPITULUA Jaunari oihu egin nion larrialdietan nengoenean, Jainkoarengana bekatariak erasotzen zituztenean. Bat-batean gerraren alarma entzun zen nire aurrean; Esan nuen: Entzun egingo dit, zuzentasunez betea bainago eta. Bihotzean uste nuen zuzentasunez beteta nengoela, Ongi nengoelako eta seme-alabez aberats egin nintzelako. Haien aberastasuna lur osora zabaldu zen, Eta haien aintza lurraren muturreraino. Izarretaraino goratu zituzten; Esan zuten ez zutela inoiz haizagailurik egingo. Baina harroputz bihurtu ziren beren oparotasunean, Eta ulermenik gabe zeuden, Haien bekatuak sekretuan zeuden,
Eta nik ere ez neukan haien ezagutzarik. Haien bekatuak aurreko jentilenak baino handiagoak ziren; Jaunaren gauza santuak guztiz kutsatu zituzten. 2. KAPITULUA Bekataria harroputz zegoenean, ariete batekin harresi gotortuak bota zituen, Eta ez zenuen hura geldiarazi. Atzerriko nazioek zure aldarera igo zuten, Harro zapaldu zuten sandaliekin; Jerusalemgo semeek Jaunaren gauza santuak kutsatu zituztelako, Jainkoaren eskaintzak gaiztakeriaz profanatu zituen. Horregatik esan zuen: Urrun itzazu niregandik; Jainkoaren aurrean ezertarako balio izan zuen, Erabat lotsagarria izan zen; Semeak eta alabak gatibutasun larrian zeuden, Zigilatua izan zen haien lepoa, markatua izan zen nazioen artean. Beren bekatuen arabera egin die Jainkoak, Zeren nagusi izan zirenen esku utzi baititu. Bere aurpegia alde batera utzi du haiekin errukirik ez izateko, Gazteak eta helduak eta haien seme-alabak elkarrekin; Guztiek egin baitzuten gaizkia, entzun ez egiteagatik. Eta zeruak haserre zeuden, Eta lurrak nazka eman zien; Inork ez baitzuen bertan haiek egin zutena egin, Eta lurrak dena ezagutu zuen Zure epaiketa zuzenak, Jainkoa. Jerusalemgo semeak iseka egiteko jarri zituzten, bertan zeuden prostituten ordainetan; Bidaiari guztiak sartu ziren egun betean. Beren bekatuekin iseka egin zuten, beraiek egin ohi zuten bezala; Egun betean agerian utzi zituzten beren gaiztakeriak. Eta Jerusalemgo alabak zure epaiaren arabera kutsatu ziren, Harreman ez-naturalekin kutsatu zirelako. Hesteak eta barne-atalak minduta ditut gauza hauengatik. Eta hala ere, Jainkoa, bihotz-zuzentasunez justifikatuko zaitut, Zeren zure epaiketetan agertzen baita zure justizia, Jainkoa. Bekatariei beren egintzen arabera ordaindu diezulako, Bai, haien bekatuen arabera, zeinak oso gaiztoak baitziren. Haien bekatuak agerian utzi dituzu, zure epaia agerian gera dadin;